Ἡ ἀναγνώρισις τῆς Ἑορτῆς τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων ὡς «θρονικῆς» τοῦ Παπισμοῦ.

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Ἀναγνωρίζοντας τὴν Ἑορτὴ τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, ὡς θρονικὴ ἑορτὴ τοῦ Παπισμοῦ, παρεπόμενα ἀναγνωρίζουμε τὸν Παπισμὸ ὡς ἐκκλησία καὶ τὸν Πάπα ὡς κανονικὸ Ἐπίσκοπο τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Καὶ φυσικὰ ἀναγνωρίζουμε τὸν Παπισμὸ ὡς τὴν Πρωτόθρονη ἐκκλησία. Αὐτὸ δὲν γίνεται ἀντιληπτό;

Ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα λέγονται περὶ τῆς μοναδικότητας τῆς Ἐκκλησίας παραθεωροῦνται; Δὲν γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι τὰ περὶ παπικοῦ πρωτείου ἐνισχύονται, μὲ μία τέτοια ἀναγνώριση καὶ ὅτι ὁ Παπισμὸς προβάλλεται ὡς “παράλληλη” Ἐκκλησία; Στὸν Παπισμὸ οὔτε τὸ παπικὸ πρωτεῖο ἔχουν ἀπορρίψει, οὔτε καὶ τὶς λοιπὲς κακοδοξίες τους. Ὀρθῶς ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀναφέρει πὼς «εἶναι φῶς φανάρι ὅτι τὸν ἐνδιαφέρει νὰ ἀναγνωρίσουν οἱ Ὀρθόδοξοι κεφαλὴν τὸν Πάπα καὶ τίποτε περισσότερο».

Δὲν ἀναγνωρίζουν τὸν Παπισμὸ ὡς ἐκκλησία καὶ μάλιστα ὡς Πρωτόθρονη, μὲ τὴν ἀναγνώριση τῆς Ἑορτῆς τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, ὡς θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ Παπισμοῦ; Πρὸς τί οἱ ἀντιεκκλησιαστικὲς ὑπερβολὲς περὶ τῆς Ἑορτῆς τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, ὡς θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ Παπισμοῦ;

Ἀναρριχήσεις μέσῳ χειροφιλημάτων

Ὁ Ἐπίσκοπος Χαλκηδόνος Ἐμμανουὴλ ἔχει χειροφιλήσει ὅλους τοὺς τελευταίους Πάπας. Προσκυνοῦντες τὸν αἱρεσιάρχην Πάπαν θέτονται τὰ θεμέλια διὰ τὴν ἀναρρίχησιν εἰς τὸν πατριαρχικὸν θῶκον, διὰ δὲ τοὺς ρασοφόρους τοῦ Φαναρίου, ὅπως τὸν Ἐκκλησιάρχην Ἀέτιον, τὸν Διευθυντὴν τοῦ Ἰδιαιτέρου Πατριαρχικοῦ Γραφείου, διὰ τὴν ἐπισκοποίησίν του.

Συμφώνως πρὸς δημοσίευμα τῆς ἱστοσελίδος “Ὀρθοδοξία News Agency” τῆς 1ης Ἰουλίου:

Ἰδοὺ τὸ πραγματικὸν ἐγκληματικὸν πρόσωπον τῆς Οὐνίας!

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ πρόσωπό της ἡ Οὐνία τὸ ἔδειξε στὴν Ὀρθόδοξη Σερβία κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ ὁποία, μὲ ἐντολὴ τοῦ Βατικανοῦ καὶ διὰ τῶν Φασιστῶν Κροατῶν Οὐστάσι, σφαγίασαν περισσότερους ἀπὸ 880.000 Ὀρθοδόξους Σέρβους, ἐπειδὴ ἀρνήθηκαν νὰ γίνουν οὐνίτες καὶ στρατολόγησαν στὴν Οὐνία πολλὲς χιλιάδες ἄλλους. Καὶ ὅλα αὐτά, ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ διαβόητου παπικοῦ «ἀρχιεπισκόπου» τοῦ Ζάγκρεμπ, Ἀ. Στέπινατς καὶ νῦν «ἁγίου» τῆς παπικῆς «ἐκκλησίας»!

Φρικιαστικὸ εἶναι τὸ ἑξῆς περιστατικό: «Τὸ αἱματοκύλισμα τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν τῶν Βαλκανίων στὴν πρώην ἑνωμένη Σερβία ἀποδεικνύει τὴν ἔνοχη συμμετοχὴ τῶν παπῶν τῆς Ρώμης στὰ πολεμικὰ αὐτὰ γεγονότα. Μὲ ἐντολὴ τοῦ στρατιωτικοῦ ἀρχιερέως Στέπινατς, ἀρχιεπισκόπου τοῦ Ζάγκρεμπ, τὸν ὁποῖον ὁ πάπας Βοϊτίλα ἀνεκήρυξε “ἅγιο”, ὡδηγήθηκαν στὸ μαρτύριο τέσσερις ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι, 220 κληρικοὶ καὶ 800.000 χιλιάδες Σέρβοι, διότι δὲν δέχθηκαν νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστι τους στὸν Χριστό.

Ἀπίστευτον θράσος: Ἡ οὐνία παρουσιάζεται διωκομένη εἰς τὴν Ἑλλάδα!

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ νὰ ἦταν «φάρσα», ἀλλὰ δὲν εἶναι! Οἱ ἐν Ἑλλάδι παπικοὶ προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν τὴν Οὐνία …διωκόμενη! Στὴν ἐφημερίδα τους «Καθολικὴ» (ἀρ. φύλ. 373, 2-2-2026), ὁ φραγκόπαπας Μᾶρκος Φώσκολος δημοσίευσε ἄρθρο του μὲ τίτλο: «Ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία στὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν δεκαετία τοῦ ’50», στὸ ὁποῖο ἐπισήμανε:

«…ἡ Ἐξαρχία (σ.σ. ἡ Οὐνία) ζοῦσε στὴν Ἑλλάδα σὲ κατάσταση διωγμοῦ. Σὲ κατάσταση διωγμοῦ, ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν ἔνθερμη συμπαράσταση κράτους καὶ χωροφύλακα, βρισκόταν ἡ ἴδια καὶ ὅλα τὰ “καθολικὰ σχολεῖα” τῆς πρωτεύουσας καὶ τῆς ἐπαρχίας. […] Δὲν ἦταν εὔκολη ἡ ζωὴ καὶ ἡ δράση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἑλλάδα, Νὰ εἴμαστε ξεκάθαροι…

Σκοτοῦρες γιὰ τὴν ἐκκοσμίκευση ἀπὸ αἱρετικὸ στὴν Μητρόπολη Λαρίσης.

σ.σ. Στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου [1] δημοσιεύεται άρθρο της περιοδικής έκδοσης της Μητροπόλεως ‘ΑΧΙΛΛΙΟΥ ΠΟΛΙΣ’, το οποίο έγραψε ο αιρετικός «επισκόπος» Κερκύρας των παπικών, κ.Ιωάννης Σπιτέρης, με τίτλο «Ο νέος Ευαγγελισμός στη σύγχρονη Καθολική Εκκλησία: θεολογικές προϋποθέσεις και ποιμαντικές προκλήσεις σε έναν εκκοσμικευμένο κόσμο».

Ο μητρ. Λαρίσης Ιερώνυμος, προβάλλοντας τον αιρετικό στο ποίμνιό του, δεν δείχνει να βλέπει κάποια «θεολογική» και «ποιμαντική» πρόκληση.

14 Ἰουνίου – Ἀφιέρωμα στὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς

14 Ιουνίου – Αφιέρωμα στον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς

Ο σύγχρονος Ομολογητής της Ορθοδοξίας και η ακατάπαυστη μαρτυρία του στην εποχή των μεγάλων εκκλησιαστικών προκλήσεων με κέντρο τον κανονικό Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό

Ανδρέας Νικολάου εκ Πάφου

Η 14η Ιουνίου αποτελεί ημέρα ιεράς μνήμης του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του μεγάλου Σέρβου ασκητού, δογματικού θεολόγου και ομολογητού της Ορθοδόξου Πίστεως του 20ού αιώνα. Η ζωή και το έργο του αποτελούν μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για όσους μελετούν τη σύγχρονη ορθόδοξη θεολογία, ιδιαίτερα στα ζητήματα της εκκλησιολογίας, του παπισμού και του οικουμενικού διαλόγου. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 14 Ιουνίου, ημέρα της κοιμήσεώς του, αναγνωρίζοντας την αγία βιοτή, την ασκητική του πολιτεία και την πνευματική του παρακαταθήκη.

Σε μία εποχή κατά την οποία η Εκκλησία της Κύπρου περνά περίοδο έντονων συζητήσεων εξαιτίας των γεγονότων που σχετίζονται με τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό και τις ευρύτερες αντιπαραθέσεις γύρω από ζητήματα πίστεως και εκκλησιαστικής τάξεως, η θεολογική φωνή του Αγίου Ιουστίνου εξακολουθεί να προκαλεί προβληματισμό και να καλεί σε βαθύτερη μελέτη της πατερικής παραδόσεως.

Ὁ Χριστὸς ὁ μεγάλος ἀπὼν στὶς "Γερμανικὲς Καθολικὲς Ἡμέρες" καὶ ἡ κρίση τοῦ σύγχρονου Παπισμοῦ. (Ἀπὸ τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ τὴ Woke ἀτζέντα στὸν «Μεγάλο Ἱεροεξεταστή» του Ντοστογιέφσκι)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 16η Ιουνίου 2026

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΠΩΝ ΣΤΙΣ «ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΚΑΘΟΛΙΚΕΣ ΗΜΕΡΕΣ» ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

(Από την εκκοσμίκευση και τη Woke ατζέντα στον «Μεγάλο Ιεροεξεταστή» του Ντοστογιέφσκι)

Έχουμε επανειλημμένως επισημάνει, μέσω των ανακοινώσεών μας, ότι ο αιρετικός και πλήρως εκκοσμικευμένος δυτικός Χριστιανισμός διέρχεται περίοδο βαθιάς παρακμής. Κατά την εκτίμηση έγκριτων μελετητών, αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη κρίση της ιστορικής του διαδρομής.

Σε πρόσφατη ανακοίνωσή μας, με τίτλο «Η Απρόσμενη Άνθηση της Ορθοδοξίας και ο Μαρασμός των Αιρέσεων»[1], υπογραμμίζαμε ότι οι δυτικές «εκκλησίες» και, πρωτίστως, ο αιρετικός Παπισμός – η μήτρα όλων των μεταγενέστερων αιρετικών μορφωμάτων του δυτικού «Χριστιανισμού» – βρίσκονται σε κατάσταση πρωτοφανούς παρακμής. Εκατομμύρια οπαδοί τους τις εγκαταλείπουν κάθε χρόνο, καταλήγοντας κυρίως είτε στην αθεΐα είτε σε διάφορες μορφές αποκρυφισμού.

Παράλληλα, η έλλειψη «κληρικών» και παστόρων έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, καθώς ολοένα και λιγότεροι νέοι επιθυμούν να στελεχώσουν τις δομές τους. Η οικονομική τους συρρίκνωση καθιστά αδύνατη ακόμη και τη συντήρηση των ναών, με αποτέλεσμα εκατοντάδες εξ αυτών να πωλούνται ετησίως και να μετατρέπονται σε αθλητικά κέντρα, χώρους εστίασης ή αίθουσες γιόγκα. Ακόμη τραγικότερο είναι το γεγονός ότι αρκετοί ναοί αποκτώνται από εύπορους μουσουλμάνους και μετατρέπονται σε ισλαμικά τεμένη.

Με την παρούσα ανακοίνωση επανερχόμαστε στο ζήτημα αυτό, με αφορμή δημοσιεύματα που αναφέρονται σε «καθολική εκδήλωση χωρίς Χριστό, αλλά με πράσινη και queer θεματολογία»[2].

Περὶ τῆς καλουμένης ‘’πλήρους’’ κοινωνίας μὲ τὸν Παπισμό

Περί της καλουμένης ‘’πλήρους’’ κοινωνίας με τον Παπισμό

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Αν κάποιος παρακολουθούσε γνωστούς διαδικτυακούς ιστότοπους Παπικών, θα διεπίστωνε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ότι προωθούσαν ή μάλλον απεδέχοντο μια δυαρχία, με παράλληλες δομές σε Δύση και Ανατολή, όπως φυσικά την εννοούν αυτοί. Έτσι θα απεφεύγετο γι’ αυτούς το εμπόδιο της Συνοδικότητας και θα επέβαλλαν αλλοτρόπως το παπικό εξουσιαστικό πρωτείο και δι’ αυτού το ενισχύον αυτό ‘’αλάθητο’’. Τέτοιες αναφορές επιβάλλουν μια πρακτική παράλληλης ‘’συνύπαρξης’’ χωρίς να χρειάζεται να εγκαταλείψουν αυτά τα οποία έγιναν αιτία αποκοπής των από την Μία Αγία Εκκλησία.

Να θυμίσουμε αυτό το οποίο ανεφέρετο σε άρθρο του Gianni Valente στη La Stampa (Vatican insider), ημερομηνίας 9 Δεκεμβρίου 2014, το οποίο τιτλοφορείτο «Ιωάννης Περγάμου: το Φανάρι σε μια ‘’προκαταβολή’’ για την πλήρη κοινωνία» (Ioannis di Pergamo: al Fanar un “anticipo” della piena comunione), όπου γινόταν αναφορά στην Παπική ‘’’μεγαλοκαρδία’’, με τον τονισμό, «Η Καθολική Εκκλησία ‘’δεν προτίθεται να επιβάλει καμιά υποχρέωση’’ για να φτάσουμε στην πλήρη κοινωνία με τους Ορθόδοξους Χριστιανούς».

Φιλοπαπικοί καί οἰκουμενιστές θέτουν σέ κίνδυνο τήν Ὀρθοδοξία.

Ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ καί ΠΑΠΙΣΜΟΣ, τοῦ ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Μπιλάλη, ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», Ἀθῆνα 2014.

Ὁ παπικός θεσμός ἀποδεικνύεται ἀντιβιβλικός, ἀντιπαραδοσιακός καί ἄγνωστος εἰς τήν ζωήν καί τήν ἱστορίαν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Τό συνοδικόν σύστημα καί ὁ παπικός θεσμός, συγκριτικῶς μελετώμενα, παρουσιάζουν τήν μεγάλην ἐκκλησιολογικήν ἀντίθεσιν μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως.

Ὅταν προδίδεται ἡ ἀλήθεια ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, τότε πᾶσα ἀπόπειρα ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καταδικάζεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς πλῆρες ναυάγιον.

Ἡ ἀγάπη, ὅταν τίθεται εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς σκοπιμότητος καί ὄχι τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας, μεταβάλλεται εἰς κακέκτυπον ἀγάπης, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσα μέ τήν «καινήν ἐντολήν» τοῦ Χριστοῦ.

Οἰκουμενιστικὴ ἑρμηνεία τῆς δογματικῆς πλάνης τοῦ Filioque.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως.

Εν Θεσσαλονίκη τη 4η Ιουνίου 2026.

Όπως είναι γνωστό, η κακόδοξη προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως του Filioque, την οποία εισήγαγε ο Παπισμός εδώ και χίλια χρόνια περίπου, δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ της Ορθοδόξου Ανατολής και της Παπικής Δύσεως, καθώς η εν λόγω κακοδοξία εξακολουθεί να παραμένει, δυστυχώς μέχρι σήμερα, βασική δογματική διδασκαλία των παπικών. Πολλοί οικουμενιστές σήμερα, προερχόμενοι κυρίως από τον ακαδημαϊκό χώρο, θέλησαν να δώσουν μια δική τους ερμηνεία στη δογματική αυτή πλάνη, στην προσπάθειά τους να γεφυρώσουν το χάσμα αυτό. Σύμφωνα με την ερμηνεία αυτή το πρόβλημα του Filioque δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πρόβλημα λεκτικής παρανοήσεως. Ένα πρόβλημα, δηλαδή, κακής αποδόσεως στην λατινική μετάφραση του ελληνικού κειμένου με λατινικές λέξεις, που δεν αποδίδουν επακριβώς το ελληνικό κείμενο.

Και άλλες φορές ασχοληθήκαμε με το θέμα αυτό. Εδώ απλώς θεωρήσαμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ορισμένες αλήθειες, που αφορούν το θέμα της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος, με την ευκαιρία των ημερών που διανύουμε, όπου εορτάζουμε τα μεθέορτα της μεγάλης Δεσποτικής Εορτής της Πεντηκοστής.

Την κακόδοξη προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως δεν είναι δυνατόν να την αξιολογήσει κανείς ορθά, αν την θεωρήσει απλώς ως πρόβλημα όρων και λέξεων, αλλά μόνον όταν την θεωρήσει στις ιστορικοδογματικές του διαστάσεις, που είναι και οι πραγματικές του διαστάσεις. Ας παραθέσουμε κατ’ αρχήν ορισμένα ιστορικά στοιχεία.

Τα πρώτα σπέρματα της αιρέσεως του Filioque πρέπει να τα αναζητήσουμε στον Νεοπλατωνισμό και στο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα του ιερού Αυγουστίνου, ο οποίος ενώ ήταν γνώστης του Νεοπλατωνισμού, (είχε μάλιστα θητεύσει σε και σε αιρετικές ομάδες, όπως οι Μανιχαίοι), αγνοούσε δυστυχώς την θεολογία των ελλήνων Πατέρων. Όπως παρατηρεί ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρός Παν. Τρεμπέλας: «το Filioque εμφανίζεται διά πρώτην φοράν παρά τω Αυγουστίνω». Λέγει ο ιερός Αυγουστίνος στο περί Τριάδος, (DeTrinitate), έργο του ρητώς, ότι «δεν δυνάμεθα να είπωμεν, ότι το Άγιον Πνεύμα δεν εκπορεύεται και εκ του Υιού, επειδή ουχί μάτην το αυτό Πνεύμα και του Πατρός και του Υιού Πνεύμα λέγεται», (Necpossumusdicere, quod Spiritus Sanctus et a Filionon procedat…). Bλέπουμε δηλαδή εδώ ότι ο Αυγουστίνος ομιλεί σαφέστατα για την κακοδοξία του Filioque, και μάλιστα κατά τρόπον, που δεν επιδέχεται καμία λεκτική παρανόηση.

Κυριακὴ Πατέρων Α΄ Οἰκ. Συνόδου - Ἡ οὐνία ὅπλο τοῦ παπισμοῦ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας (†Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Κυριακὴ Πατέρων Α΄ Οἰκ. Συνόδου

Ἡ οὐνία ὅπλο τοῦ παπισμοῦ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ὁ ὀρθόδοξος λαός μας, ἀγαπητοί μου, ἀ­κούει τὴ λέξι «οὐνῖτες» καὶ ἐρωτᾷ· τί εἶ­νε οἱ οὐνῖτες; τί εἶνε ἡ οὐνία;

* * *

Ἡ οὐνία δὲν εἶνε ἑλληνικὴ λέξι. Εἶνε ξένη, πολωνικῆς μᾶλλον προελεύσεως. Καὶ μόνο αὐ­­τὸ δείχνει, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δέχεται ἐπιβου­λὴ ἐκ μέρους ἐχθρῶν της ἀπ᾿ ἔξω. Ἡ οὐ­νία εἶ­νε ἕνα ἀπὸ τὰ ὅπλα τῆς παπικῆς προπαγάνδας γιὰ νὰ ὑποτάξῃ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία.

Καὶ τί δὲν ἔκαναν ἐναντίον μας οἱ ἄνθρωποι τοῦ Βατικανοῦ! Νὰ τ᾿ ἀπαριθμήσουμε; • αὐ­θαίρετες ἐπεμβάσεις παπῶν πρὸ τοῦ σχίσματος στὴν δικαιοδοσία τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκ­κλησίας· • σταυροφορίες, μὲ πρόφασι μὲν τὴν ἀ­πε­λευθέρωσι τῶν Ἁγίων Τόπων ἀλλὰ μὲ βαθύτερο σκοπὸ τὴ διάλυσι τῆς ὀρθοδόξου Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας· • βίαιες ψευδοενώσεις, ὅπως στὴ Φεράρρα καὶ Φλωρεντία ὅπου ἀντιστάθηκε ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός· • ἐ­πιδρομὲς Ἑνετῶν στὰ νησιὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀρ­χιπελάγους· • μηχανορραφίες πρέσβεων τοῦ παπικοῦ κράτους στὴν Κωνσταντινούπολι ἐπὶ τουρκοκρατίας, μὲ τὶς ὁποῖες γκρέμιζαν ἀπὸ τὸ θρόνο γενναίους πατριάρχες καὶ τοὺς ὡδηγοῦσαν στὴν ἐξορία καὶ τὰ ἰκριώματα· • ἱεροσπουδαστήρια ποὺ λειτουργοῦσαν στὴ Ῥώμη καὶ ἀλλοῦ, τὰ περιβόητα σεμινάρια, ὅπου στρατολογοῦσαν νεαροὺς ὀρθοδό­ξους, γιὰ νὰ τοὺς μεταβάλουν σὲ προδότες τῆς πίστεώς τους, σὲ γενιτσάρους τοῦ παπισμοῦ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅλα αὐτά, γιὰ νὰ κυριεύσουν τὸ φρούριο, νὰ παύσῃ νὰ κυματίζῃ ἡ σημαία τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Ἀνατολή, γιὰ νὰ κάνουν τοὺς ὀρθοδόξους νὰ προσ­κυνήσουν τὴν παντόφλα τοῦ πάπα.

Μία ἀκόμη βράβευσις ἀπὸ αἱρετικοὺς εἰς τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον!

ΑΛΛΟ ΕΝΑ «παράσημο» ἔλαβε ὁ «Πάπας τῆς Ἀνατολῆς». Ἡ Γαλλικὴ Ἀκαδημία Ἠθικῶν καὶ Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν τὴν 30ὴ Μαρτίου 2026 ἀναγόρευσε τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο «ὡς ἑταῖρο αὐτῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, παρουσίᾳ τῶν μελῶν της καὶ πλήθους ἐπισήμων προσ­κεκλημένων καὶ προσωπικοτήτων τῆς γαλλικῆς κοινωνίας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλες χῶρες» (Πηγή: romfea.gr).

Καὶ ποιανοῦ τὴ θέση πῆρε;

Τοῦ πεθαμένου «Πάπα» Βενεδίκτου 16ου (Joseph Ratzinger)!

Ὁ Βαρθολομαῖος ἐκφώνησε «βαρυσήμαντη» ὁμιλία, ἐκθειάζοντας εἰδικότερα τὸν βίο, τὴν θεολογία καὶ τὸ ἔργο τοῦ αἱρεσιάρχη προκατόχου του στὴν Ἀκαδημία, καταχειροκροτούμενος ἀπὸ τὸ «τσοῦρμο» τῶν αἱρετικῶν, ἀλλοθρήσκων καὶ ἀθέων ἀκροατῶν του!

Στὴν Γραμμὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων ἢ τῶν Φιλοενωτικῶν;

Στην Γραμμή των Αγίων Πατέρων ή των Φιλοενωτικών;

Η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού απέναντι στον Παπισμό και η ιστορική συνέχεια της Ορθόδοξης αντιπαπικής παράδοσης

Δρ.Θεολογίας Σέργιος Ντόριτς

Εισαγωγή

Η ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι γεμάτη από αγώνες για τη διατήρηση της αλήθειας της πίστεως. Σε κάθε εποχή, Άγιοι και Πατέρες αντιστάθηκαν σε διδασκαλίες που θεώρησαν ως αποκλίσεις από την Ορθόδοξη Παράδοση. Ιδιαίτερα μετά το Σχίσμα του 1054, πολλοί Άγιοι στάθηκαν απέναντι στον Παπισμό, θεωρώντας ότι οι δογματικές του θέσεις αποτελούν απόκλιση από την Ορθόδοξη πίστη.

Στο πλαίσιο αυτό, η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού — όπως παρουσιάζεται από όσους τον υποστηρίζουν — θεωρείται ότι κινείται στο ίδιο πνεύμα με τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αρνήθηκαν την ένωση χωρίς δογματική αποκατάσταση και απέφυγαν τις συμπροσευχές με ετεροδόξους.

…………………………………………….

Οι Άγιοι που Αντιστάθηκαν στον Παπισμό και την Ένωση

Από τον 13ο αιώνα έως σήμερα, πολλοί Άγιοι αντιστάθηκαν στις προσπάθειες ένωσης χωρίς δογματική συμφωνία:

Κατά την περίοδο των ενώσεων

• Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

• Άγιος Γεννάδιος Σχολάριος

• Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης

• Άγιος Ιωσήφ Βρυέννιος

• Άγιος Μαξίμος ο Γραικός

Μεταγενέστεροι Πατέρες

• Άγιος Μελέτιος Πηγάς

Παπισμός-Οἰκουμενισμὸς καὶ τὸ χρέος τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ.

Αριστείδης Δασκαλάκης

«ἡ ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν… οὕτω κηρύσσομεν» (Συνοδικόν της Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου)

Λόγοι, που δεν βρίσκουν πλέον ευρεία εφαρμογή, στους κόλπους της Ορθοδόξου εκκλησίας. Ζούμε στην εποχή των εκπτώσεων, των αποκλίσεων , της ύβρεως προς τα Θεία, της νομιμοποίησης της αμαρτίας, «νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω·» (Ιω. 12,31) . Θα κρημνισθή από την εξουσίαν του, ο άρχοντας αυτού του κόσμου. Ο αντίδικος όμως, μέχρι την εκπλήρωση της προφητείας, χρησιμοποιεί τα όργανά του, κυβερνήτες και ποιμένες, για να ζημιώσει την ανθρωπότητα.

Η πολιτεία νομοθετεί. Εναντίον Θεού και ανθρώπου. Η διοικούσα εκκλησία πολλάκις επικυρώνει ή τηρεί σιγή ιχθύος. Ο λαός αγνοεί τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την Αγία Παράδοση της Εκκλησίας και απ’ το Ευαγγέλιο. Ο ένας παρασέρνει τον άλλο σε μια ελεύθερη πτώση προς την άβυσσο της απώλειας.

Πρωτεργάτες τα διάφορα κέντρα εξουσίας, πολιτικής ή θρησκευτικής. Το μεγάλο κέντρο θρησκευτικής εξουσίας , η «Αγία έδρα (Sancta Sedes)» αντιλαλεί και επιταχύνει το σχέδιο του Σιωνισμού, εναντίον της ανθρωπότητας. Το Βατικανό, το συνώνυμο της αίρεσης, πλέον ομοιάζει ως προϊστάμενη αρχή της Ορθοδόξου Διοικούσας Εκκλησίας. Την έχει ήδη εντάξει με το σκοτεινό κίνημα του Οικουμενισμού, σε ένα στροβιλισμό απείθειας στο θέλημα του Θεού.

Το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία βάλλεται. Βάλλεται από σκοτεινές δυνάμεις, ξένα κέντρα συμφερόντων που κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας.

Η δαιμονική αυτή εξουσία και τα συμπαρομαρτούντα δεινά της, παραχωρείται απ’ τον Θεό, ως αντίκτυπος της πτώσης και της αλλοτρίωσης της ανθρωπότητας. Ο λαός του Θεού είναι υπό διωγμό. Αμάρτησε και πληρώνει. Εικόνα του εκπεσόντος Ελληνορθόδοξου λαού , αποτελεί η ιεραρχία της Εκκλησίας .

Γίναμε ακροατές μιας νέας ρητορικής , περί κοινωνικής ευθύνης , αγάπης στον πλησίον, υπακοής αδιάκριτης, οικονομίας. Μια «οικονομία» που κατάντησε παρανομία. Μιας πλανεμένης επισκοπολατρείας και μιας απολύτου υποταγής στα κελεύσματα της εξουσίας.

Είδαμε να αναγνωρίζονται μυστήρια σε αιρετικούς. Παρατηρήσαμε επισκόπους να δωρίζουν Κοράνι ως ιερό βιβλίο. Προκαθημένους να κρύβουν εγκόλπια μπροστά σε λαθρομετανάστες, για να μην στενοχωρήσουν. Μείναμε εμβρόντητοι μπροστά σε συμπροσευχές, συνευχές και συλλείτουργα επισκόπων της Ελλαδικής Εκκλησίας, με αιρετικούς, μουσουλμάνους και σχισματικούς.

Οι άμβωνες σιώπησαν. Σταμάτησαν να αντηχούν το λόγο της Αληθείας. Δεν αποτελούν πλέον ορμητήρια ορθοδόξου αγώνα.

Αντ’ αυτού κατάντησαν αντηχεία κυβερνητικών αποφάσεων και ιατρικών τελεσιγράφων.

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα.

π. Γεώργιος Καψάνης

Ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεό διά τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διά τῆς οὐσίας Του. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς μας.

Αὐτό δέν μποροῦν νά τό δεχθοῦν οἱ Δυτικοί αἱρετικοί. Ἐπειδή εἶναι ὀρθολογισταί, δέν κάνουν διάκριση μεταξύ οὐσἰας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καί λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο οὐσία. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά μή πέσουν στόν πανθεϊσμό δέν ὁμιλοῦν καθόλου γιά θέωση.

Καί ποιός τότε ἀπομένει κατ’ αὐτούς ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μία ἠθική καλλιτέρευσις. Ἀλλά ἡ ἠθική τελειοποίησις εἶναι πολύ λίγο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς ὡς τελικό στόχο μας ἔχουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν ἅγιο Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτό θέλουμε.

Πίθηκοι ἀπέναντι σὲ λέοντα (οἱ παπικοὶ μπροστὰ στὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ)!

Άγιος Νικόδημος για άγιο Γρηγόριο Παλαμά!

Αφήνω ὅλα τὰ ἄλλα ἐκφαντορικὰ καὶ θεολογικὰ θεάματα τῆς πνευματοκινήτου διανοίας καὶ γλώσσης τοῦ Γρηγορίου, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσον ὑψηλῶς καὶ μεγαληγόρως καὶ ἀπὸ βαθεῖαν ἁγιοπνευματικὴν πεῖρα διατυπωμένα, ὥστε νὰ μὴ φαίνωνται ὡς γεννήματα ἀνθρωπίνης φύσεως, ἀλλὰ κάποιας ἄλλης, ὑπερφυσικῆς καὶ οὐρανίας. Ἐνώπιόν τους δὲν ἠμπόρεσαν νὰ σταθοῦν γιὰ νὰ ἰδοῦν καὶ νὰ ἀκούσουν οἱ πορευόμενοι στὴν ἀπώλειαν αἱρετικοί, ποὺ ἐτόλμησαν νὰ ἐμβαθύνουν στὰ θεῖα. ᾿

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Πειθήνια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ οἱ Παπικοί.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.

… Ἐπάθαμε δυστυχῶς πολλά, διότι στήν ἀρχ τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνα, πού ἐκτιμοῦσαν πολλοί ὅτι θά ἦταν ὁ αἰῶνας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Διάβολος διά τοῦ πάπα καί τῶν φιλοπαπικῶν ἐχάραξε ἄλλη πορεία, φιλοπαπική, φιλοδυτική, οἰκουμενιστική, ἐκκοσμικευμένη, ἀνατρεπτική τῶν θεσμῶν καί τῶν Παραδόσεων τῆς Ὀρθοδοξίας.

… Μεταλλάξαμε τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό ψεῦδος τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτό καί μᾶς παρέδωσε ὁ Θεός σέ πάθη ἀτιμίας καί ἀκαθαρσίας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. 1, 24-25).

… Ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν διακοπεῖ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία. Καί ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία διά τῶν αἰώνων θεωρεῖ αἵρεση καί πλάνη τόν Παπισμό, κατασκεύασμα τοῦ Διαβόλου.

Ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγός, ὁμόθρονος καί ὁμότροπος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Παπικοί ἔχασαν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν ὑπάρχει Ἅγιο Πνεῦμα σ’ αὐτούς.

Συνέδριο ἀπίστων γιὰ τὴν πίστη.

Οίκουμενιστικό συνέδριο τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν

Δυσάρεστη ἔκπληξη καί ἀπορία προκαλεῖ ἡ ἀναγγελία τοῦ Συνεδρίου τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν μέ παπικό σχολεῖο. Τί προσδοκοῦν οἱ συμμετέχοντες νά προστεθεῖ στήν “ἔννοια τῆς Πίστης” διαλεγόμενοι μέ παπικούς καί παπόφιλους; Νά ἀναδειχθεῖ τό ὀρθόδοξο φρόνημα ἤ νά προβληθεῖ περαιτέρω ἡ ἀγαπολογική ἀτμόσφαιρα; Διαγράφουμε τούς ἀγῶνες καί τό ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ Μεγάλου Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, οἱ ὁποίοι ἀγωνίσθηκαν γιά νά καταδείξουν τό αἱρετικό φρόνημα τῶν παπικῶν! (σχόλιο Ο.Τ.)

Ἡ ἀπροκάλυπτη διακήρυξη τῆς ψευδοενότητας διὰ στόματος τοῦ ἀντίχριστου Ποντίφικα

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη 

«Πώς είναι δυνατό να δεχτούμε ένωση με εκείνους, που μιλούν και φρονούν και ενεργούν εναντίον του Θεού, εναντίον των Πατερικών Παραδόσεων;» (Όσιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)

Στις 25 Ιανουαρίου, με την ευκαιρία της λήξης της μιαρής «Εβδομάδας Προσευχής για την ενότητα των Χριστιανών», τελέστηκε Εσπερινός στη Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών, με προεξάρχοντα τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’. Στην ακολουθία των αιρετικών Λατίνων συμμετείχε κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων και ο Μητροπολίτης Ιταλίας και Έξαρχος Νοτίου Ευρώπης Πολύκαρπος.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Πάπας «απηύθυνε θερμό χαιρετισμό» στον Μητροπολίτη Πολύκαρπο, εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στους λοιπούς εκπροσώπους των Ορθοδόξων και των αιρέσεων των Μονοφυσιτών και των Αγγλικανών στους θεολογικούς διαλόγους, καθώς και στους φοιτητές των οικουμενικών θεσμών και στους παρισταμένους προσκυνητές.

Η αντικανονική συμμετοχή ορθοδόξων κληρικών και Ιεραρχών σε παπικές ακολουθίες έχει σχολιαστεί πολλάκις στην ιστοσελίδα Κατάνυξη γενικότερα αλλά και στο πλαίσιο της «εβδομάδας προσευχών» ειδικότερα [1]. Είναι αρκετό να θυμίσουμε τον λόγο του μακαριστού Οσίου γέροντος Αγάθωνος Κωνσταμονίτη «πάπας (=) ίσον διάβολος».

Οἰκουμενιστικὴ συμπροσευχὴ τοῦ Μητροπ. Ἰταλίας Πολύκαρπου μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς λήξης τῆς Ἑβδομάδας Προσευχῆς γιὰ τὴν Ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν.

σ.σ. Βλέπουμε πώς όλοι αυτοί οι παραβάτες χρησιμοποιούνε την φαντασία για να δημιουργήσουν έναν ψεύτικα ωραιοποιημένο κόσμο, που δεν έχει απολύτως καμμία σχέση με την Εκκλησία του Χριστού. Ο Χριστός ήλθε να βάλει μάχαιρα, όχι να μονιάσει με την αίρεση και το ψεύδος.

Ρώμη, Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών

25 Ιανουαρίου 2026

Ο Σεβασμιώτατος, Μητροπολίτης Ιταλίας και Έξαρχος Νοτίου Ευρώπης, κ.κ. Πολύκαρπος, συμμετείχε στον Εσπερινό της Εορτής της αποκαλύψεως του Χριστού στον Απόστολο Παύλο, στον δρόμο προς Δαμασκό, (μεταστροφή του Παύλου στον Χριστό), ο οποίος τελέστηκε με προεξάρχοντα τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, με την ευκαιρία της λήξης της Εβδομάδας Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών.