«Δὲν παρακάλεσα τὸν Θεὸ νὰ μοῦ πάρει τὴν ἀσθένια ἀλλὰ νὰ μοῦ δίνει ὑπομονή».

Ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης ήταν αλλεργικό άτομο. Η ασθένειά του εκδηλώθηκε από 14 ετών σαν σβώλοι άμμου στα μάτια. Την απέκρυψε όμως από τους σχολίατρους φοβούμενος.

Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, το 1930, και κατατασσόμενος στον στρατό είχε ήδη μία σοβαρή εκζεματώδη κατάσταση στην άρθρωση του αστραγάλου του δεξιού ποδιού. Του έδωσαν δύο χρόνια αναβολή στράτευσης με την διάγνωση: «Άτονον έλκος, ιατόν διά του χρόνου».

Εκμεταλευόμενος την αναβολή ήρθε στο Άγιον Όρος.

Η ασθένεια τον ακολούθησε. Το πόδι είχε διά βίου το πρόβλημα με εξάρσεις, που πολλές φορές επεκτείνονταν και στο υπόλοιπο σώμα. Δοκίμασε πολλά φάρμακα και πολυχρόνιες αυστηρές δίαιτες, αλλά μόνο μια μικρή συντήρηση και ανοχή μπόρεσε να επιτύχει.

Τα τελευταία χρόνια, κατά τα οποία πονούσε από τα έλκη του ποδιού και σχεδόν δεν κοιμόταν, έλεγε μερικές φορές:

Τὸ θαῦμα τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς στὴν Πάρο τὸν Ἰούλιο τοῦ 1944

Στίς 14 Μαΐου 1944 ἀγγλικό ὑποβρύχιο ἄραξε σέ ἕναν ὅρμο στό Πίσω Λειβάδι τῆς Πάρου καί ἔβγαλε στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι ἀνέβηκαν στό χωριό Τσιμπίδο (Μάρπησσα) καί πῆραν αἰχμαλώτους 7 στρατιῶτες Γερμανούς τήν ὥρα πού κοιμόντουσαν, σκότωσαν δύο καί τραυμάτισαν τόν διοικητή τοῦ ἀεροδρομίου ὑπολοχαγό Τάμπε, βρέθηκαν δέ καί καλώδια ἐπικοινωνιῶν κομμένα. Τό πρωί σέ ἀντίποινα συνέλαβαν οἱ Γερμανοί στό ἀεροδρόμιο τόν νεαρό Νικόλαο Στέλλα ἀπό τίς Λεῦκες. Ἔχοντας ἐναντίον του βάσιμες ὑποψίες τόν θανάτωσαν μέ ἀγχόνη κρεμώντας τον πάνω σέ ξύλο σέ ψηλό μέρος γιά νά φαίνεται ἀπό τά γύρω χωριά πρός ἐκφοβισμό. Ὁ στρατιωτικός διοικητής Γκραφονμπερεμπέργκ ζήτησε ἀπό τούς Προέδρους τῶν Κοινοτήτων Πάρου καί Ἀντιπάρου νά τοῦ παραδώσουν σέ ὁρισμένη μέρα 125 νέους, τούς ὁποίους θά ἐκτελοῦσε.

Οἱ Πρόεδροι ὅλων τῶν Κοινοτήτων καί οἱ ἱερεῖς – ἐφημέριοι μαζί μέ τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Λογγοβάρδας Φιλόθεο Ζερβάκο πῆγαν ὅλοι στήν κωμόπολη Τσιμπίδο, στό σπίτι τοῦ καλοῦ γιατροῦ Εὐστρατίου Ἀλιπράντη καί, ἀφοῦ ἔκαναν συμβούλιο, ἀποφάσισαν νά πᾶνε ὅλοι μαζί στό διοικητή καί νά τόν παρακαλέσουν νά ἀλλάξει ἀπόφαση.

"Δὲν σοῦ εἶπα νὰ ἔχεις τὴν ἐλπίδα σοῦ σὲ ἐμένα; Γιατί ἀποθαρρύνεσαι;"

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, βίωνε ένα μεγάλο πειρασμό, που είχε ως αποτέλεσμα να εξαντληθεί η υπομονή του.

Συγκεκριμένα στο εκκλησάκι του Τιμίου Προδρόμου στην Σκήτη της Μικρής Αγίας Άννας, εμφανίστηκε στον γέροντα Ιωσήφ η Παναγία κρατώντας τον Χριστό στην αγκαλιά της. Μεταξύ άλλων η Παναγία του είχε πει χαρακτηριστικά:

“Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε εμένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι;”

Σήμερα, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων βιώνουν καθημερινά δυσκολίες, θλίψεις, πειρασμούς, ενώ και η υπομονή τους έχει εξαντληθεί.

Το θαυμαστό γεγονός του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή με την Παναγία είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού τα λόγια της πρέπει να μας παραδειγματίσουν και να σκεφτούμε που πρέπει να έχουμε στραμμένη την ελπίδα μας.

