Οἱ σχεδιασμοί τῶν δαιμόνων καί πῶς διαλύονται…

Οἱ σχεδιασμοί τοῦ διαβόλου καί ὅλων τῶν δαιμόνων καί μάλιστα τῶν Ἀρχηγῶν τους γιά τήν αἰώνια καταστροφή-κόλαση τοῦ ἀνθρώπου καταλύθηκαν καί ματαιώθηκαν ἀπό τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ μας.

Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος στήν εἰσαγωγή του στή Φιλοκαλία : «Εὐδόκησε ὁ ἴδιος ὁ Θεαρχικώτατος Λόγος τοῦ Πατρός στίς ἔσχατες ἀπό τίς ἡμέρες ἐξ αἰτίας τοῦ σπλαχνικοῦ [Του] ἐλέους, νά ἀθετήσῃ τίς ἀποφάσεις τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους [τῶν δαιμόνων], καί νά περατώσῃ καί νά προωθήσῃ σέ ἔργο τήν ἀρχαία μαζί καί ἀληθινή ἀπόφασι, τήν ὁποία ὅρισε».

Ἡ πρό πάντων τῶν αἰώνων ἀπόφαση τῆς Ἁγίας Τριάδος ἦταν ὁ ἄνθρωπος νά θεωθεῖ. Αὐτή ἡ προαιώνια ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ ἔπρεπε νά ἐκπληρωθεῖ ὁπωσδήποτε. Καί πράγματι ἐκπληρώθηκε διά τοῦ Χριστοῦ ὁ Ὁποῖος συνέπηξε στή γῆ τό «ἐργαστήριο τῆς θεώσεως» τοῦ ἀνθρώπου, τήν Ἐκκλησία Του.

Ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ μέ κεφαλή Της τόν Ἴδιο, εἶναι αὐτή πού ἀφ’ ἑνός πραγματοποιεῖ τήν ἀρχική ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ γιά τήν θέωση τοῦ ἀνθρώπου καί ἀφ’ ἑτέρου καταλύει τά ἔργα τοῦ διαβόλου.

Ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ καί τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου

Η ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

  Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης 

 Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν ὡς ἀπόδειξη τῆς ἐλεύθερης ἀγαπητικῆς κίνησης τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό. 

Ὁ Θεός, γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀφοῦ ἔπλασε τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα τούς τοποθέτησε στόν Παράδεισο τῆς τρυφῆς. «Κι ἔπειτα ἀφοῦ προσέφερε σ’ αὐτόν καὶ τὸ νόμο τῆς Ἐντολῆς [Του], σάν κάποια δοκιμή τοῦ Αὐτεξουσίου [του], ἔκρινε ὅτι πρέπει εἰς τό ἑξῆς νά ἀποσυρθῇ ἀπ’ αὐτόν, καί ἐκεῖνο πού λέγει ὁ Σειράχ:«τόν ἄφησε στά χέρια τοῦ συλλογισμοῦ του»¹, νά ἐπιλέξῃ σύμφωνα μέ τή γνώμη του, ἐκεῖνο πού θεωρεῖται καλό ἀπ’ αὐτόν-τήν ἐνυπόστατο Χάρι τῆς θεώσεως, ἀφοῦ ἔγινε Θεός καί λάμπει μέσα στούς αἰῶνες μέ τό ὑπέρλαμπρο φῶς [τοῦ Θεοῦ]»².

Ἀποδείξεις τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον

  Ποιές εἶναι οἱ ἀποδείξεις τῆς ἀγάπης μας πρός τόν πλησίον;

Εἶναι, μᾶς διδάσκει ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, τό νά μιμούμαστε τόν Κύριο πού:

α)δέν σταματοῦσε νά εὐεργετῇ,

β)μακροθυμοῦσε ὅταν ἀντιμετώπιζε τήν ἀχαριστία καί τήν βλασφημία στό πρόσωπό Του καί

γ)ὑπέμεινε ὅταν τυπτόταν καί θανατωνόταν χωρίς νά σκέπτεται τίποτε τό κακό.

«Ὁ ἀγαπῶν τὸν Χριστόν, πάντως καὶ μιμεῖται αὐτὸν κατὰ δύναμιν· οἷον ὁ Χριστὸς τοὺς ἀνθρώπους εὐεργετῶν οὐκ ἐπαύσατο· καὶ, ἀχαριστούμενος καὶ βλασφημούμενος, ἐμακροθύμει· καὶ, τυπτόμενος ὑπ᾽ αὐτῶν καὶ φονευόμενος, ὑπέμεινε, μηδενὶ τὸ σύνολον τὸ κακὸν λογιζόμενος. Ταῦτα δὲ τὰ τρία, τὰ ἔργα εἰσὶ τῆς εἰς τὸν πλησίον ἀγάπης· ὧν χωρὶς, ὁ λέγων ἀγαπᾶν τὸν Χριστὸν, ἢ τῆς Βασιλείας αὐτοῦ τυχεῖν, ἑαυτὸν ἀπατᾷ. Οὐ γὰρ ὁ λέγων μοι (φησί) Κύριε, Κύριε, οὗτος εἰσελεύσεται εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾽ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου¹· καὶ πάλιν, ὁ ἀγαπῶν με, τὰς ἐντολάς μου τηρήσει, καὶ τὰ ἑξῆς²» (Ἁγ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Ἑκατοντάς Τετάρτη τῶν περί ἀγάπης κεφαλαίων, κεφ. νε΄, Φιλοκαλία, τόμ. Γ. Ἔκδ. Ι.Μ. Μπούρας, σελ.149-150, Ἀρκαδία 2012).

Ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τήν κενοδοξία.

Ἡ πρᾶξις πού ἀποβλέπει μόνο στή δόξα τοῦ Θεοῦ ἀπαλλάσσει εὔκολα τόν ἄνθρωπο, μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν κενοδοξία.Ἡ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ διασφαλίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό αὐτήν.

Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ πιστός πού γνώρισε ἐμπειρικά τόν Θεό δέν κινδυνεύει ἀπό τό ζημιογόνο πνευματικά πάθος τῆς κενοδοξίας. «Ὁ τῆς θείας καταξιωθείς γνώσεως καί τόν ταύτης φωτισμόν διά τῆς ἀγάπης κτησάμενος, οὐ ῥιπισθήσεταί ποτέ ὑπό τοῦ τῆς κενοδοξίας πνεύματος»¹. Ὁ χριστιανός πού καταξιώθηκε τῆς θείας γνώσεως, δηλαδή τῆς μετοχῆς τοῦ ἀκτίστου, τῆς ἐμπειρίας τοῦ Θεοῦ, αὐτός διασφαλίζεται καί δέν κινδυνεύει ἀπό τήν κενοδοξία. Ἀντίθετα ὅποιος δέν ἔχει μετοχή στή ζωή καί τά ἀγαθά τοῦ ἄκτιστου Θεοῦ εὔκολα γίνεται ὑποχείριό της. «Ὁ δέ ταύτης μήπω καταξιωθείς, εὐχερῶς ὑπ' αὐτῆς φέρεται»².

Ποιοί θά μᾶς συνοδεύσουν;

Ποιοί θά μᾶς συνοδεύσουν;

Οἱ πονηροί λογισμοί χωρίζουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό· τόν χωρίζουν καί ἀπό τόν πλησίον. Τόν ἀπομονώνουν ἀπό ὅλους διότι τόν φυλακίζουν στόν ἑαυτό του ἐμποδίζοντας τήν προσευχή καί τήν ἀγάπη. Αὐτός πού τρέφει κακούς λογισμούς παύει νά προσεύχεται, ἄρα παύει νά κοινωνεῖ μέ τόν Θεό.

Παύοντας νά κοινωνῇ μέ τόν Θεό ἀδυνατεῖ νά κοινωνήσῃ ἀληθινά καί μέ τόν ὁποιοδήποτε ἄνθρωπο. Αὐτό συμβαίνει διότι χωρίς τόν Θεό ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά νικήσῃ τόν ἐγωκεντρισμό του, τήν ἰδιοτέλειά του. Ἡ ἀληθινή ἀγάπη καί κοινωνικότητα εἶναι ἔξοδος ἀπό τή φιλαυτία ἀπό τό «ἴδιον τέλος», ἀπό τό «ἴδιον συμφέρον».

Ὁ ἄνθρωπος πού καλλιεργεῖ τούς κακούς λογισμούς ἀντί νά εἶναι φιλόθεος καί φιλάνθρωπος γίνεται φίλαυτος.

Προσοχή στίς συναναστροφές.

Σώζεται ὁ κάθε ἄνθρωπος διά μέσου κάποιου ἄλλου ἀνθρώπου.

Ἔτσι θέλει ὁ Κύριος...

Παρόμοια ὁ σατανᾶς σπεύδει νά ἀπολέσῃ τόν κάθε ἄνθρωπο, μέσῳ ἄλλου ἀνθρώπου.

[Πάντα προσπαθεῖ νά προσομοιάζῃ στόν Κύριο- ἄν καί ἀτεχνῶς]

Γι’ αὐτό: Προσοχή στίς συναναστροφές!

Δέν πρέπει νά προσκωλλώμεθα σέ καταφρονητές καί κακεντρεχεῖς (μοχθηρούς) ἀνθρώπους.

Οἱ μοναχοί ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ἐντός τῆς Ἐκκλησίας δέν ἀνήκουν μόνο οἱ λαϊκοί καί οἱ ἔγγαμοι ἤ ἄγαμοι κληρικοί τοῦ «κόσμου», ἀλλά καί οἱ μοναχοί. Οἱ μοναχοί δέν ἀποτελοῦν μία ἐξωκόσμια παράταξη κάποιων φανατικῶν θρήσκων ἀνθρώπων ἀλλά ζῶντα μέλη τοῦ μυστηριακοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἡ μοναχική ἐνορία (δηλαδή τό σημερινό μοναστήρι) μέ κέντρο τό καθολικό καί γύρω-γύρω τά κελλιά τῶν μοναχῶν εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Πρωτοχριστιανικῆς ἐνορίας ἡ ὁποία εἶχε ὡς κέντρο της τό ναό καί τήν Θεία Λατρεία. Ἡ ζωή τῶν μοναχῶν στά πρῶτα χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ ὀνομαζόταν Ἀποστολική ζωή διότι ἀποτελοῦσε (καί συνεχίζει νά ἀποτελεῖ) τήν συνέχεια τῆς ζωῆς τῶν Ἀποστόλων.

Πῶς θά φυλάξουμε ἄσβηστη τή Θεία Χάρη

 

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Δύο πράγματα ἀπαιτοῦνται γιά τήν σωτηρία μας: α) Ἡ Θεία Χάρη καί β) ἡ δική μας συνεργία. Ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ἀνθρώπινη συνεργία γιά τήν σωτηρία-θέωση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ συνεργία αὐτή ἔγκειται στήν τήρηση ἀπό τόν ἄνθρωπο τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός «δίδει σ’ ἐμᾶς ἐξουσία…», λέγει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, «ὥστε, πολιτευόμενοι ἀνάλογα μέ τίς ζωοποιούς Του ἐντολές καί τίς πνευματικές μεθηλικιώσεις [Του] καί διά τῆς ἐπιτελέσεως αὐτῶν [τῶν ἐντολῶν], ἀφοῦ διατηρήσουμε ἄσβεστη τήν ἐντός μας Χάρι, τελικά νά καρποφορήσουμε καί δι’ αὐτῆς [τῆς Χάριτος] νά γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ καί νά θεωθοῦμε καταλήγοντας [στό μέτρο] τοῦ τελείου ἀνθρώπου, στό μέτρο τῆς ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ»¹.

Ἡ υἱοθεσία μας

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης 

 Ἡ συνεργία ὅλης τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐδώρησε στόν ἄνθρωπο τήν δυνατότητα τῆς υἱοθεσίας καί τῆς θεώσεως. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τήν ἐξουσία νά γίνει υἱός τοῦ Θεοῦ, ἄρα ἀδελφός τοῦ Χριστοῦ ὁπότε καί συγκληρονόμος. Αὐτή (ἡ ἐξουσία-δυνατότητα τῆς υἱοθεσίας) μᾶς δόθηκε ἀπό τόν ἐνανθρωπήσαντα Λόγο διά τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Θεία Χάρη πού λάβαμε κατά τό Βάπτισμα ὅταν συνδυαστεῖ μέ τήν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στό νά γίνει υἱός Θεοῦ κατά χάριν.
 «Μέ τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός καί τήν συνεργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ «ἀφοῦ σαρκώθηκε καί προσέλαβε ὁλόκληρη τήν δική μας φύσι καί τήν θέωσε, ἔπειτα καί τίς ἐντολές, πού σώζουν καί ἐνεργοῦν τήν θέωσι, ἀφοῦ μᾶς [τίς] δώρισε καί ἐγκατέσπειρε στίς καρδιές μας, ὡσάν θεῖο σπέρμα, μέσῳ τοῦ Βαπτίσματος τήν τέλεια Χάρι τοῦ Παναγίου Πνεύματος Του, δίδει σ’ ἐμᾶς ἐξουσία, κατά τόν θεῖο Εὐαγγελιστή, ὥστε, πολιτευόμενοι ἀνάλογα μέ τίς ζωοποιούς Του ἐντολές καί τίς πνευματικές μεθηλικιώσεις [ Του] καί διά τῆς ἐπιτελέσεως αὐτῶν [τῶν ἐντολῶν], ἀφοῦ διατηρήσουμε ἄσβεστη τήν ἐντός μας Χάρι, τελικά νά καρποφορήσουμε καί δι’ αὐτῆς [τῆς Χάριτος] νά γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ καί νά θεωθοῦμε καταλήγοντας [στό μέτρο] τοῦ τελείου ἀνθρώπου, στό μέτρο τῆς ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία θά ὑπάρχει πάντα

 Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης


Ἡ ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ γιά τή θέωση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι προαιώνια καί ἦταν ἀδύνατον νά μήν ἐκπληρωθεῖ. Ἐκπληρώθηκε διά τοῦ Χριστοῦ.
Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος στήν Εἰσαγωγή του στήν Φιλοκαλία: «Ἐπειδή ὅμως ἡ ἀπόφασι τοῦ Θεοῦ πού ἔχει γίνει γιά τή θέωσι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως-γιά νά μιλήσω σύμφωνα μέ τίς θεῖες προφητεῖες-μένει εἰς τόν αἰῶνα καί οἱ λογισμοί τῆς καρδίας Του ἀπό γενεά σέ γενεά¹, δηλαδή οἱ λόγοι τῆς Προνοίας καί τῆς Κρίσεως [τοῦ Θεοῦ], οἱ ὁποῖοι κατατείνουν πρός αὐτόν ἐδῶ τόν σκοπό [τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου] ἔχουν ἑδραιωθῆ ἀμετάτρεπτοι κατά τόν παρόντα καί κατά τόν μέλλοντα αἰῶνα, σύμφωνα μέ τήν ἀνάπτυξι τοῦ Ἱεροῦ Μαξίμου, [ἐπειδή λοιπόν ἡ ἀπόφασι τοῦ Θεοῦ, γιά τή θέωσι τοῦ ἀνθρώπου μένει εἰς τόν αἰῶνα] εὐδόκησε ὁ ἴδιος ὁ Θεαρχικώτατος Λόγος τοῦ Πατρός στίς ἔσχατες ἀπό τίς ἡμέρες ἐξ αἰτίας τοῦ σπλαχνικοῦ [Του] ἐλέους, νά ἀθετήσῃ τίς ἀποφάσεις τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους [τῶν δαιμόνων], καί νά περατώσῃ καί νά προωθήσῃ σέ ἔργο τήν ἀρχαία μαζί καί ἀληθινή ἀπόφασι, τήν ὁποία ὅρισε»²Εἶναι ἀδύνατον νά μήν ἐκπληρωθεῖ ὁ λόγος, ἡ βούληση, ἡ ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ.Διαβάζουμε στόν Προφήτη Ἡσαΐα:

Οἱ σχεδιασμοί τῶν δαιμόνων καί πῶς διαλύονται

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης
 

Οἱ σχεδιασμοί τοῦ διαβόλου καί ὅλων τῶν δαιμόνων καί μάλιστα τῶν Ἀρχηγῶν τους γιά τήν αἰώνια καταστροφή-κόλαση τοῦ ἀνθρώπου καταλύθηκαν καί ματαιώθηκαν ἀπό τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ μας.
Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος στήν εἰσαγωγή του στή Φιλοκαλία : «Εὐδόκησε ὁ ἴδιος ὁ Θεαρχικώτατος Λόγος τοῦ Πατρός στίς ἔσχατες ἀπό τίς ἡμέρες ἐξ αἰτίας τοῦ σπλαχνικοῦ [Του] ἐλέους, νά ἀθετήσῃ τίς ἀποφάσεις τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους [τῶν δαιμόνων], καί νά περατώσῃ καί νά προωθήσῃ σέ ἔργο τήν ἀρχαία μαζί καί ἀληθινή ἀπόφασι, τήν ὁποία ὅρισε»¹

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ σωτηρία

 Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Οἱ ἀληθινά ἐκκλησιαστικοποιημένοι ἄνθρωποι μέ τή ζωή τους ἐντάσσονται στή σωτήρια βουλή τοῦ Θεοῦ γιά τήν θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκπληρώνεται ἔτσι σ’ αὐτούς τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Τό σχέδιο αὐτό ἐκπληρώνεται μόνον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί διά τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία.
Ὁ στόχος-σκοπός τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου δέν πρέπει νά εἶναι ἄλλος παρά ἡ ὁμοίωση μέ τό πρωτότυπό του τόν Χριστό, ἡ ἐκπλήρωση τοῦ «καθ’ ὁμοίωσιν». Εἶναι ἡ σωτηρία-θέωσή του.

Ἡ δαιμονική «χρηστολογία».

  

 Η ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ «ΧΡΗΣΤΟΛΟΓΙΑ»

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης 

Ὁ διάβολος στόν Παράδεισο μέ δόλο ἐξαπάτησε τόν ἄνθρωπο καί τόν ἐχώρισε ἀπό τήν θεία δόξα καί ἀπό τήν οὐράνια ἄκτιστη καί αἰώνια Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ δῆθεν καλωσύνη-χρηστολογία τοῦ διαβόλου (ἀπό δῆθεν ἐνδιαφέρον γιά αὐτούς) ἐξαπάτησε τήν Εὔα καί τόν Ἀδάμ.

Ὁ σκοπός τοῦ διαβόλου εἶναι νά «ἐξωεκκλησιάσει» τόν ἄνθρωπο πού ἔχει ἐνταχθεῖ στήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μέ ψεύτικα δῆθεν ἀπό καλωσύνη καί ἐνδιαφέρον λόγια προσπαθεῖ νά τόν ἀπομακρύνει ἀπό τόν Θεό καί τήν Ἁγία μας ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Τόν προετοιμάζει μέ, δῆθεν ἀπό ἐνδιαφέρον, ἐρωτήματα τοῦ τύπου:«τί σᾶς διδάσκει ὁ Θεός; Τί εἶναι αὐτά πού λέει ἡ Ἐκκλησία; Γίνονται αὐτά σήμερα; κ.λ.π.» Κατόπιν ἔχει ἕτοιμη τήν πρόταση-διαβολή γιά ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ὑπακοή στό Θεό καί τήν Ἐκκλησία καί συγχρόνως μία δική του συνταγή αὐτοθέωσης…

Τό ἔργο τοῦ διαβόλου καί ἡ ἀληθινή ἑνότητα τῶν χριστιανῶν

 

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ὅλη ἡ προσπάθεια τοῦ διαβόλου στοχεύει στό: α)νά ἀκυρώσει τό ἔργο τοῦ Θεοῦ καί β)νά μήν φανερωθεῖ ἡ θεία φιλανθρωπία, πού θέλει νά θεωθεῖ ὁ ἄνθρωπος καί νά γίνουν ἔτσι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἕνα.

Ἔργα τοῦ διαβόλου εἶναι ὁ ἀντιθεϊσμός, ἡ ἀθεΐα, ἡ ἀποστασία ἀπό τόν Θεό, τά ἀντιχριστιανικά διαζύγια, οἱ ζήλειες καί οἱ φθόνοι μεταξύ τῶν ἀνθρώπων κληρικῶν καί λαϊκῶν, οἱ ἀντιχριστιανικοί χωρισμοί μεταξύ τῶν συγγενῶν, τό ἀντιεκκλησιαστικό μένος, τό ἀντιμοναχικό πνεῦμα καί γενικά ἡ διάσπαση, ὁ χωρισμός, ἡ διάζευξη τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό καί τόν κάθε συνάνθρωπο.

Προσπαθεῖ ὅλους τούς ἀνθρώπους νά μᾶς ὁδηγήσει στήν παρακοή τῶν θείων ἐντολῶν.

Ἡ πλάση τοῦ ἀνθρώπου καί τά συστατικά του.

  Η ΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΟΥ

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁ Θεός, λέγει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἔπλασε τόν ἄνθρωπο «ἀφοῦ ἔλαβε ἀπὸ τὴν ὕλη μέν τό σῶμα, ἀπὸ δέ τὸν ἑαυτὸ Του ἐνέθεσε ψυχή»¹.

Σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία κατά τήν Δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν ἰδιαίτερη δημιουργική πράξη τοῦ Θεοῦ, τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου πλάσσεται ἀπό τό χῶμα, ὡς πρώτη ὕλη, ἐνῶ ἡ ψυχή του δημιουργεῖται ἀπό τόν Θεό.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μέγας κόσμος παρά τήν μικρότητά του.

Ὁ Θεός, συνεχίζει ὁ Ἅγιος Νικόδημος «ἐνέθεσε» στόν ἄνθρωπο «τήν ψυχή ὡς ἕνα κάποιο κόσμημα, μέγα ὡς πρός τό πλῆθος τῶν δυνάμεων καί τήν ὑπεροχή, ἀλλά μέσα [στό πλαίσιο] τῆς μικρότητός της»².

Ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου ὡς ἐκκλησιαστικό γεγονός.

Η ΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

  Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

 

Πρό πάντων τῶν αἰώνων, προαιωνίως ὁ Θεός ἔθεσε ὡς προορισμό τοῦ ἀνθρώπου τήν θέωση. Ἐν χρόνῳ ὅμως, ὅταν εὐδόκησε, δημιούργησε τόν ἄνθρωπο. Ὁ Θεός «Ἔχοντας προαιωνίως», διδάσκει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, «σύμφωνα μέ τήν θεαρχική Του ἰδέα ἤδη ἀποφασίσει νά θεώσει τόν ἄνθρωπο καί ἔχοντας θέσει ἐξ ἀρχῆς στόν θεϊκό νοῦ Του προηγουμένως αὐτόν τόν σκοπό γι’ αὐτόν [τόν ἄνθρωπο], σέ χρόνο κατά τόν ὁποῖο εὐδόκησε, αὐτόν ἐδημιούργησε»¹.

Ἡ θέωση, ἡ ἕνωση μέ τόν Θεό ὅσον εἶναι δυνατόν στόν ἄνθρωπο, εἶναι κοινός σκοπός τῶν λαϊκῶν καί τῶν μοναχῶν.

Ὁ μοναχός ἐγκαταλείποντας τόν κόσμο καί τήν κοσμική κοινωνία δέν ἐγκαταλείπει καί τόν προορισμό του. Ἀντίθετα μάλιστα, ἐπειδή ἔχει αὐτόν τόν σκοπό συνεχῶς «πρό ὀφθαλμῶν του» (δηλαδή τήν θέωσή του), ἀποσύρεται στήν ἡσυχία, γιά νά τόν πραγματοποιήσει μέ τήν συνέργεια τῆς Θεοποιοῦ Ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ ἀσφαλέστερα καί εὐκολώτερα.

Ὁ Θεός καί ὁ ἄνθρωπος

Τί εἶναι ὁ Θεός; «Ὁ Θεός» μᾶς διδάσκει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης εἶναι «ἡ μακαρία φύσις, ἡ ὑπερτελεία τελειότης, ἡ ὑπεράγαθος καί ὑπέρκαλλος Ποιητική Ἀρχή ὅλων τῶν ἀγαθῶν καί τῶν καλῶν» ¹.

Ὁ Θεός εἶναι ἡ ἄπειρη καί ἀληθινή τελειότητα, ἡ ἀνώτερη ἀπό κάθε ἄλλη λεγόμενη «τελειότητα». Ἀκόμη ὁ Θεός εἶναι ἡ μακαρία Φύση, ἡ Ἀρχή καί ἡ Αἰτία τῆς ὑπάρξεως ὅλων τῶν καλῶν καί ἀγαθῶν. Ὁ Θεός εἶναι πάνω ἀπό κάθε ἀγαθό (ὑπεράγαθος) καί πάνω ἀπό κάθε κάλλος-ὀμορφιά-ὡραιότητα (ὑπέρκαλλος).

Ὁ Θεός εἶναι ἡ Ποιητική Ἀρχή· εἶναι Αὐτός πού ἐποίησε καί ποιεῖ ὅλα τά καλά. «Ὁ Πατήρ διά τοῦ Υἱοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ποιεῖ τά πάντα»².

Χωρίς τόν Θεό δέν κατασκευάζεται καί δέν ὑπάρχει κανένα ἀγαθό καί καλό.