Ὁ ὅσιος Πορφύριος δίδασκε ὅτι προϋπόθεση τῆς κατά Χριστόν ζωῆς εἶναι ἡ σταύρωση- θανάτωση τῶν παθῶν, ἡ νέκρωση ὡς πρός τόν κόσμο, ἡ ἀπάρνηση τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος."

" Οι νεοορθόδοξοι και οι διάδοχοί τους μεταπατερικοί υποτιμούν, παρερμηνεύουν, διαστρέφουν και υβρίζουν τους Αγίους Πατέρες, παλαιότερους και σύγχρονους. Οι μεταπατερικοί απαξιώνουν επίσης την ηθική καθαρότητα, την άσκηση, την νηστεία, την συζυγική και την γενικότερη εγκράτεια, τους ιερούς κανόνες, την καταπολέμηση των σαρκικών ηδονών. Δεν θέλουν να ακούγεται καν η λέξη διάβολος, ούτε η λέξη αμαρτία, ούτε η λέξη μετάνοια. " Κηρύσσουν", όπως δίδασκε ο Όσιος Αναστάσιος, " την χαρά της Εκκλησίας, το βίωμα της Αναστάσεως αποκομμένο από την άσκηση και τον σταυρό. Τα δάκρυα της μετανοίας, το κήρυγμα της μωρίας του σταυρού, η πτωχεία των αλιέων, η εγκράτεια των αναγεννημένων δεν είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους. Απεχθάνονται την άσκηση, γιατί δεν τρέφει τα πάθη αλλά τα σκοτώνει. Θέλουν με εκκλησιαστικό μανδύα να περικαλύψουν τον μουσουλμανικό ευδαιμονισμό που πρακτικά ενστερνίζονται και ονόμασαν την κάθε αισθησιακή απόλαυση " αναστάσιμη χαρά της Εκκλησίας".

Οἱ ὀδυνηρές συνέπειες τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων καί διαστροφῶν

Τά ὀδυνηρά ἀποτελέσματα τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων – διαστροφῶν ἀφοροῦν ὄχι μόνο στήν ψυχή ἀλλά καί στό σῶμα, ὁδηγώντας στόν θάνατο τόν ἐπιτιθέμενο κατά τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας καί φυσιολογίας ἄνθρωπο. Πολλά περιστατικά, καθώς καί οἱ βίοι τῶν Ἁγίων μας, ἐπιβεβαιώνουν α) πόσο ὁ Θεός προστατεύει τούς ἁγνούς καί σώφρονες καί β) πόσο βδελύσσεται καί πατάσσει παιδαγωγικά τούς πορνεύοντας καί ἀνωμάλους.

«Ἕνας θεῖος μου», διηγεῖται ὁ σοφός π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, «ἦταν στρατιώτης στή Μ. Ἀσία. Ἡ ἐνοματία του ἦταν καμιά δεκαριά ἄντρες, πῆγαν σέ ἕνα τουρικικό πορνεῖο. Ὁ θεῖος μου δέν ἔκανε τίποτε, δηλαδή εἶχε τό φόβο τοῦ Θεοῦ, ὁ ἴδιος μοῦ τό ἔλεγε, δέν ἔκανε τίποτε, κάθησε ἥσυχα καί δέν ἐπόρνευσε. Μάλιστα ἔζησε κάπου 90 τόσα χρόνια, πῶς συνέπεσε, ὁ τελευταῖος πνευματικός -γιατί πάντα ἐξομολογεῖτο- ἐξομολογήθηκε σέ μένα ὁ θεῖος ὁ Χρῆστος! (συγκίνηση). Λοιπόν, ἀκοῦστε. Τήν ἄλλη μέρα ἔδωσαν μάχη μέ τούς Τούρκους. Ἐφονεύθησαν ὅλοι πλήν τοῦ θείου μου. Εἶχε τό σημεῖο!

Θέλετε πιό πολλά; Σᾶς παραπέμπω σέ ἐκείνη τήν πανωφέλιμη ἱστορία, διήγηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ ἀπό στρατιωτῶν, πού γιορτάζει στίς 24 Δεκεμβρίου. Ἀνοῖξτε τό συναξαριστή σας καί θά δεῖτε γι’ αὐτό τό στρατιώτη. Στρατιώτης ἦταν, τοῦ βυζαντινοῦ κράτους, ἐναντίον τῶν Βουλγάρων. Καί ὅμως, ἐπειδή ἀρνήθηκε νά κάνει τήν ἁμαρτία, ἦταν ὁ μόνος πού σώθηκε. Ὁ δέ ἑλληνικός στρατός, ὁ βυζαντινός στρατός, εἶχε ὑποστεῖ ἀπό τούς Βουλγάρους πανωλεθρία.

Γιατί σέ ἕνα πανδοχεῖο πού εἶχε πάει, ποιός ξέρει …, οἱ ἄλλοι στρατιῶτες, σοῦ λένε: «Δέν βαριέσαι, ὅ,τι βρῶ μπροστά μου … ». Ὁ Θεός νά φυλάξει! Τό λέω πολλές φορές στά νέα παιδιά μας: «Θέλεις νά σέ φυλάξει ὁ Θεός; Πρόσεξε δύο ἁμαρτήματα, τή βλασφημία τῶν Θείων καί τήν πορνεία, εἰδικά σέ πολεμική περίοδο». Προσέξτε πολύ, εἶναι δύo ἁμαρτήματα πού δέν ἀνέχεται ὁ Θεός.

Καί ἐκεῖ ἐκστρατεύουν, σταμάτησαν σέ ἕνα χάνι, ἐκεῖ ὁ Νικόλαος ἔφαγε μέ τόν πανδοχέα καί ἦρθε ἡ κόρη τοῦ πανδοχέα νά σερβίρει, ἡ ὁποία κοίταξε τό νεαρό στρατιώτη, τῆς ἄρεσε, καί μετά, ὅταν πῆγε νά κοιμηθεῖ, πῆγε στό δωμάτιό του, τοῦ κτύπησε τήν πόρτα, γιά νά κάνει ἁμαρτία. Τότε τῆς λέει: «Κοπέλα μου, δέ λυπᾶσαι πρῶτα-πρῶτα τή δική σου παρθενία, ὕστερα δέ λυπᾶσαι ἐμένα, πού πηγαίνω στόν πόλεμο καί ὁ Θεός δέ θά μέ φυλάξει, ἄν πορνεύσω;». Πράγματι, τό κατενόησε καί ἔφυγε. Εἶχαν μείνει καί τό δεύτερο βράδυ. Καί ξαναπῆγε, γιατί νικήθηκε ἀπό τόν πονηρό. Τή δεύτερη φορά ὁ Ὄσιος Νικόλαος τήν ἔδιωξε: «Φύγε ἀπό ‘δῶ!», κατά τό: «Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ!».

Οἱ προγαμιαῖες σχέσεις

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο: Ἐν Χριστῷ ἀγάπη ἤ Μεταπατερική θεολογία (Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου)

... Δυστυχώς στις μέρες μας κάποιοι καθηγητές Θεολόγοι αλλά και ιερείς διαδίδουν μια θεωρία που ουδεμία σχέση έχει με το Ευαγγελικό: Τὸ ναὶ ναί· καὶ τὸ οὒ οὔ. (ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν. Ματθ. ε´ 37).

Ερμηνεύουν το Ευαγγέλιο λέγοντας πως πορνεία είναι μόνο η σαρκική ικανοποίηση που γίνεται έξω από το γάμο με πόρνες και με χρηματικό αντίτιμο.

