"Πνευματικὸς ἀγῶνας.."Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα. Μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας· αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.

Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν' αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες Του δωρεές.

Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ' αυτά να είναι. Αυτά ν' αποτελούν σκοπό και πόθο ασταμάτητο. Γι' αυτά όλη σας η προσευχή προς το Θεό.

"Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.."

Δέν θέλω νά θλίβεστε καί νά συγχύζεστε γιά ὅσα συμβαίνουν ἀντίθετα στή θέλησή σας, ὅσο δίκαιη κι ἄν εἶναι αὐτή. Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεῖ τήν ὕπαρξη ἐγωισμοῦ.

Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.

Προσέχετε καί τήν ἄκαιρη λύπη, δημιουργεῖται ὕστερ’ ἀπό ἕναν δίκαιο ἔλεγχο.

Ἡ ὑπερβολική θλίψη γιά ὅλα αὐτά εἶναι τοῦ πειρασμοῦ.

Μία εἶναι ἡ ἀληθινή θλίψη.Αὐτή πού δημιουργεῖται, ὅταν γνωρίσουμε καλά τήν ἄθλια κατάσταση τῆς ψυχῆς μας.

Προσευχὴ ἀληθινὴ εἶναι....

Προσευχή αληθινή είναι η απερίσπαστη, ή χωρίς ρεμβασμό, που εκτελείται με προθυμία, με ψυχή που πονάει για τις αμαρτίες της και με νού προσηλωμένο.

Η προσευχή περισσότερο πρέπει να αφορά πράγματα αγαθά και να μην εξαντλείται μόνο σε λεπτά και προσεγμένα λόγια. Η ταπεινοφροσύνη γίνεται παντού όχημα της προσευχής και αυτή είναι απόδειξη ταπείνωσης, γιατί γνωρίζοντας την ασθένειά μας ζητάμε τη βοήθεια του Θεού.

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης

(Περί Επιμελείας Ψυχής Γ' Εκδ. ομιλία Α’ περί προσευχής σελ. 110)

 

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/11/blog-post_22.html

Ἅγιος Νεκτάριος : ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Β’ – ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΛΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ

Β΄

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΛΗΣΕΩΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ

ΒΑΡΒΑΡΑΣ Χ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

«Ὁ Θεός ἐποίησε τόν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἰδίαν καί ὁμοίωσιν ἵνα ποιήσῃ αὐτόν κοινωνόν τῆς ἰδίας αὐτοῦ ἀγαθότητος καί μακαριότητος. Ὁ ἄνθρωπος γενόμενος κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἔσχε ἔμφυτον καί τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀγάπην τοῦ πλησίον καί τήν μέν πρός τόν Θεόν ἀγάπην ἐξεδήλωσεν ὡς λατρείαν, τήν δέ πρός τόν πλησίον ἀγάπην ὡς αὐτομετάδοσιν, ὡς ἀγαθοεργίαν, ὡς προστασίαν, ὡς βοήθειαν, ὡς ἐπικοινωνίαν ἐν τῇ χαρᾷ καί ἐν τῇ θλίψει καί ὡς πόθον, ἵνα ἀναδείξῃ τόν πλησίον ἑαυτοῦ κοινωνόν τῆς ἑαυτοῦ εὐτυχίας, τῆς εἰρήνης, τῆς χαρᾶς, τῆς ἑαυτοῦ πνευματικῆς ἀναπτύξεως, τοῦ πνευματικοῦ αὐτοῦ πλούτου, τῆς πνευματικῆς τελειώσεως καί ἀναδείξεως αὐτοῦ εἰς ὄν εὐτυχῶς καί ἠθικῶς καί πνευματικῶς τέλειον. Οὗτος ὑπῆρξεν ἀνέκαθεν ὁ πόθος τοῦ κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἀνθρώπου. Τό ἔμφυτον τοῦτο τῆς ἀγάπης συναίσθημα ἤγειρε πανταχοῦ γῆς ναούς πρός λατρείαν τοῦ θείου, κοινωνίας δέ ἀνθρώπων πρός ἀλληλομετάδοσιν, ἀνάπτυξιν καί προαγωγήν. Ἀπό τῶν κοινωνιῶν τούτων ἀνεπτύχθησαν τά ἔθνη ἕκαστον τῶν ὁποίων ἀπετέλει ἕν σῶμα οὗ τά μέλη ἦσαν συνδεδεμένα δι᾿ ἀμοιβαίας ἀγάπης καί πόθου, ἀμοιβαίας προαγωγῆς καί ἀναπτύξεως. Ἀρχή ἠθική δεσπόζουσα ἐν τῷ ἔθνει καί ἐν τῇ καρδίᾳ ἑνός ἑκάστου τῶν μελῶν τοῦ ἔθνους, ἦν ἡ αὐτοθυσία τοῦ ἑνός ὑπέρ τοῦ ὅλου. Αὕτη ἡ ἀρχή ἐκφράζεται διά τῶν λέξεων οὐκ ἐγώ[1] τῶν δηλουσῶν ἐξαφάνισιν τοῦ ἐγώ, ἤτοι τοῦ ἐγωϊσμοῦ τοῦ ἱστῶντος τήν προσωπικότητα τοῦ ἀτόμου ὡς ἄγαλμα Θεότητος καί ἐπιζητοῦντος τήν ἐδαφιαίαν πάντων προσκύνησιν καί λατρείαν καί προσφοράς καί θυσίας, καί θυμιάματα, πρός ἱκανοποίησιν τῆς ἑαυτοῦ ματαιόφρονος κουφότητος πρός βλάβην καί ζημίαν ὅλου τοῦ ἔθνους. Ἡ ἀρχή τοῦ ἐγωϊσμοῦ κατακρίνεται ἀείποτε ὑπό πάντων ὡς ἀνατρεπτική τῶν πάντων καί κατεδείχθη ὡς ὀλέτηρα τῶν κοινωνιῶν, ἐπῃνέθη δέ καί ὑπεστηρίχθη ἡ ἀρχή τοῦ οὐκ ἐγώ ὡς ἱερά καί ἁγία ὡς συνδέουσα κραταιοῦσα καί προάγουσα τάς κοινωνίας.