Διηγείται ο Άγιος:

«Στο παρελθόν με την εικόνα Της αυτή η Δέσποινά μας πολύ με είχε παρηγορήσει, όταν είχα πειρασμούς. Αυτά τώρα θυμάμαι και Την παρακαλώ.

Κάποτε, όταν ήμουν στην Μικρή Αγία Άννα, πριν να έρθετε εσείς, πλήθυναν οι πειρασμοί και οι θλίψεις και η μόνη μου παρηγοριά ήταν η Παναγία μας.

Ἡ Πολιοῦχος τῆς Σκιάθου Παναγία Εἰκονίστρια καί ἡ θαυμαστή διάσωση τῆς Σκιάθου ἀπό τή θηριωδία τῶν Γερμανῶν στίς 23 Αὐγούστου τοῦ 1944.

(Ομιλία της 23ης Αυγούστου 2009, ημέρα μνήμης της διασώσεως της πόλεως της Σκιάθου από τη θηριωδία των Γερμανών).

‘’ Ἔδωκας πανάχραντε, τήν σήν εἰκόνα τοῖς δούλοις σου, ἀσφαλές περιτείχισμα. Ἀσπίδα καί θώρακα, καί ἄμαχον ρύστιν, καί φόβητρον μέγα τοῦ πολεμήτορος ἐχθροῦ, ὠρυομένου οἷαπερ λέοντος, ἠμᾶς καταπιεῖν δεινῶς ὥσπερ στρουθίον παιζόμενον…[1]’’

Με ύμνους σαν και αυτόν ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης διακήρυττε, 20 χρόνια πριν τα φοβερά γεγονότα του Αυγούστου του 1944, τη διαρκή παρουσία της χάριτος του Θεού και της σκέπης της Θεοτόκου στο μικρό νησί της Σκιάθου, το οποίο επέλεξε ως κατοικία της η Παναγία, όταν με θαυμαστό τρόπο βρέθηκε να λάμπει πλημμυρισμένο από θείο φώς, στα κλαδιά ενός πεύκου, το 1650, το θαυματουργό εικόνισμά της. Η πολιούχος του νησιού, η φρουρός, η σκέπη, το καταφύγιο, η παναγία της Σκιάθου, η Ιερά και θαυματουργός εικόνα της Παναγίας της Εικονιστρίας.

20 χρόνια πριν τον επερχόμενο όλεθρο, όταν ο διηγηματογράφος και ακαδημαϊκός Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, ο μετέπειτα μοναχός Ανδρόνικος, συνέθεσε το 1924 την ακολουθία της Ευρέσεως της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Εικονιστρίας, η οποία καθιερώθηκε να γιορτάζεται ως η δεύτερη μεγάλη εορτή της πολιούχου μας, αφιερωμένη στους ναυτικούς του παλιού καιρού που δεν μπορούσαν να παρευρίσκονται το χειμώνα, την ημέρα των Εισοδίων, στη μεγάλη πανήγυρη της Κυρίας Θεοτόκου.

Όμως η ώρα του πειρασμού δεν άργησε να έρθει. Η Ελλάδα από τον Οκτώβρη του 1940 βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με την φιλόδοξη Ιταλία, η οποία λίγο πριν δεχτεί το ηχηρό ‘’όχι’’ από τον Μεταξά και τον Ελληνικό λαό, σε ένα παροξυσμό στρατιωτικής υπεροχής και προκλήσεων, τορπιλίζει το καταδρομικό πλοίο ‘’Έλλη’’, τη στιγμή που απέδιδε τιμές σε μια άλλη Παναγιά του Αιγαίου, την Παναγία της Τήνου, την ημέρα της Κοιμήσεώς της.

Ἕνα ἄγνωστο θαῦμα τῆς Παναγίας τῆς Παρηγορήτισσας στήν τουρκοκρατούμενη Ἅρτα «ἐν ἕτει 1628 »

Επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος

ΜΕΡΟΣ-Β

ΠΕΡΙΛΗΨΗ Α ΜΕΡΟΥΣ

Δημήτριος Αθανασίου Εκπαιδευτικός (χημικός)

Τα γεγονότα της διήγησης του πρώτου μέρους είναι σε γενικές γραμμές τα εξής: Σε ένα ορεινό μεγαλοχώρι της Άρτας στην εποχή της Τουρκοκρατίας γινόταν παιδομάζωμα. Ο Λάμπρος, ο μικρότερος γιος της Νάσαινας έφυγε από το χωριό προκειμένου να αποφύγει την απαγωγή από τους Τούρκους. Ήδη τα μεγαλύτερα αδέλφια του, ο Πάνος και ο Φώτος είχαν απαχθεί παλιότερα και ό ένας εξ αυτών ο Πάνος ήταν ήδη ο γενίτσαρος Ισμέτ. Αυτό το γεγονός ο Λάμπρος, ως μικρότερος δεν το γνώριζε.

Προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη, ο Λάμπρος κρύφτηκε σε μια ρεματιά. Μια μέρα, περνούσε από το μέρος εκείνο ένας Αρτινός μεγαλέμπορος, ο γέρο-Γιαννούσος και σε συμπλοκή με ομάδα Τούρκων γενίτσαρων έχασε ένα πουγγί με χρυσά φλουριά. Τοπουγγί το βρήκε ο Λάμπρος και τα παρέδωσε στον έμπορο στην Άρτα. Αυτός, για να τον ευχαριστήσει, τον έκανε υπάλληλο στο μπακάλικο του γιού του, του κυρ-Ευθύμη, κοντά στην Παρηγορήτισσα. Ο Λάμπρος στη συνέχεια γνωρίστηκε με τον Ζαννή, υπηρέτη ενός Ιταλού επιχειρηματία, του σινιόρ Αλφρέδου που έμεινε στην Άρτα. Αυτός του πρότεινε να τον σπουδάσει στην Ιταλία, γεγονός που χαροποίησε πολύ τον Λάμπρο. Εν τω μεταξύ ο Λάμπρος ενημέρωσε με γράμμα τη μάνα και τις αδελφές του για το πού βρίσκεται και εργάζεται.

Τα σχετικά τα έμαθε και μια Τουρκάλα γειτόνισσα η Ινζλού, που κρυφάκουσε και η οποία πήγε στη συνέχεια στα Γιάννενα, για να αποκαλύψει που βρίσκεται ο Λάμπρος που δραπέτευσε από το παιδομάζωμα. Προκειμένου να ενημερώσει τον Λάμπρο για τα γεγονότα αυτά και για να τον προφυλάξει αποφάσισε η μητέρα του η Νάσαινα να έλθει στην Άρτα να τον βρει. Ήταν Αύγουστος του 1628 και πλησίαζε η εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Η εξαφάνιση

Στο μεταξύ η Τουρκάλα Ινζλού, η γειτόνισσα της Νάσαινας, που κρυφακούοντας έμαθε τα σχετικά με τον Λάμπρο, κίνησε για τα Γιάννενα.Εκείνη την εποχή, είχε σταλεί από τον φοβερό Σουλτάνο Μουράτ τον Δ στον πασά των Ιωαννίνων ένας γεροδεμένος γενίτσαρος, ο Ισμέτ.

Πιστός στη δούλεψη του Σουλτάνου μισούσε θανάσιμα τους γκιαούρηδες, που τον Αλλάχ και το κοράνι δεν σέβονταν,που τον σουλτάνο δεν προσκυνούσαν με την καρδιά τους. Αυτός γύριζε και επιθεωρούσε τα γύρω χωριά. Αυτόν συνάντησε η Ινζλού και του μίλησε για τον Λάμπρο, που είχε ξεφύγει από το παιδομάζωμα και δουλεύει τώρα στην Άρτα. Φάνηκε να φχαριστιέται παράξενα ο Γενίτσαρος και αποφάσισε μόνος του να πάει στην Άρτα.Εκεί είχε ανθρώπους να τον βοηθήσουν να εξαφανίσουν το γκιαουρόπουλο που μέσα από τα χέρια τους είχε ξεγλιστρήσει και να σβήσει την ντροπή…

Ἡ μεταστροφή τῆς Βιετναμέζας Nguyen Thi Mai Anh ἀπό τό Βουδισμό στήν Ὀρθοδοξία μετά ἀπό ἐμφάνιση τῆς Παναγίας

Βιετνάμ, 2017: Η μεταστροφή της Βιετναμέζας Nguyen Thi Mai Anh από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία μετά από εμφάνιση της Παναγίας ενώ βρισκόταν σε κώμα

O π. Γεώργιος, ένας ιερέας από τη Μόσχα, ο οποίος συχνά εξυπηρετεί σε ιεραποστολικά ταξίδια στην Ασία, πόσταρε στο Facebook τα λόγια μιας Βιετναμέζας γυναίκας η οποία μετεστράφη στην Ορθοδοξία κατόπιν εμφανίσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Η γυναίκα, Nguyen Thi Mai Anh, που ήταν προηγουμένως Βουδίστρια, δούλευε και εργαζόταν στο Vũng Tàu, στο Βιετνάμ, βαπτίστηκε και εντάχθηκε στην Αγία Ορθοδοξία μας, το Μεγάλο Σάββατο του έτους 2017.

Γράφει ότι κάτι καταπληκτικό συνέβη στη ζωή της πέρυσι.

«Βρισκόμουν ξαπλωμένη, σε κώμα στο νοσοκομείο. Κάποια στιγμή, είδα μια ακτινοβολία, ένα υπέρλαμπρο φως. Αμέσως, είδα μπροστά μου την Υπεραγία Θεοτόκο. Κρατούσε και έτεινε προς εμένα ένα μπουκάλι νερό το οποίο και μου έδωσε. Όσο έπινα το νερό, η λάμψη και η Θεοτόκος εξαφανίστηκαν».

