69. Νήπιοι ὠς πρός τήν κακία, τέλειοι ὡς πρός τήν φρόνηση (Α΄ Κορ. 14, 20-25), Ἑρμ. Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, 7-11-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

https://youtu.be/4JNuVAp_9OI

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα Διαδικτυακής σύναξης μέ τίτλο: 69. Νήπιοι ὠς πρός τήν κακία, τέλειοι ὡς πρός τήν φρόνηση (Α΄ Κορ. 14, 20-25), Ἑρμ. Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, 7-11-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

64. Τά χαρακτηριστικά τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης (Α΄ Κορ. 13, 4-8), Ἑρμ. Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, 3-10-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

https://youtu.be/E6X6GCm2o_M

Τό κάλυμμα καί ἡ ἐπιστροφή

ΤΟ ΚΑΛΥΜΜΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (Β' Κορ. 3, 6-16)

 

     Πολλά μυστικά της Π. Διαθήκης μας τα αποκαλύπτει ο Απόστο­λος Παύλος στις επιστολές του. Αυτό το διαπιστώνουμε μελετώντας και μία περικοπή από το τρίτο κεφάλαιο της Β' προς Κορινθίους επιστο­λής. Και μένουμε κατάπληκτοι για τον ωκεανό των μυστηρίων που κρύ­βονται στις σελίδες του παλαιού Νόμου.

 

Ας δούμε την περικοπή:

 

...διότι ο γραπτός νόμος καταδικάζει σε θάνατο, ενώ το Πνεύμα ζωοποιεί. Άλλ' εάν εκείνο που παράγει θάνα­το, ο γραπτός νόμος, χαραγμένος σε πέτρες, εγκαινιάσθηκε με λαμπρό­τητα, ώστε οι Ισραηλίτες να μη μπορούν να κοιτάξουν το πρόσωπο του Μωυσή, λόγω της λαμπρότητος του προσώπου του, η οποία όμως θα παρερχόταν, δεν θάχη μεγαλύτερη λαμπρότητα εκείνο που παράγεται από το Πνεύμα; Γιατί αν εκείνο που παράγει κατάκρισι είχε λαμπρότη­τα, πολύ μεγαλύτερη θα είναι η λαμπρότητα εκείνου που παράγει δικαίωσι. Και στην περίπτωσι αυτή εκείνο που κάποτε είχε λαμπρότητα και δόξα, την έχασε εξ αιτίας μιας πολύ μεγαλύτερης λαμπρότητας και δόξας. Γιατί αν εκείνο που επρόκειτο να παρέλθη, φάνηκε με δόξα και λαμπρότητα, πόσο μεγαλύτερη είναι η δόξα και λαμπρότητα εκείνου που μένει.

 

Επειδή λοιπόν έχουμε τέτοια ελπίδα, φερόμαστε με πολύ θάρ­ρος και παρρησία˙ όχι σαν τον Μωυσή που έβαζε κάλυμμα στο πρόσω­πό του, ώστε oι Ισραηλίτες να μη δουν το τέλος εκείνου που επρόκειτο να παρέλθη. Αλλά τα μυαλά τους πωρώθηκαν. Διότι μέχρι σήμερα το ίδιο κάλυμμα μένει κατά την ανάγνωσι της Π. Διαθήκης και δεν αφαιρεί­ται, διότι μόνο δια του Χριστού καταργείται. Αλλά μέχρι σήμερα κάθε φορά που διαβάζεται ο Μωυσής, υπάρχει ένα κάλυμμα στο μυαλό τους. Όταν όμως αυτός που διαβάζει Μωυσή επιστρέψη στον Κύριο, τότε αφαιρείται το κάλυμμα.

 

Εδώ γίνεται λόγος για την λάμψι του προσώπου του Μωυσή, όταν για δεύτερη φορά συνωμίλησε με τον Θεό επί σαράντα ημερόνυχτα και κατέβηκε από το Χωρήβ κρατώντας τις πλάκες με τις εντολές. Σημειώνεται ακόμη ότι ο Μωυσής κάποιες φορές σκέπαζε το πρόσωπο του μ' ένα κάλυμμα. Άλλοτε έπρεπε να το φορή και άλλοτε να το αφαιρή. Και τονίζεται ότι πίσω άπ' αυτές τις εμφανίσεις και κινήσεις του Μωϋσή κρύβονται σπουδαίες αλήθειες του Θεού, πραγματικότητες της Κ. Διαθήκης και προφητείες για την μελλοντική τύχη του Ισραηλιτικού λαού.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἕναντι τῶν αἱρέσεων (Μοναχός Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης)

Το στόμα του Χρυσορρήμονος Ιωάννου και η γραφίδα του θα χρειαζόταν για να εγκωμιάσουμε επαξίως τον μέγα Απόστολο Παύλο, το στόμα του Χριστού. Επειδή μας λείπουν και τα δύο αυτά, θα δανεισθούμε λόγους του ίδιου του Αποστόλου για να παρουσιάσουμε το θέμα μας. Φυσικά την αντιμετώπιση των αιρέσεων, θέμα τόσο σημαντικό στην ποιμαντική διακονία της Εκκλησίας, δεν θα μπορούσε να την αμελήσει αυτός που είχε την μέριμναν πασών των εκκλησιών1, ο Απόστολος των Εθνών Παύλος.

Ας ξεκινήσουμε όμως από το πως βλέπει ο Απόστολος την υγιαίνουσα διδασκαλία. Τι είναι, δηλαδή, αυτό που σήμερα ονομάζουμε Ορθοδοξία, τι είναι η σωστή πίστη, για να την αντιδιαστείλουμε κατόπιν προς την αίρεση. Υιοί Θεού, λέγει ο Απόστολος, είναι όσοι κινούνται και καθοδηγούνται από το Άγιο Πνεύμα (Ρωμ. 8, 14), οι πνευματέμφοροι, δηλαδή οι Άγιοι. Αυτοί είναι οι πραγματικοί Χριστιανοί.

«Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνη καί ἀνομία; τίς δέ κοινωνία φωτί προς σκότος; »

«Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνη καί ἀνομία; τίς δέ κοινωνία φωτί προς σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαρ, ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; τίς δέ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετά εἰδώλων;  ὑμεῖς γάρ ναός Θεοῦ ἐστε ζῶντος».

(Β΄Κορ. στ’ 14-16)

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα: Ἑρμηνεία εἰς τήν A' πρός Κορινθίους ἐπιστολήν τοῦ Παύλου, τήν ἀναγινωσκομένην τή ΙΑ' Κυριακή (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν καί Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

 

(Α' Κορ. θ' 2-12)

- Γιατί ο απ. Παύλος είχε ανάγκη να αποδείξει ότι είναι γνήσιος απόστολος του Κυρίου;
- Είχε ο Παύλος σύζυγο;
- Γιατί ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί τα παραδείγματα του στρατού, του αμπελώνα και της ποίμνης;
- Γιατί ονομάζονται οι Απόστολοι και οι διδάσκαλοι της πίστεως, αροτήρες και αλοητήρες;

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παράδειγμα ὀρθοῦ πατριωτισμοῦ

Γράφει ὁ  Ἀρχ. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος

Πολὺς λόγος γίνεται τελευταία, ἀκόμα καὶ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ φαίνεται νὰ διατηροῦν σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸ ἐὰν ὁ Χριστιανὸς μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ εἶναι καὶ πατριώτης. Καὶ ὑπάρχουν καὶ νέοι κυρίως ἄνθρωποι, ποὺ ἔχουν πιστέψει ὅτι ὁ πατριωτισμὸς εἶναι κάτι ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο σὲ «καλούπια» καὶ ποὺ ἀκυρώνει τὴν οἰκουμενικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Βεβαίως τὸ θέμα δὲν ἀποτελεῖ ἄλυτο πρόβλημα, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία μᾶς κατευθύνει στὴν ὀρθὴ ὁδὸ καὶ μᾶς ὑποδεικνύει τὴν λύση τοῦ θέματος διὰ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὸ λοιπὸν τὸ θέμα τοῦ ἁγνοῦ καὶ πνευματικοῦ πατριωτισμοῦ, βλέπουμε νὰ τὸ ἀγγίζει κατὰ ἕναν πολὺ συγκινητικὸ τρόπο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, ὅπως δικαίως χαρακτηρίστηκε καὶ ὁ ὁποῖος κάνει θέμα θερμῆς προσευχῆς τὸ νὰ....

σωθοῦν οἱ συμπατριῶτες του. Ἂς παρακολουθήσουμε ὅμως τὴν ἀποστολική του σκέψη, καὶ ἂς ἀκούσουμε στὴν συνέχεια τοὺς χτύπους τῆς θερμῆς του καρδιᾶς, ὥστε νὰ διδαχθοῦμε καὶ ν' ἀποκρυσταλλώσουμε στὴ συνείδησή μας τὴν ὀρθὴ καὶ Χριστιανικὴ ἀντίληψη περὶ τοῦ θέματος τοῦ πατριωτισμοῦ.

Τὸ ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

Τὸ ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ

«Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκεις;» (Πράξ. 9,5)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Ἂν ὑπάρχῃ, ἀγαπητοί μου, ἕνα ὄνομα, τὸ ὁποῖο ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ μποροῦμε νὰ προβάλλουμε στοὺς ἀπίστους ὅλων τῶν αἰώνων ὡς τὴν πλέον ἀκαταμάχητη ἀπόδειξι τῆς θείας προελεύσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ, τῆς καταπληκτικῆς ἐπιρροῆς ποὺ ἐξασκεῖ ἐπάνω στὴν ἀνθρώπινη ψυχή, αὐτὸ τὸ ὄνομα δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλο παρὰ τὸ ὄνομα Παῦλος.

Παῦλος! Τί ἦταν; Ὁ φανατικώτερος διώκτης τῆς θρησκείας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ πιὸ ἀδιάλλακτος ἐχθρὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ. Φαρισαῖος ἀπὸ τοὺς πιὸ μορφωμένους, ἀκοίμητος κέρβερος τῶν ἰουδαϊκῶν παραδόσεων. Ἦταν ἕτοιμος νὰ ἐπιτεθῇ ἐναντίον καθενὸς ποὺ θὰ τολμοῦσε ν᾽ ἀμφισβητήσῃ τὸ κῦρος καὶ τῆς ἐλαχίστης ἰουδαϊκῆς παραδόσεως. Θεωρώντας τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Ναζωραίου ὡς τοὺς πιὸ ἄσπονδους ἐχθροὺς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, εἶχε συσσωρεύσει στὴν καρδιά του ὁ νεαρὸς αὐτὸς φαρισαῖος ἀπερίγραπτο μῖσος κατὰ τῶν Χριστιανῶν.

Δὲν κοιμόταν παρὰ μόνο ὅταν στὸ ἐνεργητικὸ τῆς ἡμέρας του εἶχε νὰ παρουσιάσῃ καὶ νέες συλλήψεις ὀπαδῶν τοῦ Χριστοῦ, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ἀνακάλυπτε σὲ κάθε γωνία τῆς πόλεως τῶν Ἰεροσολύμων, τοὺς συνελάμβανε καὶ τοὺς ἔρριχνε στὶς φυλακές.Δὲν ἔβλεπε τοὺς Χριστιανοὺς ὡς ἀνθρώπους· τοὺς ἔβλεπε ὅπως βλέπει ὁ δήμιος τὰ θύματά του.

Ὅμιλία ἐγκωμιαστική στόν ἀπόστολο Παῦλο. Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

 

1.-. Τί τέλος πάντων εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί πόση εἶναι ἡ εὐγένεια τῆς δικῆς μας φύσης καί πόσο ἱκανό στήν ἀρετή εἶναι αὐτό τό ὄν, μᾶς τό ἔδειξε περισσότερο ἀπ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους ὁ Παῦλος. Καί τώρα σηκώνεται, ἀπό ἐκεῖ πού ἔχει φθάσει, καί μέ καθαρή φωνή πρός ὅλους ἐκείνους πού κατηγοροῦν τή φύση μας ἀπολογεῖται γιά χάρη τοῦ Κυρίου, προτρέπει γιά ἀρετή, κλείνει τά ἀναίσχυντα στόματα τῶν βλάσφημων καί ἀποδεικνύει ὅτι δέν εἶναι μεγάλη ἡ διαφορά ἀνάμεσα στούς ἀγγέλους καί στούς ἀνθρώπους, ἄν θέλουμε νά προσέχουμε τόν ἑαυτό μας. Γιατί χωρίς νά ἔχει ἄλλη φύση, οὔτε νά ἔχει λάβει ἄλλη ψυχή, οὔτε νά κατοίκησε σ᾿ ἄλλο κόσμο, ἀλλά ἄν καί ἀνατράφηκε στήν ἴδια γῆ καί τόπο καί μέ τούς ἴδιους νόμους καί συνήθειες, ξεπέρασε ὅλους τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν ἀπό τότε πού ἔγιναν οἱ ἄνθρωποι. Ποῦ εἶναι λοιπόν ἐκεῖνοι πού λέγουν, ὅτι εἶναι δύσκολο πράγμα ἡ ἀρετή καί εὔκολο ἡ κακία; Γιατί ὁ Παῦλος τούς ἀντικρούει λέγοντας· «Οἱ θλίψεις μας πού γρήγορα περνοῦν, προετοιμάζουν σ᾿ ἐμᾶς σέ ὑπερβολικά μεγάλο βαθμό αἰώνιο βάρος δόξας» (Β´ Κορ. 4, 17).

Τί ἐννοεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅταν λέει : "ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί;"

Πολλοί ερευνητές ασχολήθηκαν με το συγκεκριμένο χωρίο και έχουν προτείνει ποικίλες απαντήσεις που αφορούν κυρίως σωματικά προβλήματα. Ποικίλες ασθένειες προτάθηκαν από τους αρχαίους ερμηνευτές μέχρι σήμερα. Προτεστάντες, κυρίως, ερμηνευτές το συνέδεσαν με προβλήματα όρασης του αποστόλου καθώς το συσχέτισαν με το Γαλ 4,15 (εκεί πρόκειται για μια έκφραση που είναι συνήθης στους ανατολικούς λαούς για να δηλώσει προθυμία και ανιδιοτελή αγάπη, επειδή όμως είναι εντελώς ξένη για τους δυτικούς που γενικά κυριολεκτούν, προέκυψε η παρανόηση). Μάλιστα οι δυτικοί ερμηνευτές έφτασαν μέχρι του σημείου να κάνουν λόγο για πειρασμούς σαρκικής φύσης που δήθεν ταλαιπωρούσαν τον απόστολο.
Επειδή όλες οι ερμηνείες που αφορούν την υγεία του αποστόλου δεν έχουν κανένα σοβαρό αγιογραφικό έρεισμα και αποτελούν ευλαβείς (ενίοτε και ασεβείς) εικασίες, θα προτείναμε την ερμηνεία του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που έχει ονομαστεί δικαίως και «στόμα του Παύλου».

Ἀπ. Παῦλος, ὁ διδάσκαλος τῆς ἀγάπης. Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Απ. Παύλος, ο διδάσκαλος της αγάπης

Απόκτη­σε την αγάπη του Παύλου και θα έχεις τέλειο το στεφάνι.

(Εγκώμιο στον Άγιο Απόστολο Παύλο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Ομιλία Γ΄.

Ο μακάριος Παύλος δείχνοντας τη δύναμη της ανθρώπι­νης προθυμίας και ότι μπορούμε να πετάξουμε και προς αυτόν τον ουρανό, αφήνοντας τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και τις άλλες δυνάμεις, άλλοτε διά μέσου του εαυτού του μόνο προτρέπει τους πιστούς να γίνονται μιμητές του Χριστού λέγοντας, «Να γίνεστε μιμητές μου, όπως και εγώ του Χριστού», και άλλοτε χωρίς τον εαυτό του ανεβάζει τους πιστούς προς τον ίδιο το Θεό λέγοντας, «Να γίνεστε λοιπόν μιμητές του Θε­ού, σαν τέκνα αγαπητά».
Έπειτα για να δείξει ότι τίποτε δεν κάνει τη μίμηση αυτήν τόσο, όσο το να ζει κανείς για το κοινό καλό και να αποβλέπει προς ό,τι είναι χρήσιμο για τον καθένα, πρόσθεσε· «Να συμπεριφέρεστε με αγάπη». Γι’ αυτό αφού εί­πε, «Να γίνεστε μιμητές μου», αμέσως μιλά για την αγάπη, δεί­χνοντας ότι κυρίως αυτή η αρετή φέρει κοντά στο Θεό.

Ὁ λιθοβολισμὸς τοῦ ἀποστόλου Παύλου

Ο ἀπόστολος Παῦλος μὲ συνοδοιπόρο τὸν ἀπόστολο Βαρνάβα βρίσκονται στὰ Λύστρα τῆς Λυκαονίας στὴν  πρώτη περιοδεία τους. Πῶς ἔχουν φθάσει ἕως ἐδῶ μετὰ ἀπὸ τόσες ταλαιπωρίες ποὺ ὑπέστησαν, μόνο οἱ δυό τους τὸ  γνωρίζουν κι ὁ παντογνώστης Κύριος.

Ἀλλὰ δὲν καταβάλλονται ἀπὸ τὰ ἐμπόδια.  Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ ἱεραποστολική τους  φλόγα, ποὺ μοιάζουν σὰν νά ’χουν φτερὰ  στὰ πόδια τους. Χρειαζόταν νὰ ἔχουν φτερὰ ἀετοῦ, γιὰ  νὰ ξεκινήσουν ἀπὸ τὴν σχεδὸν παραθαλάσσια πόλη Πέργη τῆς Παμφυλίας, νὰ  διασχίσουν τὴν πολύκορφη ὀροσειρὰ  τοῦ Ταύρου καὶ νὰ φθάσουν στὰ ὀροπέδια τῆς Πισιδίας καὶ τῆς Λυκαονίας. Ὁδοιπορία κοπιαστική! Ἄλλοτε βάδιζαν σὲ χαράδρες μὲ ἄγρια βλάστηση, ἄλλοτε διέσχιζαν πυκνὰ δάση, ἄλλοτε γυμνὲς κορυφές.

Ἀντιμετώπισαν τοὺς κινδύνους τῆς  νύχτας, τὰ ἄγρια θηρία τῶν δασῶν, τοὺς τρομεροὺς ληστές. Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθαναν ὅλα αὐτά, ἀντιμετώπισαν καὶ διωγμοὺς ἀπὸ κατοίκους τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ὑποκινοῦνταν  ἀπὸ φανατικοὺς Ἰουδαίους. Στὴν Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας τοὺς ἔδιωξαν, στὸ Ἰκόνιο τῆς Λυκαονίας ἔκαναν ἀπόπειρα νὰ τοὺς λιθοβολήσουν.

Ἀπόστολος Παῦλος. Ὁ ἐλαχιστότερος...

Ὁ ἐλαχιστότερος...

 

Η λέξη εἶναι παράδοξη καὶ γραμματικῶς λανθασμένη. Δηλαδὴ δὲν  ὑπάρχει κανονικὰ τέτοια λέξη. Ὁ ἐλάχιστος εἶναι ὁ πιὸ λίγος, ὁ πιὸ μικρὸς ἀπὸ ὅλους. Καὶ ὁ ἐλαχιστότερος  ἑπομένως τί εἶναι; Ὁ πιὸ μικρὸς ἀπὸ τὸν μικρότερο ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπάρξει. Ἀλλὰ τέτοιος βέβαια δὲν εἶναι δυνατὸν  νὰ βρεθεῖ.

Καὶ ὅμως αὐτὴ τὴ λέξη χρησιμοποιεῖ  ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιὰ νὰ χαρακτηρίσει τὸν ἑαυτό του. Εἶμαι «ὁ ἐλαχιστότερος πάντων τῶν ἁγίων», γράφει (Ἐφ. γ΄ 8). Ὁ ἐλάχιστος, ὁ πιὸ μικρὸς καὶ ἀσήμαντος ἀπ’ ὅλους τοὺς χριστιανούς!

Προκαλεῖ κατάπληξη ὁ λόγος τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου. Γνωρίζουμε ὅτι ἦταν «σκεῦος ἐκλογῆς» τοῦ Θεοῦ  (Πράξ. θ΄ 15), δηλαδὴ ὄργανο ἐκλεκτό,  ποὺ τὸν διάλεξε ὁ Θεὸς γιὰ ἀποστολὴ  μεγάλη· ἦταν ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν,  ποὺ γύρισε ὅλο τὸν κόσμο γιὰ νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ  καλέσει στὴ μετάνοια καὶ στὴ σωτηρία  τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο.

Ὑπέροχος ὕμνος τῆς ἀγάπης. Στιχ.1-13.ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι Γ΄

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι Γ΄

Στιχ.1-13. Ὑπέροχος ὕμνος τῆς ἀγάπης.

1. Ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καί τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δέ μή ἔχω, γέγονα χαλκός ἠχῶν ἤ κύμβαλον ἀλαλάζον.
2. καί ἐάν ἔχω προφητείαν καί εἰδῶ τά μυστήρια πάντα καί πᾶσαν τήν γνῶσιν, καί ἐάν ἔχω πᾶσαν τήν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δέ μη ἔχω, οὐδέν εἰμι.
3. καί ἐάν ψωμίσω πάντα τά ὑπαρχοντά μου, καί ἐάν παραδῶ τό σῶμα μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέ ὠφελοῦμαι.
4. Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,
5. οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τό κακόν,
6. οὐ χαίρει ἐπί τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δέ τῇ ἀληθείᾳ·

Τά χαρίσματα ἀπαρτίζουν ἑνότητα Στιχ. 12-31. Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ (ΚΕΦ. ΙΒ΄

12. Καθάπερ γάρ τό σῶμα ἕν ἐστι καί μέλη ἔχει πολλά, πάντα δέ τά μέλη τοῦ σώματος τοῦ ἑνός, πολλά ὄντα, ἕν ἐστι σῶμα, οὕτω καί ὁ Χριστός·
13. καί γάρ ἐν ἑνί Πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἕν σῶμα ἐβαπτίσθημεν, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες, εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, καί πάντες εἰς ἕν Πνεῦμα ἐποτίσθημεν.
14. Καί γάρ τό σῶμα οὐκ ἔστιν ἕν μέλος, ἀλλά πολλά.
15. Ἐάν εἴπῃ ὁ πούς, ὅτι οὐκ εἰμί χείρ, οὐκ εἰμί ἐκ τοῦ σώματος, - οὐ παρά τοῦτο οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ σώματος;
16. καί ἐάν εἴπῃ τό οὕς, ὅτι οὐκ εἰμί ὀφθαλμός, οὐκ εἰμί ἐκ τοῦ σώματος,- οὐ παρά τοῦτο οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ σώματος;
17. εἰ ὅλον τό σῶμα ὀφθαλμός, ποῦ ἡ ἀκοή; εἰ ὅλον ἀκοή, ποῦ ἡ ὄσφρησις;
18. νυνί δέ ὁ Θεός ἔθετο τά μέλη ἕν ἕκαστον αὐτῶν ἐν τῷ σώματι καθώς ἠθέλησεν.
19. εἰ δέ ἥν τά πάντα ἕν μέλος, ποῦ τό σῶμα;
    

Ἡ φύσις, ὁ σκοπός καί αἱ διαφοραί τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων (στιχ. 1-11.) Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ

Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ (ΚΕΦ. ΙΒ΄)

(στιχ. 1-11.) Ἡ φύσις, ὁ σκοπός καί αἱ διαφοραί τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων.

1. Περί δέ τῶν πνευματικῶν, ἀδελφοί, οὐ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν.

2. οἴδατε ὅτι, ὅτε ἔθνη ἥτε, πρός τά εἴδωλα τά ἄφωνα ὡς ἄν ἤγεσθε ἀπαγόμενοι.

3. διό γνωρίζω ὑμῖν ὅτι οὐδείς ἐν Πνεύματι Θεοῦ λαλῶν λέγει ἀ νά θε μ α Ἰ η σ ο ῦ ν , καί οὐδείς δύναται εἰπεῖν Κ ύ ρ ι ο ν Ἰ η σ ο ῦ ν εἰ μή ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔναντι τῶν αἱρέσεων

 

Μοναχού Αρσενίου Βλιαγκόφτη

 

Το στόμα του Χρυσορρήμονος Ιωάννου και η γραφίδα του θα χρειαζόταν για να εγκωμιάσουμε επαξίως τον μέγα Απόστολο Παύλο, το στόμα του Χριστού. Επειδή μας λείπουν και τα δύο αυτά, θα δανεισθούμε λόγους του ίδιου του Αποστόλου για να παρουσιάσουμε το θέμα μας. Φυσικά την αντιμετώπιση των αιρέσεων, θέμα τόσο σημαντικό στην ποιμαντική διακονία της Εκκλησίας, δεν θα μπορούσε να την αμελήσει αυτός που είχε την μέριμναν πασών των εκκλησιών¹, ο Απόστολος των Εθνών Παύλος.

Ας ξεκινήσουμε όμως από το πως βλέπει ο Απόστολος την υγιαίνουσα διδασκαλία. Τι είναι, δηλαδή, αυτό που σήμερα ονομάζουμε Ορθοδοξία, τι είναι η σωστή πίστη, για να την αντιδιαστείλουμε κατόπιν προς την αίρεση. Υιοί Θεού, λέγει ο Απόστολος, είναι όσοι κινούνται και καθοδηγούνται από το Άγιο Πνεύμα ^{(Ρωμ. 8, 14)}, οι πνευματέμφοροι, δηλαδή οι Άγιοι. Αυτοί είναι οι πραγματικοί Χριστιανοί.

Οἱ Νεοπαγανιστές καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Πρωτ. Βασιλείου Γεωργοπούλου

Οι Νεοπαγανιστές και ο Απόστολος Παύλος

 Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Βασικό στοιχείο στις διάφορες νεοπαγανιστικές  ομάδες αποτελεί η εμπαθής, απαξιωτική, φανατισμένη και μέχρις ακροτήτων τοποθέτησή τους, απέναντι στο πρόσωπο του Κυρίου, των Προφητών, των αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Ο κατ’ εξοχήν όμως Απόστολος, για τον οποίο εκφράζονται με απίστευτη εμπάθεια και φανατισμό είναι ο απ. Παύλος, εναντίον του σεπτού προσώπου του οποίου επιστρατεύονται κάθε είδους φαντασιοκοπήματα, τα οποία κινούνται μεταξύ φανατισμένης εμπάθειας και κακοποίησης των ιστορικών δεδομένων, και φθάνουν μέχρι ιδεοληψίας.

Κακοπάθεια καί ταπείνωση ἀπαλλάσσουν τόν ἄνθρωπο, διά τῆς Θείας Χάριτος, ἀπό ὅλα τά πάθη

ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΘΗ

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΤΟ ΟΡΓΩΜΑ  ΤΟΥ ΧΩΡΑΦΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ:

Α)Η ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Β)Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ.

Α) Η ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ

Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας στήν Ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας (Κεφ. Α΄παρ.3)

Κείμενο: «Καὶ τοῦτο ἐδήλωσεν ἐν τῇ τοῦ σπόρου παραβολῇ. «Ἐξῆλθε γάρ, φησίν, ὁ σπείρων», οὐχ ἵνα ἀρόσῃ τὴν χώραν, ἀλλ᾿ ἵνα «σπείρῃ», ὡς δὴ τῆς ἀρόσεως καὶ πάσης παρασκευῆς παρ᾿ ἡμῶν ὀφειλομένης εἰσενεχθῆναι».

Μετάφραση: «Αὐτό τό φανέρωσε ὁ Θεός στήν παραβολή τοῦ Σπορέως. Διότι λέγει: «Βγῆκε ὀ Σπορεύς», ὄχι γιά νά ὀργώσει τή γῆ, ἀλλά «γιά νά σπείρει» (Ματθ. 13, 3), δείχνοντας ὅτι τό ὄργωμα καί ὅλη ἡ προετοιμασία πρέπει νά ἔχουν γίνει ἀπό ἐμᾶς».

Σχόλιο-Διδαχή:  Ὁ Κύριος ἔρχεται στήν Θεία Λειτουργία σάν τόν Εὐλογημένο Σπόρο καί πέφτει-προσφέρεται στήν γῆ τῆς καρδιᾶς μας. Ὁ Κύριος ἐκχέει τήν Χάρη Του καί ὅποιος εἶναι δεκτικός σ’ Αὐτήν, ὅποιος εἶναι χωράφι ὀργωμένο καί περιποιημένο, ὠφελεῖται τά μέγιστα. Στήν παραβολή τοῦ Σπορέως τό καλό χωράφι πού παράγει 30πλάσιο, 60πλάσιο ἤ καί 100πλάσιο καρπό εἶναι ἤδη ὀργωμένο καί ἕτοιμο. Αὐτήν τήν προετοιμασία τοῦ ἐδάφους τῆς καρδιᾶς μας καλούμαστε νά κάνουμε ὅλοι μας ἐν ὄψει τῆς μετοχῆς μας στή Θ. Λειτουργία. 

Συνάντηση ἑλληνισμοῦ καί ὀρθοδοξίας στήν Ἰωνία

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΩΝΙΑ

Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού

Καθηγητού Πανεπιστημίου

   Η Ιωνία, η ασιατική ακτή δηλαδή τού Αιγαίου από τη Μίλητο ως τη Φώκαια, αποικίσθηκε από Ίωνες της κυρίως Ελλάδος. Γρήγορα η περιοχή έλαβε μεγάλη ανάπτυξη και διαμορφώθηκε η Ιωνική Δωδεκάπολις, στην οποία θα προστεθεί στα τέλη τού η' π.Χ. αιώνα και η αιολική αρχικά Σμύρνη. Αυτό που έχει για το θέμα μας σημα­σία, είναι ο τρόπος διατηρήσεως της ενότητας μεταξύ των πόλεων, που εξασφάλιζε συγχρόνως τη συντήρηση της μνήμης της κοινής προελεύσεως τους. Δεν ήταν φυλετικός - ρατσιστι­κός ο δεσμός τους, αλλά πνευματι­κός. Διατηρώντας την ανεξαρτησία τους κάθε μία από τις Ιωνικές πό­λεις, συνδέονταν μεταξύ τους με δεσμό θρησκευτικό, που συνιστούσε και τη βάση της ενότητάς τους. Έδρα της υπαρκτής ενότητάς τους ήταν το Κοινόν Ιερόν, το Πανιώνιον, στο ακ­ρωτήριο της Μυκάλης.