Ἐξωκκλήσια καὶ εἰκονίσματα

Ἐξωκκλήσια καὶ εἰκονίσματα

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἡ εὐσέβεια τοῦ λαοῦ μας ἔχει κτίσει πλῆθος ἐξωκκλησίων σὲ διάφορα μέρη, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀφιερωμένα συνήθως σὲ δημοφιλεῖς ἁγίους καὶ κάθε χρόνο τελοῦνται θεῖες Λειτουργίες μὲ τὴ συμμετοχὴ πολλῶν ἀνθρώπων τῆς περιοχῆς. Σὲ μερικὲς ἐνορίες τελοῦνται Λειτουργίες καὶ τὶς ἡμέρες τῆς διακαινήσιμης ἑβδομάδας.

Τὰ περισσότερα ἐξωκκλήσια εἶναι κτισμένα σὲ ὡραιότατες τοποθεσίες κι ἐντυπωσιάζουν τοὺς προσκυνητές. Καὶ στὸ πιὸ μικρὸ χωριὸ θὰ συναντήσει κανεὶς τρία, τέσσερα ἢ καὶ περισσότερα ἐξωκκλήσια, τὰ ὁποῖα φροντίζουν οἱ ἐνορίες καὶ οἱ ἰδιῶτες. Ἀρκετὰ εἶναι παλαιὰ κι ἔχουν ἀποθησαυρισμένα πολύτιμα κειμήλια, ὅπως ἱερὲς εἰκόνες, ἱερὰ σκεύη, καντήλια, περίτεχνα μανουάλια καὶ πολλὰ ἄλλα ἀντικείμενα, ποὺ εἶναι ἀναγκαῖα γιὰ τὴν τέλεση τῆς θείας Λειτουργίας καὶ τὴν ὑποδοχὴ τῶν ἐπισκεπτῶν, ἰδίως ὅταν γιορτάζουν.

Στὴν ἐποχή μας ὅμως, ποὺ ἡ ἀστυφιλία ἐρήμωσε τὴν ἐπαρχία, ἰδιαίτερα ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχει τουριστικὸ ἐνδιαφέρον, πολλὰ ἐξωκκλήσια εἶναι ἐγκαταλελειμμένα, ἀφοῦ οἱ λιγοστοὶ κάτοικοι αὐτῶν τῶν περιοχῶν εἶναι μεγάλης ἡλικίας καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὰ συντηρήσουν, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπουσία ἱερέων εἶναι μιὰ ἀνησυχητικὴ πραγματικότητα. Συμβαίνει ὅ,τι βλέπουμε στὰ κλειστὰ σχολεῖα, τὰ καταργημένα φυλάκια καὶ τὰ ἄλλα δημόσια κτήρια, ποὺ δὲν φιλοξενοῦν διάφορες ὑπηρεσίες. Ὅλα αὐτὰ ρημάζουν καὶ καταρρέουν.

Μεταμόρφωση καί...φύση..!

Η Μονή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, γνωστή και ως Μεγάλο Μετέωρο, είναι ανδρικό μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο των Μετεώρων, σε υψόμετρο 534 μέτρων.

Τό μικρό σπηλαιῶδες ξωκλήσι τῆς Ἁγίας Ἀγάθης στήν Ρόδο

Το μικρό σπηλαιώδες ξωκλήσι της Αγίας Αγάθης βρίσκεται κοντά στο χωριό Χαράκι στην ανατολική πλευρά της Ρόδου. Πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε από τους ερημίτες που ζούσαν σε κοντινά σπήλαια γύρω στο δωδέκατο αιώνα. Η εκκλησία με τις αρχαίες τοιχογραφίες βρίσκεται εξ’ ολοκλήρου μέσα σε ένα σπήλαιο και μοιάζει με κατακόμβη. Μια εξωτερική πινακίδα χρονολογεί την εκκλησία στον 14ο-15ο αιώνα.

https://proskynitis.blogspot.com/2024/02/blog-post_5.html

Ἄν ἔχετε ξωκκλήσι νά τό λειτουργήσετε στή γιορτή του...

