Ἡ ἐν Χριστῷ καὶ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἑνότητα , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Κυριακή Η’ Ματθαίου: Ἡ ἁγία ἑνότητα μέσα στήν Ἐκκλησία (†Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους)

Ακούσαμε στο αποστολικό ανάγνωσμα (Α’ Κορ. 1:10-17), το οποίο είναι από την πρώτη προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου, τον Απόστολο να συνιστά προς τους Κορινθίους, αλλά και προς τους Χριστιανούς όλων των αιώνων, να είναι ενωμένοι στην Εκκλησία με μια ενότητα όχι εξωτερική αλλά πνευματική και εσωτερική.

«Αδελφοί», λέγει, «παρακαλώ υμάς δια του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα το αυτό λέγητε πάντες». «Σας παρακαλώ εν ονόματι του Ιησού Χριστού – δεν το λέει εξ ονόματός του, αλλά εξ ονόματος του Χριστού, ο οποίος είναι και η κεφαλή της Εκκλησίας – να λέτε όλοι το αυτό».

Να μη λέει ο ένας το ένα και ο άλλος το άλλο. Να μη υπάρχει διαφωνία μέσα στην Εκκλησία, μέσα στους Χριστιανούς. Να μη υπάρχουν διάφορες γνώμες και απόψεις και διδασκαλίες, αλλά όλοι να ακολουθείτε την γνώμη, την διδασκαλία και το πνεύμα του Χριστού, για να ομοφωνείτε.

«Και μη η εν υμίν σχίσματα»· «και να μη χωρίζεσθε μεταξύ σας με σχίσματα». «Ήτε δε κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοΐ και εν τη αυτή γνώμη»· «και καταρτίζεσθε όλοι έχοντες τον αυτό νου και την αυτή γνώμη» (Α’ Κορ. 1:10).

***

Είναι φανερό λοιπόν από αυτά που τους λέει ο Απόστολος, ότι δεν ζητάει, όπως είπα στην αρχή, μία εξωτερική ενότητα, μία αναγκαστική τρόπον τινά ενότητα, αλλά μία ενότητα πνεύματος, πνευμάτων, μία ενότητα καρδιών μέσα στην Εκκλησία του Χριστού.

Τό κριτήριον τῆς ἑνότητος παρεθεωρήθη διά τό Αὐτοκέφαλον εἰς Οὐκρανίαν

Το κριτήριον της ενότητος παρεθεωρήθη δια το Αυτοκέφαλον εις Ουκρανίαν

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Ήταν εκ των προτέρων γνωστό ότι η εκχώρηση Αυτοκεφαλίας στα δύο σχισματικά μορφώματα της Ουκρανίας, θα κλόνιζε την εκκλησιαστική ενότητα. Ποιος αμφέβαλλε για τούτο;

Εκκλησιαστική δομή υπήρχε στην Ουκρανία Πανορθοδόξως αναγνωρισμένη. Προς τι μια τέτοια πράξη; Προς τι η παραγνώριση της Κανονικής Αυτόνομης Εκκλησίας της Ουκρανίας;

Εκχωρώντας Αυτοκεφαλία στα δύο σχισματικά μορφώματα της Ουκρανίας, διασαλευόταν εκκλησιαστική τάξη αιώνων και το σχίσμα ελλόχευε μετά από τέτοια ανατροπή. Θα εθεραπεύετο το σχίσμα στην Ουκρανία, με ‘’λύση’’ η οποία εγκυμονούσε μεγαλύτερο σχίσμα; Θα έπρεπε λοιπόν να εξευρεθεί εκκλησιαστική λύση Πανορθόδοξης αποδοχής.

Δεν θα έπρεπε επίσης να προσμετρηθεί ότι, η Αυτοκεφαλία δεν αποτελούσε αίτημα της Ουκρανικής Εκκλησίας, αλλά αίτημα των σχισματικών και της αντικανονικής ανάμειξης του τότε Προέδρου της Ουκρανίας Ποροσένκο, που ως μη ώφειλεν προσέδιδε εθνοφυλετική χροιά σε ένα καθαρά εκκλησιαστικό ζήτημα;

Όλα τούτα κατεδείκνυαν επιτακτικότερη την ανάγκη της Συνοδικής οδού για την επίλυση του ‘’Ουκρανικού’’. Συνοδικώς θα πρέπει να επιλυθεί το πρόβλημα της κλονισθείσας εκκλησιαστικής ενότητας και συνεπακόλουθα το ζήτημα του Αυτοκεφάλου. Θα είναι και μια ευκαιρία τοιουτοτρόπως να επαναβεβαιωθεί αυτό που η Παράδοση της Εκκλησίας γνωρίζει για το Αυτοκέφαλο και να ανασκευαστούν τα περί έθους που πρόβαλαν κάποιοι.

Ἡ ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας κινδυνεύει

 

Η ενότητα της Ορθοδοξίας κινδυνεύει

Αν σκεφτούμε επαρκώς την κρίση στην Ουκρανική Ορθοδοξία, τότε μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι αυτή είναι η πιο δοκιμασία για όλη την παγκόσμια Ορθοδοξία.

«Αν ένα μέλος υποφέρει, όλα τα μέλη υποφέρουν μαζί του. Αν ένα μέλος δοξάζεται, όλα τα μέλη χαίρονται μαζί του. Και εσείς είστε το σώμα του Χριστού, και ατομικά μέλη», μας λέει ο απόστολος Παύλος.