Ο μακαριστός Κανονολόγος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος είχε γράψει σχετικά:

Εἶναι οἱ προγαμιαῖες σχέσεις πορνεία;

«Ὑπάρχουν πολλοί, ἐνίοτε καί καθηγητές Θεολόγοι πού διδάσκουν μία πολύ “βολική” καί “ἔξυπνη” θεωρία: Ὅτι πορνεία εἶναι μόνο ἡ σαρκική ἱκανοποίηση πού γίνεται ἔξω ἀπό τό γάμο μέ πόρνες καί μέ χρήματα (δηλαδή μέ πληρωμή). Ἐνῶ, ὅπου ὑπάρχει ἀγάπη, ὅπου ὑπάρχει ψυχική ἐπαφή, ἐκεῖ δέν ἔχουμε πορνεία. Συνεπῶς, (κατ’ αὐτούς) γιά ἕνα ζευγάρι νέων πού ἀγαπιοῦνται, ἡ σαρκική σχέση τους ἀποτελεῖ “ὁλοκλήρωση τῆς ἀγάπης των” καί δέν εἶναι πορνεία, ἄρα δέν κάνουν ἁμαρτία. Τό Εὐαγγέλιο μόνο τήν πορνεία καί τήν μοιχεία ἀπαγορεύει, λένε, δέν ἀπαγορεύει τήν “ὁλοκλήρωση τῆς ἀγάπης” ἑνός ζευγαριοῦ!

Βέβαια, ἡ λέξη “πορνεία”, στήν κυριολεξία, σημαίνει τήν ἱκανοποίηση τῶν σαρκικῶν ὀρέξεων μέ χρήματα, ἀφοῦ στήν ἀρχαιότητα ἀσκοῦσαν τό “ἐπάγγελμα” αὐτό γυναῖκες ἀγορασμένες, δηλαδή δοῦλες.

Ὅμως, ἐκτός ἀπό τήν κύρια σημασία της, ἡ λέξη πορνεία εἶχε ἀνέκαθεν καί τήν σημασία τῆς σαρκικῆς σχέσεως δύο ἑτερόφυλων προσώπων, χωρίς νά ὑπάρχει χρηματική δοσοληψία.

Μία εἶναι ἡ νόμιμη συζυγία ἀνδρός καί γυναικός, αὐτή πού γίνεται μέ τήν εὐλογία τοῦ Μυστηρίου τοῦ γάμου.

Κάθε πράξη, πού γίνεται ἔξω ἀπό τό Μυστήριο τοῦ γάμου, χαρακτηρίζεται ὡς πορνεία ἤ μοιχεία καί καμία διάκριση δέν γίνεται, ἄν συμβαίνει μέ ἀμοιβή ἤ ἐξ ἀγάπης.

Πουθενά στήν Ἁγία Γραφή δέν δικαιώνονται οἱ προγαμιαῖες σχέσεις, ἐφ’ ὅσον γίνονται μεταξύ δύο προσώπων πού ἀγαπιοῦνται. Καί πουθενά στήν Ἁγία Γραφή δέν θά βροῦμε ἀμνήστευση τῶν σχέσεων αὐτῶν, ἐπειδή ἀπουσιάζει ἡ πληρωμή καί γίνεται ἐπίκληση τοῦ ἐρωτικοῦ αἰσθήματος. Ἄς ἀναφέρουμε μερικά παραδείγματα:

Ἡ ἐκφιλοσόφηση τῆς πίστεως καί ὁ ἐπιθετικός ἀγαπισμός

Η ΕΚΦΙΛΟΣΟΦΗΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΚΑΙ Ο ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΑΓΑΠΙΣΜΟΣ

«Ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστός εἴχαμε σάν χαρακτηριστικό γνώρισμα στούς “θεολογοῦντες” ἄνευ Θεοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τήν στείρα ἐκνομίκευση τῆς πίστεως, τήν ὑποκρισία βασισμένη στίς διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου. Σήμερα ἔχουμε τήν ἐκφιλοσόφηση τῆς πίστεως, τόν πλήρη ἀντινομισμό τῆς πίστεως, τήν ὑποκρισία βασιζόμενη στόν περί ἀγάπης νόμο. Μιᾶς ἀγάπης ἰδεολογικοποιημένης καί ὄχι βιωματικῆς γιατί βασίζεται στήν ἀμνήστευση τῶν παθῶν κατά ἀπομίμηση τῶν διατάξεων τοῦ Κορανίου καί ὄχι στήν μετοχή μέσω σταυρικῆς πορείας στήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ πού εἶναι ἡ γνήσια ἀγάπη.

Τό γενετήσιο ἔνστικτο καί ὁ γάμος

ΤΟ ΓΕΝΕΤΗΣΙΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΚΑΙ Ο ΓΑΜΟΣ

«Τό γενετήσιο ἔνστικτο δέν εἶναι προηγούμενο θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀλλά ἑπόμενο. Δέν εἶναι δηλαδή ἀρχική χορηγία τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο ἀλλά ἀποτέλεσμα τῆς παρακοῆς. Ὅπως λειτουργεῖ σήμερα μέσα στόν εὐλογημένο γάμο γίνεται θεραπευτικό μέσο, φάρμακο, καί ὄχι αἰώνιο γνώρισμα καί συστατικό τοῦ ἀνθρώπου. Ὅλοι οἱ Πατέρες λέγουν ὅτι «ἐν παραδείσῳ ἡ παρθενία ἐπολιτεύετο». Γι’ αὐτό καί ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Χριστός, ὅπως καί ὁ πρῶτος Ἀδάμ, δέν γεννήθηκε ἀπό σπέρμα ἀνδρός, ἀλλά συνελήφθηκε ἐκ Πνεύματος Ἁγίου ἀσπόρως καί ἄνευ μεσολαβήσεως ἀνδρός καί ἔμεινε διά βίου παρθένος, γιά νά ἀνοίξει τόν νέο αἰῶνα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Σ' αὐτόν τόν αἰῶνα τά πρωτεῖα δέν θά τά ἔχει ὁ γάμος, ἀλλά ἡ παρθενία, χωρίς βέβαια νά παραγνωρίζεται ὁ θεραπευτικός καί θετικός χαρακτήρας τοῦ γάμου γιά τούς ἀσθενεῖς στόν λογισμό καί τούς ἀδύνατους στή σάρκα. Ἑπομένως, γιά νά γίνουμε μέλη τῆς Θείας Βασιλείας ὅλοι ἀνεξαιρέτως πρέπει νά ὑπερβοῦμε τήν σάρκα.

Ἐπίλογος-Συμπεράσματα

ΕΠΙΛΟΓΟΣ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 Μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς εὐχές τοῦ Ἁγίου Γέροντος Πορφυρίου, κάναμε μία μελέτη τῶν πηγῶν θέλοντας νά τεκμηριώσουμε:

Α) τήν ἄσκηση καί ἀσκητικότητα τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου, ὅπως αὐτή φανερώνεται τόσο στήν ζωή ὅσο καί στήν διδασκαλία του,

Β) τήν ἀκραιφνή ὀρθοδοξότητά του καί τήν ἀντίθεσή του στόν Οἰκουμενισμό, τόν Παπισμό, τήν Πανθρησκεία, τήν Νέα Ἐποχή, τήν νεοορθοδοξία, τήν Μεταπατερική θεολογία καί γενικά σ’ ὅλες τίς αἱρέσεις-σέκτες-θρησκεῖες,

Γ) τήν γνήσια Ἁγιοπατερική του διδασκαλία στό θέμα τῶν προγαμιαίων-ἐλεύθερων σχέσεων, τῆς ἐγκράτειας πρίν καί μέσα στόν Γάμο, τῆς ἀποφυγῆς τεκνογονίας, τῆς καταδίκης κάθε εἴδους σαρκικῶν διαστροφῶν καί τῆς τεχνητῆς γονιμοποίησης.