α. Περί ἀληθινῆς ἐλευθερίας (Ἁγ. Νεκταρίου), β. Ὅποιος ζεῖ σύμφωνα μέ τίς θεῖες ἐντολές ἀπολαμβάνει ὄχι μόνο τά ἐπουράνια ἀλλά καί τά ἐπίγεια ἀγαθά, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

α. Περί ἀληθινῆς ἐλευθερίας (Ἁγ. Νεκταρίου), 16-09-2012. β. Ὅποιος ζεῖ σύμφωνα μέ τίς θεῖες ἐντολές ἀπολαμβάνει ὄχι μόνο τά ἐπουράνια ἀλλά καί τά ἐπίγεια ἀγαθά, 23-09-2012, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Διδαχές τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου

Πρόλογος

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο θαυματουργός, αποτελεί ένα δώρο του Θεού στον κόσμο, στις πενιχρές μέρες του εικοστού αιώνα. Στο πρόσωπό του ανακαλύπτει κανείς ένα μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, όπου η αγιότητα του βίου συνδυάζεται με τη χάρη της θαυματουργίας και την ορθόδοξη διδασκαλία.

Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1846. Παρακολουθώντας την ιστορική διαδρομή του βίου του, τον συναντούμε στην Κωνσταντινούπολη, δεκατετράχρονο παιδί, να εργάζεται και να σπουδάζει στη Νέα Μονή της Χίου, να κείρεται μοναχός (1876) και να χειροτονείται διάκονος (1877)· στην Αθήνα, να ολοκληρώνει τις θεολογικές του σπουδές (1885)· στην Αίγυπτο, να διακονεί επί μία πενταετία στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Εκεί χειροτονείται πρεσβύτερος (1886) και επίσκοπος Πενταπόλεως (1889).

Εξαιτίας του φθόνου που προκαλεί το πολυδιάστατο έργο του, συκοφαντείται και απομακρύνεται από το Πατριαρχείο. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1890, όπου περιφέρεται ως απλός ιεροκήρυκας μέχρι το 1894, που αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Ριζαρείου Σχολής. Το 1908 για λόγους υγείας παραιτείται και αποσύρεται στην Αίγινα, στη γυναικεία Μονή της Αγίας Τριάδος, που ο ίδιος έχει ιδρύσει από το 1904. Εκεί παραμένει, ως πνευματικός της Μονής, μέχρι το τέλος της ζωής του (1920).

Μία ιερή πορεία εβδομηντατεσσάρων χρόνων, κατάφορτη από καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Νηστεύει, αγρυπνεί, προσεύχεται. Ταυτίζει το θέλημά του με τη θεία θέληση και γίνεται ο άνθρωπος του Θεού, ο “παθών και μαθών τα θεία”. Λειτουργεί σαν άγγελος, προσεύχεται χωρίς να πατάει στη γη. Αναδεικνύεται ένθερμος εραστής της Αγίας Τριάδος και εγκάρδιος υμνητής της Υπεραγίας Θεοτόκου. Θεολόγος θεόπνευστος και συγγραφέας ακούραστος. Κηρύττει, εξομολογεί, νουθετεί, θυσιάζεται για τον πλησίον. Οι ελεημοσύνες του άπειρες. Οι θαυματουργίες του ανεξάντλητες. Η παρουσία του γαληνεύει, ειρηνεύει, εμπνέει τους πάντες. Είναι αληθινά μεγάλος, γι’ αυτό και βαθιά ταπεινός. Είναι αρχιερέας του Υψίστου, αλλά γίνεται και καθαριστής, κηπουρός, τσαγκάρης και χτίστης, μέχρι τα γεράματά του. Συκοφαντείται βαριά κι εκείνος ειρηνικά υπομένει, προσεύχεται, συγχωρεί, ευχαριστεί για όλα. Ένας πιστός μιμητής του πράου και ταπεινού Ιησού, που η Εκκλησία μας ανακηρύσσει επίσημα ως Άγιο το 1961.

Απαύγασμα αυτής της αγίας του ζωής αποτελούν τα γραπτά του κείμενα. Παρουσιάζουμε ένα μικρό απάνθισμα των επιστολών του, διασκευασμένο στη σημερινή μας γλωσσική μορφή. Μια συλλογή από σύντομες και περιεκτικές διδαχές του Αγίου, που αναφέρονται στην πνευματική ζωή και τον αγώνα του χριστιανού.

Ας είναι τούτο το τεύχος μία προσφορά αγάπης προς τους φιλοσίους αδελφούς μας και συγχρόνως ένα κερί ευγνωμοσύνης στον Άγιο του αιώνα μας, με αφορμή τη φετινή επέτειο των 150χρονων από τη γέννησή του.

Ωρωπός, 1 Οκτωβρίου 1996 150η επέτειος γεννήσεως του Αγίου Νεκταρίου

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

Διδαχές

Ο δρόμος της ευτυχίας

Τίποτε δεν είναι μεγαλύτερο απ’ την καθαρή καρδιά, γιατί μία τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από το θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτε. Λέει ο Θεός γι’ αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά:

«Ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός, και αυτοί έσονταί μοι λαός» (Β’ Κορ. 6,16).

Ποιοί λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ’ αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιό αγαθό μπορεί να μείνουν στερημένοι; Δεν βρίσκονται όλα τ’ αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις μακάριες ψυχές τους;

Περί τῆς θείας Εὐχαριστίας (Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως)

Το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, που παρέδωσε ο Κύριος, είναι το ανώτερο όλων των μυστηρίων· είναι το πιο αξιοθαύμαστο από τα θαύματα, όσα η δύναμη του Θεού εκτέλεσε· είναι το υψηλότερο από όσα η σοφία του Θεού επινόησε· είναι δε και το πολυτιμότερο όλων των χαρισμάτων, όσα η αγάπη του Θεού χάρισε στους ανθρώπους· γι’ αυτό και δίκαια μπορεί να ονομαστεί και να θεωρηθεί το θαύμα των θαυμάτων και το μυστήριο των μυστηρίων.

Στο μυστήριο της θείας μεταλήψεως κρύβεται όχι μόνο η θεότητα αλλά και η ανθρωπότητα (του Χριστού)· επομένως είναι μυστήριο των μυστηρίων· το από κάθε άποψη απόκρυφο· που υπερβαίνει όλους τους όρους της φυσικής γνώσεως. Με το μυστήριο αυτό ο Θεός έδειξε σ’ εμάς, ως δυνατός, το μέγιστο κράτος της θείας του παντοδυναμίας· ως σοφός, το μέγιστο ύψος της θείας παναγαθίας.

Πώς πρέπει να προσερχόμαστε στη μετάληψη των θείων μυστηρίων

Τον τρόπο, με τον οποίο πρέπει να προσερχόμαστε στη θεία Ευχαριστία, μας τον διδάσκει ο απόστολος Παύλος λέγοντας: «Να εξετάζει κανείς προσεκτικά τον εαυτό του, και τότε να τρώει από τον άρτο και να πίνει από το ποτήριο· γιατί όποιος τρώει και πίνει αυτά με τρόπο ανάξιο, προς καταδίκη του τρώει και πίνει, καθώς δεν αναγνωρίζει σε αυτά το σώμα του Κυρίου» (Α’ Κορ. 11:28-29).

Ας εξετάζει λοιπόν καθένας τη συνείδησή του πρώτα, για να διαπιστώσει την ηθική του κατάσταση και τη σχέση του προς τον Θεό και τον πλησίον του, και αν τις βρει σε θεάρεστη κατάσταση, ας προσέλθει να κοινωνήσει· αλλιώς ας το αφήσει για άλλη φορά· διότι τίποτε κοινό δεν υπάρχει ανάμεσα στο άγιο και στο βδελυρό.

Ἐκεῖνος πού εἰρηνεύει μέ τόν ἑαυτό του, εἰρηνεύει καί μέ τόν πλησίον του, εἰρηνεύει καί μέ τό Θεό

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Η ειρήνη είναι θείο δώρο που χορηγείται πλουσιοπάροχα σ' όσους συμφιλιώνονται με το Θεό και εκτελούν τα θεία Του προστάγματα.

Η ειρήνη είναι φως και φεύγει από την αμαρτία που είναι σκοτάδι. Ένας αμαρτωλός ποτέ δεν ειρηνεύει.

Να αγωνίζεστε κατά της αμαρτίας και να μη σας ταράζει η εξέγερση των παθών μέσα σας.

Αν στην πάλη μαζί τους νικήσεις, το ξεσήκωμα των παθών έγινε για σένα αφορμή νέας χαράς και ειρήνης. Αν νικηθείς - ο μη γένοιτο - τότε γεννιέται θλίψη και ταραχή. Αν πάλι, μετά από σκληρή μάχη, επικρατήσει προς στιγμήν η αμαρτία, αλλά εσύ επιμείνεις στον αγώνα, τότε νικάς και η ειρήνη ξανάρχεται.

«Ειρήνην διώκετε μετά πάντων, και τον αγιασμόν, ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον» (Εβρ. 12,14).

Η ειρήνη και ο αγιασμός είναι δύο αναγκαίες προϋποθέσεις για εκείνον που ζητάει με πόθο να δει το πρόσωπο του Θεού.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος μᾶς γράφει...

" Στα σαράντα τέσσερά μου χρόνια

ο Θεός μου φανέρωσε αυτό,

που θα με κράταγε μέχρι τέλους τής ζωής μου σταθερό στη στενή και τεθλιμμένη οδό,

που είχα επιλέξει:

Το της «ατιμίας πόμα καθάρσιον»

που λέει και ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης.

Από τότε μέχρι την τελευταία μου αναπνοή

ούτε στιγμή δε μ΄ άφησε η συκοφαντία,

η προσβολή, η περιφρόνηση.

Δε θέλω να σου μιλήσω

ούτε για περιστατικά, ούτε για πρόσωπα.

Μπορεί να σε σκανδαλίσω με λογισμούς αγανάκτησης και κατάκρισης.

Περί ἐλπίδος - Ἅγιος Νεκτάριος

Η ελπίδα τονώνει τις καρδιές και τις αναδεικνύει ισχυρές και αντρείες για να αντιμετωπίσουν τις συμφορές.

Η ελπίδα στο Θεό, δίνει ζωή σ’ αυτόν που ήδη έχει αποκάμει από την κούραση και με νέες δυνάμεις αναζωογονεί τα καταπονημένα νεύρα του.

Η ελπίδα στο Θεό απομακρύνει τη μαύρη και φρικτή απελπισία και αποσπά το Θείο Έλεος και τη σωτηρία.

Η ελπίδα στο Θεό λυτρώνει αυτούς που έπεσαν στην αμαρτία, ανορθώνει τους πληγωμένους.

Αυτή λύνει τα δεσμά τον αιχμαλωτισμένων.

Η ελπίδα καταυγάζει σαν τη ροδαυγή στο ηθικό στερέωμα και φωτίζει τις σκοτεινιασμένες από τη μαυρίλα ημέρες της θλιμμένης ψυχής και καρδιάς, ρίχνει βάλσαμο παρηγοριάς στα τραύματα της καρδιάς που πενθεί.

Αυτή φροντίζει για τα ορφανά και προνοεί για τις χήρες.

Η ελπίδα της ανταπόδοσης είναι αυτή που στηρίζει τον αδικημένο και ανακουφίζει τον καταπιεσμένο.

Ἅγιος Νεκτάριος: "Τό μυστήριο τῆς Θείας Μετάληψης ὑπερβαίνει ὅλους τούς νόμους τῆς φύσης"

Ἁγ. Νεκταρίου Πενταπόλεως, γιά τό μέγεθος καί τήν ἀξία τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας

Τὸ παραδοθὲν παρὰ τοῦ Κυρίου μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι τὸ ἀνώτερο ὅλων τῶν μυστηρίων.

Εἶναι τὸ θαυμασιότερον τῶν θαυμάτων ἀπὸ ὅσα ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἔκανε.

Εἶναι τὸ ὑψηλότερο ἀπὸ ὅσα ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ἐπινόησε.

Εἶναι τὸ τιμιώτερο ἀπὸ ὅλα τὰ χαρίσματα ποὺ χάρισε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους.

Τό κύριο ἔργο τοῦ ἀνθρώπου

Αγίου Nεκταρίου

Tο κύριο έργο του ανθρώπου είναι η προσευχή. O άνθρωπος πλάστηκε για να υμνεί το Θεό. Aυτό είναι το έργο που του αρμόζει. Aυτό μόνο εξηγεί την πνευματική του υπόσταση. Aυτό μόνο δικαιώνει την εξέχουσα θέση του μέσα στη δημιουργία. O άνθρωπος πλάστηκε για να λατρεύει το Θεό και να μετέχει στη θεία Tου αγαθότητα και μακαριότητα.

Ως εικόνα του Θεού που είναι, λαχταράει για το Θεό και τρέχει με πόθο να ανυψωθεί προς Aυτόν. Mε την προσευχή και την υμνωδία ευφραίνεται. Tο πνεύμα του αγάλλεται και η καρδιά του σκιρτάει. Όσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο η ψυχή του απογυμνώνεται από τις κοσμικές επιθυμίες και γεμίζει από τα ουράνια αγαθά. Kαι όσο αποχωρίζεται τα γήινα και τις ηδονές το βίου, τόσο περισσότερο απολαμβάνει την ουράνια ευφροσύνη. H δοκιμή και η πείρα μας επιβεβαιώνουν την αλήθεια αυτή.

O Θεός ευαρεστείται στις προσευχές εκείνες που προσφέρονται με τον πρέποντα τρόπο, δηλαδή με συναίσθηση της ατέλειας και της αναξιότητας μας. Για να υπάρξει όμως τέτοια συναίσθηση, απαιτείται τέλεια αυταπάρνηση του κακού μας εαυτού και υποταγή στις εντολές του Θεού, απαιτείται ταπείνωση και αδιάλειπτη πνευματική εργασία.

Aναθέστε όλες τις φροντίδες σας στο Θεό. Eκείνος προνοεί για σας. Mη γίνεστε ολιγόψυχοι και μην ταράζεστε. Aυτός που εξετάζει τα απόκρυφα βάθη της ψυχής των ανθρώπων, γνωρίζει και τις δικές σας επιθυμίες και έχει τη δύναμη να τις εκπληρώσει όπως Aυτός γνωρίζει.

Eσείς να ζητάτε από το Θεό και να μη χάνετε το θάρρος σας. Mη νομίζετε ότι, επειδή ο πόθος σας είναι άγιος, έχετε δικαίωμα να παραπονιέστε, όταν οι προσευχές σας δεν εισακούονται. O Θεός εκπληρώνει τους πόθους σας με τρόπο που εσείς δεν γνωρίζετε. Nα ειρηνεύετε λοιπόν και να επικαλείστε το Θεό.

Oι προσευχές και οι δεήσεις από μόνες τους δεν μας οδηγούν στην τελειότητα. Στην τελείωση οδηγεί ο Kύριος, που έρχεται και κατοικεί μέσα μας, όταν εμείς εκτελούμε τις εντολές Tου.

Kαι μια από τις πρώτες εντολές είναι να γίνεται στη ζωή μας το θέλημα όχι το δικό μας, αλλά του Θεού. Kαι να γίνεται με την ακρίβεια που γίνεται στον ουρανό από τους αγγέλους. Για να μπορούμε κι εμείς να λέμε:

"Κύριε, όχι όπως θέλω, αλλ' όπως εσύ, "γενηθήτω το θέλημα Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης". Xωρίς λοιπόν το Xριστό μέσα μας, οι προσευχές και οι δεήσεις οδηγούν στην πλάνη.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/02/blog-post_503.html

Ἅγιος Νεκτάριος:Ὁ μή κάτ" ἐπίγνωση ζηλωτής

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: Ο ΜΗ ΚΑΤ' ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΖΗΛΩΤΗΣ

Ο «μή κατ’ επίγνωσιν» ζηλωτής έχει, κατά τον άγιό μας, τα εξής χαρακτηριστικά:

«Πλανάται εν ταις σκέψεσι και ενεργείαις αυτού». Δηλαδή ούτε σκέπτεται σωστά, ούτε ενεργεί σωστά. Είναι ένας άνθρωπος λάθος.

«Πράττει τα εναντία προς τας διατάξεις του θείου νόμου». Αυτοχαρακτηρίζεται «ζηλωτής» και «φρουρός των πατρικών παραδόσεων». Προφανώς, από υπερεκτίμηση των απόψεών του και της αποστολής του. Χαρακτηρίζει άλλους, εκείνους που δεν συμφωνούν με τις απόψεις του, «προδότες της Ορθοδόξου πίστεως» και «σε δογματικά ζητήματα μειοδότες». Επικρίνει. Και κατακρίνει. Χάριν της Ορθοδόξου Πίστεως. Δηλαδή;

«Διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ’ αυτού νοούμενον αγαθόν» ( καταντάει εσωτερικά ιησουΐτης).

Εύχεται τω Θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού και να κατακαύση πάντας τους μη δεχομένους τας αρχάς και πεποιθήσεις αυτού». Εκφωνούν εναντίον τους αναθέματα!

«Τον μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτήν χαρακτηρίζει μίσος προς τους ετεροθρήσκους ή ετεροδόξους, ο φθόνος και ο επίμονος θυμός, η εμπαθής αντίστασις προς το αληθές πνεύμα του θείου νόμου ( ασφαλώς αυτά δεν είναι ποτέ εκ Θεού), η παράλογος επιμονή εν τη υπερασπίσει των ιδίων φρονημάτων ( πλήρης έλλειψις ταπείνωσης), ο παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πάσι ( θέλει παντού να του περνάει, να έχη τον τελευταίο λόγο), η φιλοδοξία, η φιλονικία, η έρις και το φιλοτάραχον».

Περί κατακρίσεως, λοιδορίας, καταλαλιᾶς, συκοφαντίας (Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως)

Περὶ κατακρίσεως.

Κατάκριση σημαίνει νὰ κρίνεις καὶ νὰ καταδικάζεις κάποιον γιὰ ἕνα ἁμάρτημα.

Ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει ὅτι «τίποτα δὲν εἶναι τόσο εὐχάριστο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ὅσο τὸ νὰ κατακρίνουν τὶς πράξεις τῶν ἄλλων». Καὶ ὁ Χρυσόστομος λέει ὅτι «μὲ τὴν κατάκριση ἀνατράπηκαν καὶ βυθίστηκαν ψυχές». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διδάσκει σὲ ὅλους ὅτι αὐτὸς ποὺ κατακρίνει δὲν μπορεῖ νὰ ἀπολογηθεῖ. Διότι γιὰ τὸ κρίμα ποὺ κατακρίνει τὸν ἄλλον, κατακρίνει τὸν ἑαυτό του. Γιατί τὰ ἴδια κάνει καὶ αὐτὸς ποὺ κρίνει. Καὶ σὺ ἄνθρωπε ποὺ κρίνεις αὐτοὺς ποὺ κάνουν τέτοιες πράξεις καὶ κάνεις αὐτά, νομίζεις ὅτι θὰ γλυτώσεις τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ; Ὁ καθένας κουβαλάει τὸ δικό του φορτίο. Γιὰ αὐτὸ καὶ ὁ Χρυσόστομος παραινεῖ λέγοντας: «ἂς μὴ γινόμαστε λοιπὸν πικροὶ δικαστὲς τῶν ἄλλων, γιὰ νὰ μὴ ζητηθοῦν καὶ ἀπὸ μᾶς εὐθύνες. Γιατί ἔχουμε ἁμαρτήματα μεγαλύτερα ἀπὸ κάθε συγγνώμη. Ἑπομένως, καλύτερα νὰ ἐλεοῦμε ἐκείνους ποὺ ἔκαναν ἀσυγχώρητα ἁμαρτήματα, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουμε κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀπὸ πρὶν γιὰ τὸν ἑαυτὸ μας τέτοιο ἔλεος. Κι ὅμως, ὅσο κι ἂν φιλοτιμηθοῦμε, ποτὲ δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ προσφέρουμε τέτοια φιλανθρωπία, τὴν ὁποία χρειαζόμαστε ἐμεῖς ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπο Θεό…γιατί ὅποιος μιλάει μὲ φροντίδα καὶ ἀκρίβεια γιὰ τὸν συνάνθρωπό του, πολὺ περισσότερο θὰ ἔχει τὸν Θεὸ νὰ κάνει τὸ ἴδιο γιὰ αὐτόν. Ἂς μὴ μιλᾶμε λοιπὸν ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου».

Καὶ ὁ Κύριός μᾶς δίνει ἐντολὲς λέγοντας: «Μὴν κρίνετε γιὰ νὰ μὴν κριθεῖτε. Γιὰ τὸ κρίμα ποὺ κρίνετε θὰ κριθεῖτε καὶ μὲ τὸ μέτρο ποὺ μετρᾶτε θὰ μετρηθεῖτε. Τί βλέπεις τὸ ξυλαράκι στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, ἐνῶ τὸ δοκάρι στὸ δικό σου μάτι δὲν τὸ καταλαβαίνεις;»

*

Περὶ λοιδορίας.

Λοιδορία εἶναι ἡ κακολογία, ἡ ὕβρη, ἡ καταλαλιά.

Ὁ λοίδορος εἶναι μοχθηρός, ἐπιρρεπὴς στὸ νὰ κατηγορεῖ καὶ στὶς ὕβρεις. Ἔχει ἀκάθαρτη καρδιά. Τὸ πνεῦμα τοῦ εἶναι διεστραμμένο καὶ ἡ ψυχὴ του μοχθηρή. Τὸ στόμα του εἶναι διεστραμμένο, ἡ γλώσσα του πονηρή, τὰ χείλη του βέβηλα, οἱ λόγοι του ἄδικοι. Γίνεται πικρὸς δικαστὴς τοῦ ἀδελφοῦ του, τὸν κατακρίνει χωρὶς ἀπολογία, ἀνηλεὴς καὶ ἀδυσώπητος, τοῦ ἐπιτίθεται καὶ τοῦ ἀπαγγέλει τὴν καταδίκη του. Ὁ λοίδορος καθόλου δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν δολοφόνο, διότι ὁ μὲν ἀφαιρεῖ τὴν ζωή, ἐνῶ ὁ δὲ τὴν τιμή, δηλαδὴ τὸ βάθρο πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται ἡ ζωή.

*

Περὶ καταλαλιᾶς καὶ καταλάλου.

Καταλαλιὰ εἶναι ἡ κατηγόρια, ἡ κακολογία. Κατάλαλος εἶναι αὐτὸς ποὺ κακολογεῖ καὶ κατηγορεῖ τὸν πλησίον του. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει «καταλαλιὰ εἶναι νὰ μιλάς ἐναντίον ἑνὸς ἀδελφοῦ ποὺ δὲν εἶναι παρών, μὲ σκοπὸ νὰ τὸν συκοφαντήσεις, ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι ἀλήθεια αὐτὸ ποὺ λές».

Ὁ Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος συμβουλεύει λέγοντας: «Ἀδελφοί, μὴν καταλαλεῖτε ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου. Αὐτὸς ποὺ καταλαλεῖ ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ του, ἢ κρίνει τὸν ἀδελφό του, καταλαλεῖ ἐνάντια στὸν νόμο, κρίνει τὸν νόμο. Ἂν ὅμως κρίνεις τὸν νόμο, δὲν τηρεῖς τὸν νόμο, ἀλλὰ εἶσαι κριτής του. Ἕνα εἶναι ὁ νομοθέτης ποὺ μπορεῖ νὰ σώσει καὶ νὰ καταστρέψει. Ἐσὺ ποιὸς εἶσαι, ποῦ κρίνεις τὸν ἄλλον»; Ὁ κατάλαλος μὲ τὴν καταλαλιὰ τρώει τὶς σάρκες τῶν ἀδελφῶν του (Πατερικόν). Ὁ Μέγας Βασίλειος θεωρεῖ ἄξιους ἀφορισμοῦ τὸν κατάλαλο καὶ αὐτὸν ποὺ τὸν ἀκούει, λέγοντας «ἂν κάποιος βρεθεῖ νὰ καταλαλεῖ ἐναντίον κάποιου ἢ νὰ ἀκούει κάποιον νὰ καταλαλεῖ καὶ νὰ μὴν τὸν ἐπιτιμά, νὰ ἀφορίζεται μαζί του».

Ὁ κατάλαλος ἀφαιρεῖ τὴν τιμὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ὁ φονιὰς τὴν ζωή. Καὶ οἱ δύο εἶναι ἐξίσου ἀνθρωποκτόνοι.

*

Περὶ συκοφαντίας καὶ συκοφάντη.

Συκοφαντία εἶναι ἡ ψεύτικη κατηγορία. Συκοφάντης εἶναι ὁ ψεύτης. Καὶ κάποιος σοφὸς λέει «κανέναν ἄλλον νὰ μὴ θεωρεῖς ψεύτη, παρὰ τὸν συκοφάντη. Γιατί μεταξὺ ψεύδους καὶ συκοφαντίας δὲν ὑπάρχει καμία διαφορά». Συκοφάντη οἱ παλιότεροι καὶ οἱ τωρινοὶ ὀνομάζουν τὸν διαβολέα καὶ τὸν προσαγωγέα.

Εἶναι βέβαιο ὅτι ὁ διάβολος ἔχει ἐφεύρει τὴν συκοφαντία. Δηλητήριο σκορπιοῦ ἡ γλώσσα τοῦ συκοφάντη. Δὲν παρατάει τὸ ἔργο του ὁ συκοφάντης, ὅταν ἐπιπλέον ἀντιληφθεῖ ὅτι καὶ οἱ ἄρχοντες ἐπιθυμοῦν τὴ συκοφαντία. Μηχανεύεται ψέματα καὶ διαβάλλει μὲ κάθε τρόπο. Ὁ Κύριος θὰ ἐξολοθρεύσει ὅλα τὰ πονηρὰ χείλη. Ἡ γλώσσα του συκοφάντη μισεῖ τὴν ἀλήθεια. Ἡ συκοφαντία γκρέμισε νέους καὶ γέροντες, ἄρχοντες καὶ δυνάστες. Ὁ συκοφάντης χαίρεται πολὺ περισσότερο, ὅσο μὲ τὶς πράξεις του γίνεται δημοφιλής.

(Από το βιβλίο: «Το γνώθι σαυτόν ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ» ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, Εκδόσεις ΑΘΩΣ)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: agiazoni.gr)

https://alopsis.gr/περί-κατακρίσεως-λοιδορίας-καταλαλι/

Ἡ εἰκόνα τῆς ἠθικῆς ἀνδρείας

Ἁγίου Νεκταρίου

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Γνώθι σαυτόν», Ἐκδόσεις «ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ»)

Μεταφορὰ στὴν Νεοελληνικὴ, Σάββας Ἠλιάδης - Δάσκαλος

"Στὶς ἡμέρες ποὺ ζοῦμε μία εἶναι ἡ ἀρετὴ ποὺ θὰ μᾶς ἀνοίξει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, γιὰ νὰ δοῦμε, ὅσο μποροῦμε δὶ` αὐτῆς τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ξεχωρίσουμε τὸ ψέμα. Ἡ ἠθικὴ ἀνδρεία! Εἶναι μεγάλη ἡ ἀνάγκη ἠθικῆς στήριξης καὶ θὰ τὴν βροῦμε μὲ ἀπόλυτη ἀσφάλεια στὰ λόγια τῶν ἁγίων μας. Σήμερα, τὸ ψέμα, μαζὶ μὲ τὴν ἐπιβληθεῖσα τρομοκρατία, τὴν διασπορὰ καὶ ἐπιβολὴ τοῦ φόβου στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, παρέλυσε τὶς... ἔσω δυνάμεις καὶ ἀφόπλισε τὶς καρδιές. "Φόβος καὶ τρόμος ἐπέπεσε τὴ κτίσει", κατὰ τὸ τροπάριο τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος,ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς διακόνους τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀπάτης. Γιὰ τὴν ἀρετὴ αὐτή, τὴν τόσο ἀναγκαία, μᾶς διδάσκει ὁ ἅγιος Νεκτάριος. Προσπαθήσαμε νὰ κάνουμε τὸν μικρὸ αὐτὸ κόπο, νὰ τὴν προσφέρουμε σὲ ὅλες τὶς καλοπροαίρετες καρδιές"

Ἡ ἠθικὴ ἀνδρεία εἶναι ἀρετή, ἡ ὁποία ἐμφανίζεται ὡς ἠθικὸ σθένος, τὸ ὁποῖο ἀναδεικνύει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει, πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς ἀντίξοες περιστάσεις καὶ περιπέτειες τοῦ βίου καὶ τὸν καθιστὰ ἱκανὸ νὰ μένει ἄκαμπτος, χωρὶς νὰ ἐνδίδει στὶς πιέσεις τῶν συμφορῶν, ποὺ ἐπιπίπτουν ὁρμητικὲς καὶ σταθερὸς στὶς ἠθικὲς καὶ θρησκευτικὲς πεποιθήσεις του.

Ἡ εὐσπλαγχνία εἶναι εὐαισθησία ψυχῆς ἀγαθῆς ἀγαπώσης τὸν πλησίον αὑτῆς...

ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ (Τόμος ε ´ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ)

Ἡ εὐσπλαγχνία εἶναι εὐαισθησία ψυχῆς ἀγαθῆς ἀγαπώσης τὸν πλησίον αὑτῆς. Ἡ εὐσπλαχνία εἶναι μεγίστη ἀρετὴ ὡς κίνησις ψυχῆς βουλομένης τὸ ἀγαθὸν τοῦ πλησίον αὑτῆς καὶ ἐργαζομένης ὑπὲρ αὐτοῦ. Ἡ εὐσπλαχνία εἶναι μεγίστη ἀρετή, διότι ἐξομοιοῖ τὸν εὐσπλαχνον πρὸς τὸν Θεόν.

Μήν ἀπελπίζεστε, ἄν πέφτετε συνέχεια σέ παλιές ἁμαρτίες... Ὁ δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν τελειότητα εἶναι μακρύς.

Αγωνίζου τον αγώνα τον καλό και ο Θεός θα σε ενισχύει. Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας.

Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας καταστάσεως. Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του. Προσέχετε και τα μικρά ακόμη παραπτώματα. Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην απελπίζεστε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα, προσπέστε στο Θεό που έχει τη δύναμη να σας ανορθώσει.

Η μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια.

Οι υπερβολικές λύπες και απελπισίες είναι βλαβερές και επικίνδυνες, και πολλές φορές παροξύνονται από το διάβολο για ν’ ανακόψουν την πορεία του αγωνιστή.

Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα: πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά δεν κόβονται με μια σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαριά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή.

Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου βρίσκεται μέσα στὴν τέλεια ὑποταγὴ τῆς ψυχῆς στὴ συνείδηση

Ἡ ψυχὴ ἔχει ἔμφυτη τὴ συνείδηση.Την ἔμφυτη αὐτὴ δύναμη τὴν ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεό, για νὰ εἶναι ἱκανή, νὰ γνωρίζει τὸ Θεῖο θέλημα, ὥστε νὰ ταυτίζει τὸ θέλημὰ της, μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Σταυρός ἦταν καί θά εἶναι πάντοτε γιά τόν Ἕλληνα τό σύμβολο τῶν ἠθικῶν καί θρησκευτικῶν ἀρχῶν του

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ:

«Ο Σταυρός ήταν και θα είναι πάντοτε για τον Έλληνα το σύμβολο των ηθικών και θρησκευτικών αρχών του, για τις οποίες αγωνίστηκε και τις υποστήριξε χύνοντας γι` αυτές το αίμα του. Με τον Σταυρό το ελληνικό έθνος υπερνίκησε τον κατακλυσμό, ο οποίος κατέκλυσε τα αρχαία έθνη (...).

Ἐγὼ τοῦ λοιποῦ θὰ τὸ ἔχω ἐγκόλπιόν μου καὶ θὰ τὸ φέρω ἐπάνω μου, ὅπου ἀν πορευθῶ....

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ.

Ἤδη κατενόησα τὸ τῶν νοημάτων αὐτοῦ ὕψος. Ἤδη συνῃσθάνθην τὸ μεγαλεῖον τοῦ Ψαλτηρίου. Ἤδη ἀντελήφθην τὸ ἐν τοῖς ψαλμοῖς διαπνέον πνεῦμα λατρείας πρὸς τὸ θεῖον.

Ἤδη ᾐσθάνθην τὸν πόθον τῆς πρὸς τὸν Θεὸν ἀνυψώσεως.

Ἤδη σύνοιδα ὁποῖον πῦρ θείας ἀγάπης διαχέεται ἐν τοῖς ψαλμοῖς.

Ἤδη κατενόησα τὴν διαπλαστικὴν τῶν ψαλμῶν ἐπὶ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς καρδίας δύναμιν.