Πώς πρέπει να αντιδρά ένας Ορθόδοξος Χριστιανός, που βρίσκεται σε διάφορα μέρη του κόσμου, όταν βλέπει ξυλοδαρμούς πιστών, πώς άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται Ορθόδοξοι Χριστιανοί διώχνουν άλλους Ορθοδόξους από τις εκκλησίες, ενώ τους χτυπούν και τους αρπάζουν τις εκκλησίες, όταν διώχνονται μοναχοί έξω από τα κελιά τους. Άλλωστε είναι κρίμα.

Κέλτικο Λειμωνάριο:Ἑνότητα

Ενότητα

Στὴν ἐρημικὴ μονὴ τοῦ Μερνόκ, στὸ λεγόμενο Πανευφρόσυνο Νησὶ κοντὰ στὸ βουνὸ Σλήβ, τὰ οικήματα των αδελφών ηταν διασκορπισμένα αλλά ζοῦσαν μαζὶ στὴν ἑνότητα τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς ἀγάπης.

Ἑνότητα καί Ἀγάπη

Ενότητα και Αγάπη

Νά, ἐμεῖς ἐδῶ στό μοναστήρι εἴμαστε ἑξήντα ἄνθρωποι καί ζοῦμε σέ λίγα τετραγωνικά μέτρα εἰκοσιτέσσερεις ὧρες τό εἰκοσιτετράωρο. Ἄν ἀγωνιζόμαστε νά ἔχουμε ταπείνωσι, νά προσφέρεται ὁ ἕνας στόν ἄλλο, νά θυσιάζεται ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο, νά ἔχουμε ἀγάπη μεταξύ μας, θά ἔχουμε καί τήν ἑνότητα αὐτή πού εἶναι δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἄν καί ἐσεῖς, οἱ προσκυνηταί, στίς οἰκογένειές σας, μέ τίς γυναῖκες σας, μέ τά παιδιά σας, ἔχετε ἕνα πνεῦμα ταπεινό, ἕνα πνεῦμα θυσίας, ἕνα πνεῦμα προσφορᾶς ὁ ἕνας στόν ἄλλο, ἕνα πνεῦμα ἀγάπης, τότε τό Ἅγιο Πνεῦμα ἔρχεται καί σᾶς ἑνώνει.

Σφράγισμα. Γέρων Ἰουστίνου Πίρβου

ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΑΓΑΠΗ, ΕΝΟΤΗΤΑ...

"Τώρα, ονειρεύτηκα ένα βράδυ, αφού ήρθα από τη Θεία Λειτουργία, μισή ώρα αφότου με πήρε ο ύπνος, και είδα τρία βασανιστικά όνειρα στη σειρά καθώς οι άνθρωποι σφραγιζονταν από τους υπηρέτες του αντίχριστου. Τους μάζεψαν από το δρόμο και σε ένα από τα εργαστήριά τους σφραγίστηκαν με το ζόρι με ένα ηλεκτρονικό τσιπ σε μέγεθος κουκούτσι δαμάσκηνου. Φυσικά δεν πρέπει να δίνουμε πίστη στα όνειρα, αντίθετα κατάφεραν κάποιοι να δραπετεύσουν, να μείνουν ασφράγιστοι, αλλά όσοι ήταν μόνοι τους απήχθησαν εύκολα και σφραγίστηκαν Ο Κύριος θα μας ελεήσει, γιατί μόνο εμείς δεν θα μπορέσουμε να σταθούμε, και έτσι ζητούν να μας χωρίσουν ο ένας από τον άλλον. Όπου είναι δύο ή τρεις, μαζευτείτε στο όνομά μου, εκεί είμαι ανάμεσά τους» (Ματ. 18:20). Τώρα χρησιμοποιούν και υπνωτικά μέσα. Δεν βλέπετε πώς αυτή η τεχνική κάνει έναν άνθρωπο να μην μπορεί να κοιμηθεί, να μην μπορεί να κρίνει, να κουράζεται πολύ γρήγορα;

Πῶς μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ ἡ ἑνότητα τῶν χριστιανῶν; (Σχόλιο σέ ἄρθρο φραγκολατίνου «ἀρχιεπισκόπου»)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 24η Ιανουαρίου 2022

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ;

(Σχόλιο σε άρθρο φραγκολατίνου «αρχιεπισκόπου»)