Διαπιστώσαμε ὅτι ὁ Ἅγιος, μέ τήν ζωή του ἀλλά καί μέ τήν διδασκαλία του, διετράνωσε τήν ἀπόλυτη ἀναγκαιότητα τῆς ἀκολούθησης σέ ὅλα τῶν Ἁγίων Πατέρων. Θεωροῦσε ἀπαραίτητη τήν σωματική κακοπάθεια, τήν ἄσκηση καί τήν περιεκτική ἐγκράτεια. Σύμφωνα μέ τόν Ὅσιο, ὅλα τά στοιχεῖα πού συναποτελοῦν τήν ὀρθόδοξη Ἁγιοπατερική ἀσκητική ἀγωγή καί διδασκαλία εἶναι ἀπαραίτητα γιά τόν πνευματικό ἀγῶνα, τήν πνευματική ζωή τοῦ μοναχοῦ ἀλλά καί τοῦ κάθε πιστοῦ. Συγκεκριμένα, ὁ Ἅγιος, μέ ὅλη του τήν συμβουλευτική-διδασκαλία, καταδεικνύει ὅτι:

Α) Ἀποδεχόταν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς τήν μόνην ἀληθινή Ἐκκλησία, πού αὐτή μόνη καί κατ’ ἀποκλειστικότητα ἔχει:

α. τήν σώζουσα πίστη,

β. τήν ἀλήθεια γιά τόν Χριστό καί τήν Ἁγία Τριάδα, τόν μόνο ἀληθινό Θεό

γ. τήν θεραπευτική μεθοδολογία, καθώς καί

δ. τά μυστηριακά μέσα,

γιά τήν θεραπεία τῆς πνευματικά ἀσθενοῦς ἀνθρώπινης ὑπόστασης.

Ἡ προφητευμένη διαστροφή τῆς Ἁγιοπατερικῆς διδασκαλίας

Ἡ προφητευμένη διαστροφή

τῆς Ἁγιοπατερικῆς διδασκαλίας

Ἡ διαστροφή τῆς Ἁγιοπατερικῆς διδασκαλίας, συγχρόνων καί παλαιοτέρων Ὁσίων Πατέρων, στήν ἐσχατολογική ἐποχή πού ζοῦμε, ἔχει προφητευθεῖ ἀπό Ἁγίους, ὅπως ἀπό τόν ἀπό τόν Ἅγιο γέροντα καί Μάρτυρα Ἀνατόλιο τόν νεότερο, τῆς Ὄπτινα (+1922), ὁ ὁποῖος ἔγραφε: «Ὁ ἐχθρός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους θά δρᾶ μέ πανουργία, γιά νά ὁδηγήσει στήν αἵρεση, ἄν ἦταν δυνατόν, καί τούς ἐκλεκτούς. Δέν θά ξεκινήσει μέ τήν ψυχρή ἀπώθηση τῶν δογμάτων τῆς Ἁγίας Τριάδος, τῆς Θεότητος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί τῆς παρθενίας τῆς Θεοτόκου, ἀλλά θά ξεκινήσει ἀνεπαίσθητα νά καταστρέφει τίς διδασκαλίες καί τίς παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας καί τήν μεγάλη τους πνευματικότητα, πού ἔφτασε σέ μᾶς μέσῳ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα»[1].

Στήν συνέχεια ὁ Ὅσιος Ἀνατόλιος ἀναφέρεται στό πῶς θά καταλάβουν τήν Ἐκκλησία καί τά Μοναστήρια οἱ ἄνθρωποι πού προετοιμάζουν τήν ἄφιξη τοῦ Ἀντιχρίστου, καθώς καί στόν διωγμό τῶν ἀληθινά πιστῶν ἀπό τούς διαστροφεῖς τῆς Πατερικῆς διδασκαλίας αἱρετικούς: «Λίγοι θά παρατηρήσουν αὐτά τά καλοπιάσματα τοῦ ἐχθροῦ, μόνον ἐκεῖνοι πού εἶναι πολύ πεπειραμένοι στήν πνευματική ζωή. Οἱ αἱρετικοί θά ἀποκτήσουν ἰσχύ πάνω στήν Ἐκκλησία, καί θά τοποθετήσουν τούς ὑπηρέτες των παντοῦ. Οἱ εὐλαβεῖς θά ἀτενίζονται καταφρονητικά. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε ὅτι ἀπό τούς καρπούς των θά τούς ἀναγνωρίσετε, καί ἔτσι, ἀπό τούς καρπούς των, καθώς καί ἀπό τίς ἐνέργειες τῶν αἱρετικῶν, προσπαθῆστε νά τούς διακρίνετε ἀπό τούς ἀληθινούς ποιμένες. Αὐτοί εἶναι πνευματικοί κλέφτες, διαρπάζοντες τήν πνευματική ποίμνη, καί θά εἰσέλθουν στό μαντρί (στήν Ἐκκλησία), σκαρφαλώνοντας μέ κάποιον ἄλλον τρόπο, χρησιμοποιώντας δύναμη καί καταπατώντας τούς ἱερούς κανόνες. Ὁ Κύριος καλεῖ αὐτούς ληστές (Ἰω. 10,1). Πράγματι, ἡ πρώτη τους ἐνέργεια θά εἶναι ἡ καταδίωξη τῶν ἀληθινῶν ποιμένων, ἡ φυλάκιση καί ἡ ἐξορία τους, διότι, χωρίς αὐτό, θά εἶναι ἀδύνατο γι’ αὐτούς νά διαρπάσουν τό ποίμνιο.

Ἡ ἀσεβής σύγκριση τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου μέ τόν Ὅσιο Παΐσιο ἀπό τούς μεταπατερικούς

Ἡ ἀσεβής σύγκριση τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου

μέ τόν Ὅσιο Παΐσιο ἀπό τούς μεταπατερικούς

Ἡ διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀπό τούς μεταπατερικούς κληρικούς καί θεολόγους τούς ὁδήγησε καί σ΄ ἕνα ἄλλο σοβαρό ἀτόπημα: στήν ἀσεβή καί βλάσφημη ὑποτίμηση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καί στήν ὑπερτίμηση τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου.

«Μερικοί μεταπατερικοί, αἱρετικοί θεολόγοι», γράφουν οἱ «Ρωμηοί Ἑλληνοκύπριοι Ὀρθόδοξοι» σέ κείμενό τους πού δημοσιεύθηκε τό Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2017, «συγκρίνουν, δυστυχῶς, τόν Ἅγιο Παΐσιο μέ τόν Ἅγιο Πορφύριο καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Σ’ αὐτό τό θέμα, ἄς δοῦμε τί λέγει στό βιβλίο του “Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ὡς ἐμπειρικός θεολόγος”, ὁ Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος Βλάχος: “Βρίσκω δέ τήν εὐκαιρία νά σημειώσω ὅτι τόν τελευταῖο καιρό ἄκουσα μιά ἄποψη ἡ ὁποία εἶναι λανθασμένη. Μερικοί συγκρίνουν τόν π. Παΐσιο μέ τόν π. Πορφύριο, καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ π. Πορφύριος εἶναι μεγάλη φυσιογνωμία, αὐτός εἶναι μεγάλος Ἅγιος, γιατί εἶχε μεγάλη ἀγάπη γιά τούς ἀνθρώπους καί κινεῖτο σέ μεγάλα πνευματικά ἐπίπεδα, ὅπως φαίνεται σέ προφορικούς λόγους του πού διασώθηκαν, ἐνῶ ὁ π. Παΐσιος, ὡς ἀσκητής, ἦταν ζηλωτής καί δέν εἶχε τήν μεγαλωσύνη καί εὐρύτητα τοῦ ἁγίου Πορφυρίου. Μάλιστα, τήν θεολογία τοῦ π. Πορφυρίου τήν χρησιμοποιοῦν καί τήν ἐκμεταλλεύονται μερικοί λεγόμενοι μεταπατερικοί θεολόγοι, γιά νά ποῦν ὅτι αὐτή ἡ θεολογία τῆς ἀγάπης εἶναι ἐκείνη πού ἀναπαύει τόν σύγχρονο ἄνθρωπο καί τήν ἀντιπαραθέτουν πρός τήν ζωή καί τήν διδασκαλία τοῦ π. Παϊσίου.