Όταν πήγαμε στη Σάμο, μου είχε κάνει πολύ εντύπωση αυτό, ήρθε ένας κύριος και μας έφερε ένα καφάσι σταφύλια.

Λέω “πως σας λένε, να σας μνημονεύουμε”.

Λέει “Θεολόγο”.

“Α, λέω, θα είστε επηρεασμένοι από την Πάτμο που είναι κοντά”.

“Όχι, λέει, ακούστε την ιστορία μου:

Ο πατέρας μου δούλευε στο χωράφι, η μητέρα μου ήταν έγκυος σ’ εμένα 6 μηνών. Ο πατέρας μου εκεί που δούλευε άκουσε απ’ το διπλανό χωράφι που είχε ο γείτονας ξωκκλήσι ψαλμωδίες.

Ε, λέει, θα γιορτάζει φαίνεται ή θα κάνει καμιά Λειτουργία ο γείτονας, ας πάω ν’ ανάψω κι εγώ ένα κεράκι.

Πήγε λοιπόν μέσα στο εκκλησάκι άκουγε τις ψαλμωδίες αλλά δεν ήταν κανένας μέσα. Ούτε παπάς, ούτε άνθρωπος, κανένας. Φοβήθηκε ο άνθρωπος. Φεύγει και πήγε στο σπίτι του.

Λέει η γυναίκα του «τί έπαθες σήμερα;».

Πρίν ἀπό χρόνια χρειάστηκε νά δανειστεῖ τό ἐξωκκλήσι τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ τοῦ Κοκκιμίδη στή Σύμη μιά κολυμβήθρα γιά νά γίνει μιά βάπτιση.

Πριν από χρόνια χρειάστηκε να δανειστεί το εξωκκλήσι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Κοκκιμίδη στη Σύμη μια κολυμβήθρα για να γίνει μια βάπτιση.

Η κολυμβήθρα ήρθε και μπήκε μέσα στο ναό όσο κι αν αυτό φαίνεται απίθανο λόγω της στενότητος της πόρτας του ( εγώ δε μπορώ να μπω κανονικά αλλά κάπως λοξά για να χωρέσω) .

Ξωκλήσι Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ

Ξωκλήσι Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ πεζοπορία στό δρόμο πρός χιονοδρομικό κέντρο Σελίου ἀπό Νάουσα 18 Μαρτίου 2022.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/03/18-2022.html

Ἅγιος Σπυρίδωνας Ζαροῦ: Ἕνα ὅραμα, ἕνα ξωκλήσι & μία βάπτιση!

Εκκλησίες του Αγίου Σπυρίδωνα -η μνήμη του οποίου τιμάται την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου- δεν συναντάμε πολλές στον Κρητικό νότο, εξ ου και το ομώνυμο ξωκλήσι στην περιοχή “Μέγα Λιβάδι” του Ζαρού Δήμου Φαιστού αναμέναμε ότι θα έχει μια ιδιαίτερη ιστορία κι ένα ξεχωριστό λόγο που χτίστηκε στην Πάνω Ρίζα, όπου δεν βρίσκουμε πολλούς με το όνομα Σπυρίδωνας-και δεν πέσαμε έξω.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ: Όπως μας είπε ο γιός του αείμνηστου Κτήτορα Γιώργου Παπαδογιαννάκη Σπύρος Παπαδογιαννάκης, ο οποίος ζει στα Καπαριανά όπου διατηρεί Φανοποιείο αυτοκινήτων, ο πατέρας του τον βάφτισε με αυτό το όνομα και έχτισε το συγκεκριμένο ναό, χωρίς να υπάρχει κάποιο ανάλογο όνομα παππού ή συγγενή αλλά γιατί είχε δει ένα όραμα που τον συγκλόνισε.