Η αίρεση είναι η πιο φοβερή αρρώστια, το πιο ολέθριο κακό μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Οι εκπεσόντες αιρετικοί συνήθως αδυνατούν, εξ’ αιτίας της αλαζονείας των, να αντιληφθούν ότι βρίσκονται σε πλάνη, γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Εκκλησία. Εστερημένοι της Θείας Χάριτος, όχι μόνο δεν συναισθάνονται την τραγική τους κατάσταση, αλλά στρέφουν τα βέλη τους προς τα υγιή μέλη της Εκκλησίας, καταλογίζοντάς τους δήθεν «αιρετικές» απόψεις. Κλασικό παράδειγμα οι κατηγορίες των αιρετικών παπικών, οι οποίοι επί χίλια χρόνια κατηγορούν την Ορθοδοξία ως «αίρεση», επειδή αυτή έχει απορρίψει τις πάμπολλες αιρετικές δοξασίες των, που έχουν συσσωρεύσει μετά το σχίσμα του 1054.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μετά το δράμα της αποκοπής από το σώμα της του δυτικού Χριστιανισμού τον 11ον αιώνα έκανε πολλές και επανηλλειμένες «ενωτικές» προσπάθειες και διαλόγους με τον Παπισμό, ωστόσο καμία από αυτές δεν καρποφόρησε. Η πείρα 10 αιώνων απέδειξε ότι ο Παπισμός παραμένει περιχαρακωμένος και αμετακίνητος στις κακοδοξίες του και ιδίως στις περί πρωτείου πλάνες του, παρ’ όλες τις Ορθόδοξες ερμηνευτικές διασαφήσεις που δόθηκαν σ’ αυτούς, περί του Πετρείου δόγματος, πάνω στο οποίο στηρίζεται κυρίως η φοβερή αυτή πλάνη, η οποία έχει μεταβάλει τον Παπισμό σ’ έναν εγκόσμιο πολιτικό και στην καλλίτερη περίπτωση, θρησκευτικό οργανισμό, απογυμνωμένο από τη Θεία Χάρη και την σώζουσα δύναμη του Χριστού. Αξίζει να τονιστεί ότι σ’ όλες αυτές τις «ενωτικές» προσπάθειες οι άγιοι Πατέρες έθεταν ως απαράβατο όρο ενώσεως την εν μετανοία επιστροφή των αιρετικών παπικών στη σώζουσα αγκαλιά της Εκκλησίας μας. Σήμερα δυστυχώς στους οικουμενιστικούς διαλόγους και συναντήσεις οι διαλεγόμενοι νομίζουν ανοήτως, ότι με «αγαπολογίες» και με ψευτοευγένειες, δηλαδή με τη βοήθεια μιας κίβδηλης και ψεύτικης, κοσμικού τύπου, αγάπης, θα γεφυρώσουν τις χαώδεις δογματικές διαφορές, που χωρίζουν την Ορθοδοξία από την αίρεση.

Ταυτότητα, προέλευση καί ἰδιότητες τῆς Ἐκκλησίας:Ἡ Ἐκκλησία μᾶς κάνει ὅλους ἕνα.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς κάνει ὅλους ἕνα 

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ «χῶρος» καί ὁ «τρόπος», ὅπου γίνεται ἡ ἐν Χριστῷ ἕνωσις ὅλων διά τῆς μετοχῆς στήν ἄκτιστη Θεία δόξα. Στήν Ἐκκλησία - Παράδεισο «ὅλες οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἕνα»[1] . Ἑνώνονται διά τῆς ἄκτιστης ἀγάπης, μετέχοντες στήν ἄκτιστη δόξα τοῦ ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή καί γνήσια ἀγάπη, ἡ μόνη ἀληθινή καί πραγματική δόξα. Αὐτήν τήν ἀγάπη, αὐτήν τήν μετοχή στήν ἄκτιστη δόξα, τήν δίδει ὁ Χριστός στούς ἀληθινούς μαθητάς Του. Στήν Ἀρχιερατική Του προσευχή τό φανερώνει: «καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν»[2]. Ἐκεῖνο, πού μᾶς κάνει ὅλους «ἕνα» μέσα στήν Ἐκκλησία, (τόσο στήν ἐν οὐρανοῖς ὅσο καί στήν ἐπί γῆς) εἶναι ἡ μετοχή μας σ’ αὐτήν τήν ἄκτιστη Θεία δόξα. Αὐτήν τήν ὁποία δίδει ὁ Πατήρ στόν Υἱό καί ὁ Υἱός στούς ἀδελφούς Του, δηλ. σ’ ὅλους ἐκείνους πού Τόν ἀγαποῦν (τηροῦν τό θέλημά τοῦ Πατρός Του[3]).

π.Θεόδωρος Ζήσης, Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἑνώνει, δέν διαιρεῖ

Άρθρο του πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση

…Ἡ ἀποκοπή τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας δέν παραβλάπτει τήν ἑνότητα, ἀλλά τήν ἐνισχύει, καί τήν προφυλάσσει…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΩΝΕΙ, ΔΕΝ ΔΙΑΙΡΕΙ