Νομίζω ὅτι σφάλλουν ὅσοι ὑπερτιμοῦν κάποιον Ἅγιο καί ὑποτιμοῦν κάποιον ἄλλο, γιατί ὁ καθένας τους ἔχει τά δικά του πνευματικά χαρίσματα, πού ἀναπαύει τούς ἀνθρώπους. Τέτοιες προτιμήσεις, μεταξύ τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἔκαναν οἱ Χριστιανοί τόν 11ο αἰῶνα, καί τότε ἡ Ἐκκλησία καθόρισε τήν ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, γιά νά δείξη τήν ἑνότητα, πού ὑπῆρχε μεταξύ τους, παρά τά ἰδιαίτερα προσόντα, πού εἶχε ὁ καθένας τους.

Ἡ ἐπιθετικότητα τῶν ἀγαπολογούντων νεοορθοδόξων -μεταπατερικῶν θολολόγων

Ἡ ἐπιθετικότητα τῶν ἀγαπολογούντων

νεοορθοδόξων -μεταπατερικῶν θολολόγων

Οἱ μεταπατερικοί, ἐνῶ ἔχουν «πνεῦμα πλάνης», παρουσιάζονται ὡς ἄνθρωποι τῆς «καταλλαγῆς» καί τῆς ἀγάπης. Διακηρύσσουν ὅτι βιώνουν τόν θεῖο ἔρωτα μέσῳ τοῦ ἀνθρώπινου καί ἀγαπολογοῦν συνεχῶς. Συγχρόνως, ὅμως, ἐπιτίθενται ὑβριστικά ἐναντίον ὅλων ἐκείνων πού διατυπώνουν τίς ὀρθόδοξες πατερικές θέσεις. Τούς χαρακτηρίζουν ὡς «κολλημένους», «συντηρητικούς», «ταλιμπάν», «φανατικούς», «ἀκραίους», «φονταμενταλιστές», «πάσχοντας ἀπό συσσωρευμένη στέρηση», «παραδοσιαρχία», «ἀναχρονιστικούς» κ.λ.π.

Ὁ πανοσιολογιώτατος, θεόσοφος, Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης, ἀπαντώντας σέ ὑβριστικούς χαρακτηρισμούς τοῦ καθ. Γιανναρᾶ, παρατηρεῖ: «Ἕνας πού ἔχει τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν ἀληθινή ἀγάπη πρός τόν Κύριόν µας, εἶναι δυνατόν νά ἐκτρέπεται σέ ὕβρεις, εἶναι δυνατόν νά µή σέβεται ἕνα γέροντα µοναχό, πού εἶναι σαράντα καί πλέον χρόνια στήν ἄσκηση στό Ἅγιο Ὄρος; Καί τί λέει;

Ἡ ἀναίρεση τῆς διαστροφῆς

Ἡ ἀναίρεση τῆς διαστροφῆς

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἀντίθετα μέ αὐτά πού ἰσχυρίζονται οἱ νεοορθόδοξοι-μεταπατερικοί-νεονικολαΐτες, πάντοτε τόνιζε τήν ἀναγκαιότητα τῆς ἄσκησης καί τῆς κάθαρσης ἀπό τά πάθη, τῆς ἠθικῆς καθαρότητας, τῆς ἀκολούθησης τῶν Ἁγίων Πατέρων καί γενικότερα τῆς ἀπόλυτης συμμόρφωσης μέ τήν Ὀρθόδοξη βιβλικοπατερική διδασκαλία καί ζωή. Ἐπεσήμαινε δέ μέ ἔμφαση ὅτι αὐτά εἶναι ὄχι μόνο γιά τούς μοναχούς, ἀλλά καί γιά τούς λαϊκούς χριστιανούς[1]. «Κανείς δέν μπόρεσε ν’ ἀνέλθει στήν πνευματικότητα», ἔλεγε ὁ Ὅσιος, «χωρίς ν’ ἀσκηθεῖ»[2].

Συμπληρώνοντας, τόνιζε ὅτι ἡ ἄσκηση, ὄχι μόνο πρέπει νά γίνεται ἀπό ὅλους, ἀλλά καί νά γίνεται μέ χαρά. Ἡ ἀσκητική ἐν ἐπιγνώσει κακοπάθεια τοῦ σώματος δέν πρέπει νά γίνεται ὡς ἀγγαρεία ἤ ἀρρωστημένα-μαζοχιστικά. Πρέπει νά γίνεται  «μέ χαρά»[3], ἀπό ἀγάπη πρός τόν Χριστό, μέ σκοπό τήν ἕνωση τοῦ ἀκτίστου Θεοῦ μέ τόν κτιστό ἄνθρωπο. Ἡ Θεία Χάρη ἑλκύεται, ὅταν ὁ ἄνθρωπος κακοπαθεῖ γιά τόν Χριστό μέ ταπείνωση καί χαρά. Ὁ Ἅγιος ὄχι μόνο δίδασκε ὅτι εἶναι ἀναγκαία ἡ ἄσκηση, ἀλλά καί ὁ ἴδιος σκληρά κακοπαθοῦσε σ’ ὅλη του τήν ζωή ἀπό ἀγάπη γιά τόν Κύριο.

Σέ σχετική ἐρώτηση πρός τόν ὅσιο Γέροντα Ἀναστάσιο Κουδουμιανό γιά τήν παρερμηνεία τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου περί ἀγάπης ἀπό τούς μεταπατερικούς, μέ τήν ἐπισήμανση ὅτι αὐτοί (δηλ. οἱ μεταπατερικοί) ἐπικαλοῦνται πολύ τό βιβλίο «Βίος καί Λόγοι»,... ὁ χαρισματοῦχος Γέροντας ἀπάντησε: «Ἄς κάνουν τό ἕνα χιλιοστό ἀπό τά πνευματικά παλαίσματα τοῦ Πορφυρίου καί ἔπειτα ἄς χρησιμοποιοῦν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς τά λόγια του. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁμιλοῦσε ἐμπειρικά γιά τήν ὑπέρ φύσιν ἀγάπη, πού εἶναι καρπός καί ἀποτέλεσμα ἀπαθείας. Δέν μποροῦν ἄνθρωποι ἐμπαθεῖς, μέ διεστραμμένο τό τριμερές τῆς ψυχῆς, καθώς εὑρίσκονται στό παρά φύσιν, νά ὁμιλοῦν, μέ τό τσιγάρο καί τό οὐίσκι στό χέρι, γιά τίς ἐμπειρικές καταστάσεις τοῦ ὑπέρ φύσιν.

Ἡ διαστροφή τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

ΤΟΥ  ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΗ - ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ

ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ

Ἡ διαστροφή τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου

Δυστυχῶς, πολλοί νεοορθόδοξοι-μεταπατερικοί παρερμηνεύουν καί διαστρέφουν τόν Ἅγιο Πορφύριο, παρουσιάζοντάς τον ὡς χαλαρό, ἐπιεική, ἀνεκτικό στήν ἁμαρτία καί τά πάθη. «Ἡ Μεταπατερική Θεολογία», παρατηρεῖ ὁ Μοναχός Ἰωάννης, «ἐπείγεται νά φέρει νέα διαθήκη στόν κόσμο, τήν ἐπιλεγομένη τρίτη διαθήκη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου[1]. Θά εἶναι ἕνας νέοβαρλααμισμός πού θά στηρίζεται στίς ἀνθρωπιστικές ἐπιστῆμες, στόν στοχασμό καί στό συναίσθημα. Ἀπώτερο σκοπό θά ἔχει τήν ἀμνήστευση τῶν παθῶν, γιά νά γίνει τάχατες πιό σύγχρονο καί βατό τό Εὐαγγέλιο καί πιό χαρούμενη ἡ ζωή τῶν χριστιανῶν! Τούς κουράζει πρακτικά ὁ Σταυρός, ἡ θεραπευτική πρακτική τῶν παθῶν καί θέλουν ἀμνηστευτικές θεωρίες γιά τά πάθη, μέ ἐκκλησιαστικό περιτύλιγμα, προκειμένου νά παρηγορήσουν τήν συνείδησή τους. Τό ρωσικό σύνθημα «ἀγάπη καί ἐλευθερία» τούς βόλεψε πολύ γιά νά ἑδραιώσουν τήν «θεολογία τῶν παθῶν» πού πρεσβεύουν. Θέλουν ὅμως, κάπου νά στηρίξουν τίς θεωρίες τους γιά νά μή φαίνονται ἀποκεκομμένοι ἀπό τήν Παράδοση καί τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας. Βρῆκαν ἔτσι τόν Ἅγιο Πορφύριο ἐπειδή μιλοῦσε γιά τήν ἀγάπη ἀλλά ποιά ἀγάπη; Τήν χριστοειδή ἀγάπη πού εἶναι καρπός καί ἀποτέλεσμα μετανοίας, ἄσκησης καί σταυρικοῦ ἀγῶνα! Ὄχι ἀγαπολογία, ὄχι ἕναν ἰδεοληπτικό ἀγαπισμό, πού εἶναι στήν πράξη ἀναίρεση τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης... Καί στήν πράξη ὅλοι αὐτοί βιώνουν καί ἐξωτερικεύουν τά ἄκρως ἀντίθετα ἀπ' αὐτά πού θεωρητικά πρεσβεύουν. Μίσος, ἐκδίκηση, εἴρωνεία, περιφρόνηση, λυσσαλέα ἐπιθετικότητα σέ ὅσους τούς ἀμφισβητοῦν. Δικαιώνουν τήν κρητική μαντινάδα: «ὅλο γι' ἀγάπη μᾶς μιλοῦν καί μόνο μίσος βγάνουν καί νά ἐπιβουλεύονται αὐτό κυρίως κάνουν». Μήν παραξενεύεσθε γι' αὐτό. Τόσοι αἱρετικοί παρερμήνευσαν τά λόγια τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἀποστόλων, τόν Ἅγιο Πορφύριο θά ἀφήσουν;

Γιά τίς ἀγκαλιές καί τά χάδια στά παιδιά

Γιά τίς ἀγκαλιές καί τά χάδια στά παιδιά

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, πού συκοφαντεῖται ἀπό τούς μεταπατερικούς ὡς δῆθεν χαλαρός καί ἀνεκτικός στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία-φιληδονία, στήν πραγματικότητα δίδασκε ἀκριβῶς τά ἀντίθετα. Ἀγαποῦσε τήν κακοπάθεια γιά τόν Χριστό καί συνιστοῦσε στίς μητέρες νά σκληραγωγοῦν τά παιδιά τους, γιά νά μήν γίνουν μαλθακά. Δίδασκε νά ἀποφεύγονται οἱ ἀγκαλιές, τά φιλιά καί τά χάδια. Προέτρεπε τούς γονεῖς νά ἀγκαλιάζουν νοερά τά παιδιά τους μέ τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί τήν προσευχή, ἰδιαίτερα ὅταν κοιμοῦνται .

Λοχεία-Γαλουχία

Λοχεία-Γαλουχία

Ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου πρός τούς γονεῖς ἀποτελεῖ ἕναν θεόπνευστο ἁγιοπατερικό κώδικα δημιουργίας Ἁγίων. Οἱ ὁδηγίες Του, ἀπόλυτα σύμφωνες μέ τήν ὅλη διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί ἀντίθετες μέ τίς μεταπατερικές ψυχολογικοῦ τύπου θεωρίες, ἐάν ἀκολουθηθοῦν, ὁδηγοῦν στήν δημιουργία ἁγιασμένων «ἐκ κοιλίας μητρός» ὑπάρξεων. Συνεχίζοντας, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, παρουσιάζουμε τήν καθοδήγησή του πρός τίς μητέρες πού βρίσκονται στήν περίοδο τῆς λοχείας καί τοῦ θηλασμοῦ. Ὁ Ὅσιος συνιστοῦσε νά ὑπάρχει συζυγική ἐγκράτεια κατά τήν περίοδο τῆς λοχείας καί τοῦ θηλασμοῦ, διότι διαφορετικά ἀλλοιώνεται τό μητρικό γάλα. Ἐπίσης συνιστοῦσε τίς πρῶτες σαράντα ἡμέρες οἱ λεχῶνες νά μήν δέχονται ἐπισκέψεις, γιά νά μήν ἐπηρεάζονται τά ἀρτιγέννητα βρέφη ἀπό τά πνευματικά μικρόβια (ζήλεια, φθόνος, κακία, ἀνηθικότητα κ.λ.π.) τῶν ἐπισκεπτῶν[1].

Ἰδιαίτερα αὐτές τίς πρῶτες ἡμέρες τά βρέφη ὡς μαγνήτης συλλαμβάνουν τά πάντα (θετικά καί ἀρνητικά), τά ὁποῖα ἀργότερα θά ἐπηρεάσουν καθοριστικά τή ζωή τους[2].

Διάφορες συμβουλές πρός τίς ἐγκύους

Διάφορες συμβουλές πρός τίς ἐγκύους

Ὁ Θεοφόρος Γέροντας Πορφύριος συμβούλευε θεόσοφα τίς κυοφοροῦσες μητέρες. Μ μεταξύ τῶν ἄλλων συμβουλῶν τόνιζε ὅτι πρέπει νά ἔχει ὁ ἄνθρωπος, καί μάλιστα ἡ ἔγκυος, ἐπαφή μέ τήν φύση, μέ ὡραῖα τοπία καί πρό πάντων μέ τόπους ἁγιασμένους, μοναστήρια καί προσκυνήματα. Ἡ ἁγιοπνευματική ζωή τῶν γονέων, ἔλεγε, δημιουργεῖ παιδιά μέ ἀνεπτυγμένο τό αἴσθημα τῆς ἐν Χριστῷ ἀσφάλειας καί ἀφοβίας[1].

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος διέθετε ποικιλία Ἁγιοπνευματικῶν χαρισμάτων καί γι’ αὐτό καθοδηγοῦσε θεόπνευστα τά πνευματικά του παιδιά, ἀκόμη καί μέχρι λεπτομερειῶν, πού ὅμως ἦταν σημαντικότατες. Κάποτε ἔκανε μέ ὄμορφο τρόπο παρατήρηση σέ μία ἔγκυο πνευματικοκόρη του γιά τά ὑποδήματά της πού εἶχαν ψηλά τακούνια. Τῆς τόνισε ὅτι δυσκόλευαν τήν κυκλοφορία τοῦ ἐμβρύου καί αὐτό θά εἶχε ἐπιπτώσεις στήν μετέπειτα ζωή του (πιθανότητα ἀργότερα ἐγκεφαλικοῦ ἐπεισοδίου)^[2] .

Συνιστοῦσε τήν ἀποχή ἀπό τήν τηλεόραση γενικῶς καί μάλιστα πρό πάντων κατά τά δύο-τρία πρῶτα χρόνια τοῦ παιδιοῦ[3].

Ὅσο πιό ἅγια ζοῦν οἱ γονεῖς κατά τήν κυοφορία, τόσο πιό καλό καί εὐπαίδευτο θά εἶναι καί τό παιδί πού θά γεννηθεῖ.

Οἱ λογισμοί τῆς ἐγκύου καί ἡ ἀνδρική ἐνδυμασία στήν γυναίκα

Οἱ λογισμοί τῆς ἐγκύου

καί ἡ ἀνδρική ἐνδυμασία στήν γυναίκα

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος τόνιζε ὅτι οἱ λογισμοί πού ἔχει ἡ κυοφοροῦσα μητέρα ἐπηρεάζουν καθοριστικά τό ἔμβρυο, ὄχι μόνον ψυχικά, ἀλλά καί σωματικά. Συνέδεε δέ τήν ἐνδυμασία μέ τήν ψυχολογία καί τόνιζε ὅτι, ὅπως διδάσκει ἡ Ἁγία Γραφή, δέν πρέπει ἡ γυναίκα νά φορεῖ ἀνδρικά ροῦχα. Ἄν τό κάνει, ἐπέρχεται μία ἀνδροποίηση τῆς γυναίκας ἐξ αἰτίας τῶν λογισμῶν πού δημιουργοῦνται μέσα της μέ ἀφορμή τήν ἀταίριαστη στό φύλο της ἐνδυμασία. Γιά νά τεκμηριώσει τήν θέση του, χρησιμοποίησε κάποτε τό περιστατικό πού παραθέτουμε κατωτέρω. Τό περιστατικό, ὅπως θά διαβάσετε, ἀφοροῦσε μία κυοφοροῦσα μητέρα καί τούς λογισμούς της, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα μία ἰδεοπλασία: ἐγέννησε ἕνα παιδί μέ ἀλλοιωμένο πρόσωπο λόγῳ τῶν ἀνάλογων φοβικῶν ἰδεῶν της. Τό περιστατικό ἀποδεικνύει πόσο τό περιβάλλον ἐπιδρᾶ στήν ψυχολογία τοῦ ἀνθρώπου.

Ἕνα στοιχεῖο τοῦ περιβάλλοντός μας καί μάλιστα πολύ ἄμεσο, ἀφοῦ περιβάλλει τό σῶμα μας, εἶναι ἡ ἐνδυμασία μας. Γι’ αὐτό ἔχει τεράστια σημασία, τό τί φορᾶμε. Θά πρέπει νά τηροῦμε ἀπαρέγκλιτα αὐτό πού λέγει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ: «Δέν πρέπει νά ὑπάρχουν στήν γυναῖκα σκεύη ἀνδρός οὔτε νά ντυθεῖ ἄντρας γυναικεία στολή, γιατί αὐτό εἶναι βδέλυγμα στόν Θεό σου, ὅταν κάνεις τέτοια πράγματα»[1]. Αὐτό υἱοθετοῦσε ἀπόλυτα καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος.

Διηγεῖται ὁ π. Νικόδημος, πνευματικό παιδί τοῦ Ὁσίου: «Ἦταν λίγο μετά τήν συνταξιοδότησή του ὡς ἱερέως... Ὑπηρέτησε τριάντα χρόνια περίπου ὡς ἐφημέριος στό ναΰδριο τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τῆς Πολυκλινικῆς τῶν Ἀθηνῶν, δίπλα στήν Ὁμόνοια, ἐπί τῆς ὁδοῦ Πειραιῶς. Τότε, λοιπόν, μία μέρα, βρέθηκε ἐκεῖ στήν περιοχή καί, περνώντας μπροστά ἀπό τόν Ἱ. Ναό τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου Ὁμονοίας, ἀνέβηκε νά προσκυνήσει. Τήν ὥρα, πού ἔβγαινε ἀπό τήν ἐκκλησία, τόν πλησίασε ἕνα ζευγάρι μαζί μ’ ἕνα κοριτσάκι καί τόν ρώτησαν, ἄν μποροῦσαν νά τόν ἀπασχολήσουν γιά λίγο.  Ὁ Γέρων Πορφύριος τούς ἐξήγησε ὅτι δέν ἦταν ἐκεῖνος ὁ ἐφημέριος του ναοῦ. «Δέν πειράζει» τοῦ εἶπαν ἐκεῖνοι. «Ἕνα ἐρώτημα μόνο θέλουμε νά σᾶς θέσουμε, δέν θά σᾶς ἀπασχολήσουμε πολύ. Ἔχουμε αὐτό τό κοριτσάκι», τοῦ εἶπε ὁ ἄνδρας, «καί ἡ γυναίκα μου ἐπιμένει νά τοῦ φορέσει παντελόνια. Ἐγώ δέν τό δέχομαι αὐτό, δέν τό θέλω. Κι ἔτσι φθάσαμε νά διαφωνήσουμε πολύ ἔντονα.

Οἱ ἀνώμαλες σχέσεις καί τό παιδί

Οἱ ἀνώμαλες σχέσεις καί τό παιδί

Ἡ ζωή καί οἱ ἁμαρτίες τῶν γονέων ἐπηρεάζουν ἀποφασιστικότατα τά παιδιά. Διαβάζουμε στόν Νόμο τοῦ Θεοῦ: «ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεός ζηλωτής, ἀποδιδούς ἁμαρτίας πατέρων ἐπί τέκνα ἐπί τρίτην καί τετάρτην γενεάν τοῖς μισοῦσί με»[1]. Δηλαδή: «ἐγώ εἶμαι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεός ζηλότυπος[2], πού ἀποδίδω στά παιδιά ἁμαρτίες τῶν γονέων μέχρι τρίτης καί τετάρτης γενεᾶς[3], σ’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μέ μισοῦν».

Τά παιδιά ὑποφέρουν ἀπό τίς ἁμαρτίες τῶν γονέων τους. «Ὅταν ἕνα δένδρο τό κόψεις», διδάσκει ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, «τά κλαδιά του ξεραίνονται σέ ἐλάχιστο χρόνο. Ὅταν τό περιποιεῖσαι καί τό ποτίζεις, τά κλαδιά του γίνονται ὅλο καί πιό πράσινα, ὅλο καί πιό δροσερά. Δένδρο εἶναι οἱ γονεῖς. Κλαδιά εἶναι τά παιδιά τους. Ὅταν λοιπόν οἱ γονεῖς, πού εἶναι ἡ ρίζα καί ὁ κορμός, τρέφονται μέ νηστεῖες, μέ προσευχές, μέ ἐλεημοσύνες, μέ καλά ἔργα, ὁ Θεός φυλάει τά παιδιά· καί προχωρώντας μέ τό παράδειγμά τους γίνονται καλοί χριστιανοί καί καλοί ἄνθρωποι. Ὅταν οἱ γονεῖς κάνουν ἁμαρτίες, πού κάνουν τό δένδρο τοῦ σπιτιοῦ τους νά ξεραίνεται, καί πρό παντός, ὅταν ἐκεῖνοι τό κόβουν μέ τά ἴδια τούς τά χέρια, τότε τά παιδιά τους ξεραίνονται πνευματικά· πεθαίνουν ψυχικά· γίνονται ἀπό χίλιες δύο πλευρές προβληματικά πρόσωπα!… Καί ὁ Θεός τότε, τιμωρεῖ τούς γονεῖς ἐκείνους καί τούς βάζει στή κόλαση, μαζί μέ τά παιδιά τους, πού τά γέννησαν καί τά πήραν στό λαιμό τους... Ὅταν ἔχουμε μία μηλιά, πού κάνει ξινά μῆλα, ποιόν κατηγοροῦμε; Ποιός φταίει; Τά μῆλα ἤ ἡ μηλιά; Ἀσφαλῶς ἡ μηλιά φταίει. Λοιπόν. Γίνετε σεῖς ἡ μηλιά καλό δένδρο, κάνετε σεῖς ἔργα καλά, νά γίνουν καί τά παιδιά σας καλά. Μᾶς λέει ἡ Ἁγία Γραφή: Ἀπό τότε πού φτιαξε ὁ Θεός τόν Ἀδάμ, εἶχαν περάσει τρεισήμισι χιλιάδες (3.500) χρόνια. Καί σέ τόσα χρόνια δέν εἶχε πεθάνει παιδί πρίν ἀπό τόν πατέρα του ἀπό φυσικό θάνατο. Τότε ζοῦσε ἕνας ἄνδρας πού τόν ἔλεγαν Θάρα. Αὐτός, μέ παγίδα τοῦ διαβόλου, ἦταν ὁ πρῶτος πού ἔφτιαξε εἴδωλα. Καί ἔβαλε τά παιδιά του νά τά προσκυνᾶνε σάν Θεό[4]. Ἀπό τότε ἄρχισαν τά παιδιά νά πεθαίνουν πρίν ἀπό τούς γονεῖς τους. Ἔτσι τιμώρησε ὁ Θεός τόν Θάρα. Κάθε ἁμαρτία πού κάνουν οἱ γονεῖς, εἶναι δηλητήριο στίς ψυχές τῶν παιδιῶν τους. Καί κάνει τά παιδιά ξερόκλαδα»[5].

Ἡ Κυοφορία

Ἡ Κυοφορία

Τά ἅγια συναισθήματα τῆς κυοφορούσης μάνας καί ἡ ἁγία ζωή της, δίδασκε ὁ Ὅσιος Πορφύριος, ἁγιάζουν τό παιδί της ἀπό τήν ὥρα τῆς συλλήψεώς του. Ὁ ἐξαγιασμός τοῦ ἐμβρύου συνεχίζεται καί στήν περίοδο τῆς κυοφορίας του. Ἡ κυοφοροῦσα μητέρα θά πρέπει νά σταυρώνει συχνά τήν κοιλία της μέ τό χέρι της[1] καί νά προσεύχεται μυστικά. Ἐπίσης, θά πρέπει

 πάντα νά εἶναι ἤρεμη, εἰρηνική, κάνοντας καλούς λογισμούς γιά ὅλους. Οἱ λογισμοί τῆς ἐγκύου ἐπηρεάζουν καταλυτικά τό ἔμβρυο ὄχι μόνο ψυχολογικά ἀλλά καί βιολογικά[2]. Ὅ,τι ζεῖ ἡ ἔγκυος τό ζεῖ καί τό ἔμβρυο. «Σκοτεινιάζει τό πρόσωπο τῆς μάνας, σκοτεινιάζει κι αὐτό»[3]. Τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί πρός τόν πλησίον, τήν ταπείνωση, τήν μακροθυμία, τήν ὑπομονή, τήν χαρά, ἀλλά καί τόν θυμό, τήν μνησικακία, τήν ἀντιπάθεια, τήν κατάκριση, τήν πικρία, τήν στενοχώρια τῆς μητέρας, ὅλα τά συναισθήματα - βιώματα τῆς μητέρας, τά βιώνει καί τό ἔμβρυο καί διαμορφώνει ἀνάλογο χαρακτήρα[4].

Ἡ ὅλη ζωή τῆς μητέρας κατά τήν κυοφορία ἐπηρεάζει τό ἔμβρυο. Θά πρέπει κατά τήν διάρκεια τῆς κυήσεως νά ζεῖ ζωή ἁγία, νά ἐξομολογεῖται τακτικά καί νά κοινωνεῖ, νά θυμιάζει τακτικότατα καί νά προσεύχεται συνεχῶς. Ἐπίσης, ὀφείλει νά μελετᾶ τήν Ἁγία Γραφή (πρό πάντων τήν Κ. Διαθήκη καί τό Ψαλτῆρι) μαζί μέ τόν σύζυγο ἤ καί μόνη της ἐκφώνως, ὥστε νά ἀκούει καί τό ἔμβρυο καί νά ζεῖ ἐν γένει τήν Ὀρθόδοξη ἀσκητική ἁγιοπνευματική ζωή[5].

«Ἡ ἔγκυος», συμβούλευε ὁ Ἅγιος, «πρέπει νά ἔχει τήν προσοχή της στό ἔμβρυο καί στόν Θεό. Πρέπει νά εἶναι ὅλη τήν ἡμέρα χαρούμενη καί εὐδιάθετη, ἄν εἶναι δυνατόν, νά ψέλνει... Διότι, ἄν αὐτή στεναχωρηθεῖ, στεναχωριέται καί τό ἔμβρυο. Πρέπει νά βγαίνει στήν φύση γιά περίπατο καί νά βάζει θυμίαμα στό σπίτι της.

Ἡ τεχνητή γονιμοποίηση

Ἡ τεχνητή γονιμοποίηση

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος καταδίκαζε ὄχι μόνο κάθε σαρκικό ἁμάρτημα καί κάθε σαρκική διαστροφή, ἀλλά καί τήν ἐγωιστική ἐκβιαστική καί ἀφύσικη προσπάθεια γιά ἀπόκτηση τέκνου μέ τήν λεγόμενη τεχνητή γονιμοποίηση. Ὁ Θεός εἶναι αὐτός πού δίνει τά τέκνα στήν οἰκογένεια. Δέν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά προσπαθεῖ νά ἀποκτήσει τέκνο παρακάμπτοντας τόν τρόπο πού ὅρισε ὁ Θεός. Τότε ἔχουμε ὀδυνηρότατες, κάκιστες συνέπειες. Δίδασκε ὁ Ὅσιος:

«- Ὁ ὀργανισμός μας ἔχει μνήμη, τά κύτταρά μας, οἱ ἱστοί μας, ὅλα. Ἡ ψυχή εἶναι παντοῦ, σ’ ὅλο τό σῶμα.

- Ἄν κόψεις ἕνα κομματάκι δάχτυλο καί τό πετάξεις, πετᾶς καί λίγη ψυχή;

- Ὄχι, ἀλλά ὡστόσο καί στήν ἄκρη τοῦ δαχτύλου σου ἔχεις ψυχή. Ἦλθαν γυναικολόγοι καί μοῦ εἶπαν πώς θ’ ἀρχίσουν πε

Ὁ οἰκογενειακός κώδικας τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου.Ἡ σύλληψη

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΟΠΟΙΪΑ

Ὁ οἰκογενειακός κώδικας τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου

Γιά νά ὁλοκληρωθεῖ ἡ παρουσίαση τῆς ὅλης ἀσκητικῆς-ἁγιοπατερικῆς θεραπευτικῆς τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου καί συμπληρωματικά μέ ὅσα μέχρι τώρα παρουσιάσαμε, παραθέτουμε τίς θέσεις-συμβουλές του γιά τήν οἰκογενειακή ζωή, τήν παιδοποιΐα καί τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν. Ἐκτενέστερη μελέτη γιά τό θέμα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, παρουσιάζουμε στό βιβλίο μας «Ἡ ἀγωγή τῶν παιδιῶν κατά τόν Ὅσιο Πορφύριο»[1]. Ἐδῶ, σύν Θεῷ, θά κάνουμε κάποιες εἰδικές ἀναφορές στά θέματα: 1) σύλληψη, 2) κυοφορία, 3) γαλουχία, 4) ἀγκαλιές, φιλιά κ.λ.π. πρός τά παιδιά καί 5) ἀλλοίωση-διαστροφή τῆς γυναικείας ψυχολογίας, διά τῆς χρήσεως ἀνδρικῶν ἐνδυμάτων (π.χ. παντελονιῶν).

