
Συχνά οι προσκυνητές ζητούσαν από το Γέροντα Πορφύριο να προσευχηθεί για εκείνους και για αγαπημένα τους πρόσωπα και πάντοτε ο Γέροντας υποσχόταν πως θα το πράξει.Μου γεννήθηκε η απορία:
Πώς μπορεί ο Γέροντας να θυμάται εκατοντάδες ονόματα;
Μιά μέρα που μιλούσαμε για την προσευχή, στρέφεται ξαφνικά και μου λέει:
«Θα με ρωτήσεις ίσως, πώς θυμάμαι στην προσευχή μου τόσα ονόματα.Εγώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και αδύνατος.Λέω, Κύριε, ελέησον το Γιώργο, το Νίκο, τη Μαρία, την Κατερίνα– όσα ονόματα θυμάμαι –και όλους όσους μου παρήγγειλαν να προσεύχομαι γι’ αυτούςκαι ξέχασα τα ονόματά τους.
Κι ο Θεός, επειδή δεν είναι πατήρ Πορφύριος να ξεχνά, αλλά θυμάται όλα τα ονόματα, αμέσως έρχεται και ελεεί όλους«.
Θαύμασα τη θεία φώτισή του και ρώτησα:
«Και τί λέτε, Γέροντα, για όλους αυτούς τους ανθρώπους στην προσευχή σας;»
Κι ο Γέροντας με τον φυσικό τρόπο: «Ε,να!Λέω πρώτα, Κύριε Ιησού, Χριστέ, ελέησόν με».
«Ελέησόν με, λέτε; Μα αυτοί σας ζήτησαν να προσευχηθείτε για κείνους, όχι για τον εαυτό σας», αντέτεινα με απορία.
Κι ο Γέροντας, για άλλη μιά φορά, με κατάλαβε εξ απροόπτου, λέγοντας:







