Ἀόρατη παρουσία. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΑΟΡΑΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ .ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Αόρατη παρουσία.

Μαρτυρία κ. Ευαγγέλου Π., Αθήνα.

Ὁ παππούς µου εἶχε ἕνα µεγάλο κτῆμα ἔξω ἀπό τήν Ἀθήνα καί ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνα παλιό ἐλαιοτριβεῖο, ἀποθῆκες σιτηρῶν...κ.λπ. Ἀπό τήν κάτω πλευρά τοῦ κτήματος ὑπάρχει ἕνα παλιό τοῦνελ πού οἱ ἱστορικοί λένε ὅτι ὁδηγεῖ στά ἀρχαῖα τῆς Ἐλευσίνας. Ἐκεῖ ὁ πατέρας µου φύλαγε καί κάποια βαριά μηχανήματα πού χρησιμοποιοῦσε στή δουλειά του. Μία ἡμέρα πῆγε µέ τὀν φίλο του κ, Ὅμηρο, πού ἦταν παλιά συµφοιτητής του στό Πολυτεχνεῖο, Ὁ Ὅμηρος πού ἦταν µασόνος, εἶχε ἀναλάβει µία ἐργολαβία σέ ἀμερικανικές βάσεις καί ὁ πατέρας µου θά τοῦ δάνειζε ἕνα μηχάνημα.

Μέσα σέ αὐτή τήν ἔκταση ὑπῆρχε καί ἕνα παλιό πηγάδι, 4-5 µέτρα βαθύ, καί ὁ Ὅμηρος, ἀπό περιέργεια, ἔσκυψε καί κοίταξε µέσα. Τότε ἄκουσε µία φωνή νά τόν καλεῖ καί νά τοῦ µιλάει. Φοβισμένος, τραβήχτηκε καί ἔφυγε.

Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν.

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα 

Τό 1978 βαπτίσαµε Τόν γιό µας καί τό Μυστήριο τό ἐτέλεσε ὁ Ἅγιος στόν Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Πρίν τή βάπτιση, συγκεντρωθήκαµε μπροστά στήν εἴσοδο τοῦ Ναοῦ καί περιµέναµε νά ἔρθει ὁ Ἅγιος. Ὁ ἱερέας τοῦ Ναοῦ, ὁ π. Βασίλειος ἤθελε νά περάσει πρῶτα ὁ Ἅγιος καί µετά ὅλοι ἐμεῖς, Μετά ἀπὸ λίγη ὥρα ξεκλείδωσε τήν πόρτα καί εἶπε στόν σύζυγό µου πού ἦταν καί ψάλτης: «Κύριε Χαράλαμπε, πᾶμε µέσα νά κάνουµε τήν κατήχηση (εὐχές πού διαβάζονται στὀν νάρθηκα) µέχρι νά ἔρθει ὁ Παππούλης Πορφύριος, γιατί περνάει ἡ ὥρα..». Ὁ π. Βασίλειος πήγε καί μπῆκε στό Ἱ. Βῆμα, ἀλλά ἀμέσως βγῆκε ἔξω καί φώναξε τὀν ἄντρα µου: «Χαράλαμπε, Χαράλαμπε... ὁ Γέροντας κάθεται στήν καρέκλα µου»!

Ξαφνιασμένος, πῆγε µέσα ὁ ἄντρας µου, τοῦ ἔβαλε µετάνοια καὶ τόν ρώτησε γεμάτος ἀπορία:

Γέροντα, συγνώμη, ἀλλά πῶς μπῆκες µέσα µέ τήν πόρτα κλειδωμένη;

«Ἔεε, νά... μπῆκα. -Μά, ἀφοῦ ἦταν κλειδωμένα...

Πῶς πέρασες;

«Ἔεε... μωρέ, πέρασα µπροστά σας, ἀλλά δέν μέ εἴδατε.

Πῶς πέρασε ἀνάμεσά µας ἕνας ρασοφόρος, χωρίς νά τόν δεῖ κανείς καί βρέθηκε µέσα στό Ἱερό;

Εἶναι δυνατόν, ἀπό τούς 80 ἀνθρώπους πού ἥμασταν ἐκεῖ, νά µήν τόν δεῖ οὔτε ἕνας;

Καί ὅταν μάλιστα οἱ πόρτες ἦταν κλειδωµένες!

Ἄλλα θαυμαστά!!!Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Άλλα θαυμαστά !!!

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα

(1) Πῆγε κάποτε µία γνωστή μου στόν Ἅγιο καί ἀφοῦ τήν κοίταξε γιά λίγο σιωπηλός, µετά τή ρώτησε:

«Πόσα παιδιά ἔχεις;

«Έξι παιδιά ἔχω...

-Ἀφοῦ ἔχεις πέντε.

«Γέροντα, εἶμαι ἔγκυος. Δέν µέ βλέπετε; Ἔχω πέντε καί ἕνα στήν κοιλιά µου, σύνολο ἕξι.

“Ἐγώ πέντε βλέπω...

Δέν κατάλαβε τί ἐννοοῦσε ὁ Ἅγιος παρά µόνο ὅταν πῆγε γιά ἐξέταση στόν γυναικολόγο της, ὅπου διαπιστώθηκε ὅτι τό ἔμβρυο ἦταν νεκρό!

(2) Κάποιος ἄλλος πήγαινε στόν Ἅγιο τακτικά καί µία ἡμέρα τόν ρώτησε:

«Γέροντα, τόσες φορές ἦρθα ἐδῶ καί ποτέ δέν μοῦ µίλησες γιά τὀν Χριστό!

Μέ ρώτησες; Ἀφοῦ δέν μέ ρώτησες, πῶς νά σοῦ μιλήσω; Ἐγώ δέν µιλάω σὲ κανέναν γιά τόν ΧΡΙΣΤΟ, ἐάν ὁ ἴδιος δὲν δείξει ἐνδιαφέρον καί δέν μοῦ τό ζητήσει.

Αὐτό ὁ Ἅγιος δέν τό ἔλεγε ἐγωιστικά, ὅτι δηλαδή δέν καταδέχεται νά κάνει τόν δάσκαλο, ἀλλά ἀπό σεβασμό στἠν ἐλευθερία καί τό αὐτεξούσιο τοῦ ἄλλου.

Θὰ μᾶς κοσκινίσει. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης.

Θα μας κοσκινίσει.

Μαρτυρία κ. Εμμανουήλ Ρουσσάκη. Καθηγητής Θεολογίας Ηράκλειο Κρήτης

Τό 1998, γιά µία περίοδο, ἤμουν σέ πολύ δύσκολη κατάσταση. Περνοῦσα μεγάλους πειρασμούς καί ἔνιωθα ἕναν διαρκή πόλεμο ἀπό τόν πονηρό. Εἶχα τόσους πολλούς καί µπερδεµένους λογισμούς πού ἔνιωθα σάν μεθυσμένος. Δέν καταλάβαινα τί μοῦ γινότανε καί μόλις μπῆκα στό Κελλί του, µέ ρώτησε:

"Ἔχεις πολλούς πειρασμούς ἐσύ τώρα... Ἔεε;

-Ναί, Γέροντα, ἔχω...

-Τί θά πεῖ; “ Ἰδού ὁ Σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιάσαι ὡς τόν σῖτον”,1

-Ὁ Σατανᾶς ζήτησε ἀπό τόν Θεό τό δικαίωµα νά μᾶς κοσκινίσει σἀν τό σιτάρι.

-“Άχ µωρέ, αὐτό κάνει τώρα μέ σένα! Ἄκουσε, ὅταν ἤμουν στό Ἅγιον Ὄρος γνώρισα ἕναν ἀσκητή πού εἶχε µεγάλη ἀγάπη, θεῖο ἔρωτα..., εἶχε πόθο γιά τόν Θεό. Ἔτρεχε στήν ὑπακοή του καί ἦταν ὅλος φωτιά! Μία ἡμέρα βλέπει ἕναν δαιμονισµένο, τόν λυπήθηκε καί εἶπε στό δαιμόνιο:

Ὁ κύριος Χρῆστος. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Ο κ. Χρῆστος.

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα

Στις κατηχήσεις τοῦ κ. Μιχάλη ἐρχότανε καί ὁ κ. Χρῆστος. Ἕνας ἄνθρωπος μέ μεγάλη πίστη καί ζῆλο γιά τά πνευματικά. Ἔκανε πολλές νηστείες, προσευχές καί μελετοῦσε πολλά βιβλία.

Κάποτε ἀρρώστησε βαριά, ἦταν καί ἡλικιωμένος καί οἱ συγγενεῖς θέλησαν να φέρουνε τόν παπά γιά νά τόν κοινωνήσει, ἀλλά ἐκεῖνος ἀρνήθηκε. Ὅταν ἐπέμεναν ὅτι ἔπρεπε νά κοινωνήσει, τούς ἀποκάλυψε τό ἑξῆς μυστικό του. Πρίν ἀπό μῆνες ἦταν στο δωμάτιό του καί προσευχότανε μέσα στη νύχτα. Ξαφνικά όλο τό δωμάτιο φωτίστηκε καί τοῦ παρουσιάστηκε μπροστά του ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί τοῦ εἶπε φιλικά:

«Μπαρμπα-Χρῆστο, ἐσύ ἔχεις προχωρήσει... δέν ἔχεις πλέον ἀνάγκη νά κοινωνεῖς ἀπ' τόν παπά. Θά ἔρχομαι καί θά σέ κοινωνῶ ἐγώ ὁ ἴδιος, ἀλλά νά μήν τό πεῖς σέ κανέναν!».

«Θά τό ἀναστήσω...!» Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Μαρτυρία ανώνυμης μοναχῆς

«Κύριε...!»

«ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΣΩ...!»

Πρίν γίνω μοναχή, ἤμουν παιδίατρος καί μία γνωστή μου οικογένεια μου μίλησε για τόν π. Πορφύριο. Μία ημέρα τούς ἀκολούθησα στο Μήλεσι, γιά νά γνωρίσω κι ἐγώ τόν Ἅγιο. Μόλις τόν πλησίασα, πῆρα τήν εὐχή του, μέ σταύρωσε καί, χωρίς νά μέ ἔχουν συστήσει, μέ ἀποκάλεσε μέ τό (τότε κοσμικό) ὄνομά μου.

Δέν μιλήσαμε ἰδιαιτέρως, διότι ἦταν κουρασμένος καί σύντομα ξαναπῆγα.

Τη δεύτερη φορά περίμενα ἔξω ἀπό τό Καλυβάκι ἀνάμεσα σέ πολύ κόσμο καί, μόλις βγῆκε, μέ φώναξε.

-Έλα τάδε, ἔλα πᾶμε!

-Γέροντα, εἶναι καί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἐδῶ πού περιμένουνε νά σᾶς δοῦνε καί ἤρθανε πρίν ἀπό μένα.

-Ἄσ' τους αὐτούς. Ξέρω τί μέ θέλουνε. Πᾶμε ἐμεῖς...

Κάναμε ἕναν ὡραῖο περίπατο. Γύρω μας πολλά δεντράκια καί πανέμορφα αγριολούλουδα. Ὁ Γέροντας προχωροῦσε χαρούμενος, ένθουσιώδης, μέσα στήν καταπράσινη φύση πού μᾶς περιέβαλλε. Έδειχνε εὐτυχισμένος καί κάθε λίγο ἔσκυβε, χάιδευε ἤ ἔκοβε ἕνα χορταράκι... ἕνα λουλουδάκι καί ἔλεγε μέσα ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς του: «Κύριε Ἰησοῦ...!» ἤ ἔλεγε μόνο ἕνα: «Κύριε...!».

Βοήθα καλογέρι. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΒΟΗΘΑΕΙ ΚΑΛΟΓΕΡΙ

Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ.

Ὑπῆρχε μία συνοδεία στό Ἅγιον Ὄρος πού εἶχε αὐστηρότατο καί ἀσκητικότατο πρόγραμμα. Σχεδόν κάθε μέρα νηστεύανε καί κάθε βράδυ πολύωρη ἀγρυπνία μέ ἀμέτρητες γονυκλισίες, κομποσχοίνια καί μεγάλη Ἀκολουθία. Ένα καλογέρι κάτι ἔπαθε, χωρίς καί τό ἴδιο νά μπορεῖ νά προσδιορίσει τί ἀκριβῶς τοῦ συνέβαινε. Τούς ἔλεγε ὅτι εἶναι ἄρρωστος, ἀλλά κανείς ἀπ' τή συνοδεία δέν τόν πίστευε. Ἀκόμη καί ὁ Γέροντας τῆς συνοδείας τόν χλεύαζε ὅτι τεμπελιάζει.

Ἐκεῖνος προσπαθοῦσε διαρκῶς νά εἶναι ἀκριβής στό αύστηρό πρόγραμμα, ἀλλά καθημερινά χειροτέρευε.

Μόλις ἔμαθε γιά τόν Ἅγιο, πῆγε νά τόν συμβουλευτεῖ.

Αὐτό τό καλογέρι, ὁ πάτερ Π., ἦταν πολύ γνωστός μου καί μοῦ εἶχε πεῖ: «Ένιωθα πώς κανείς δέν μέ καταλαβαίνει. Εἶμαι ἄρρωστος καί μοῦ λένε: “Δέν ἔχεις τίποτα!”. Ὅταν πῆγα στόν π. Πορφύριο, πρίν τοῦ μιλήσω, μοῦ εἶπε: “Εσύ εἶσαι ἄρρωστος, ἀλλά δέν σε πιστεύει κανείς!” Μοῦ εἶπε ἀκριβῶς τ πρέπει να κάνω, πῶς νά μιλήσω στον Γέροντά μου καί ἔφυγα πολύ ἀναπαυμένος».

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης. Οἱ γέροντές του

 Μαρτυρία Ανώνυμης μοναχής.

Οι Γέροντές του.

Κάποτε μοῦ μίλησε γιά ὅλη τή ζωή Ἰδιαίτερα, ἀναπολοῦσε µέ λαχτάρα τούς Γέροντές του καί τή ζωή στἁ Καυσοκαλύβια, Μοῦ εἶπε πώς, ἀφοῦ κοιμήθηκε ὁ Γέροντάς του ὁ Παντελεήμων (ὁ Πνευματικός], λίγα χρόνια ἀργότερα ὁ ἄλλος του Γέροντας, ὁ π. Ἰωαννίκιος ἐξαφανίστηκε καί, ὅσο κι ἄν Ψάξανε οἱ πατέρες τῆς Σκήτης καί ἡ ἀστυνομία, δέν βρέθηκε ποτέ. Ὁ Ἅγιος θά γνώριζε σίγουρα τί ἀπέγινε, ἀλλά δέν θέλησε νά μοῦ τό πει

Μετάνοιες μέσα στό κρύο. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Μαρτυρία Ανώνυμης μοναχής.

ΜΕΤΑΝΟΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΥΟ.

Πῆγα κάποτε στον Ἅγιο, ἦταν Χειμώνας, καί καθώς συνομιλούσαμε µέσα στό Κελλάκι στό κρύο του, χτύπησε τό τηλέφωνο. Ἠταν κάποια γυναίκα καί τοῦ ἀνέφερε ὅτι εἶχε δυνατό σαρκικό πόλεμο κατά τή διάρκεια τῆς νύχτας. Τοῦ ἔλεγε πώς, μόλις ξαπλώσει, ἀμέσως ἀρχίζουνε οἱ πορνικοί λογισμοί, φλογιζότανε καί δέν μποροῦσε νά ἡσυχάσει ὅλη τή νύχτα. Ἠταν ἀπελπισμένη, διότι αὐτό συνέβαινε γιά πολύ καιρό καί δέν μποροῦσε μὲ κανένα τρόπο νά τὀ πολεμήσει.

Ὁ Ἅγιος τήν ἄκουσε σιωπηλά καί µετά, τῆς εἶπε:

Στό ξεροκάλυβο. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΣΤΌ ΞΕΡΟΚΑΛΥΒΟ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ. 

Στο ξεροκάλυβο

Σιγά-σιγά, μοῦ γεννήθηκε ὁ πόθος να βρῶ κάποιον τόπο νά ἀσκητέψω στό Ἅγιον Ὄρος καί τό 1983, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἁγίου, πῆρα τήν ὁριστική ἀπόφαση νά γίνω ἁγιορείτης. Ἀφοῦ δοκίμασα διάφορα μέρη καί δέν ἀναπαύτηκα, βγῆκα ἔξω στόν κόσμο. Τήν τρίτη φορά, καθώς ἐρχόμουν στό Ἅγιον Ὄρος μέ τό καράβι, κάθισε δίπλα μου ὁ π. Πρόδρομος, καλογέρι τοῦ Γέροντος Χαραλάμπους τοῦ Διονυσιάτη, καί ἐκεῖνος μοῦ ὑπέδειξε ἕνα ἀσκητικότατο ξεροκάλυβο στη Νέα Σκήτη. Ἦταν έγκαταλελειμμένο καί σέ ἄθλια κατάσταση, ἀλλά τό ἀγάπησα ἀμέσως.

Ἤθελα ἡσυχία γιά νά ἐργαστῶ στήν εὐχή, γιά νά ξαναζήσω ἐκείνη τήν παλιά πνευματική ανάταση τῆς προσευχῆς.

Σέ αὐτό τό Καλύβι ἀγωνίστηκα 27 ολόκληρα χρόνια, χωρίς νά μέ γνωρίζουν ιδιαίτερα καί χωρίς νά μέ ένοχλοῦν.

Ἄρχισα να ζῶ ἐρημικά καί ἀσκητικά, μόνος μου, χωρίς συναναστροφές καί χωρίς διακόνημα, ἀφοῦ εἶχα τή σύνταξή μου γιά νά ἀγοράζω τά ἀναγκαῖα. Συνήθως ἔτρωγα μόνο μαρούλια πού μοῦ ἔδινε ὁ πάτερ Γεώργιος, ἀπό τή διπλανή Καλύβη, καί ὅλη μέρα δινόμουνα στήν προσευχή.

Όταν κατέβηκα στην Αθήνα, ὁ Ἅγιος ἄρχισε νά μοῦ περιγράφει τό ξεροκάλυβό μου καί τά μονοπάτια γύρω ἀπ' αὐτό.

Κάποια στιγμή, μοῦ εἶπε: «Κάτω ἀπό τήν Καλύβη σου βλέπω σε ἕνα σημεῖο ὑπάρχει νερό, ἀλλά δέν σοῦ λέω ποῦ εἶναι γιά να μήν παιδεύεσαι...». Δέν εἶχα νερό καί μοῦ ἔδινε ὁ πάτερ Γεώργιος ἀπό τή διπλανή Καλύβη.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος χαρούμενος, ἄρχισε νὰ ἀπαγγέλλει ἀπὸ στήθους μία μεγάλη ἐκκλησιαστικὴ εὐχή:

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος χαρούμενος, ἄρχισε νὰ ἀπαγγέλλει ἀπὸ στήθους μία μεγάλη ἐκκλησιαστικὴ εὐχή: «Τριὰς ὑπερούσιε, ὑπεράγαθε, ὑπέρθεε, παντοδύναμε,.... Εἶναι μία εὐχὴ γεμάτη θεολογία. Τὴν ἔλεγε μὲ θεῖο ἔρωτα, ἁρπαζότανε ὅλο τὸ εἶναι του ἐκεῖ, στὰ θεῖα λόγια! 

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/blog-post_2367.html

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὴν Νέα Ταυτότητα - Κάρτα! Τί εἶχε δεῖ ἀπὸ τὸ 1982!

43 ολόκληρα πριν είχε μιλήσει ο Άγιος Πορφύριος (+2-12-1991 μ.Χ.) για τον προσωπικό αριθμό (επί λέξη) και την νέα ηλεκτρονική ταυτότητα - κάρτα του πολίτη, που υλοποιούνται στις μέρες μας!

ΤΑ ΕΙΧΕ ΔΕΙ ΤΟ 1982

Ένας από τους μεγαλύτερους Αγίους όλων των εποχών, με συνταρακτικά και πρωτόγνωρα χαρίσματα της Θείας Χάριτος, είχε δει από το 1982 τους τελικούς σκοπούς που κρύβονται πίσω από τον προσωπικό αριθμό και την ηλεκτρονική ταυτότητα, δηλαδή την κάρτα με το τσιπ και τον μοναδικό προσωπικό "αριθμό πρόσβασης κάρτας - CAN", που με κυβερνητική απόφαση θα μπορεί να μετατραπεί άμεσα σε "Κάρτα του Πολίτη", ώστε με αυτήν να συναλλάσεται κανείς με τους πάντες και τα πάντα, αντί ΑΦΜ, AMKA και άλλων!

Ενώ αντίθετα, χωρίς αυτήν, να μην μπορεί ούτε να αγοράσει, ούτε να πουλήσει, παράλληλα με τον περιορισμό του χρήματος και την μετατροπή του σε ψηφιακό, για να ελέγχονται όλα και όλοι, ώστε να μην μπορεί κανείς τελικά να σηκώσει κεφάλι, στο μεγάλο σκοτάδι που φέρνουν! Ευτυχώς όμως έχει και ο Θεός τα σχέδιά Του και δεν θα αφήσει τα παιδιά Του... Αλλά θα μετατρέψει την δοκιμασία, σε ευκαιρία αναγέννησης της Ορθόδοξης και ευλογημένης Ελλάδας!

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΚΑΡΤΑ - ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ

"Το 1982, αργά την νύχτα, ήμασταν στο Καλυβάκι του Αγίου εγώ με την Ελένη, ο κουμπάρος μου, πολιτικός μηχανικός, με τη γυναίκα του και ο κ. Γιώργος Α.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος καί ἡ προέλευση τῶν χρηματικῶν προσφορῶν σέ Μοναστήρια.

(Τί ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιά γενναῖες χρηματικές προσφορές σέ Μοναστήρια, ὅταν αὐτές προέρχονται ἀπό πλούσιους ψευτοενθουσιασμένους ἤ ἀπό ἀντίχριστους).

Τό μοναστήρι τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἔγινε μέ πολλούς κόπους, μέ ἱδρῶτα καί μεγάλο ἀγῶνα, διότι ἔτσι ἤθελε ὁ ἅγιος Πορφύριος.

Ἐάν καί ἔπρεπε νά βρεθοῦνε πάρα πολλά λεφτά, ἐντούτοις ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε τά χρήματα πού πρόσφεραν κάποιοι πλούσιοι ἄνθρωποι. Μέ διάκριση, δεχόταν χρήματα μόνο ἀπό αὐτούς πού ἤθελε.

«Μὲ ἀεροπλάνο ἔχει σχέση. Θὰ γλυτώσεις, θὰ σταθεῖς τυχερός ... φύγε, φύγε τώρα».(Αγ.Πορφύριος)

Το 1987 είχα επισκεφτεί για πρώτη φορά το Άγιον Όρος, γιατί είχαν αρχίσει μέσα μου έντονες πνευματικές ανησυχίες, και πήγαινα σε Μοναστήρια και ήθελα να συζητώ με γέροντες μοναχούς.

Κάποιος συγγενής που είχε νοσηλευτεί στην Πολυκλινική Αθηνών μου μίλησε για τον Γέροντα Πορφύριο, πως είναι αγία μορφή και πως είναι διορατικός, διότι και του ίδιου του αποκάλυψε κάτι κρυφό του.

Επίσης πως έδειχνε πολλή αγάπη στους ασθενείς, τους παρηγορούσε, τους φρόντιζε, τους εξομολογούσε και όλος ο κόσμος εκεί τον αγαπούσε πολύ.

Έτσι ο συγγενής μου αυτός μας παρακίνησε να τον επισκεφτούμε στο Μήλεσι.»

«Ήταν τέλη Οκτωβρίου 1989 (Παρασκευή ή Σάββατο), όταν πήγα στο Μήλεσι μαζί με έναν φίλο μου. Ήμουνα τότε φοιτητής στην ΑΣΟΕ.

Όταν φτάσαμε, είδαμε πάρα πολύ κόσμο να περιμένει και απογοητευτήκαμε. Βγάλαμε μια αναμνηστική φωτογραφία και σε λίγο μία μοναχή είπε:

«Είπε ο Γέροντας, τα παιδιά που ήρθαν από το μακρυνό νησί να περάσουν πρώτα».

Εμείς δεν σηκωθήκαμε, διότι πιστεύαμε πως κάποιοι άλλοι θα είναι αυτοί. Αφού το επανέλαβε η μοναχή και κανείς δεν σηκωνόταν, σηκωθήκαμε εμείς, ρωτήσαμε αν είναι κάποιος άλλος και τελικά μπήκαμε μέσα, διότι μόνο εμείς είχαμε έρθει αεροπορικώς από νησί (Κάρπαθο).»

Μαρτυρία γιά τόν Ἅγιο Πορφύριο

Λαχτάρα, που έμεινε μόνο ( ; ) λαχτάρα , άραγε ;

Πολλά μεσημέρια, πάμπολλα θάλεγα, μετά τη δουλειά, με μια τυρόπιτα στο χέρι , παίρναμε ( με φίλες ) το δρόμο για το πεδίο του Άρεως απ' όπου ξεκινούσαν τα λεωφορεία για το Μήλεσι. Η στάση μας, πάντα, το μοναστήρι του γέροντα Πορφυρίου.

Στο λεωφορείο, λέγαμε ,όταν επιστρέψει η κάθε μία μας στην πατρίδα της, θα τραγουδάμε το τραγούδι ," κι συ ζωή βασανισμένη, μην ξεχνάς τον Ωρωπό... ".

Ανεβαίναμε την ανηφόρα με την ελπίδα και τη λαχτάρα πάντα να δούμε το γέροντα, να μας πει ένα λόγο, να ασπαστούμε τ' αγιασμένο χέρι του, να παρηγορηθούμε και να αγαλιάσσει η καρδιά μας απ΄τη γαλήνια και παιδική μορφή του.

'Ηταν, πολλές οι φορές, που μας έπιανε το χέρι μας και μετρούσε το σφυγμό μας και μας έλεγε τα δέοντα...

Σε μία φίλη μου, γιατρό, που είχε σοβαρό θέμα με τις αρθρώσεις της και είχε γυρίσει πολλούς γιατρούς , της είχε πει : να κάνεις ενέσεις χρυσού και θα γίνεις καλά.

Μία, απ τις πάμπολλες φορές , αφού πήραμε ευχή , κατεβήκαμε στην αυλή και ήμασταν έτοιμες να κατηφορίσουμε το δρόμο για να περιμένουμε το λεωφορείο , για την επιστροφή μας στην Αθήνα. Σκεφτήκαμε, πως έχει πολλή ζέστη, ήταν κατακαλόκαιρο, και καλύτερα να καθόμασταν στο μοναστήρι ,στη σκιά της εξώπορτας,να περάσει η ώρα και μετά να φύγουμε.

«Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν καί ὑμᾶς διώξουσιν»

«Το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου του έτους 1991, πήγα με την οικογένειά μου στον πατέρα Πορφύριο, στο Μήλεσι Αττικής, προκειμένου να υποβάλλουμε τις καθιερωμένες ευχές στον ίδιο, αλλά και στο προσωπικό του Ησυχαστηρίου, εν όψει της μεγάλης εορτής του Πάσχα και της Αναστάσεως του Σωτήρος Χριστού.

Με το Μέγα Σάββατον, ως γνωστόν, τελειώνει η Μεγάλη Εβδομάδα, ή όπως αλλιώς λέγεται, Εβδομάς των Παθών.

Τότε είχα υποστεί κάποιες διώξεις και ήμαστε σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, εγώ και η οικογένειά μου. Έτσι, φορτισμένοι όπως ήμαστε με τα χειρότερα συναισθήματα και τις χειρότερες προβλέψεις φθάσαμε στο Ησυχαστήριο, στο οποίο για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία, δε βρήκαμε στο προαύλιο ούτε αυτοκίνητα, αλλά ούτε έναν άνθρωπο! Έλειπε, ακόμη, και το προσωπικό του Ησυχαστηρίου. Είχε αποσυρθεί στους βοηθητικούς χώρους και απασχολείτο μόνο με την προετοιμασία του εορτασμού του Πάσχα.

Σε λίγο, βρεθήκαμε μέσα στο κελλί εντελώς μόνοι! Δηλαδή, ο Παππούλης και εμείς! Κάτι, που μας θύμισε τις πολύ παλαιές καλές εποχές, που είχαμε την πλήρη αποκλειστικότητα του πατρός Πορφυρίου!

Ο Παππούλης ήταν πολύ ξεκούραστος και μας δέχτηκε με πρωτόγνωρη χαρά! Μιλήσαμε πολλή ώρα και μας είπε τόσα πολλά, που είχαμε καιρό να τα ακούσουμε.

Παρατήρησα, όμως, ότι οι περισσότερες συζητήσεις περιστρέφονταν γύρω από το πρόβλημά μου και τα παραδείγματά του είχαν σχέση με αυτό, ενώ ήταν έκδηλη η προσπάθειά του, να ενισχύσει, το, πράγματι, πεσμένο ηθικό μας, που εκείνος, όπως μου αποκάλυψε αργότερα, με τη χάρη που είχε από το Θεό, είχε διαγνώσει πριν εμείς φθάσουμε στο Μήλεσι!

"Γιὰ νὰ σωθεῖς, νὰ τὴν πάρεις καὶ νὰ τὴ βάλεις στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς σου"

Μία κυρία δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τον άντρα της όταν εκείνος επισκέφθηκε τον άγιο Πορφύριο στο Μήλεσι. Την εμπόδισαν τα πολλά καθήκοντά της. Είχε μεγάλη επιθυμία να τον δει, να πάρει την ευχή του και να τον ρωτήσει, τί έπρεπε να κάνει για τη σωτηρία της ψυχής της.

Ἅγιος Πορφύριος: «Ποτὲ γυναῖκα ἱερέας. Ποτέ»!

Η γυναίκα «ιερέας»

Μια βραδιά που έτυχε να τον πάω στα Τουρκοβούνια, καθίσαμε έξω από το σπίτι του μέχρι αργά και μου μιλούσε για διάφορα πνευματικά θέματα, από τα οποία άλλα καταλάβαινα και άλλα όχι.

Θυμάμαι που μου είπε πως όλα πρέπει να τα λέμε στην εξομολόγηση και όχι σε οποιονδήποτε, παρά μονάχα στον ιερέα πνευματικό.

Στη συνέχεια μου διηγήθηκε το εξής:

«Μια γυναίκα μιλούσε με κάποια άλλη για την εξομολόγηση. Εκείνη της αποκάλυψε πως δεν πηγαίνει σε ιερέα, αλλά σε μία γυναίκα που μαζεύει πολλές και τις εξομολογεί.

Μόλις το άκουσα αυτό, της είπα:

– Φέρ’ την μου εδώ, βρε, να την σώσουμε.

Δὲν μποροῦσα νὰ τοὺς πῶ Χριστὸς Ἀνέστη, δὲν τὸ δεχόταν ἡ ψυχή τους!

Μια Πασχαλιά ανεβήκαμε οικογενειακώς να του πούμε το Χριστός Ανέστη. Ήταν η ώρα εντεκάμιση το πρωί. Μπαίνουμε μέσα,

– Χριστός Ανέστη.

– Πάτερ, Αληθώς Ανέστη, χαρούμενοι εμείς.

Αυτήν την ώρα ήρθαν κάποιοι άλλοι. Βγαίνουμε έξω από το κελάκι του και τους λέει,

– Καλημέρα σας.

Μου έκανε εντύπωση αυτό το πράγμα, τους χαιρέτισε με τον καθιερωμένο χαιρετισμό. Τους μίλησε, δεν ξέρω τι είπανε, φύγανε οι άνθρωποι. Εμένα, μου σφηνώθηκε ο λογισμός, το ξέχασε το Χριστός Ανέστη ο Γέροντας κιόλας;

Μας φωνάζει:

– Ελάτε μέσα. Βρε κουτό, τι σκέψεις είναι αυτές που κάνεις; Δεν μπορούσα να τους πω Χριστός Ανέστη, δεν το δεχόταν η ψυχή τους. Καταλαβαίνεις μωρέ;

Και άρχισε να κλαίει. Έβλεπε τις ταλαιπωρημένες ψυχές, τις μη δεκτικές να χαρούν αυτή τη χαρά της Αναστάσεως. Το σεβότανε.

Ωραία συμπεριφορά. Για μένα ήταν, το μάθημα. ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ. Εμείς τι λέμε; Εμείς θα το πούμε κι ας πέσει κάτω.

Ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης γιὰ τὸν ἅγιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη!

Γράμμα Αγιορείτου

Έλαβα και το τελευταίο βιβλίο που εξέδωσε το Ησυχαστήριο «Κοντά στο γέροντα Πορφύριο» [νυν αγίου Πορφυρίου] και το μελετώ. Το βρίσκω κατ’ αρχήν καλό και ωφέλιμο. Ο συγγραφέας Κ. Γιαννιτσιώτης μας μεταδίδει με αξιοπιστία (κατά το ανθρώπινον) το πνεύμα του Γέροντα, περικλείνοντάς το, κατ’ ανάγκην, μέσα στα όρια του δικού του «δοχείου».

Κάποτε πέρασα από τον γνωστό μεγάλο Γέροντα των Κατουνακίων, τον Παπα-Εφραίμ [νυν άγιος Εφραίμ], για να πάρω την ευχή του και άρχισε να μου μιλά με απαράμιλλο ενθουσιασμό, για τον μακαριστό μας Γέροντα.

Σας μεταφέρω τμήμα του διαλόγου μας.

Γ. Εφραίμ: – Βλέπεις τη θάλασσα;

Μοναχός Αγιορείτης (Μ.Α): – Ναι.

Γ.Ε: – Τέτοια είναι και η Χάρις που έλαβε ο π. Πορφύριος. Ωκεανοί Χάριτος ρέουν από τον π. Πορφύριο. Αν όμως σε στείλω να μας φέρεις νερό από τη θάλασσα πόσο θα μπορέσεις να φέρεις;

Μ.Α: – Μα, όσο χωράει το κουβαδάκι μου…

Γ.Ε: (Με ενθουσιασμό) – Ακριβώς!

Ακριβώς έτσι συμβαίνει με όσους θέλουν να γράφουν για έναν άγιο. Όσον αφορά για ορισμένες αρνητικές κριτικές, ότι τάχα είναι επιπόλαιες ενέργειες οι εκδόσεις των βιβλίων για το Γέροντα, προσωπικά δεν με βρίσκουν σύμφωνο.