 Ἡ σύλληψη

 Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἀντίθετα μέ ὅσα συκοφαντικά λέγουν γι’ αὐτόν οἱ μεταπατερικοί θολολόγοι, ἔδινε λεπτομερή οἰκογενειακό κώδικα (ἕνα εἶδος πνευματικοῦ πρωτοκόλλου) γιά τήν σύλληψη, κυοφορία καί ἐν τέλει δημιουργία μιᾶς ἅγιας ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ὅσοι γονεῖς ἐνστερνισθοῦν τίς θεόσοφες ὁδηγίες του, θά ἀπολαύσουν ὑγιῆ πνευματικά τέκνα μέ ἔντονη τήν ἁγιαστική χάρη. Ὁ «ἁγιασμός ἐκ κοιλίας μητρός» τῶν παιδιῶν ξεκινᾶ ἀπό τήν ἅγια ζωή τῶν γονέων καί τήν ἐξαγιασμένη διαδικασία σύλληψης-κυοφορίας τῶν τέκνων τους.

«Ἀπόλυτο παράδειγμα ἐξαγιασμένων γονέων», παρατηρεῖ ὁ Μοναχός Ἰωάννης, «ἀποτελοῦν οἱ Ἅγιοι Γονεῖς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου δηλαδή ὁ Ἅγιος Ἰωακείμ (=Θεός Γιατρός) καί ἡ Ἁγία Ἄννα (=Χάρις) -οἱ ὁποῖοι καθαγιασμένοι ὄντες πρόσφεραν μέ τήν ἐνδοοικογενειακή γαμική σαρκική τους συνάφεια- στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἐξαγιασμένο D.N.A. δηλαδή ὑγιή, καλή, κληρονομική σωματική προδιάθεση. Αὐτά, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, μποροῦν νά τά ζήσουν ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι γονεῖς πού, πρίν καί κατά τόν ὀρθόδοξο γάμο τους, ἐξαγιάζονται μέ τήν ὀρθόδοξη ἀσκητική καί μυστηριακή κοινή ζωή τους -ὅσα ἁμαρτήματα καί πάθη νά ἔχουν ἀπό τήν τυχόν παρελθοῦσα ζωή τους ἤ τήν ἄρρωστη κληρονομικότητα τῶν προγόνων τους-»[2].

 Ὁ Ἅγιος Πορφύριος συνιστοῦσε πρίν τήν συνεύρεση οἱ σύζυγοι νά θυμιάσουν καί νά κάνουν μία σύντομη προσευχή[3], ὅπως τό Βασιλεῦ Οὐράνιε[4]. Μέ τόν τρόπο αὐτόν, παρατηροῦσε, δημιουργεῖται πνευματική ἀτμόσφαιρα ἡ ὁποία ἐπιδρᾶ καί στό ἔμβρυο πού πιθανόν νά συλληφθεῖ[5]. Κάθε στιγμή, ἀνάλογα μέ τό πρός τά ποῦ εἴμαστε προσανατολισμένοι, ἐπηρεαζόμαστε εἴτε ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα εἴτε ἀπό τά πνεύματα τῆς πονηρίας[6]. Ὅταν γίνεται ἡ σύλληψη μέσα

στήν προσευχητική-πνευματική ἀτμόσφαιρα, τότε τό συλληφθέν παιδί ἔχει μία πολύ καλή βάση, γιά νά κτίσει μία ἁγιασμένη προσωπικότητα. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ σύλληψις καί ἡ ὅλη διαδικασία γίνεται μέ φυσικό τρόπο, χωρίς νά ὑπάρχει τίποτε τό παρά φύσιν, τό ἁμαρτωλό. Ὅταν ὅμως ὑπάρχουν αὐτά, τό πονηρό πνεῦμα ἐγκλωβίζει τόσο τούς γονεῖς ὅσο καί τό ἔμβρυο. Στό μέλλον τό παιδί, ὄντας φορτισμένο μέ ὅλα αὐτά τά ἀρνητικά ἁμαρτωλά βιώματα τῶν γονέων του, εἶναι πολύ πιθανό νά ἐκδηλώσει φρικτές σεξουαλικές ἰδιαιτερότητες-«διαφορετικότητες»[7].

Σύναψη γάμου σέ μικρή ἡλικία

Σύναψη γάμου σέ μικρή ἡλικία

Ἐπίσης, κάτι πρακτικό πού θά βοηθοῦσε ἀποτελεσματικώτατα στήν ἀποφυγή τῶν προγαμιαίων καί διαστροφικῶν σχέσεων μεταξύ τῶν νέων, εἶναι ἡ σύναψη γάμου σέ μικρή ἡλικία. Σήμερα, δυστυχῶς, κυριαρχεῖ τό ἀντίθετο, δηλαδή ἡ σύναψη γάμου σέ προχωρημένη ἡλικία μέ πρόφαση τίς σπουδές καί μέ ἀποτελέσματα ὀδυνηρότατα: προγαμιαῖες σχέσεις, ἐναλλαγή πολλῶν συντρόφων, ἐκτρώσεις, ἀδυναμία τεκνοποιΐας, καταφυγή σέ μεθόδους τεχνητῆς γονιμοποίησης κ.λ.π.

Ὅταν τά παιδιά ἔλθουν εἰς γάμο μέχρι τό πολύ τήν ἡλικία τῶν 16 ἐτῶν (ὅπως συνιστοῦσε ὁ Ἱερός Χρυσόστομος), ἀποφεύγονται τά ἀνωτέρω, καθώς καί οἱ ἐνδεχόμενες ὁμοφυλοφιλικές διαστροφές. Ὁ διάβολος, ἐκτός τῶν ἄλλων πειρασμῶν πού δημιουργεῖ στήν ἐφηβεία, ἐκμεταλλεύεται μία προσωρινή αὔξηση τῶν ἀντιθέτων τοῦ φύλου τῶν παιδιῶν ὁρμονῶν κατά τήν ἡλικία τῶν 11-13 ἐτῶν καί βάζει λογισμούς ὁμοφυλοφιλικούς. «Ὅπως μᾶς ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Ἁγιορείτης στό Μήλεσι», σημειώνει ὁ Μοναχός Ἰωάννης, «ὅλα τά ἀγοράκια καί τά κοριτσάκια κάπου στήν ἀρχή τῆς ἐφηβείας τους (περίπου ἀπό 11-13 ἐτῶν) καί γιά ἕνα ἑξάμηνο, περίπου, ἔχουν μία μικρή αὔξηση τῶν ἀντιθέτων τοῦ φύλου τους ὁρμονῶν γιά νά ὀμορφαίνουν (τά ἀγοράκια μικρή αὔξηση οἰστρογόνων – τά κοριτσάκια μικρή αὔξηση ἀδρεναλίνης καί τεστοστερόνης).