Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα.

π. Γεώργιος Καψάνης

Ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεό διά τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διά τῆς οὐσίας Του. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς μας.

Αὐτό δέν μποροῦν νά τό δεχθοῦν οἱ Δυτικοί αἱρετικοί. Ἐπειδή εἶναι ὀρθολογισταί, δέν κάνουν διάκριση μεταξύ οὐσἰας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καί λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο οὐσία. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά μή πέσουν στόν πανθεϊσμό δέν ὁμιλοῦν καθόλου γιά θέωση.

Καί ποιός τότε ἀπομένει κατ’ αὐτούς ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μία ἠθική καλλιτέρευσις. Ἀλλά ἡ ἠθική τελειοποίησις εἶναι πολύ λίγο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς ὡς τελικό στόχο μας ἔχουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν ἅγιο Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτό θέλουμε.

Περί Ζωῆς

 

❈ Πόσο φτωχά σκέφτονται οἱ ἄνθρωποι σήμερα, ὅταν βάζουν ὡς σκοπό τῆς ζωῆς τους πολύ χαμηλά πράγματα, τό νά κάνουν περιουσία, τό νά κάνουν οἰκογένεια, τό νά πάρουν ἕνα πτυχίο κ.λπ... Ἐνῶ ὁ σκοπός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά γίνει θεός! Αὐτό τόν σκοπό ἔχει βάλει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο.

 

➤Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 24 – 9 – 2017)

Σκοπός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ θέωση - Πῶς κατορθώνεται, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

π. Γεώργιος Μεταλληνός – Ἡ Ἐκκλησία διά τῶν Ἀγίων Της ἀγωνίζεται νά σώσει ἕναν τρόπο ζωῆς πού ὁδηγεῖ στήν θέωση. (βίντεο)

 

Είπατε ότι οι Πατέρες όταν συνέρχονται, ας πούμε σε Συνόδους, σε Οικουμενικές Συνόδους ή οπουδήποτε σε οποιαδήποτε Σύνοδο, κυρίως όμως στις Οικουμενικές, δεν αγωνίζονται να βρουν την αλήθεια, διότι πολύ σωστά ελέχθη η αλήθεια δεν είναι κάποια ιδεολογία.

Δεν αγωνίζεται η Εκκλησία δια των Αγίων Της -και εδώ είναι η πλάνη του κόσμου- να σώσει κάποια ιδεολογία, αλλά να σώσει έναν τρόπο ζωής που οδηγεί στην συγκεκριμένη και απτή πραγματικότητα που λέγεται ένωση με τον Θεό -θέωση- και που είναι ο μοναδικός στόχος, το επαναλαμβάνω, ο μοναδικός στόχος κάθε πιστού μέσα στον κόσμο. Όλα τα άλλα είναι δεύτερα και τρίτα.

Επομένως λοιπόν, το πρόβλημα των Πατέρων είναι να διατυπώσουν αυτήν την αλήθεια.

Κάθαρση- φωτισμός- θέωση , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἡ Ἀνάσταση συνδέεται μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἐνῶ ἡ Ἀνάληψη μέ τούς ἁγίους.

"Η Ἀνάσταση συνδέεται μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ ἡ Ἀνάληψη μὲ τοὺς ἁγίους.

Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν θάνατο καὶ ἔδωσε σὲ ὅλους τὸ δῶρο τῆς 'Ἀναστάσεως. Ὅλοι θὰ ἀναστηθοῦν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, καὶ δίκαιοι καὶ ἁμαρτωλοὶ· τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θα ἐπιτύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος (Φιλ. 1,21), ὅσοι πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατο σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν εὐαγγελικὴ διαγωγή.