Ἡ νέα διαιρετική ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

1. Ὁ νέος Πύργος τῆς Βαβέλ: Παγκοσμιοποίηση καί Οἰκουμενισμός

Παρακίνηση γιά τήν συγγραφή τοῦ παρόντος κειμένου μᾶς ἔδωσε ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, κατά τήν ὁποία οἱ θεοκίνητοι συγγραφεῖς τῶν ἐξαίσιων ὕμνων παρουσιάζουν τίς σωτηριώδεις διαστάσεις τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπί τούς ἁγίους μαθητάς καί ἀποστόλους» καί τῆς μόνιμης στή συνέχεια παρουσίας καί ἐνεργείας Του στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Μία σπουδαία διάσταση τῆς ἐνεργείας καί δράσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ ἑνότητα ὅσων ἀνθρώπων γίνονται μέλη τῆς Ἐκκλησίας διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καί ἐνσωματώνονται στό ἕνα καί μοναδικό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔχει κεφαλή τόν Χριστό. Ἔχει γραφῆ ὅτι ὁ μέν Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τό δέ Ἅγιο Πνεῦμα ἡ ψυχή τῆς Ἐκκλησίας, πού ζωοποιεῖ τό σῶμα καί συνδέει, ἑνώνει, τά μέλη μέ τήν κεφαλή καί μεταξύ τους1. Ἐκκλησία καί Ἅγιο Πνεῦμα συνδέονται ὀντολογικά· δέν ὑπάρχει ᾽Εκκλησία, ἐκεῖ ὅπου δέν ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅπως ἐμφαντικά τονίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος «εἰ μή Πνεῦμα παρῆν οὐκ ἄν συνέστη ἡ Ἐκκλησία, εἰ δέ συνίσταται ἡ Ἐκκλησία, εὔδηλον ὅτι τό Πνεῦμα πάρεστιν»2. Ὁ ἴδιος θεοφόρος Πατήρ διδάσκει ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, τίποτε ἀπό ὅσα σχετίζονται μέ τή σωτηρία μας, τό ὁποῖο δέν προέρχεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα: «…Τί γάρ εἰπέ μοι τῶν συνεχόντων τήν σωτηρίαν τήν ἡμετέραν οὐχί διά Πνεύματος ἡμῖν ᾠκονόμηται; Διά τούτου δουλείας ἀπαλλαττόμεθα, εἰς ἐλευθερίαν καλούμεθα, εἰς υἱοθεσίαν ἀναγόμεθα καί ἄνωθεν, ὡς εἰπεῖν, ἀναπλαττόμεθα, τό βαρύ καί δυσῶδες τῶν ἁμαρτημάτων φορτίον ἀποτιθέμεθα· διά τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ἱερέων βλέπομεν χορούς, διδασκάλων ἔχομεν τάγματα· ἀπό τῆς ἐνταῦθα πηγῆς καί ἀποκαλύψεων δωρεαί καί ἰαμάτων χαρίσματα καί τά λοιπά πάντα, ὅσα τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ κοσμεῖν εἴωθεν, ἐνταῦθα ἔχει τήν χορηγίαν»3. Ἡ ἄποψη αὐτή τοῦ Χρυσοστόμου ὅτι τά πάντα εἰς τήν Ἐκκλησίαν χορηγοῦνται ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀποτελεῖ κοινό τόπο τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας. Ὁ Μ. Βασίλειος ἐπί παραδείγματι ἀπαριθμῶν συχνά τίς δωρεές καί ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κυρίως εἰς τό Περί Ἁγίου Πνεύματος ἔργο του, λέγει ὅτι «οὐδέ γάρ ἐστιν ὅλως δωρεά τις ἄνευ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν κτίσιν ἀφικνουμένη»4. Αὐτό ἐπαναλαμβάνει ἐπίσης ὁ πολύ ἀγαπητός εἰς τούς Ὀρθοδόξους ὕμνος τῆς Πεντηκοστῆς: «Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξε, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξε, ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας».

Ἡ Διαθήκη μου. Ἀρχ. Σωφρονίου Σαχάρωφ

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

Άναπέμπω δοξολογία στον Θεό, πού μου έδωσε τή χαρά να σάς δώ σήμερα συνηγμένους έπί τό αύτό. Αγνοώ την ημέρα τού θανάτου μου, άλλά η πείρα των προσφάτων ετών μέ δίδαξε νά περιμένω τό τέλος τής ζωής μου κάθε ημέρα. Κατά τό θέλημα τού Κυρίου, σέ μένα έπεσε ό κλήρος τής μαρτυρίας γιά τον πνευματικό μας πατέρα Σιλουανό, τον όποιο μου φανέρωσε ό Θεός στο αυθεντικό του μεγαλείο.

Έχοντας πλήρη επίγνωση τής μηδαμινότητός μου, προφέρω αυτά τά λόγια γεμάτος από μεγάλο φόβο. Εκείνο πού διδάχθηκα παρά τούς πόδας του, κατά τή διάρκεια τής ζωής του, δεν σκέφτομαι νά τό φυλάξω μόνο γιά τον έαυτό μου, αλλά φλέγομαι από τήν έπιθυμία νά τό μεταδώσω σέ όλους έσάς, σέ εκείνο τό πλήρωμα, στο όποιο εύδόκησε ο Κύριος νά μου αποκαλύψει τον εκλεκτό Του. Θέλω καί δέομαι στον Θεό νά σάς φανερώσει τήν εύδοκία τής καρδιάς μου: νά σάς μεταδώσω αύτό πού έλαβα ώς πνευματική μου διαθήκη.

«Στή μοναχική κοινωνία καί στήν ιδεώδη τάξη, τίθεται σκοπός ή άπόκτηση έκείνης τής ένότητος, γιά τήν όποια προσευχήθηκε ό Χριστός: «ίνα πάντες εν ώσι, καθώς σύ, πάτερ, έν έμοί κάγώ έν σοί, ίνα καί αύτοί έν ήμΐν έν ώσιν», δηλαδή, τής ένότητος κατ’ εικόνα τής Αγίας Τριάδος.

 O Θεός είναι ένας, άλλά σέ τρεις υποστάσεις. Και κατά τούς άποκαλυπτικούς λόγους τής Άγιας Γραφής «ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’εικόνα ήμετέραν και καθ’ όμοίωσιν», πρέπει νά γνωρίζουμε ότι στον άναρχο νου τού Δημιουργού μας, ό Άνθρωπος συνελήφθη ώς ένας, μοναδικός, άλλά σέ πολλές ύποστάσεις.

 Στή θαυμαστή αύτή ένότητα, ό καθένας, κατά κάποιον τρόπο, στήν υπόστασή του, αποτελεί κέντρο τού παντός: οί πάντες καί τά πάντα δι’ αύτόν. Αύτός δέ πάν τό εαυτού καί όλο τον έαυτό του τον προσφέρει γιά όλους καί γιά τον καθένα. Δέν ύπάρχει ούτε μείζον ούτε έλαττον. Ό καθένας, φέροντας στήν προσευχή του όλα τά μέλη τής κοινότητος, όρμά νά άποκτήσει έκείνο τό όποιο έτέθη μπροστά μας ώς έντολή: «Αγαπήσεις τον πλησίον ώς σεαυτόν», δηλαδή, ώς τήν «ιδίαν» ζωή σου.

Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου: Ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν καὶ ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

 

Ὁμιλία ποὺ ἐκφωνήθηκε στὶς 19/5/91, κατὰ τὴν Κυριακὴ ἑορτασμοῦ τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων 318 Πατέρων τῆς Ἃ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου

 

Σή­με­ρα ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας, ἀ­γα­πη­τοί μου, τι­μᾶ τήν μνή­μη τῶν ἁ­γί­ων τρι­α­κο­σί­ων δε­κα­ο­κτώ Πα­τέ­ρων τῆς Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, τῆς ἐν Νι­καί­ᾳ. Καί τήν τι­μᾶ ἀ­φε­νός μέν γιά νά δο­ξά­σει τόν Ἅ­γιο Τρι­α­δι­κό Θε­ό, πού πάν­το­τε δι­α­σώ­ζει τήν ἀ­λή­θεια μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α Του –δι­ό­τι οἱ Σύ­νο­δοι πάν­το­τε δι­έ­σω­ζαν τήν ἀ­λή­θεια τή δογ­μα­τι­κή– καί ἀφετέρου δέ γιά νά τι­μή­σει τούς θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες πού συγ­κρο­τοῦ­σαν αὐ­τές τίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους.

Ἀλ­λά ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας ὁ­μοί­ως θέ­λει νά προ­βάλ­λει –ἔ­τσι του­λά­χι­στον φαί­νε­ται στή ση­με­ρι­νή εὐ­αγ­γε­λι­κή πε­ρι­κο­πή–[1] τήν ἑ­νό­τη­τα τῶν πι­στῶν ἐν ἀ­γά­πῃ καί ἀ­λη­θεί­ᾳ. Προ­σέξ­τε: τήν ἑνότητα ἐν ἀ­γά­πῃ καί ἀ­λη­θεί­ᾳ!

Αὐ­τό τό ἴ­διο πρό­βλη­μα φαί­νε­ται ὅ­τι ὑ­πάρ­χει πάν­το­τε μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α, τό πρό­βλη­μα τῆς ἑ­νό­τη­τος ἐν ἀ­γά­πῃ καί ἀ­λη­θεί­ᾳ, ἀ­κρι­βῶς γιατί κα­τά κά­ποι­ον τρό­πο δέν εἶ­ναι λί­γοι ἐ­κεῖ­νοι πού διατα­ράσ­σουν αὐ­τή τήν ἑ­νό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πάν­το­τε, φυ­σι­κά μέ­χρι σή­με­ρα, ἀλ­λά καί μέ­χρι πού νά τε­λει­ώ­σει ἡ Ἱ­στο­ρί­α.

Τό πρό­βλη­μα τῆς ἑ­νό­τη­τος τῶν ἀν­θρώ­πων ἤ­δη εἶ­χε τε­θεῖ καί με­τά τόν κα­τα­κλυ­σμό τοῦ Νῶε. Θά θυ­μᾶ­στε, ὅ­ταν ἔ­γι­ναν πολ­λοί οἱ ἀ­πό­γο­νοι τοῦ Νῶ­ε, θέ­λη­σαν νά δι­α­τη­ρή­σουν αὐ­τήν τήν ἑ­νό­τη­τα, πρίν ἀ­κό­μη δι­α­σπα­ροῦν στά πέ­ρα­τα τῆς οἰ­κου­μέ­νης, καί ἄν ἦ­ταν δυ­να­τόν νά δι­α­τη­ρή­σουν αὐ­τήν τήν ἑ­νό­τη­τα καί με­τά τήν δι­α­σπο­ρά τους. Γι’ αὐ­τό θέ­λη­σαν νά ἀ­φή­σουν ἕ­να μνη­μεῖ­ο ἑ­νό­τη­τός τους, πού θά ἦ­ταν ἕ­να ὑ­λι­κό μνη­μεῖ­ο, ἕ­νας πλίνθι­νος πύρ­γος, ὁ ὁποῖος θά ἔ­φθα­νε ἕ­ως τόν οὐ­ρα­νό –του­λά­χι­στον τέ­τοι­α ἀν­τί­λη­ψη μπο­ροῦ­σαν νά ἔχουν πε­ρί οὐ­ρα­νοῦ! Ἦταν ὁ γνω­στός μας πύρ­γος τῆς Βα­βέλ. Ὁ Θε­ός ὅ­μως, ὅ­πως γνω­ρί­ζου­με ἀ­πό τήν Ἁ­γί­α Γρα­φή, ἀ­πό τό βι­βλί­ο τῆς Γε­νέ­σε­ως, συ­νέ­χε­ε τίς γλῶσ­σες τους, μπέρ­δε­ψε τίς γλῶσ­σες τους, γιά νά μήν πραγ­μα­το­ποι­η­θεῖ αὐ­τό τό μνη­μεῖ­ο.[2]

Αὐ­τό βε­βαί­ως γι’ αὐ­τούς ἦ­ταν δεῖγ­μα μιᾶς ἑ­νό­τη­τος, ὅ­πως ἤ­δη σᾶς εἶ­πα, ἀλ­λά ἑ­νό­τη­τος ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­κῆς, δη­λα­δή ἐ­πα­νά­λη­ψη τοῦ πρα­πα­το­ρι­κοῦ ἁ­μαρ­τή­μα­τος. Δι­ό­τι ποι­ό ἦ­ταν τό προ­πα­το­ρι­κό ἁ­μάρ­τη­μα; Ἦ­ταν...ὁ ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­σμός· δη­λα­δή ἐ­γώ, ὁ Ἀ­δάμ, νά γί­νω θε­ός. Μά στό σχέ­διο τοῦ Θε­οῦ ἦ­ταν νά γί­νει ὁ Ἀ­δάμ κα­τά χά­ριν θε­ός. Ὄχι· ἐ­γώ νά γί­νω θε­ός, ἀλ­λά χω­ρίς τόν Θε­ό. Αὐ­τή ἡ αὐ­το­νο­μί­α, αὐ­τός ὁ ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­σμός.

Τό ἴδιο ἀ­κρι­βῶς γί­νε­ται καί μέ τούς πλα­νῆ­τες, πού γυ­ρί­ζουν γύ­ρω ἀ­πό τόν ἥ­λιο καί φω­τί­ζον­ται, παίρ­νο­ντας ὅ­μως τό φῶς ἀ­πό τόν ἥ­λιο. Ἄν οἱ πλα­νῆ­τες, ἄς ποῦμε, ἔ­λε­γαν κά­ποι­α στιγ­μή «Δέν χρει­α­ζό­μα­στε τό φῶς τοῦ ἥ­λιου· θά χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με τό δι­κό μας τό φῶς», θά τούς λέγαμε: «Ποι­ό δι­κό σας φῶς;... Ἐ­σεῖς οἱ πλα­νῆ­τες δέν εἶ­στε αὐ­τό­φω­τοι». Τό ἴ­διο θά λέ­γα­με καί στούς πρω­το­πλά­στους:

Μακαριστού γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου: Ἡ ἑ νό τη τα τῶν πι στῶν και η αίρεση του Οικουμενισμού

Εκφωνήθηκε στις 19/5/91, κατά την Κυριακή εορτασμού της μνήμης των Αγίων 318 Πατέρων της Α΄Οικουμενικής Συνόδου.

Παρακαλῶ πά ρα πο λύ προ σέξ τε αὐ τό ἐ δῶ τό ση μεῖ ο· εἶ ναι ἐ πί και ρο ὅ σο πο τέ ἄλ λο τε. Δι ό τι ὁ Οἰ κου με νι σμός αὐ τή τήν στιγ μή –πού δέν εἶ ναι τί πο τα ἄλ λο πα ρά ἕ να ἀ να κά τω μα ὅ λων τῶν αἱ ρέ σε ων, ἕ να ἀ να κά τω μα, πραγ μα τι κό ἀ να κά τω μα– σοῦ λέ ει: «θά ἔ χου με τήν ἑ νό τη τα ἐν ἀ γά πῃ». 

 Ὄ χι, κύ ριοι· ἡ ἑ νό τη τα δέν θά εἶ ναι μόνο ἐν ἀ γά πῃ, ἀλ λά θά εἶ ναι «ἐν ἀ γά πῃ καί ἐν ἀ λη θεί ᾳ». Καί τό «ἐν ἀ λη θεί ᾳ» ση μαί νει δογ μα τι κή ἀ λή θεια, δη λα δή ὀρ θο δο ξό τητα. Δέν μπο ρῶ ἐ γώ νά ἔ χω ἑ νό τη τα μ’ ἐσέ να, ὅ ταν ἐσύ δέν πι στεύ εις τοῦ το ἤ ἐ κεῖ νο καί ἡ πί στη σου εἶ ναι παρ δα λή. Δέν μπο ρῶ νά ἔ χω μαζί σου ἑ νό τη τα. 

     Ἐ ξάλ λου, για τί ἀ γω νί στη καν οἱ Πα τέ ρες τῆς Ἐκ κλη σί ας μας; Για τί τούς προ βάλ λει σή με ρα ἡ Ἐκ κλη σί α –του λά χι στον τούς Πα τέ ρες τῆς Α΄ Οἰ κου με νι κῆς Συ νό δου– καί τούς τι μᾶ; Γιά νά ὑ πεν θυ μί ζει ὅ τι ἡ ἑ νό τη τα πρέ πει νά εἶ ναι καί ἐν ἀ λη θεί ᾳ.

«Ἐ ὰν μὴ Κύ ριος φυ λά ξῃ πό λιν, εἰς μά την ἠ γρύ πνη σεν ὁ φυ λάσ σων»[12]. Ἐ άν ὁ Κύ ριος δέν φυ λά ξει τήν πό λη, μά ται α ἀ γρύ πνη σαν οἱ σκο ποί της, αὐτοί πού φυ λᾶ νε τήν πό λη. 

Τό λέ ω αὐ τό για τί ἔ χου με τούς Τούρ κους ἀ πό ’δῶ, τούς πα ρα τούρ κους ἀ πό ’κεῖ... τούς πα ρα πά νω καί τούς πα ρα κά τω... Ὅ λους αὐ τούς, ἄν μᾶς ἐ πι τε θοῦν, δέν θά μπο ρέ σου με νά κά νου με τί πο τα γιά νά τούς βγά λου με ἀ πό τήν πα τρί δα μας, ἐ άν τήν πα τρί δα μας δέν τήν φυ λά ει ὁ Χρι στός. Αὐ τό βε βαί ως δέν κα ταρ γεῖ τήν ἄ μυ να. Προ σέξ τε: δέν κα ταρ γεῖ τήν φύλαξη τῶν συνόρων. Μή πως καί οἱ Ἑ βραῖ οι δέν ἔ κα ναν πο λέ μους; Ὅ ταν ὅ μως ὁ Θε ός εὐ λο γοῦ σε τήν προ σπά θειά τους, ἦ ταν τρο παι ο φό ροι στόν πό λε μο· ὅ ταν δέν τήν εὐ λο γοῦ σε τήν προ σπά θειά τους, ἦ ταν κά τι φο βε ρό!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ΟΙΚΟΥΜ.ΣΥΝΟΔΟΥ
Ἡ ἑ νό τη τα τῶν πι στῶν 