«Το επόμενο πρωί», συνεχίζει, «ξαφνικά επανήλθα από το κώμα, έχοντας απολέσει τις αισθήσεις μου για πολύ ώρα». Η Nguyen επιβίωσε και άρχισε να προσεύχεται στον Κύριο Ιησού Χριστό και την Παναγία Μητέρα Του για ταχεία ανάρρωση και αποφάσισε ότι θα γίνει Χριστιανή, μόλις επιστρέψει στο σπίτι.

ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ - τήν ὥρα πού ἔβγαζαν τήν Εἰκόνα τῆς ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΡΙΑΣ ἀπό τό Κουβούκλιο γιά νά τήν Λιτανεύσουν χείμαρροι μυρωμένων δακρύων σκέπασαν τό ΠΑΝΑΣΠΙΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ

 

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΥΡΩΜΕΝΑ ΧΑΡΙΤΟΒΡΥΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΗ ΛΕΠΤΑ ΓΈΜΙΖΑΝ ΤΑ ΒΑΜΒΑΚΙΑ ΠΟΥ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΤΩΘΕΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΥΒΟΥΚΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΙΤΑΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ( βλ.εικόνα κάτωθεν)

ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ…!!!!!...Ἔκανε τό θαῦμα της!!!!!ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ!!!!

Η συγκλονιστική περιγραφή από τη δασκάλα για την ώρα του σεισμού

Είπα να κλείσω τη διδασκαλική μου πορεία στο χωριό του παππού και της γιαγιάς μου ,στο λατρεμένο χωριό του πατέρα μου. Είπα να διδάξω στις ίδιες αίθουσες που δίδαξαν οι γονείς μου, να ολοκληρώσω το έργο που ξεκίνησαν .Έμοιαζε με όνειρο!

Τέλη Σεπτεμβρίου πήρα με απόσπαση θέση στο σχολείο του χωριού μου…Τάξη:Πέμπτη …Όλα έμοιαζαν τέλεια…Εξαιρετικο ,ζεστό καλωσόρισμα από διευθυντή και συναδέλφους.

Χαρά, γαλήνη, ευτυχία.

3 Μαρτίου 2021…Μάθημα :Ιστορία…

Ώρα 12:05…Πετάχτηκε κάποιος μαθητής μου ” Κύρια έχει μια βδομάδα τώρα που κάνει μικρούς σεισμούς” “Τι λέτε παιδιά να κάνουμε μια άσκηση σεισμού τώρα;” τα ρώτησα κι εκείνα απάντησαν καταφατικά.

12:15…Αφού κάναμε την άσκηση , συνεχίσαμε το μάθημα…

12:16…Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ …Η άσκηση έγινε γεγονός!!!!Η δόνηση τρομακτικη!!!Τα παιδάκια μου ,μπήκαν κάτω απ’ τα θρανία.

Με τα χεράκια τους έπιαναν γερά τα πόδια των θρανιωντους γιατί η ένταση ήταν τρομερη και τραβούσε τα θρανία μακριά τους.

Στήν Αὐστραλία ΘΑΥΜΑ της ΠΑΝΑΓΙΑΣ τῆς ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΡΙΑΣ πρόσφατα.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Η Παναγία η επονομαζόμενη Παρηγορήτρια στον Άγιο Δημήτριο στον Βύρωνα των Αθηνών δεν κλαίει τόσο καιρό μόνο( σχεδόν τέσσερεις μήνες δακρύζει αδιάλειπτα), αλλά διατρέχει τις τέσσερες γωνιές του Πλανήτη και θαυματουργεί ως Μεγαλόχαρη Ελεούσα Παραμυθία Παντάνασσα.

Πρόσφατο καταγεγραμμένο θαύμα της από τα τόσα που ενεργεί στις ημέρες μας έγινε στην μακρινή Αυστραλία, όπως σε λόγο του το περιέγραψε ο προϊστάμενος κληρικός του ιερού ναού.

Ένα νέο παλληκάρι νόσησε από την διαβόητη ασθένεια των ημερών μας, τον κορονοιό.

Ίσως το ανοσοποιητικό του σύστημα ήταν ασθενές και η εξέλιξη της νόσου πρόσβαλε τους πνεύμονες του με αποτέλεσμα να εισαχθεί στην αντίστοιχη εκεί ΜΕΘ.

Όπως περιέγραψε ο ίδιος ο νέος, κάποια στιγμή εισήλθε στο χώρο της περίθαλψης μια ΜΑΥΡΟΦΟΡΑ υψηλή γυναίκα πλησιάζοντας τον.

Ο νέος παραξενεύθηκε πως μια ΜΑΥΡΟΦΟΡΑ βρέθηκε ανάμεσα σε λευκοντυμένες νοσηλεύτριες και την ρώτησε:

- Εσείς ποια είστε;

Τό μόνο πού πρόλαβα ἦταν νά φωνάξω: ''Παναγία μου!!!''

Από φιλη. 

Ο γιός μου, δυστυχώς ήταν ψυχρός ως προς την πίστη. Εγώ τον έβλεπα, υπέφερα, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Μόνο προσευχόμουν. 

Όταν παντρεύτηκε, του πήρα μια εικόνα της Παναγίας και του την χάρισα για να την βάλει σπίτι του. Αρνήθηκε να την πάρει!