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 6-9-2021 ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΧΩΝΑΙΣ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΈΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

https://youtu.be/iFqFrp90qPo

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 6-9-2021 ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΧΩΝΑΙΣ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΈΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

Ἡ θέωσις, ὡς σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου

Τὸ θέμα τοῦ προορισμοῦ τῆς ζωῆς μας εἶναι πολὺ σοβαρό, διότι ἀφορᾶ τὸ σπουδαιότερο ζήτημα γιὰ τὸν ἄνθρωπο: Γιὰ ποιὸ σκοπὸ εὑρισκόμαστε πάνω στὴν γῆ. Ἂν ὁ ἄνθρωπος τοποθετηθεῖ σωστὰ στὸ θέμα αὐτό, ἂν εὕρη τὸν πραγματικό του προορισμό, τότε μπορεῖ νὰ τοποθετηθεῖ σωστὰ καὶ στὰ ἐπὶ μέρους καὶ καθημερινὰ ζητήματα τῆς ζωῆς του, ὅπως εἶναι οἱ σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, οἱ σπουδές του, τὸ ἐπάγγελμα, ὁ γάμος, ἡ ἀπόκτησις καὶ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν. Ἂν ὅμως δὲν τοποθετηθεῖ σωστὰ σ᾿ αὐτὸ τὸ βασικὸ θέμα, τότε θὰ ἀποτύχει καὶ στοὺς ἐπὶ μέρους σκοποὺς τῆς ζωῆς. Διότι τί νόημα μποροῦν νὰ ἔχουν οἱ ἐπὶ μέρους σκοποί, ὅταν στὸ σύνολό της ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ δὲν ἔχει νόημα;

Ἤδη ἀπὸ τὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς δηλώνεται ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ὅταν ὁ ἱερὸς συγγραφεὺς μᾶς λέγει, ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσίν» Του. Διαπιστώνουμε ἔτσι τὴν μεγάλη ἀγάπη ποὺ ἔχει ὁ ἐν Τριάδι Θεὸς γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Δὲν τὸν θέλει ἁπλῶς ἕνα ὃν μὲ κάποια χαρίσματα, κάποια προσόντα, κάποια ἀνωτερότητα ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη κτίση, ἀλλὰ τὸν θέλει Θεὸ κατὰ Χάριν.

Ὁ ἄνθρωπος φαίνεται ἐξωτερικὰ ὅτι εἶναι μία βιολογικὴ ἁπλῶς ὕπαρξη ὅπως τὰ ἄλλα ἔμβια ὄντα, τὰ ζῶα. Εἶναι βέβαια ζῶον, ἀλλὰ «ζῶον... τὴ πρὸς Θεὸν νεύσει θεούμενον», ὅπως χαρακτηριστικὰ λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (Λόγος εἰς τὰ Θεοφάνια, MPG 36, 324, 13). Εἶναι τὸ μόνο ὃν ποὺ ξεχωρίζει ἀπ᾿ ὅλη τὴν δημιουργία, τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ γίνει θεός.

Ἀπαραίτητες προϋποθέσεις στὴν πορεία τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν θέωση:

β) Ἡ ἄσκησις

Μᾶς λέγουν ἐπίσης οἱ Πατέρες ὅτι ἡ θέωσις ἔχει στάδια. Ἀρχίζει ἀπὸ τὰ χαμηλότερα καὶ προχωρεῖ πρὸς τὰ ὑψηλότερα. Ἔχοντας τὴν ταπείνωση, ἀρχίζουμε μὲ μετάνοια καὶ πολλὴ ὑπομονὴ τὸν καθημερινό μας ἐν Χριστῷ ἀγώνα, τὴν ἄσκηση τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἁγίων ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ καθαρισθοῦμε ἀπὸ τὰ πάθη. Λέγουν δὲ οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅτι μέσα στὶς ἐντολές Του κρύβεται ὁ ἴδιος ὁ Θεός, κι ὅταν ὁ Χριστιανὸς ἀπὸ ἀγάπη καὶ πίστη στὸν Χριστὸ τὶς τηρεῖ, τότε ἑνώνεται μαζί Του.