Σή με ρα ἡ Ἐκ κλη σί α μας, ἀ γα πη τοί μου, τι μᾶ τήν μνή μη τῶν ἁ γί ων τρι α κο σί ων δε κα ο κτώ Πα τέ ρων τῆς Α΄ Οἰ κου με νι κῆς Συ νό δου, τῆς ἐν Νι καί ᾳ. Καί τήν τι μᾶ ἀ φε νός μέν γιά νά δο ξά σει τόν Ἅ γιο Τρι α δι κό Θε ό, πού πάν το τε δι α σώ ζει τήν ἀ λή θεια μέ σα στήν Ἐκ κλη σί α Του –δι ό τι οἱ Σύ νο δοι πάν το τε δι έ σω ζαν τήν ἀ λή θεια τή δογ μα τι κή– καί ἀφετέρου δέ γιά νά τι μή σει τούς θε ο φό ρους Πα τέ ρες πού συγ κρο τοῦ σαν αὐ τές τίς Οἰ κου με νι κές Συ νό δους.

Ἀλ λά ἡ Ἐκ κλη σί α μας ὁ μοί ως θέ λει νά προ βάλ λει –ἔ τσι του λά χι στον φαί νε ται στή ση με ρι νή εὐ αγ γε λι κή πε ρι κο πή–[ Ἰωάν. 17, 1-13] τήν ἑ νό τη τα τῶν πι στῶν «ἐν ἀ γά πῃ καί ἀ λη θεί ᾳ». Προ σέξ τε: τήν ἑνότητα «ἐν ἀ γά πῃ καί ἀ λη θεί ᾳ»!

Αὐ τό τό ἴ διο πρό βλη μα φαί νε ται ὅ τι ὑ πάρ χει πάν το τε μέ σα στήν Ἐκ κλη σί α, τό πρό βλη μα τῆς ἑ νό τη τος ἐν ἀ γά πῃ καί ἀ λη θεί ᾳ, ἀ κρι βῶς γιατί κα τά κά ποι ον τρό πο δέν εἶ ναι λί γοι ἐ κεῖ νοι πού διατα ράσ σουν αὐ τή τήν ἑ νό τη τα τῆς Ἐκ κλη σί ας, πάν το τε, φυ σι κά μέ χρι σή με ρα, ἀλ λά καί μέ χρι πού νά τε λει ώ σει ἡ Ἱ στο ρί α. 

Τό πρό βλη μα τῆς ἑ νό τη τος τῶν ἀν θρώ πων ἤ δη εἶ χε τε θεῖ καί με τά τόν κα τα κλυ σμό τοῦ Νῶε. Θά θυ μᾶ στε, ὅ ταν ἔ γι ναν πολ λοί οἱ ἀ πό γο νοι τοῦ Νῶ ε, θέ λη σαν νά δι α τη ρή σουν αὐ τήν τήν ἑ νό τη τα, πρίν ἀ κό μη δι α σπα ροῦν στά πέ ρα τα τῆς οἰ κου μέ νης, καί ἄν ἦ ταν δυ να τόν νά δι α τη ρή σουν αὐ τήν τήν ἑ νό τη τα καί με τά τήν δι α σπο ρά τους. Γι’ αὐ τό θέ λη σαν νά ἀ φή σουν ἕ να μνη μεῖ ο ἑ νό τη τός τους, πού θά ἦ ταν ἕ να ὑ λι κό μνη μεῖ ο, ἕ νας πλίνθι νος πύρ γος, ὁ ὁποῖος θά ἔ φθα νε ἕ ως τόν οὐ ρα νό –του λά χι στον τέ τοι α ἀν τί λη ψη μπο ροῦ σαν νά ἔχουν πε ρί οὐ ρα νοῦ! Ἦταν ὁ γνω στός μας πύρ γος τῆς Βα βέλ. Ὁ Θε ός ὅ μως, ὅ πως γνω ρί ζου με ἀ πό τήν Ἁ γί α Γρα φή, ἀ πό τό βι βλί ο τῆς Γε νέ σε ως, συ νέ χε ε τίς γλῶσ σες τους, μπέρ δε ψε τίς γλῶσ σες τους, γιά νά μήν πραγ μα το ποι η θεῖ αὐ τό τό μνη μεῖ ο.[ Γέν. 11, 1-9].

Αὐ τό βε βαί ως γι’ αὐ τούς ἦ ταν δεῖγ μα μιᾶς ἑ νό τη τος, ὅ πως ἤ δη σᾶς εἶ πα, ἀλ λά ἑ νό τη τος ἀν θρω πο κεν τρι κῆς, δη λα δή ἐ πα νά λη ψη τοῦ πρα πα το ρι κοῦ ἁ μαρ τή μα τος. Δι ό τι ποι ό ἦ ταν τό προ πα το ρι κό ἁ μάρ τη μα;

Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ σύγχρονος χριστιανικός κόσμος (Ἱερομόναχος Λουκᾶς Γρηγοριάτης)

 

Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔζησαν σέ βάθος τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό ἐβίωσαν βαθύτατα τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, καί γι’ αὐτό κατενόησαν τήν σημασία καί τήν ἀπόλυτη ἀναγκαιότητα τῆς ἑνότητός της. Σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τους καί ἐμεῖς πιστεύουμε καί ὁμολογοῦμε «Εἰς Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας φανερώνεται στό δόγμα, στήν Εὐχαριστία, στήν ἁγιότητα.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, ἐπειδή μόνη αὐτή εἶναι Ἁγία καί Καθολική καί Ἀποστολική. Σύγχρονες ἑρμηνεῖες πού θέλουν τήν Ἐκκλησία νά εἶναι Μία καί νά περιλαμβάνῃ καί τίς διάφορες χριστιανικές ἐκκλησίες-ὁμολογίες, δέν ἔχουν ἔρεισμα στήν ὀρθόδοξο Ἐκκλησιολογία, διότι κατά τούς ἁγίους Πατέρας ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας συνυφαίνεται μέ τήν Ὀρθοδοξία. Οἱ χριστιανικές κοινότητες πού ἔχουν διολισθήσει σέ ἑτεροδοξία καί παραμένουν σέ αὐτήν, ἔχουν ἐκπέσει ἀπό τήν ἁγιότητα, τήν καθολικότητα καί τήν ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Οἱ ἅγιοι Πατέρες περιφρούρησαν τόν θησαυρό τῆς ἑνότητός της μέ ἀδιαπραγμάτευτο κριτήριο τήν ἀποστολική Πίστι καί Παράδοσι, ἡ ὁποία συνιστᾶ τήν Ὀρθοδοξία. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος βλέπει τίς ἄλλες «χριστιανικές» κοινότητες, πού δέν βρίσκονται στήν ἑνότητα τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς «κακές παραφυάδες πού γεννοῦν θανατηφόρο καρπό, διότι δέν εἶναι φυτεία τοῦ Πατρός» [1]. Γι’ αὐτό διασφαλίζει τήν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν στήν Καθολική Ἐκκλησία μέ τήν προτροπή γιά ὁμολογία μιᾶς πίστεως καί τήν τέλεσι μιᾶς εὐχαριστίας: «μιᾷ πίστει καὶ ἑνὶ κηρύγματι καὶ μιᾷ εὐχαριστίᾳ χρῆσθαι· … ἓν θυσιαστήριον πάσῃ τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ εἷς ἐπίσκοπος ἅμα τῷ πρεσβυτερίῳ καὶ τοῖς διακόνοις, τοῖς συνδούλοις μου … ἓν δὲ καὶ τὸ κήρυγμα καὶ ἡ πίστις μία καὶ τὸ βάπτισμα ἓν καὶ μία ἡ Ἐκκλησία, ἣν ἱδρύσαντο οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι ἀπὸ περάτων ἕως περάτων ἐν τῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ» [2].

Ποιά εἶναι ἡ Πραγματική Ἑνότητα καί πῶς θά τήν ζήσουμε,(Πρός Ἐφεσίους, Κεφ. 4, στ.3) Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ποιά εἶναι ἡ Πραγματική Ἑνότητα καί πῶς θά τήν ζήσουμε,(Πρός Ἐφεσίους, Κεφ. 4, στ.3) Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης,Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 15-10-2017( Σύναξη) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Ἡ ἀληθινή ἑνότητα εἶναι καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ ἀληθινή ἑνότητα εἶναι καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 5-6-2017 (Κήρυγμα) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Ἡ κακοποίηση καί διαστρέβλωση τῆς προσευχῆς τοῦ Χριστοῦ «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν»

Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ «ΙΝΑ ΠΑΝΤΕΣ ΕΝ ΩΣΙΝ»

«Στὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχὴ δὲν γίνεται λόγος γιὰ μιὰ ἐξωτερικὴ ἑνότητα, ἀλλὰ γιὰ ἑνότητα στὸΣῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δόθηκε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς».

Προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ ἑνότητα

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου (νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)

«Ὀσμὴ Γνώσεως» Ἐκδόσεις «Τέρτιος», Κατερίνη 1985, σελ. 99-102

«Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου, ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς» (Ἰω. ιζ´ 11)

    

Στὴν προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ, τμῆμα τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν μαθητῶν-Χριστιανῶν. Ὁ Χριστὸς παρακαλεῖ τὸν Πατέρα Του νὰ τηρῆ τοὺς μαθητὰς ἐν τῷ ὀνόματί Του «ἵνα ὦσιν ἓν». Τὸ χωρίον αὐτὸ χρησιμοποιεῖται συχνὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὶς περισσότερες φορές, ἂν ὄχι πάντοτε, κακοποιεῖται καὶ διαστρεβλώνεται. Διότι ἐδῶ ὁ Κύριος δὲν παρακαλεῖ γιὰ τὴν μελλοντικὴ ἑνότητα τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ γιὰ τὴν ἑνότητα «ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Χριστοῦ», ποὺ δίδεται στοὺς ἁγίους καὶ εἶναι παροῦσα πραγματικότητα μέσα στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὴ τὴν βαθειὰ σημασία τοῦ αἰτήματος τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ θὰ προσπαθήσουμε νὰ δοῦμε στὰ ἀμέσως ἑπόμενα.

Ἑρμηνεία τοῦ «ἵνα ὦσιν ἓν»

     Γιὰ νὰ μπορέση κανεὶς νὰ ἑρμηνεύση καλὰ τὸ χωρίο αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ δῆ μέσα στὰ πλαίσια ὁλόκληρης τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς, ποὺ εὑρίσκεται στὸ δέκατο ἕβδομο (ιζ´) κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου. Παρατηρεῖ κανεὶς ὅτι ὅπου ὑπάρχει ἡ φράση «ἵνα ὦσιν ἓν» συνδέεται ἀμέσως μὲ τὸ «καθὼς ἡμεῖς», μὲ τὸ «ἐν ἡμῖν», μὲ τὴν δόξα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ σύνδεσι αὐτὴ μᾶς δίδει τὴν πραγματικὴ ἑρμηνεία τοῦ χωρίου αὐτοῦ ποὺ μελετᾶμε.