Συγκεκριμένα, ο Γιώργος Παπαδογιαννάκης έκανε Δεκέμβρη μήνα, με αλέτρι και υποζύγια, το χωράφι του στο “Μέγα Λιβάδι” όταν, όπως είχε αφηγηθεί ο ίδιος, εμφανίστηκε ένας γέροντας που τον παρατήρησε γιατί “δεν έπρεπε να κάνει αγροτικές εργασίες ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνα”.

Ἡ τοιχογραφία τῆς Ἁγίας Κυριακῆς ἀπό ἐξωκκλήσι τῆς Ὀρμήδειας

 

by saminet

Με την ευκαιρία της  γιορτής της Αγίας Κυριακής, παρουσιάζουμε την τοιχογραφία της Αγίας από το εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου της Αγκώνας που βρίσκεται δύο χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ορμήδειας.

Ο ναος που συντηρήθηκε από το Τμήμα Αρχαιοτήτων αποτελείται από δύο μέρη, τον νάρθηκα-τρούλο του 12ου αιώνα και το ανατολικό μονόκλιτο μέρος με καμάρα, που αποτελεί μεταγενέστερη επέκταση του 15ου και του 16ου αιώνα.

Η εκκλησία διαθέτει κάποιες τοιχογραφίες όπως της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Κυριακής. Οι τοιχογραφίες είναι του τέλους του 13ου αιώνα. Η καλύτερη τοιχογραφία είναι αυτή της Αγίας Κυριακής. Σ’ αυτήν κάνουν εντύπωση τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια με το ακαθόριστο βλέμμα, τα κόκκινα περιγράμματα των ματιών, της μύτης και του στόματος, καθώς και τα στρογγυλά μεγάλα σκουλαρίκια που φορεί. Στη κεφαλή φέρει διάδημα που μοιάζει με βυζαντινό αυτοκρατορικό στέμμα, ενώ είναι ενδεδυμένη με βασιλικό φόρεμα.

Ἕνα βολιώτικο ξωκκλήσι χαμένο στό χρόνο

Οι ομορφιές του Παγασητικού Κόλπου είναι ανεξάντλητες και όσο και αν θεωρούμε ότι τις γνωρίζουμε, πάντα θα υπάρχει κάτι νέο να ανακαλύψεις.
Ένα από αυτά τα όμορφα και γραφικά μέρη είναι και το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάκη σε μια μικρή βραχονησίδα, πίσω από τον Άγιο Στέφανο Σωρού.

Ἀπ᾿ ὅ,τι κάνει κανείς γιά τόν Θεό, τίποτε δέν πάει χαμένο

 Δεν γνωρίζω αν άλλη χριστιανική χώρα, όπως η Ελλάδα μας, έχη τόσα εξωκλήσια. Εξωκλήσια είναι τα εκκλησάκια που βρίσκονται έξω από πόλεις και χωριά.
Αυτά τα εκκλησάκια ήταν σημεία ευλαβικής αναφοράς και παρηγοριάς για τον ανθρώπου της υπαίθρου. Είχαν αγιάσματα με ιαματικά ύδατα. Είχαν άγιες εικόνες, που δάκρυζαν, χτυπούσαν, μιλούσαν, θαύματα ενεργούσαν.
 Ήταν αποκούμπια του πονεμένου και κουρασμένου ανθρώπου. Αυτά ήταν γι’ αυτούς τα νοσοκομεία, τα καταφύγια στον πόνο και τις στενοχώριες της πικρής ζωής. Ήταν κτισμένα έπειτα από κάποιο όνειρο, κάποια οπτασία ή κάποιο τάμα. Οικοδομήθηκαν από φτωχούς χειρώνακτες, τις περισσότερες φορές με τους δικούς τους κόπους. Αρχιτέκτων ήταν η βαθιά τους ευλάβεια, γι’ αυτό και ήσαν όμορφα, γουστόζικα. Η κάθε γωνιά και η κάθε πέτρα έχει τοποθετηθεί με μεράκι. Και οι άνθρωποι που τα συντηρούν και ανάβουν τα κανδηλάκια και τα ευτρεπίζουνε στο διάβα του χρόνου είναι όμορφοι, ευλαβείς, προσηνείς.