Αὐτὸ κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας εἶναι τὸ πρῶτο στάδιο τῆς θεώσεως, τὸ ὁποῖο ὀνομάζεται καὶ “πράξις”. Εἶναι ἡ πρακτικὴ ἀγωγή, ἡ ἀρχὴ τοῦ δρόμου πρὸς τὴν θέωση.

Φυσικὰ αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο, διότι ὁ ἀγώνας γιὰ νὰ ξεριζωθοῦν τὰ πάθη ἀπὸ μέσα μας εἶναι μεγάλος. Χρειάζεται κόπος πολύς, ὥστε σιγὰ-σιγὰ ὁ χέρσος ἐσωτερικός μας ἀγρὸς νὰ καθαρίζεται ἀπὸ τὰ ἀγκάθια καὶ τὶς πέτρες τῶν παθῶν καὶ νὰ καλλιεργεῖται πνευματικά, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ πέφτει ὁ σπόρος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ καρποφορεῖ. Ἀπαιτεῖται μεγάλη καὶ συνεχὴς βία στὸν ἑαυτό μας γιὰ ὅλα αὐτά. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος εἶπε ὅτι «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ οἱ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν». (Ματθ. ια´ 12). Καὶ πάλι οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν: «Δῶσε αἷμα καὶ λάβε Πνεῦμα», δηλαδὴ δὲν μπορεῖς νὰ λάβεις τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἂν δὲν δώσεις τὸ αἷμα τῆς καρδιᾶς σου στὸν ἀγώνα γιὰ νὰ καθαριστεῖς ἀπὸ τὰ πάθη, νὰ μετανοήσεις πραγματικὰ καὶ σὲ βάθος, καὶ νὰ ἀποκτήσεις τὶς ἀρετές.

Ταυτότητα, προέλευση καί ἰδιότητες τῆς Ἐκκλησίας:Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό ἐργαστήριο τῆς θεώσεώς μας.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό ἐργαστήριο τῆς θεώσεώς μας 

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς χαρίζει τήν θέωση. Ἡ δική μας προσπάθεια ἔγκειται στό νά φυλάξουμε αὐτήν τήν ὕψιστη δωρεά. «Κατὰ τὴν πατερικὴ παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς», παρατηρεῖ ὁ καθηγητής κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, «σὲ τοῦτο ἀκριβῶς συνίσταται ἡ συνεργία τοῦ ἀνθρώπου, στὸ ν' ἀφήνει ὁ ἄνθρωπος τὸ Θεὸ νὰ ἐνεργεῖ σ' αὐτόν»[1]. Καί συνεχίζει:

Ἐμπειρίες Θεώσεως, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἐμπειρίες Θεώσεως, 21-6-2009, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ κήρυκας τοῦ ἀκτίστου φωτός καί τῆς θεώσεως, Ἀρχ Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁ κήρυκας τοῦ ἀκτίστου φωτός καί τῆς θεώσεως, Ἀρχ Σάββας Ἁγιορείτης 3 3 2018
https://www.youtube.com/watch?v=E_QwZZtgLjc

Θέωση καί σωτηρία, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μελέτες στήν Φιλοκαλία 

Σύμφωνα μέ τούς ἁγίους Πατέρας θέωση καί σωτηρία ταυτίζονται. Γράφει ὁ ἅγιος Νικόδημος στήν Εἰσαγωγή του στή Φιλοκαλία: «Χωρίς δέ τό νά θεωθῇ ὁ νοῦς, λέγει κάποιος, ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι δυνατόν ὄχι νά ἁγιάσῃ, ἀλλά οὔτε νά σωθῇ, τό ὁποῖο καί μόνο στήν ἀκοή [εἶναι] φοβερά φρικτό. Διότι τό ἴδιο εἶναι [τό] νά σωθῇ [ὁ ἄνθρωπος] καί [τό ἴδιο] νά θεωθῇ σύμφωνα μέ τήν ἀποκάλυψι τῶν θεοσόφων [Πατέρων]»[1]. 

Σωτηρία εἶναι ἡ θέωση τοῦ νοῦ. 

«Ἐκεῖνος λοιπόν», παρατηρεῖ ὁ ὅσιος Κάλλιστος Καταφυγιώτης, «πού ἔβαλε πολύ σωστά σκοπό καί ἔργο του νά ἀνεβεῖ στό Θεό, ὥστε νά ἑνωθεῖ μαζί Του κι ἔτσι νά θεωθεῖ, δηλαδή νά σωθεῖ —ἀφοῦ χωρίς νά θεωθεῖ ὁ νοῦς δέν μπορεῖ νά σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφανση τῶν ἱερῶν Θεολόγων—, αὐτός, μαζί βέβαια μέ τήν ἐφικτή ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, προχωρεῖ καί στή θεωρία τῶν ὄντων καί τῶν ὁρατῶν, κι ἔτσι οὔτε τήν πράξη ἔχει τυφλή, ἀποκομμένη δηλαδή ἀπό τή θεωρία, οὔτε τή θεωρία ἄψυχη, δηλαδή χωρίς τήν πράξη»[2]. 

Ἡ θέωση τοῦ νοῦ προϋποθέτει τήν κάθαρσή του. Αὐτή δέν μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ παρά διά τῆς μετα-νοίας, πού φανερώνεται μέ τήν συνεχή μετα-κίνηση τοῦ νοῦ ἀπό τά μάταια καί ἁμαρτωλά πρός τόν Θεό. 

Ἡ συνεχής μετά-νοια ἐκφράζεται-πραγματώνεται μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή, τήν νήψη καί τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν. Τοιουτοτρόπως ἐπιτυγχάνεται ἡ κάθαρση τοῦ νοῦ-καρδίας ἀπό κάθε ἐπιθυμία, λογισμό καί φαντασία. Χωρίς τήν ἀδιάλειπτη καρδιακή προσευχή-νήψη εἶναι ἀδύνατη ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν, ὁ ἁγιασμός, ἡ θέωση τοῦ νοῦ καί ἑπομένως ἡ σωτηρία. Νά γιατί οἱ ἅγιοι Κολλυβάδες ἐπικεντρώνονται σ’ αὐτήν καί συνθέτουν ἕνα ἐγχειρίδιο-ὁδηγό γι’ αὐτήν: τό βιβλίο τῆς Φιλοκαλίας. 

Διά τῆς ἀδιάλειπτης ἐπίκλησης τοῦ θείου Ὀνόματος ἀνευρίσκεται ἡ βαπτισματική θεία χάρη, ἡ ὁποία καί καθαρίζει τήν καρδιά-νοῦ τοῦ προσευχομένου πιστοῦ. 

Σ΄ αὐτήν τήν «ἐργασία» οἱ ἅγιοι Πατέρες τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων ἔχουν σποραδικές ἀναφορές στά κείμενά τους. Αὐτό συμβαίνει διότι τήν ἀδιάλειπτη προσευχή τήν θεωροῦσαν «κοινό τόπο» καί αὐτονόητη γιά τούς πιστούς. 

Ὁ σκοπός τοῦ διαβόλου εἶναι νά ἐξωεκκλησιάσει τόν ἄνθρωπο, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μελέτες στήν Φιλοκαλία

Ἡ πτώση τῶν Πρωτοπλάστων ἔγινε μέ τήν συμβουλή του διαβόλου, ὁ ὁποῖος ζήλεψε τήν μακαριότητά τους καί θέλησε νά ἐμποδίσει τήν θέωσή τους.