- Ποιός θα σε προστατεύει παιδί μου; τον ρώτησα με πόνο.

- Δεν θέλω προστασίες! ήταν η απάντησή του.

Τότε που ήταν οι δρόμοι κλεισμένοι από το μπλόκο των αγροτών, χρειάστηκε να ταξιδέψει, για τις ανάγκες της δουλειάς του. Τον συμβούλεψα να είναι προσεκτικός, γιατί φοβόμουν, έτσι που ήταν νευρικός, να μην μπλεχτεί σε καμμιά φασαρία. Μου απάντησε:

- Εγώ μάνα, θα περάσω, ό,τι και να γίνει!

''Παναγία μου, φώτισέ το'', είπα μέσα μου και του έβαλα στο αυτοκίνητο μπροστά μια χάρτινη εικονίτσα της Παναγίας, που είχα πάρει από το Μοναστήρι της Παναγίας Βαρνάκοβας, στην τελευταία επίσκεψή μου. Αυτήν την φορά, ο γιός μου παραδόξως δεν αντέδρασε...

Όταν γύρισε από το ταξίδι, φαινόταν βαθιά συγκλονισμένος. Με φανερή συγκίνηση και με ταπεινή φωνή μου διηγήθηκε:

Το χέρι του ὅμως παρέμενε ἄλιωτο καί κατάμαυρο...

Παναγία η Εσφαγμένη της Μονής Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος. 

Η επωνυμία αυτή δόθηκε στην Αγία αυτή Εικόνα, για την εξής αιτία. Κάποτε ένας Ιεροδιάκονος Εκκλησιάρχης (διακονούσε τον Ναό, νεοκόρος, επιμελητής) της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, πήγαινε να γευματίσει στην κοινή τράπεζα πάντοτε καθυστερημένα, εξαιτίας δήθεν του διακονήματός του στο Ναό.

Κάποια μέρα αργοπόρησε ως συνήθως και ζήτησε από τον τραπεζάρη φαγητό. Εκείνος αγανακτισμένος αρνήθηκε να του δώσει, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί ο καθένας να τρώει ό,τι ώρα θέλει. Ο Εκκλησιάρχης με έντονους λογισμούς ενάντια στον τραπεζάρη και με αγανάκτηση, επέστρεψε στον Ναό. Με όλη την ταραχή και την ζάλη του πνεύματός του, πλησίασε προς την Εικόνα της Θεομήτορος και στεκόμενος ενώπιόν της, άρχισε να της λέει: «Έως πότε θα σε υπηρετώ Θεοτόκε, θα κοπιάζω, και για όλα αυτά ούτε ένα κομμάτι ψωμί να μην μου δίνεται, για να δυναμώσω το κουρασμένο σώμα μου»;

Με αυτά τα λόγια βγάζει το μαχαίρι, με το οποίο πριν καθάριζε τα μανουάλια, το καρφώνει με δύναμη στο μάγουλο (παρειά) της Εικόνας της Παναγίας και την πλήγωσε. Αμέσως άρχισε να τρέχει αίμα από την πληγή και το πρόσωπο της Παναγίας χλώμιασε.

Εἰκόνα Παναγίας Φιδιώτισσας – Κεφαλονιά

Στην Κεφαλονιά στο χωριό Μαρκόπουλο υπάρχει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της “Φιδιώτισσας”. Πήρε το όνομα Φιδιώτισσα από ένα θαύμα της, το οποίο θυμίζει κάθε χρόνο στους προσκυνητές της.

Ψηλά στην πλαγιά του χωριού Μαρκόπουλο (στη νότια Κεφαλονιά), πριν χρόνια οι χωρικοί είδαν ένα δέντρο (σχίνο) να καίγεται και οι φλόγες να ανεβαίνουν πολλά μέτρα ψηλά. Το δάσος πήρε φωτιά σκέφτηκαν. Ανησύχησαν και έτρεξαν να σβήσουν τη φωτιά για να μην καεί το δάσος και το χωριό. Όταν έφθασαν οι χωρικοί είδαν το δέντρο εντελώς καμένο και στην καμένη ρίζα του ήταν ακουμπισμένη μια πολύ όμορφη εικόνα της Παναγίας, που η φωτιά δεν την άγγιξε.

Οι χωρικοί συγκινημένοι πήραν την εικόνα στα χέρια τους, την προσκύνησαν και χαρούμενοι την κατέβασαν στο χωριό και την τοποθέτησαν στην εκκλησία του χωριού τους, που ήταν στην πλατεία.

