Τελικά ὅμως ΣΥΝΕΤΡΙΒΗΣΑΝ αὐτοί καί ὄχι ὁ Χριστός.

Κατά τη διάρκεια εβδομήντα χρόνων οι Ουμανιστές Κομμουνιστές ΚΑΤΑΔΙΩΚΑΝ την Εκκλησία και τον Χριστό, έχοντας τη συνείδηση ότι ενεργούν δίκαια. Τελικά όμως ΣΥΝΕΤΡΙΒΗΣΑΝ αυτοί και όχι ο Χριστός. Έτσι ΘΑ ΓΙΝΕΙ με κάθε Λαό, με κάθε άνθρωπο που πολεμά τον Χριστό. Όλος ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια Του, στην Εξουσία Του: ''ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί γῆς''(Ματθ. 28,18).

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

https://proskynitis.blogspot.com/2022/06/blog-post_16.html

Μᾶς μισοῦν ὅμως περισσότερο ἀπό ὅτι τούς ἐγκληματίες...

Τώρα παρατηρείται διωγμός των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο. Και πώς προκαλούμε το μίσος αυτό; Εμείς φοβόμαστε «και μύγα να προσβάλουμε». Μας μισούν όμως περισσότερο από ότι τους εγκληματίες. Και αυτό δεν είναι καθόλου φαντασία, όπως γνωρίζουμε από την πείρα μας. Αλλά «ας μη ταράσσεται η καρδιά σας˙ πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε στον Χριστό» και συνεχίστε τη ζωή αυτή.

Φτάσαμε σέ «ἀποκαλυπτικούς καιρούς»...

Η εποχή μας είναι αβάσταχτη. Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω. Ωστόσο, θα σας πω ότι μου έρχεται συχνά η σκέψη πως φτάσαμε σε «αποκαλυπτικούς καιρούς»...

Πῶς νά σταυρώνουμε μέ ἁγιασμένο λάδι εὐχελαίου τούς ἀρρώστους

“Χαίρομαι που το μάγουλό σου είναι καλύτερα. Να το αλείφεις με το λάδι εκείνο που έχεις τώρα.. Αυτό γίνεται ως εξής:

Να παίρνεις στην άκρη του δαχτύλου σου λάδι, να σχηματίζεις με αυτό σε αυτό στο άρρωστο μέλος και να λες:

“Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…

Κύριε, θεράπευσε τις ψυχικές και σωματικές ασθένειές μου και σώσε με, με όποιον τρόπο Εσύ γνωρίζεις”.

Πνευματική ὑγεία καί ἀρρώστια

«Η ηθική και πνευματική κατάσταση της ανθρωπότητος αντικατοπτρίζονται στη δομή της κοινωνίας και τα πολιτικά γεγονότα. Τα ορατά ιστορικά γεγονότα είναι συμπτώματα πνευματικής υγείας ή αρρώστιας, με άλλα λόγια προέκταση ή αντανάκλαση όσων διαδραματίζονται στον πνευματικό κόσμο.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης:Κάθε έργο, πρό τοῦ ὁποίου δέν ἁρμόζει ἡ ἀτάραχος προσευχή, καλύτερα νά μήν τελεῖται.

Κατά το έτος 1905 ο πατήρ Σιλουανός πήγε στην πατρίδα του τη Ρωσία για μερικούς μήνες και επισκεπτόταν πολλά από τα μοναστήρια της.

Σε ένα του ταξίδι με το τρένο καθόταν απέναντί του ένας έμπορος, ο οποίος άνοιξε την ταμπακιέρα του και του προσέφερε ένα τσιγάρο. Ο πατήρ Σιλουανός τον ευχαρίστησε και αρνήθηκε την προσφορά του. Τότε ο έμπορος άρχισε να του λέγει:

- Μήπως αρνείσθε, παππούλη, διότι θεωρείτε τούτο αμαρτία; Αλλά το κάπνισμα πολλάκις βοηθά στην πολυάσχολο ζωή, είναι καλό να διακόπτει κάποιος την ένταση στην εργασία και να αναπαύεται, διευκολύνει την επαγγελματική ή φιλική συνομιλία. ……

Και συνέχισε να εξυμνεί το όφελος του καπνίσματος

Τότε ο πατήρ Σιλουανός του είπε:

- Κύριε, πριν καπνίσετε προσευχηθήκατε, είπατε μια φορά το «Πάτερ ημών»; 

Ο έμπορος απάντησε:

Οἱ κανόνες στή Χριστιανική πρόοδο – Πότε ὑπερβαίνονται οἱ κανόνες;

«Πολλά πνεύματα είναι ισχυρότερα από μας. Αν είμαστε όμως με τον Χριστό, θα κατορθώσουμε να τα νικήσουμε.»

Τού γέροντα Σοφρωνίου Σαχάρωφ

Ο Ντοστογιέφσκυ έλεγε: «Όλα μου επιτρέπονται». Η έκφραση αυτή είναι απόλυτα σωστή στην πνευματική της έννοια, αλλά όχι στην πραγματικότητα που ζούμε. Πού σφάλλει ο Ντοστογιέφσκυ, αν σφάλλει; 

Στο έργο του δεν αναφέρεται στον Απόστολο Παύλο που λέει: «Πάντα μοι έξεστιν, αλλ’ ου πάντα συμφέρει· πάντα μοι έξεστιν, αλλ’ ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος» (Α’ Κορ. 6,12). Έχουμε άραγε αυτή την ανεξαρτησία, αυτή τη δύναμη μέσα μας; Όχι βέβαια. Συνεπώς, στερούμαστε την ικανότητα να ζούμε σύμφωνα με το χάρισμα αυτό της θείας ελευθερίας. 

Τι να κάνουμε; Ν’ αρνηθούμε τον Χριστό, να προτιμήσουμε την οδό του κόσμου; Ίσως, αλλά τότε θα ζήσουμε και θα πεθάνουμε με αδιαφορία· η ζωή θα χάσει την αξία της.

Πώς να βρούμε διέξοδο στην καθημερινή ζωή μας; Πώς να οικοδομήσουμε τη σωτηρία μας; Χωρίς το θείο δώρο της ελευθερίας δεν υπάρχουμε, αλλά η ελευθερία αυτή μας ξεπερνά. Είναι απαραίτητη, αλλά δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε ούτε να την αντέξουμε. Πώς να ζήσουμε; Η ορθόδοξη ασκητική μας δίνει απάντηση. Με αυτήν αρχίζουμε να ζούμε με συναίσθηση των ορίων μας και το φόβο του Θεού.

Για να μη χάσετε την ευλογία που σας έδωσε ο Θεός αγωνισθείτε ν’ αφομοιώνετε κάθε σκέψη που σας εμπνέει και να διώχνετε κάθε λογισμό που σας φονεύει.

Δέν πρέπει ποτέ νά συγκρίνουμε τόν ἑαυτό μας με κανένα πρόσωπο

Δεν πρέπει ποτέ να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με κανένα πρόσωπο. Ο καθένας από μας, όσο μικρός και αν είναι, είναι μεγάλος ενώπιον του Αιωνίου. Ο Θεός συνάπτει με κάθε ανθρώπινη ύπαρξη καρδιακή και μοναδική σχέση...

Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
https://proskynitis.blogspot.com/


http://epanosifi.blogspot.com/2019/09/blog-post_85.html?m=1

Ὅλα ἔξω ἀπό τον Χριστό εἶναι μία κουταμάρα.

Είναι δύσκολο να ζεί κανείς στη σημερινή Ανθρωπότητα. 

Πολλά χρόνια προσεύχομαι για όλο τον κόσμο και την ειρήνη του και όμως ειρήνη δεν υπάρχει. Και όταν κανείς ομιλήσει για την ειρήνη, θεωρείται κομμουνιστής. 

Ὅταν ἀποφασίζουμε....

Όταν αποφασίζουμε ν’ ακολουθήσουμε τον Χριστό κάθε μέρα της ζωής μας γίνεται μέρα παθημάτων, δακρύων και πόνου. Κατά καιρούς εγείρεται το ερώτημα: ''Κύριε, γιατί μας έπλασες έτσι, ώστε να πρέπει να περάσουμε από τόσα παθήματα''; Αδυνατούμε να εννοήσουμε ότι αυτή η αρνητική εμπειρία είναι η οδός της  Σωτηρίας.

Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ († 11 Ιουλίου 1993)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/07/blog-post_95.html

Ἡ Ἀπελπισία....

Η απελπισία είναι η απώλεια της συνειδήσεως ότι ο Θεός θέλει να μας δώσει την Aιώνια Zωή. Ο κόσμος ζει στην απελπισία. Οι άνθρωποι έχουν καταδικάσει οι ίδιοι τον εαυτό τους στο θάνατο. Πρέπει να παλέψουμε σώμα προς σώμα με την ακηδία.

Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ († 11 Ιουλίου 1993)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/07/blog-post_35.html

Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ, φωτογραφία τοῦ ἕτους 1952

''Καταξίωσον Κύριε, ἐν τῆ ημέρᾳ ταύτη ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμᾶς''.

''Καταξίωσον  Κύριε, ἐν τῆ ημέρᾳ ταύτη ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμᾶς''.  Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στο μέλλοντα αιώνα.

Πόσο τιμοῦσαν οἱ παλαιοί τή νηστεία!

Αν έχετε διαβάσει τη ζωή του αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης, θα θυμάστε ότι, ενώ άκόμη ήταν σπουδαστής της εκκλησιαστικής Ακαδημίας της Πετρουπόλεως, αρρώστησε σοβαρά κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Οι γιατροί είχαν τη γνώμη ότι έπρεπε να τρέφεται με μια ελάχιστη ποσότητα τροφής, αλλά αρκετή για να δυναμώσει.

Του πρότειναν λοιπόν να του δώσουν κρέας και σούπες, πράγμα που εκείνος αρνήθηκε λέγοντας:

Ἡ ἀντίληψη τῆς ἁμαρτίας, ἡ μετάνοια, ἡ θεοομοίωση, ἡ προσευχή καί ἄλλα ἀσκητικά θέματα.Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ. Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ, Η ΘΕΟΟΜΟΙΩΣΗ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ και ΑΛΛΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ

Κάθε φορά πού ό Θεός επιτρέπει νά σάς βλέπω συγκεντρωμένους έδώ, χαίρεται αύθόρμητα η καρδιά μου. Ή εβδομαδιαία σύναξή μας αποτελεί νέο φαινόμενο στή ζωή μας καί νομίζω ότι πρέπει νά ένισχύσουμε τήν καλή αύτή συνήθεια, έκμεταλλευόμενοι κάθε ώρα τής ζωής πού μάς δίνεται γιά τήν οικοδομή τής σωτηρίας μας. Δεν είναι άρκετή μιά ομιλία μισής ώρας. Θά ήθελα και κάποιος άλλος νά μιλά γιά άλλα θέματα. Δόξα τω Θεω, θά μπορούσαμε νά τό κάνουμε. Χθές, σε έναν μακρινό περίπατο, ρωτούσα όλους μαζί και τον καθένα χωριστά γιά τό τί θά θέλατε νά πώ σήμερα, καί όλοι βρίσκονταν σε άμηχανία. Αντιλαμβάνομαι τή δυσκολία αύτή.

 Τώρα μου ήρθε ή σκέψη γιά ένα παράδοξο φαινόμενο πού άπαντάται στή ζωή τού μοναχού. Όσο ζει στον κόσμο, με διάχυτο τον νου του σε πολλές κατευθύνσεις, δεν συλλαμβάνει αύτό πού γίνεται μέσα του. Όταν όμως έρθει στο μοναστήρι, τότε ό νους του συγκεντρώνεται καί βλέπει ολοένα καί περισσότερο μέσα του παρεκκλίσεις άπό τις έντολές τού Χριστού. Δημιουργείται λοιπόν ή εντύπωση ότι, όταν έρχεται ό άνθρωπος στο μοναστήρι, γίνεται διαρκώς χειρότερος καί όχι καλύτερος. Αύτό δέν συμβαίνει γιατί ό άνθρωπος έχει περισσότερους κακούς λογισμούς στο μοναστήρι παρά στόν κόσμο, όχι άλλά έπειδή είναι έσωτερικά συγκεντρωμένος, βλέπει όλες τις άνεπάρκειες μέσα στόν ίδιο του τόν έαυτό σέ «μεγέθυνση», πάσχει γι’ αύτές καί λέει: «Έγινα χειρότερος άπό ό,τι ήμουν στόν κόσμο». Με τήν προπατορική άμαρτία μπορούμε νά φαντασθούμε τήν άκόλουθη άναλογία: Επάνω σέ χειρουργικό τραπέζι βρίσκεται ένας άρρωστος οί γιατροί άνοίγουν τό σώμα του καί βλέπουν παντού τήν παρουσία σχηματιζόμενων καρκινωμάτων. Τό ίδιο συμβαίνει καί μέ μάς: ή άντίδρασή μας γιά όσα συναντούμε στή ζωή θά οφειλε νά είναι σύμφωνη μέ τήν έντολή τού Χριστού. Άλλά όπου καί νά μάς άνοίξουν, βλέπουμε ότι αύτό δέν ύπάρχει. Καί εμείς, γι’ αύτό τόν λόγο, άρχίζουμε νά πάσχουμε καί αναζητούμε διέξοδο. Άλλά νά ποιά είναι ή διέξοδος: όχι στο νά βλέπουμε τόν έαυτό μας καλύτερο, άλλά ή γνώση πώς τέτοια είναι ή οδός μας.

 Καί άν νωρίτερα δέν άνησυχούσαμε γιά κάποια άμαρτία, άκόμη καί έμπρακτη, στο μοναστήρι άνησυχούμε καί γιά τό ότι μάς έγγίζουν κακοί λογισμοί, λογισμοί κενοδοξίας, ύπεροχής, κάποτε φιλαυτίας κλπ.

Διαβάζοντας τούς Βίους τών Άγιων να θυμάστε τά λόγια τού πατρός Ίουβεναλίου, πού ήταν γείτονάς μου στον Άθω, στο μοναστήρι. Μου μίλησε ώς έξης:

Ἀκολουθῆστε τόν Χριστό πού ἀνεβαίνει στόν Γολγοθᾶ μέ τόν ἐρχομό ἑνός νέου μέλους στό μοναστήρι. Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ .ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ

Σήμερα χαίρομαι άφάνταστα, γιατι περιμένουμε νά έλθει ένα νέο μέλος στη Μονή μας... Θά σάς παρακαλέσω λοιπόν νά προσευχηθείτε, γιά νά άνακτήσει τό πρόσωπο αύτό όλες του τις δυνάμεις πού έχασε μετά τον άγώνα νά ελευθερωθεί άπό τον κόσμο. Ό κόσμος δεν άφήνει εύκολα κάποιον νά πάει στο μοναστήρι. Ό κόσμος, άκόμη και ό χριστιανικός, άκόμη και οί άνθρωποι τής Εκκλησίας άντιστέκονται στή μοναχική ζωή. Γιά νά καθησυχάσουν τή συνείδησή τους, έπειδή αυτοί μένουν στον κόσμο, μιλούν γιά τον μοναχισμό σάν νά είναι μιά «μαξιμαλιστική-ριζοσπαστική» στάση. Αυτό όμως δεν είναι σωστό. «Μαξιμαλιστική στάση» πρέπει νά έχουν όλοι οί χριστιανοί. ’Αν συγκεντρωθήκαμε έδώ, είναι γιά νά άκολουθήσουμε την οδό του Χριστού, έν αναμονή τών έσχάτων...

Ό ερχομός του νέου αυτού προσώπου στη Μονή μας είναι γιά μάς λόγος χαράς έν τώ πνεύματι του Χριστού. Γιά τό πρόσωπο αύτό, ή έπιλογή έγινε. Καί ποιά είναι αυτή ή έπιλογή; νά άκολουθήσει τον Χριστό πού άνεβαίνει στον Γολγοθά. Αύτή ή άνάβαση στον Γολγοθά είναι ή μάχη του Χριστού γιά τον θρίαμβο τής άγάπης Του γιά όλο τον κόσμο. Είναι γνωστό ότι δεν ύπάρχει οδυνηρότερος άγώνας άπό τον άγώνα γιά τήν άγάπη του Χριστού. Έδώ ύπάρχει ένα μυστήριο: όταν οί άνθρωποι, ώθούμενοι άπό τά πάθη τους, άγωνίζονται καί ύποφέρουν μέσα στον κόσμο, εξαντλούνται καί γερνούν πολύ γρήγορα. Οί θλίψεις όμως πού ύπομένουμε σύμφωνα με τό πνεύμα του Χριστού δεν έχουν αύτό τό άποτέλεσμα. Μολονότι είμαι τώρα χαρούμενος εξαιτίας τής άφίξεώς του, μιλώ γι’ αύτό τον πόνο πού συνδέεται με τή μάχη γιά τον θρίαμβο τής άγάπης τού Χριστού. Μολονότι είμαστε μιά μικρή άδελφότητα, αύτή ή μάχη έχει παγκόσμιες διαστάσεις. Μή φοβάστε άκούγοντας αύτά τά λόγια.

Είναι παράδοξο πού, ένώ διαλέγουμε τον πόνο τού Χριστού γιά τον κόσμο, ταυτόχρονα έχουμε τήν αίσθηση ότι είμαστε πιο κοντά στον Θεό καί τήν αιώνια ζωή. Γιά νά δεχθούμε όμως άληθινά έναν άδελφό, μήν ξεχνάτε αυτό στην εποχή τους. Τονίζεται με τήν έκφραση αύτή ή άκραία ένταση μέ τήν όποια πρέπει νά ζει ό μοναχός έν αναμονή τής έλεύσεως τής Παρουσίας τού Κυρίου, ζωή μέ ένθουσιασμό, έμπνευση γιά πνευματική άσκηση, αύταπάρνηση, έργα άγάπης, θυσίας κλπ πού πολλές φορές έπαναλαμβάνω έδώ και μερικά χρόνια: ό καθένας άπό σάς οφείλει να προσεύχεται για όλα τα μέλη καί για τό σύνολο τής άδελφότητός μας. Ό καθένας άπό σάς οφείλει νά άγωνίζεται γι’ αύτή την ένότητα έν τώ πνεύματι. Πρέπει νά είμαστε ένωμένοι σάν μιά οικογένεια, όπως τά τέκνα τού Χριστού πού κοινωνούν άπό τό ίδιο Ποτήριο καί τό ’Ίδιο Σώμα τού Χριστού. Καί νά γνωρίζετε καλά ότι μέσα στη μικρή μας άδελφότητα πρέπει νά φθάσουμε στήν ύπέρβαση τής συνέπειας τής πτώσεως, πού είναι ό θάνατος καί έκφράζεται ώς έγωισμός στή συμπεριφορά τών άνθρώπων. Πρέπει νά άγωνιζόμαστε έναντίον αυτού τού έγωισμοΰ. Έχοντας ώς πατέρα τον μακάριο Γέροντα Σιλουανό, οφείλουμε νά είμαστε πραγματικά μιά μικρή οικογένεια αυτού τού μεγάλου δούλου τού Θεού.

Ὁ Κύριος ἀνῆλθε στόν Γολγοθᾶ, γιά νά σώσει τούς πάντες. Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΝΗΛΘΕ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ. ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ

Οπως καί στις τελευταίες ομιλίες, ό λόγος μου σήμερα άπευθύνεται προς τούς νέους εκείνους άδελφούς καί τις άδελφές, πού μάς έδωσε ό Θεός. Επιθυμία μου είναι νά τούς βοηθήσω νά έννοήσουν γιατί βρίσκονται έδώ καί ποιος είναι ό τελικός σκοπός πού προβάλλει μπροστά σε όλους μας. Τότε, είτε ό σκοπός αυτός βρίσκεται μακριά είτε κοντά, οί πολύτιμοι αύτοί άδελφοί καί άδελφές μας θά βαδίζουν πλέον στήν όδό αύτή με βαθειά έπίγνωση τού ίδιου τού νοήματος της.

Ό λόγος μου σήμερα θά άναπτυχθεί χωρίς τάξη, διότι θά μιλήσουμε καί γιά τήν «αρχή» καί γιά τό «τέλος». Μπροστά μας ύψώνεται ό άπείρως μεγάλος Θεός, τον Όποιο θέλουμε νά υπηρετήσουμε. Άλλα σε μάς τούς ίδιους ζει κάτι, πού στη μαθηματική γλώσσα θά τό ονομάζαμε άπείρως μικρό• ή έγωιστική μας συνείδηση. Άν ό νους μας κινηθεί άπό τό άπειρο καί θετικό «είναι» προς εκείνη τή μορφή ύπάρξεως πού μάς έχει δοθεί και πού φέρουμε μέσα μας, τότε πράγματι ή άπόσταση φαίνεται τόσο κολοσσιαία, ώστε ό νοΰς νά καταπλήσσεται.

Σε τί όμως έγκειται ή άντίθεση αύτή και γιά ποιόν λόγο μου είναι δύσκολο νά μιλήσω γι’ αύτό; Επειδή εκείνο πού γιά μάς φαίνεται έντελώς άπρόσιτο, γιά τον Θεό είναι εύκολο και έφικτό. Οταν στά Εύαγγέλια οί Απόστολοι λένε «τίς άρα δύναται σωθήναι;», έφόσον δηλαδή οί έντολές τού Χριστού ύπερβαίνουν τή συνείδηση καί τίς δυνάμεις μας, τότε ό Κύριος άπαντά: «παρά άνθρώποις τούτο άδύνατόν έστι, παρά δε Θεώ πάντα δυνατά έστιν».

Κάνω έπαναλήψεις στον λόγο μου, άλλά οί έπαναλήψεις αύτές είναι άπαραίτητες, έφόσον θά άποδώσουν καρπό, τή γνώση. Επιθυμώ καί πάλι νά σάς έπισημάνω τό παράδειγμα του Κυρίου, ό Όποιος άνέβηκε στον Γολγοθά, γιά νά σώσει όλο τον Άδάμ. Οί διαστάσεις τής συνειδήσεως τοϋ Χριστού μάς άποκαλύπτονται σταδιακά μέσα στήν Εκκλησία, φανερώνοντάς μας έπίσης τίς άληθινές διαστάσεις τού έργου Του: ό θάνατός Του άγκάλιασε ολόκληρη τήν κτίση, ολόκληρο τον Άδάμ. Πόσο όμως μακριά άπό τό μέγεθος αύτών τών διαστάσεων βρίσκεται ή δική μας συνείδηση! Είμαστε μιά μικρή άδελφότητα.

Καί είναι άνάγκη άκόμη νά προσευχηθούμε πολύ καί με θέρμη, με δάκρυα και μέ πόνο καρδίας, για να μάς δώσει ό Θεός να έννοήσουμε τί είναι ή οίκογένειά μας να έννοήσουμε ότι είμαστε συνοδοιπόροι στην άσκησή μας νά άκολουθήσουμε τά ίχνη του Χριστού. Άν όμως δεν φέρουμε άκόμη στη συνείδησή μας έστω και τον μικρό αύτό κύκλο άνθρώπων, τότε πώς είναι δυνατόν νά ζήσουμε όλο τον Αδάμ στήν ιστορία καί στήν αιωνιότητα; Είναι φανερό ότι «παρά άνθρώποις τούτο άδύνατόν έστιν», όπως είπε ό Κύριος.

Ἡ ὁδός τοῦ χριστιανοῦ εἶναι μία προαγγελία τῆς τελικῆς κρίσεως. Οἱ θλίψεις εἶναι τό μόνιμο περιεχόμενο τῆς ζωῆς μας. Ἀρχ. Σωφρονίου Σαχάρωφ

Η ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

Ευλογητός ό Θεός πού μάς επιτρέπει και πάλι νά συναντηθούμε στο Όνομά Του...

Αύτό πού χαρακτηρίζει τη ζωή μας έδώ είναι οτι θέλουμε και προσπαθούμε νά δώσουμε αύτό πού έχουμε στούς άλλους. Αύτό πού έχουμε τό ζούμε ώς ζωή μας, και αύτό πού δεχόμαστε -ώς «άνταπόδοση», άν θέλετε, γιά τον άγώνα μας- είναι ό θάνατος. Αύτός ό νόμος, πού τον παρατηρούμε κάθε ήμέρα, διατυπώθηκε με τρόπο γενικό άπό τον μέγα άπόστολο Παύλο πού έγραψε: «ό μεν θάνατος έν ήμΐν ενεργείται, ή δε ζωή έν ύμιν». Νά γνωρίζετε καλά ότι αύτή είναι ή οδός τού Χριστού: Αύτός ήρθε γιά νά μάς δώσει τή θεία ζωή Του, καί δείτε με τί τού τό άνταπέδωσε ή άνθρωπότητα! Θά ήθελα νά σάς μιλήσω έπ’ αυτού, άλλά δεν ξέρω άν θά είμαι άκριβής ή θά σφάλω.

’Άν ένας μοναχός δεν ξεχνά τον τελικό σκοπό τής άσκήσεως, δεν θά γνωρίσει τί είναι άκηδία. Οπως σάς έξήγησα πολλές φορές, ή λέξη άκηδία σημαίνει ετυμολογικά έλλειψη φροντίδος για τη σωτηρία συζητήσεις άργές πού δέν θά έπρεπε να ύπάρχουν στή ζωή μας, διαφωνίες κλπ. Ή άκηδία δέν πρέπει να βρίσκει θέση στή ζωή μας. Αντίθετα, ό πόνος είναι τό συνεχές περιεχόμενο τής ζωής μας. Έγραψα στο βιβλίο μου για τον Γέροντα Σιλουανό ότι ή έπιθυμία τής καρδιάς του χριστιανού είναι να σωθούν όλοι οί άνθρωποι. Γνωρίζοντας όμως κάποιος μέ τί είδους πόνους συνδέεται αύτό, παύει να προσεύχεται για τούς άλλους καί καταλήγει νά μήν τούς λέει πολλά γιά τά παθήματα. 

Σήμερα ήρθα άκριβώς νά σάς πώ οτι τά παθήματα αύτά είναι αναπόφευκτα. Καί είναι τόσο μεγάλα, πού καί πάλι ό άπόστολος Παύλος λέει: «Εί δέ Χριστός ούκ έγήγερται... καί εί έν τή ζωή ταύτη ήλπικότες έσμέν έν Χριστώ μόνον, έλεεινότεροι πάντων άνθρώπων έσμέν». Ό πιο «έλεεινός» στον κόσμο αύτό ύπήρξε άσφαλώς ό Ίδιος ό Χριστός. Δέν έχουμε άλλο παράδειγμα παρά τήν δική Του προσευχή στή Γεθσημανή, δηλαδή, προσευχή κατά τήν όποια ό ιδρώτας Του γινόταν σάν σταγόνες αίματος. Όταν κάποιος λέει: «Νά, έκανα τήν έπιλογή μου, είναι ό Χριστός», αύτή ή έπιλογή περιλαμβάνει-αύτό βέβαια μερικώς-νά συμμετέχει στά παθήματά Του, νά τά ζει «στο πετσί του».

Ύπάρχουν πολλές αιτίες γιά τον πόνο μας, γιά τις θλίψεις καί τά παθήματά μας. Δέν θά μπορούσα νά πώ εύκολα σέ άλλα πρόσωπα αύτά πού θέλω νά σάς πώ. Ό Θεός βλέπει τήν άγάπη μου γιά σάς, γιά τον καθένα σας.

Ἡ αἰωνιότητα.Ἀρχ, Σωφρονίου Σαχαρώφ

Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

Οταν πρόκειται να μιλήσουμε για τον Θεό, για τον αιώνιο και προαιώνιο Θεό, ό κάθε λόγος μας σαν να μην επαρκεί για τον σκοπό πού θέτουμε ένώπιόν μας. Έδώ στο μοναστήρι ζούμε καί ύπομένουμε τις δυσκολίες της παρούσας ζωής, με σκοπό νά άποκτήσουμε τή θεία αιωνιότητα. Πριν άπό πολλά χρόνια, περισσότερα άπό έβδομήντα, όντας άκόμη ασύνετος, έζησα τήν ούράνια έπίσκεψη. Αύτό ήταν ιδιαίτερο δώρο τού Θεού, τό χάρισμα τής μνήμης τού θανάτου. Εκείνο πού γενικά χαρακτηρίζει τή μνήμη τού θανάτου είναι ότι κάθε πράγμα ή βίωμα χάνει τήν άξια του, όταν πεθαίνει. Κάθε πάθημα άνθρώπινο, άκόμη και των άδελφών μας, χάνει κάθε άξια, αν θά καταβροχθισθεί άπό τον θάνατο. Καί αύτό είναι τόσο προφανές! Ενεργεί στήν ψυχή με τόση δύναμη, ώστε νά ζεις τήν απουσία νοήματος τής ζωής έξαιτίας τού θανάτου. Άν όλα πρέπει νά περιπέσουν σε κάποια άβυσσο λήθης, τότε γιατί νά πάσχουμε; Μεαύτό τον τρόπο, λοιπόν, έζησα πολλά χρόνια. Δεν πάλευα άκατάπαυστα ένάντια στη χάρη αύτή, πού κατά κάποιον τρόπο «ενοχλούσε» τή ζωή μου, άλλά μόνο κατά καιρούς. Ή χάρη αύτή μείωνε κάθε έργο μου στον χώρο τής τέχνης, υποτιμούσε όλες τις σχέσεις μου με τούς άνθρώπους, έπειδή άκριβώς αύτές πεθαίνουν, έξαφανίζονται. Καί αύτό τότε ήταν τόσο καθαρό: όλα, όσα δεν ζουν αιώνια, δεν έχουν άξια!

Εντούτοις, ό Χριστός καί όλη ή άποκάλυψη τής Καινής Διαθήκης μάς ομιλούν κυρίως γιά τήν αιωνιότητα καί τις οδούς πού οδηγούν σε αύτήν. Σε μάς πού έχουμε δημιουργηθεί άπό τό μηδέν είναι δύσκολο νά έννοήσουμε τό αιώνιο. Ερχόμαστε σε έπαφή όμως με τήν αιωνιότητα αύτή, γιατί ζούμε μέσα στήν Εκκλησία, καί ή Εκκλησία είναι προθάλαμος τής αίωνιότητος. Γιατί; Διότι ύπάρχουν προφητείες καί προρρήσεις γιά τήν έποχή μας, πού διατυπώθηκαν δύο χιλιάδες χρόνια πριν, καί προαναγγέλλουν ότι έτσι θά γίνει. Συνεπώς, όλη ή «ύπαρξή» μας διέπεται άπό κάποιο προαγγελμένο ήδη σχέδιο, σύμφωνα με κάποιο «πρόγραμμα». Στις προρρήσεις αύτές ύπάρχουν πολλές προθεσμίες, ή έκπλήρωση τών όποιων πραγματοποιείται κατά τον ρουν τής ιστορίας. 

Υπάρχει λοιπόν τό αιώνιο. Άν ή προσευχή προς τον Θεό, προς τή Θεομήτορα καί τούς άγιους βρίσκει τήν άνταπόκρισή της, πού προέρχεται άπό αύτούς, τότε είναι φανερό ότι αύτοί ζούν. Πώς όμως ζούν, δέν μπορούμε τώρα νά τό έννοήσουμε.

Όταν κατεχόμουν άπό τή μνήμη τού θανάτου, μου έρχόταν σκέψεις γιά τήν αιωνιότητα: Πώς νά θεωρήσουμε τήν αιωνιότητα; Σάν κάποια άκατάπαυστη κίνηση, πού ποτέ δεν τελειώνει; Έτσι στοχάζονται πολλοί, ακόμη καί θεολόγοι. Μιλούν για την αιώνια σωτηρία μας σαν να είναι μια άκατάπαυστη άνάβαση προς τον Θεό, τον Άπειρο, τον Ατελεύτητο. 

Ἠ συγχώρηση ὡς προετοιμασία γιά τό Πάσχα καί τό τέλος τῶν καιρῶν πρόσφατα ἀποκαλυπτικά γεγονότα. Ἀρχ. Σωφρόνιου Σαχάρωφ

Η ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΩΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

...Ζούμε στον κόσμο αυτό μέ τή συνείδηση οτι ή ζωή είναι διάβαση προς κάτι έξαιρετικά μεγαλειώδες.

Τώρα πού στέκομαι μπροστά σας, γνωρίζοντας οτι σε λίγο πρόκειται νά πεθάνω, ζητώ άπό  ολους και όλες σας νά μέ συγχωρήσετε. Ολοι έμείς έργαζόμαστε μαζί, ό καθένας μέ τις δυνάμεις του, άλλά μέσα στήν ιστορική πραγματικότητα έγώ είμαι ό πρώτος ύπεύθυνος. Θά ήθελα νά παρουσιαστώ ένώπιον τής Κρίσεως μέ ήσυχη τή συνείδησή μου. Άν ό Θεός θέλει νά ζήσουμε αιώνια μαζί Του, ζητά νά είμαστε όμοιοι μέ Αύτόν. Και τό έκφράζει αυτό μέ άρκετά πρωτότυπο τρόπο. Λέει: «Έάν άφήτε τοις άνθρώποις τά παραπτώματα αύτών, άφήσει και ύμΐν ό Πατήρ ύμών ό ούράνιος». Βλέπετε ότι ό Θεός χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα. Λέει: «Έάν μή άφήτε τοίς άνθρώποις τά παραπτώματα, ουδέ ό Πατήρ ύμών άφήσει τά παραπτώματα υμών». Πρέπει νά συγχωρούμε οτιδήποτε έχουμε υποστεί, άκόμη και τό μαρτύριο, τον θάνατο κλπ. Ολα αύτά είναι λιγότερο σπουδαία άπό τον ερχομό μας στο είναι.

Αύριο βράδυ θά έχουμε τήν άκολουθία τής συγχωρήσεως, γιά τήν άδελφότητα, διότι τήν Κυριακή θά τήν τελέσουμε μετά τό τέλος τού εσπερινού γιά όλο τον κόσμο πού θά έρθει. Είμαστε πιο έλεύθεροι όταν είμαστε μόνοι μας. Αφού είμαστε μιά οικογένεια, μού έπιτρέπεται πάντα νά είμαι άνοιχτός ένώπιόν σας. Προσεύχομαι ό Θεός νά δώσει σε όλους μας τό θάρρος νά τελέσουμε αύτή τήν πράξη τής μεγάλης συγχωρήσεως, ώστε μετά, γιά πενήντα μέρες, νά είμαστε σε συνεχή προσπάθεια προετοιμασίας γιά τήν Ανάσταση, γιά τό Πάσχα. Ας προσπαθήσουμε νά έλέγξουμε «έμπειρικά» άν αυτό ίσχύει-ό Θεός νά μέ συγχωρεί πού έκφράζομαι έτσι-, άς προσπαθήσουμε νά καταλάβουμε ότι άν συγχωρήσουμε τά πάντα στούς άλλους, τό πνεύμα μας θά είναι πιο έλεύθερο κατά τή διάρκεια όλης αύτής τής περιόδου τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

 Ό Θεός θέτει αύτή τήν προϋπόθεση: «Συγχωρήστε καί ό Πατέρας θά σάς συγχωρήσει». Θά προσπαθήσουμε τώρα νά δούμε άν αυτό άληθεύει ή όχι. Γιατί τό λέω αυτό; Οταν πρόκειται γιά τό Απόλυτο, πρέπει καί ή πίστη νά έχει έναν χαρακτήρα άπόλυτο, νά μήν ταλαντεύεται. Αλλά δέν φθάσαμε εκεί! Κάποτε δοκιμαζόμαστε μέ τρόπο αύστηρότερο άπό αύτόν πού θά θέλαμε, καί τότε, άκόμη καί ή πίστη μας μπορεί νά κλονιστεί.