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ἀναφερόμενος στόν φθόνο τοῦ διαβόλου κατά τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου ἀναφωνεῖ: «Ὤ τῆς πονηρῆς ραδιουργίας τοῦ φθόνου!». Καί συνεχίζει: «Δέν ὑπέφερε ὁ ἐξ ἀρχῆς εἰσηγητὴς τῆς κακίας (διάβολος) νά προχωρήσουν αὐτά στήν πραγματοποίησή [τους], ἀλλά, ἀφοῦ συνέλαβε τόν φθόνο ἐναντίον καί τοῦ Πλάστου καί τοῦ πλάσματος, ὅπως λέγει ὁ ἱερὸς Μάξιμος· ἐναντίον μέν [τοῦ Πλάστου], γιὰ νὰ μὴ γίνῃ ὁλοφάνερη ἡ πανύμνητη τῆς Ἀγαθότητος δύναμι, ὅτι μέ [θεία] ἐνέργεια ἔκανε τόν ἄνθρωπο θεό· ἐναντίον δέ [τοῦ πλάσματος], γιά νά μήν κατασταθῇ μέτοχος τῆς τόσο φοβερῆς, ἕνεκα τῆς θεώσεως ὑπερφυσικῆς δόξης»[1].

Ὁ διάβολος δέν θέλει νά φανερώνεται ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ, πού θεώνει τόν ἄνθρωπο διότι Τόν φθονεῖ. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος συνεργάζεται μέ τήν θεοποιό ἐνέργεια-δύναμη τοῦ Θεοῦ καίει τόν διάβολο.

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ἔχει μία ὀρθοδοξότατη δαιμονολογία καί μᾶς παρουσιάζει μέ συγκλονιστική διεισδυτικότητα τήν ἱστορία τῆς πτώσης τῶν Πρωτοπλάστων καί τήν ἐκκοπή τους ἀπό τήν ἄκτιστη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ὅλη ἡ προσπάθεια τοῦ διαβόλου στοχεύει στό:

α)νά ἀκυρώσει τό ἔργο τοῦ Θεοῦ καί

β)νά μήν φανερωθεῖ ἡ θεία φιλανθρωπία, πού θέλει νά θεωθεῖ ὁ ἄνθρωπος καί νά γίνουν ἔτσι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἕνα διά τῆς μετοχῆς στήν ἄκτιστη θεία δόξα.

Ὁ διάβολος ἀπό τή στιγμή πού ἐφεῦρε τήν κακία, ὑπερηφανεύθηκε καί φθόνησε τό Θεό καί τό ἔργο τοῦ Θεοῦ, τόν ἄνθρωπο.

Ὁ διάβολος θέλησε νά ἀνέβει ἐκεῖ πού δέν τοῦ ἄξιζε· θέλησε ἐνῶ ἦταν πλάσμα νά πάρει τήν θέση τοῦ Πλάστη. Γι’ αὐτό, λόγῳ τῆς ὑπερηφανείας του, ὅπως διδάσκει ὁ ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος ὀνομάζεται ἀκάθαρτος[2].

Τά στοιχεῖα τοῦ προπτωτικοῦ Ἀδάμ καί ἡ Θεοτόκος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μελέτες στήν Φιλοκαλία

Τά συστατικά τοῦ προπτωτικοῦ Ἀδάμ ἦσαν τό σῶμα, ἡ ψυχή καί ἡ θεία χάρη ἤ ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως λέγεται στήν Ἁγία Γραφή. «Ἀπό τρία στοιχεῖα συντίθεται ὁ ἄνθρωπος», διδάσκει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, «ἀπό τό (ἅγιο) Πνεῦμα, τήν ψυχή καί τό σῶμα»[1].

Ὁ Μέγας Βασίλειος ἀναφερόμενος στό ἐμφύσημα τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο λέγει: «Ἐμφύσησε στό πρόσωπό του, δηλαδή κάποιο μέρος τῆς θείας Του χάρης ἐναπέθεσε ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο ἐμφυσώντας στό πρόσωπό του, γιά νά ἀναγνωρίζει μέ ὅμοιο τρόπο τό ὅμοιο»[2] ,δηλαδή γιά νά ἀναγνωρίζει ὁ ἄνθρωπος τόν Θεόν καί νά ὁμοιώνεται μ’ Αὐτόν, «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν»[3] τοῦ Ὁποίου πλάσθηκε.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἐπίσης, ἑρμηνεύοντας τό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «ἐγένετο ὁ πρῶτος ἄνθρωπος Ἀδάμ εἰς ψυχήν ζῶσαν»[4], λέγει ὅτι ψυχή ζῶσα σημαίνει «ζωντανή πάντα, ἀθάνατη, πού θά πεῖ λογική· διότι ἡ ἀθάνατη εἶναι λογική· καί ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά καί χαριτωμένη ἀπό τόν Θεό. Τέτοια εἶναι ἡ ἀληθινά ζωντανή ψυχή»[5].