Το επόμενο πρωί πήγαν και οι άλλοι χωρικοί στην εκκλησία για να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας. Όμως η εικόνα έλειπε και δεν βρισκόταν πουθενά. Κάποιος πήγε στο βουνό και βρήκε την εικόνα στο καμένο δέντρο, την κατέβασε στο χωριό και ρωτούσε ποιος την πήγε εκεί. Έτσι οι κάτοικοι αποφάσισαν να κλειδώσουν την εκκλησία. Όμως τρεις φορές η εικόνα έλειπε και την ξανάβρισκαν στο καμένο δέντρο. Τότε οι χωρικοί πίστεψαν πως η επιθυμία της Παναγίας είναι να βρίσκεται εκεί και γι’ αυτό έχτισαν μία εκκλησία και έβαλαν μέσα σε ένα ωραίο εικονοστάσι την Παναγία. Μετά από λίγο καρό χτίστηκε μοναστήρι γυναικών. Οι μοναχές προσεύχονταν καθημερινά στην Παναγία. Ένα πρωί είδαν να πλησιάζουν πειρατικά καράβια και να ανηφορίζουν πειρατές στο μοναστήρι με σκοπό να το λεηλατήσουν. Τότε οι μοναχές φοβήθηκαν και ζήτησαν την προστασία της Παναγίας. Κι αυτή έκανε το θαύμα της. Φίδια κύκλωσαν το μοναστήρι κι όταν πήγαν οι πειρατές φοβήθηκαν κι έφυγαν. Οι μοναχές σώθηκαν και ευχαρίστησαν την Παναγία. Από τότε κάθε χρόνο εμφανίζονται φίδια.

ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ

Στη νότια Κεφαλονιά, κοντά στο χωριό Μαρκόπουλο, συναντάμε την εκκλησία της Κοιμήσεως.

Θαύματα τῆς Προυσιώτισσας κατὰ τὴν ἐπιδημία τοῦ 1918

Κατὰ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1918, ἡ ἰσπανικὴ γρίπη θέριζε ὅλη τὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Στὴν περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου, οἱ περισσότεροι οἰκισμοὶ θρηνοῦσαν καθημερινὰ ἀρκετοὺς νεκρούς. Στὴν πόλη τοῦ Ἀγρινίου, ποὺ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἀριθμοῦσε περίπου 15.000 πληθυσμό, οἱ θάνατοι πλησίαζαν ἢ ἔφταναν τοὺς πενήντα, κάθε μέρα. Μάλιστα, ἀπὸ τὸν φόβο τῆς μετάδοσης τῆς ἀσθένειας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ πλῆθος τους, συχνὰ οἱ νεκροὶ μεταφέρονταν μὲ κάρα καὶ θάπτονταν ἀκόμα καὶ χωρὶς παρουσία ἱερέως…

Μιὰς καὶ ἡ ἐπιστήμη ἦταν ἀδύναμη νὰ προσφέρει, κατὰ τὴν συγκεκριμμένη στιγμή, σωτηρία, ὁ νοῦς τῶν Αἰτωλῶν πῆγε στὴν θαυματουργὸ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἄλλως τε, ὅλη ἡ περιοχὴ τῆς Εὐρυτανίας καὶ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, τὴν Εἰκόνα αὐτὴ εἶχε σὰν ἀποκούμπι σωτηρίας, τόσο σὲ ἀσθένειες, ὅσο καὶ σὲ ἐπιδρομὴ ἀκρίδας. Κοντὰ ἦταν τὸ 1854, τότε ποὺ ἡ περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου εἶχε ἀποδεκατιστεῖ ἀπὸ τὴν χολέρα καὶ εἶχε σωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ θαυματουργοῦ Εἰκονίσματος. Ἔτσι, ὁ νοῦς τῶν ἀνθρώπων στράφηκε πάλι πρὸς τὴν Θεοτόκο. 

Μετὰ ἀπὸ ἔγκριση τοῦ Μητροπολίτη Ναυπακτίας καὶ Εὐρυτανίας Ἀμβροσίου, στὴν δικαιοδοσία τοῦ ὁποίου ὑπαγόταν τότε ἡ ἱερὰ μονή, τριμελὴς ἐπιτροπὴ μετέβη στὸν Προυσό, κατὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς 22ας Ὀκτωβρίου1918. Τὸ πρωὶ τῆς 4ης τοῦ μηνός, μετὰ τὴν ὀρθρινὴ ἀκολουθία, ξεκίνησε ἡ πομπὴ μὲ τὴν Εἰκόνα. Στὰ ὄρια τῶν δύο μητροπόλεων, στὴν περιοχὴ Ἀραποκέφαλα, εἶχε συγκεντρωθεῖ πλῆθος κόσμου (κατὰ τὶς περιγραφές, περίπου 5.000), καὶ ἔγινε ἡ πρώτη δέηση. Τὸ ἄλλο πρωί, φτάνει στὴν Καλλιθέα, ὅπου ψέλνεται Παράκληση, καὶ τὸ ἴδιο βράδυ φτάνει ἔξω ἀπὸ τὸ Ἀγρίνιο. 

Ἡ πλειονότητα τοῦ πληθυσμοῦ τῆς πόλης περίμενε τὴν ἱερὰ Εἰκόνα στὰ πρῶτα σπίτια τοῦ Ἀγρινίου. Οἱ καμπάνες τῆς πόλεως ἐσήμαναν χαρμόσυνα. Στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος, γιὰ ἕνα εἰκοσιτετράωρο ἡ ἀκολουθία ἦταν ἀσταμάτητη. Ὅλοι προσκυνοῦσαν τὴν Κυρὰ τῆς Ῥούμελης καὶ πλῆθος κόσμου κοινωνοῦσε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. 

«Μιά μέρα, ἐκεῖ στό νοσοκομεῖο, εἶδε ὁ Γέροντας τή Μητέρα τοῦ Θεοῦ»

Γέροντας Σάββας Σταυροβουνιώτης (1909-1985).

Άλλη φορά αρρώστησε [ο Γέροντας Σάββας Σταυροβουνιώτης] βαριά από υδρωπικία, και στο νοσοκομείο που μεταφέρθηκε οι γιατροί αποφάσισαν να τον χειρουργήσουν.

Ο Γέροντας, δακρύβρεχτος, παρακαλούσε την Παναγία να τον θεραπεύσει.

Εναπέθεσε όλες τις ελπίδες του στην πρόνοια του Θεού και την Προστασία των Χριστιανών.

Η απάντηση της Θεοτόκου στην επίκλησή Της, ήταν άμεση, φιλάνθρωπη και θαυματουργική.

Μια μέρα, εκεί στο νοσοκομείο, είδε ενύπνια τη Μητέρα του Θεού ντυμένη κατάλευκα, να τον πλησιάζει και να τον παρηγορεί:

– Θα γίνεις καλά μη λυπάσαι.

Την επόμενη μέρα, μετά την ιατρική εξέταση, οι γιατροί έμειναν έκπληκτοι.

Ἡ Παναγία ἡ Μυροβλύτισσα μέ ἔκαμε καλά

Η Μαρία είχε καρκίνο στη μήτρα και οι γιατροί δεν αναλάμβαναν να της κάνουν εγχείρηση γιατί ήταν δύσκολη. Έφεραν ιατρό από το εξωτερικό και της έκανε την εγχείρηση στην ωοθήκη.

Σε λίγα χρόνια έκανε μετάσταση αντί για έναν όγκο παρουσιάσθηκαν δύο και την έπιασαν μεγάλες αιμορραγίες.

Ήταν πρησμένη στην κοιλιά και όλη σκελετωμένη με πυρετό. Πήγε στο νοσοκομείο Αρεταίειον, της έκαμαν τις εξετάσεις και τη βιοψία και ενώ όλα ήσαν έτοιμα για την εγχείρηση, κάλεσαν τον άνδρα της επειγόντως και του είπαν ότι αν θα κάμουν εγχείρηση, θα μείνη στο μαχαίρι, ενώ με τις καυτηριάσεις και τα φάρμακα θα ζήση κανένα χρόνο.

Την πήραν στο σπίτι, δεν της είπαν ότι θα πεθάνει αλλά αυτή το καταλάβαινε, γιατί έβλεπε τον άνδρα της και τα παιδιά της να κλαίνε κάθε μέρα.

Μια μέρα της είπε η αδελφή της Μαρία, «πάμε στην Παναγία τη Μαλεβή, θέλεις να έρθεις»; αλλά εκείνη είχε 40 πυρετό και δεν μπορούσε από το πρήξιμο το πολύ και της λέγει «δεν μπορώ να σηκωθώ» αλλά μια δύναμη εκείνη την ώρα αισθάνθηκε, μια χάρη και της λέει «Θα έρθω αδελφή μου, θα έρθω» και την σήκωσε η αδελφή της και την φέρανε εδώ στη Μονή.

Όταν μπήκε στην πόρτα αισθάνθηκε δυνατή την ευωδία του Μύρου της Παναγίας και πήγε στην Παναγία τη Μυροβλύτισσα με κλάματα, την προσκύνησε και την παρακαλούσε να τη θεραπεύσει. 

Τό ἁγιασμένο λάδι

ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΕΝΟ ΛΑΔΙ

Μια νύχτα είχε πάρει λιγάκι ο ύπνος το δούλο του Θεού. Ξαφνικά φάνηκε ο διάβολος κρατώντας μια αξίνα! Τη σήκωσε ψηλά για να τον χτυπήσει, μα, πριν προλάβει να την κατεβάσει κυριεύτηκε από φρίκη και τρόμο, τραβήχτηκε πίσω και χάθηκε σαν καπνός, ξεφωνίζοντας και κάνοντας μεγάλο θόρυβο, ενώ ο Νήφων, ξύπνιος πια, τον άκουσε να τρίζει τα δόντια και να λέει:

-Αχ Μαρία! Εσύ, όπως πάντα με καις! Εσύ, που προστατεύεις αυτό το αγύριστο κεφάλι!

Από τα θυμωμένα εκείνα λόγια του σατανά, ο δίκαιος κατάλαβε ότι η Παναγία τον υπερασπιζόταν και τον σκέπαζε με τη χάρη της, επειδή κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί, συνήθιζε να παίρνει λάδι από το καντήλι της και να αλείφεται με πολλή ευλάβεια στο μέτωπο, στον αυχένα, στην καρδιά και σε όλα του τα αισθητήρια.

"Τί θά γίνει ἐάν ἀσπαστῶ κι ἐγώ τήν Παναγία;"

Ο Άγιος Βαρσανούφιος της Όπτινα Ρωσίας μας διηγείται την θαυμαστή μεταστροφή ενός Άγγλου αθέου στην Ορθοδοξία

Διηγεῖται ὁ Ἅγιος Στάρετς Βαρσανούφιος τῆς Ὄπτινα Ρωσίας (+1913):

«Κάποιος Ἄγγλος ἄθεος, ὀνόματι James, εἶχε δημοσιεύσει ἕνα κείμενο στό ὁποῖο περιγράφει τήν αἰτία τῆς μεταστροφῆς του στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Σέ ἕνα περίπατό του μέ ἕνα φίλο του συνάντησαν μία Ὀρθόδοξη ἐκκλησία. Καί ἐπειδή ὁ φίλος του ἦταν Ὀρθόδοξος θέλησε νά μπῆ νά προσκυνήση.

—Ἐπιτρέπεται νά ἔρθω καί ἐγώ μαζί σου; τόν ρώτησε ὁ Ἰάκωβος.

—Ἀσφαλῶς.

Τήν στιγμή πού ἐκεῖνος ἀσπαζόταν τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ὁ James μέ τά μάτια καρφωμένα στήν εἰκόνα, ἀπόρησε:

Τό θαῦμα τῆς Παναγίας Εἰκοσιφοίνισσας

Μαρτυρία(1-11-1991) του Σγουράδη Γεωργίου του Αποστόλου.Γεννήθηκε στη Νικήσιανη Καβάλας το 1931.

Ήταν Άνοιξη του 1942, μόλις η εικόνα της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας,είχε μεταφερθεί στην Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου της Νικήσιανης και οι συγχωριανοί μας πηγαινοέρχονταν στην Εκκλησία και την προσκυνούσαν.

Η γυναίκα του Βούλγαρου αστυνόμου Μίτκου Δημητρώφ (Δημήτρη), Νάτκα, που κι αυτή πήγε στην εκκλησία, θαμπώθηκε από τα φλουριά (τάματα) που υπήρχαν κρεμασμένα στην εικόνα και κυρίως από ένα πεντόλιρο που υπήρχε στη μέση των χρυσαφικών.

Αμέσως η Νάτκα ενημέρωσε το σύζυγό της και του είπε, "αυτό το πεντόλιρο το θέλω".

Ο αστυνόμος τότε διέταξε την εκκλησιαστική επιτροπή δηλ τους Τσακίρη Απόστολο,Απόστολο, Παπαλούδη Δημήτρη κ.α., να ξεκρεμάσουν το πεντόλιρο και να το δώσουν στη γυναίκα του, για να στολίσει το λαιμό της.

Φοβήθηκε η επιτροπή και εξετέλεσε τη διαταγή. Την ίδια βραδιά η Βουλγάρα δεν μπόρεσε να κοιμηθεί.

Ἀβραάμ Μοναχοῦ Ἁγιορείτου μία ἄγνωστη ἱστορία.

Απέναντι από την πόλη των Ιεροσολύμων, γύρω στα δεκαοκτώ μίλια απόσταση ευρίσκεται μια πόλη η οποία ονομαζόταν παλαιότερα Λύδδα, κατόπιν μετονομάσθηκε Διόσπολη.

Την εποχή που ζούσαν οι πρώτοι Απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης, έκαναν εκεί μόνοι τους μια εκκλησία στο όνομα της Παναγίας• έπειτα πήγαν συνάντησαν την Παναγία και της είπαν:

«Δέσποινα Παρθένε, παρακαλούμε σε οι δούλοι σου, μία ευλογία να μας κάνεις. Στην Λύδδα εκτίσαμε εκκλησία στο όνομα σου, παρακαλούμε σε λάβε τον κόπο και έλα να την ευλογήσεις γιατί θέλουμε να την εγκαινιάσουμε». Τους λέγει η Θεοτόκος: «Πηγαίνετε και θα με βρείτε εκεί»..

Επήγαν λοιπόν οι Απόστολοι στο Ναό, και ω του θαύματος! Είδαν την Παναγία ζωγραφισμένη στη δεξιά μαρμάρινη στήλη της εκκλησίας. Μετά από αυτά επήγε και η Παναγία σωματικά και μόλις είδε το ομοίωμά της στον κίονα, ευχαρίστησε τον Υιόν της, όπου της εχάρησε αυτή τη δύναμη.

Ἄνθισαν καί φέτος τά κλαδάκια στήν θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Χάρου στούς Λειψούς

Άνθισαν και φέτος τα κλαδάκια στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Χάρου στους Λειψούς. Προσέξτε τα μπουμπούκια που έχουν βγάλει τα ξερά κλαδάκια κρίνων στο κάτω μέρος της εικόνας της! Ένα θαύμα που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο όταν πλησιάζει η γιορτή της!

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.com/2019/08/blog-post_11.html