
Όπως έξιστοροῦσαν οἱ κάτοικοι των Αγράφων ἀπὸ γενιά σε γενιά, ὁ γιατρός τους καὶ φύλακάς τους Άγιος Αναστάσιος ο Γόρδιος (που εκοιμήθη 7 Ιουνίου 1729) οὐδέποτε τοὺς λησμόνησε. Μαζὶ μὲ τὰ βότανα καὶ τὶς ἰατρικές συνταγές ποὺ χορηγούσε, ζητοῦσε ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, να τηρήσει καὶ κάποιον κανόνα προσευχῆς, ποὺ κυρίως ἀφοροῦσε ἀνάγνωση ψαλμῶν. Καὶ ὁ συνδυασμός τῶν δύο ἔφερνε τὴν ἴαση σὲ κάθε ἀσθενή. Οἱ μάνες ικέτευαν πολλὲς φορὲς τὸν Ἅγιο να παρέχει την εὐλογία του στὰ παιδιά τους. Κι αὐτὸ γιατί διαπίστωναν ὅτι ἡ εὐλογία αὐτὴ τοῦ Ἁγίου εἶχε μεγάλη δύναμη. Ἀρκοῦσε γιὰ τὴν ἴαση τοῦ παιδιοῦ τους! Ἐκεῖνος, ὅμως, ἀπὸ ταπείνωση παρείχε μαζὶ μὲ τὴν εὐλογία του, τὸ ἀπαραίτητο βότανο καὶ τὸν κανόνα προσευχῆς. Πάντα εἴθισται νὰ λέγει ὅτι ἡ προσευχή σώζει!
Μέχρι καὶ σήμερα οἱ παλιοὶ Ἀγραφιῶτες μιλοῦν γιὰ τὸν γιατρὸ Ἀναστάσιο ποὺ θεωροῦσε καὶ ἐκλάμβανε ὡς ἰσχυρὸ ἀντιβιοτικὸ ὅπλο ἐνάντια σὲ κάθε ἀσθένεια τὸ ἱερὸ ψαλτήριο, τὸ ὁποῖο γνώριζε ἀπ᾿ ἔξω! “Δὲν ἀντέχουν τὰ δαιμόνια νὰ ἀκοῦν τοὺς ψαλμοὺς τοῦ Δαυΐδ. Ἔρχεται ὁ προφητάναξ Δαυΐδ καὶ καθαρίζει τὸν ἀγρὸ τῆς ψυχῆς μας, ἔτσι ὥστε νὰ ἐξασφαλισθεῖ πλούσια ἡ καρποφορία πρὸς δόξαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.