«Φυσᾶ στόν Ἀδάμ πνοή ζωῆς», διδάσκει καί ὁ ἅγιος Κάλλιστος [Ἀγγελικούδης][6], «τή χάρη τοῦ ζωοποιοῦ Πνεύματος, κι ἔτσι ἔγινε τέλειος ἄνθρωπος ὁ Ἀδάμ, δηλαδή μέ ψυχή ζῶσα[7], ὄχι ἁπλῶς μέ ψυχή. Γιατί δέν εἶναι ψυχή ἀνθρώπου τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά πηγαίνει στήν ψυχή πού ζεῖ πνευματικά. Τό ἅγιο δηλαδή καί ζωοποιό Πνεῦμα γίνεται πράγματι ψυχή στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου πού ζεῖ ὅπως ἁρμόζει νά ζεῖ ἡ λογική καί θεόμορφη ψυχή. Ἄν ὅμως δέ συνυπάρχει στήν ψυχή τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἤ ἄν δυστυχῶς πέταξε ἀπό αὐτή, τότε χάνεται καί ἡ θεομορφία καί ἡ πρέπουσα ζωή τῆς λογικῆς ψυχῆς, καί τή θέση τους πῆρε ἡ κτηνώδης ἤ καί ἡ θηριώδης κατάσταση. Χωρίς τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καί τό Χριστό, δέν μποροῦμε νά κάνομε τίποτε ἀπό ἐκεῖνα πού πρέπουν, ὅπως εἶπε ὁ Σωτήρας[8]. Γι' αὐτό ὁ Ἀδάμ ἔγινε ἄνθρωπος ἀνελλιπής, δηλαδή ὁλοκληρωμένος, ὄχι μόνο μέ ψυχή, ἀλλά μέ ψυχή ζῶσα, γιατί φύσηξε μέσα σ' αὐτόν ὁ Θεός πνοή, πού εἶναι ἡ ζωή γιά τίς λογικές ψυχές. Αὐτή λοιπόν ἡ πνοή πού ἐμφύσησε ὁ Θεός στόν Ἀδάμ, ὅσο ὑπῆρχε σ' αὐτόν, τοῦ ἔδινε δόξα ὄχι μικρή καί θεόμορφη λαμπρότητα, καθώς ἔβλεπε τά πράγματα διορατικά καί προφητικά καί ἦταν μαζί μέ τό Θεό ποιητής, δεύτερος θεός λόγω τῆς χάρης, ὥστε καί ὁ ὑπερσοφός Δημιουργός τῶν πάντων νά εὐαρεστεῖται στίς λαμπρότατες ὁράσεις καί προφητεῖες τοῦ Ἀδάμ»[9].

Ἁγίου Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Λόγοι Γ΄ Κεφάλαιο 1ον. 1)«Ἡ δύναμη τοῦ καλοῦ λογισμοῦ » 2)«Ἡ μεγαλύτερη ἁρρώστια: οἱ ἀριστεροί λογισμοί »

Λόγοι Γ΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"

ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

Ο πόλεμος των λογισμών

Οί καλοί και οί κακοί λογισμοί[1]

- Γέροντα, τα ζώα πώς καταλαβαίνουν την καλωσύνη ενός άνθρωπου;

- 'Έχουν διαίσθηση και καταλαβαίνουν, αν τα αγαπάς, αν τα πονάς. Τα ζώα στον Παράδεισο αισθάνονταν την εϋωδία της Χάριτος και υπηρετούσαν τον Αδάμ. Μετά την παράβαση ή φύση συστενάζει με τον άνθρωπο. Νά, ο καημένος ό λαγός λ.χ. συνέχεια κοιτάζει φοβισμένος. Ή καρδιά του χτυπάει τάκ- τάκ-τάκ. Λεν κοιμάται καθόλου ό φουκαράς.

Πόσο υποφέρει αυτό τό αθώο πλασματάκι εξ αιτίας μας! Όταν όμως ένας άνθρωπος επανέρχεται στην κατάσταση προ της πτώσεως, τά ζώα τον πλησιάζουν ξανά χωρίς φόβο. Ό άνθρωπος, όταν τα βλέπη όλα με καλούς λογισμούς, εξαγνίζεται και χαριτώνεται από τον Θεό.

Με τους αριστερούς λογισμούς κατακρίνει και αδικεί τους άλλους, εμποδίζει την Θεία Χάρη να ερθη, και εύχεται ό διάβολος και τον αλωνίζει.

«Ή δύναμη του καλού λογισμού »

- Γέροντα, στην Παλαιά Διαθήκη, στο Δ' βιβλίο των Μακκαβαίων, αναφέρεται:"Ό ευσεβής λογισμός δεν είναι έκριζωτής των παθών, άλλα ανταγωνιστής[2]" . Τί σημαίνει;

- Κοίταξε νά δής: Τά πάθη είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας, αλλά ό ευσεβής, ό καλός, λογισμός μας βοηθάει νά μην υποδουλωνώμαστε σ' αυτά.

Όταν ό άνθρωπος φέρνη όλο καλούς λογισμούς και σταθεροποίηση μιά καλή κατάσταση, τά πάθη παύουν νά ενεργούν, οπότε είναι σάν νά μήν υπάρχουν. Δηλαδή ό ευσεβής λογισμός δεν ξερριζώνει τά πάθη, αλλά τά πολεμάει και μπορεί νά τά καταβάλη.

Νομίζω, ό συγγραφεύς περιγράφει τί μπόρεσαν νά υποφέρουν οί Άγιοι Επτά Παίδες, ή μητέρα τους Άγια Σολομονή και ό διδάσκαλος τους Άγιος Έλεάζαρος, έχοντας ευσεβείς λογισμούς[3], γιά νά δείξη ακριβώς τήν δύναμη του καλού λογισμού.

Οἱ σχεδιασμοί τῶν δαιμόνων καί πῶς διαλύονται…

Οἱ σχεδιασμοί τοῦ διαβόλου καί ὅλων τῶν δαιμόνων καί μάλιστα τῶν Ἀρχηγῶν τους γιά τήν αἰώνια καταστροφή-κόλαση τοῦ ἀνθρώπου καταλύθηκαν καί ματαιώθηκαν ἀπό τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ μας.

Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος στήν εἰσαγωγή του στή Φιλοκαλία : «Εὐδόκησε ὁ ἴδιος ὁ Θεαρχικώτατος Λόγος τοῦ Πατρός στίς ἔσχατες ἀπό τίς ἡμέρες ἐξ αἰτίας τοῦ σπλαχνικοῦ [Του] ἐλέους, νά ἀθετήσῃ τίς ἀποφάσεις τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους [τῶν δαιμόνων], καί νά περατώσῃ καί νά προωθήσῃ σέ ἔργο τήν ἀρχαία μαζί καί ἀληθινή ἀπόφασι, τήν ὁποία ὅρισε».

Ἡ πρό πάντων τῶν αἰώνων ἀπόφαση τῆς Ἁγίας Τριάδος ἦταν ὁ ἄνθρωπος νά θεωθεῖ. Αὐτή ἡ προαιώνια ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ ἔπρεπε νά ἐκπληρωθεῖ ὁπωσδήποτε. Καί πράγματι ἐκπληρώθηκε διά τοῦ Χριστοῦ ὁ Ὁποῖος συνέπηξε στή γῆ τό «ἐργαστήριο τῆς θεώσεως» τοῦ ἀνθρώπου, τήν Ἐκκλησία Του.

Ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ μέ κεφαλή Της τόν Ἴδιο, εἶναι αὐτή πού ἀφ’ ἑνός πραγματοποιεῖ τήν ἀρχική ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ γιά τήν θέωση τοῦ ἀνθρώπου καί ἀφ’ ἑτέρου καταλύει τά ἔργα τοῦ διαβόλου.

Κάθαρση-Φωτισμός- Θέωση, 21-5-2009, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Κάθαρση-Φωτισμός- Θέωση, 21-5-2009, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Ἐμπειρίες Θεώσεως, 21-6-2009, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἐμπειρίες Θεώσεως, 21-6-2009, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Πατὴρ Ἰωάννης Ῥωμανίδης: «Τὸ ἄκτιστο Φῶς, εἶναι τὸ ἴδιο τὸ Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πατερικὴ Θεολογία», τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου (†)

Ὅταν κάποιος δῆ τὸν Θεόν, ἡ πίστις καὶ ἡ ἐλπὶς καταργοῦνται καὶ μένει μόνον ἡ ἀγάπη. Αὐτὸ τὸ λέγει ξεκάθαρα ὁ ἀπόστολος Παύλος. Ἡ πίστις δηλαδὴ πρὸς τὸν Θεὸν μαζὶ μὲ ὅλα τὰ συναφῆ νοήματά της, καθὼς καὶ ἡ ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸ μαζὶ μὲ ὅλα τὰ συναφῆ νοήματά της καταργοῦνται, ὅταν κανεὶς βλέπη τὸν Θεόν, ποὺ εἶναι ἡ Ἀγάπη. Τὰ νοήματα ἀντικαθίστανται τότε ἀπὸ τὴν ἴδια τήν θέα τοῦ ἀγαπωμένου. Τότε ὁ ἄνθρωπος δοξάζεται, δηλαδὴ βλέπει τὸν Χριστὸ ἐν δόξῃ, και μετέχει στήν δόξα τοῦ Χριστοῦ. Ὑφίσταται μέθεξι Θεοῦ.

Οἱ ἄνθρωποι συνήθως ἀντιμετωπίζουν τοὺς συνανθρώπους των μὲ βάση τὶς ἤδη διαμορφωμένες γι’ αὐτοὺς ἀντιλήψεις. Ἀντιθέτως, ἐκεῖνος ποὺ ἀντικρύζει τὸν Χριστὸν κατὰ τὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως, δηλαδὴ ἐκεῖνος στὸν ὁποῖον ἀποκαλύπτεται ὁ Χριστὸς μὲ τὴν δεδοξασμένη Θεανθρώπινη Του φύσι, δὲν μπορεῖ νὰ κρατήση τότε στὸν νοῦ του κανένα ἀνθρώπινο νόημα ἢ προηγούμενη γνώμη, ποὺ ἐνδεχομένως εἶχε σχηματίσει γιὰ τὸν Χριστό, διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπολύτως στὴν ὑλικὴ ἢ ἄϋλη δημιουργία, τίποτε τὸ κτιστὸ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ νὰ μοιάζη μὲ τὴν ἄκτιστη πραγματικότητα τῆς δόξης τοῦ δεδοξασμένου Χριστοῦ, τὸν ὁποῖον τώρα ἀντικρύζει. 

Ἁπλῶς δέχεται τὸν Χριστὸ ὅπως τὸν βλέπει. Οὔτε νὰ Τὸν περιγράψη μπορεῖ οὔτε νὰ μιλήση γι’ Αὐτὸν μὲ ἀντικειμενικότητα μπορεῖ. Διότι δὲν ὑπάρχουν ἀνθρώπινες λέξεις, ποὺ νὰ μποροῦν νὰ περιγράψουν τὴν ἄκτιστη πραγματικότητα τοῦ Χριστοῦ, τῆς θεϊκῆς φύσεως τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τοῦτο, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει καμμία ὁμοιότης μεταξὺ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου.