Κυριακὴ τοῦ ἄφρονος πλουσίου (Θʼ Λουκᾶ)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἡ ψυχή, ὡς πνοή τοῦ Πλάστου Τριαδικοῦ Θεοῦ, εἶναι κατά χάριν ἀθάνατη, κτιστή. Λογική, αὐτεξούσια, μέ χάρισμα ἀρχικόν καί βασιλικόν. Δηλαδή, νά ἄρχει καί νά βασιλεύει τῆς δημιουργίας. Ἁπλή στήν οὐσία, διακρίνεται σέ νοῦ, λόγο, πνεῦμα, ἀδιαιρέτως διαιρούμενα.

Ὁ νοῦς, ὡς ἡ ἀνώτατη αἴσθησις τῆς ψυχῆς, δύναται κατά προαίρεσιν καί χάριν νά κοινωνεῖ μέ τόν Τριαδικόν Θεόν, δεχόμενος τόν ἁγιασμόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τόν μεταδίδει καί στό συνημμένο σῶμα, χαρίζοντάς του μακρότητα ἡμερῶν, χαρά καί εὐφροσύνη καθ’ὅσον ἀφουγκράζεται, τό σωτήριον τοῦ Θεοῦ, τόν Μεσσίαν.

Ἡ διδασκαλία τῆς μίας, ἁγίας, καθολικῆς καί ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διά τῶν ἁγίων Προφητῶν, Ἀποστόλων καί Πατέρων, διαχρονικά ἀποκαλύπτει: «Τήν ψυχή, τήν τέρπει ἡ προσευχή, τήν ἐξαγνίζει ἡ μετάνοια, τήν ἀνυψώνει ἡ ταπείνωση, τήν λαμπρύνει ἡ φιλαδελφία, τήν ὀμορφαίνει ἡ ἀγάπη εἰς τόν Θεόν καί εἰς τόν πλησίον». Ἡ ἐλεημοσύνη, τά σπλάχνα οἰκτιρμῶν, μέσα σέ ὅλες αὐτές τίς περιεκτικές ἅγιες ἀρετές, καθιστοῦν τήν ψυχή κεκοσμημένη, θεόπνευστη, μακράν πάσης σκληροκαρδίας καί μηχανῆς τοῦ πολεμήτορος ἀνθρωποκτόνου διαβόλου.

Προφανῶς λοιπόν, ἁγία γερόντισσα, σκέψεις καί πράξεις σάν αὐτές πού ἀκούσαμε στό Εὐαγγέλιο σήμερα: «…καί συνάξω ἐκεῖ πάντα τά γεννήματά μου καί τά ἀγαθά μου καί ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου…ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου·», ἀποτελοῦν τήν μέγιστη ἀφροσύνη καί ἀχαριστία ἀνθρώπου ὑπό τόν ἥλιον. Μέ τό πάθος τῆς ἀπληστίας παροργίζεται ὁ Θεός, συστέλλεται ἡ θεία Χάρις καί παραχωρεῖται ἐξουσία στόν ἀνθρωποκτόνο καί ψεύστη Σατανᾶ, ὥστε νά ἐνεργοποιήσει τήν κακία του ἐναντίον κάθε ἀνόητου πού σκέφτεται ἔτσι καί ἀφοῦ τόν βασανίσει ἕως τέλους, νά τοῦ πάρει βιαίως τήν ἀχάριστη ψυχή· καί τρέμουσα νά τήν ὁδηγήσει στόν Ἅδη.

Βλέπουμε ἀδελφοί σ’ αὐτήν τήν περίπτωση, τήν ἀπόλυτη ἀποτυχία τῆς ὑπαρξιακῆς προοπτικῆς πού εἶναι ὁ ἁγιασμός ἡμῶν, ψυχῆς τε καί σώματος. Ἡ ἐντολή εἶναι: «Γίνεσθε ἅγιοι ὅτι ἐγώ ἅγιος εἰμι», λέγει ὁ Κύριος.Ἐν τούτοις, ἡ ἀποτυχία αὐτή συμβαίνει καί ὁλοκληρώνεται μέ ἀποκλειστική εὐθύνη τοῦ ἀφρόνως σκεπτομένου πλουσίου.

Θεωροῦμε, ἁγία γερόντισσα, ὅτι ὁ Θεός ὡς Παντογνώστης γνωρίζει τήν ροπή τῶν ἀφρόνων καί ἐνίοτε ἐπιτρέπει, διά τῶν καιρικῶν συνθηκῶν νά ὑπερπλεονάσει ἡ ἐσοδεία τῶν καρπῶν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, οὕτως ὥστε εἰ δυνατόν, νά βοηθηθοῦν καί πνευματικά.

Κυριακή τῶν Μυροφόρων, πρεσβυτέρου Ἀθανασίου Μηνᾶ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνανέωση τῆς ἀνθρωπίνης φύσης. Εἶναι ἀνάπλασις καί ἐπάνοδος πρός τήν ἀθάνατη ζωή τοῦ πρώτου Ἀδάμ τόν ὁποῖον γιά τήν ἁμαρτία, τόν καταβρόχθισε ὁ θάνατος καί ἐπέστρεψε στό χῶμα, ἀπ’ ὅπου ἐπλάσθηκε. Μεγάλος ὁ πόνος ἀδελφοί, ὅταν ζητᾶμε νά φτιάξουμε ψεύτικα εἴδωλα, μιά ψεύτικη εἰκόνα γιά τόν ἑαυτό μας, ὅπως ἔκαναν ἐπιπόλαια οἱ Πρωτόπλαστοι.

Ἐν τούτοις, ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ἔφερε τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, πρῶτα στήν Θεοτόκο Μητέρα, τήν Ἀειπάρθενο καί στή συνέχεια στίς Μυροφόρες· ἐξαιτίας ὅτι αὐτές ἀγάπησαν πολύ καί ἡ ἀγάπη ἔξω ἐκβάλλει τόν φόβο· «Μή φοβεῖσθε ὑμεῖς», λέγει ὁ Ἄγγελος στίς Μυροφόρες.

Σήμερα, ἐπικρατεῖ ἡ γνώμη σέ κάποιους: «Σκέφτομαι, ἄρα ὑπάρχω»· μεγάλο λάθος. Ἡ ἀλήθεια εἶναι: «Ἀγαπῶ, πιστεύω, ἄρα δέν φοβᾶμαι· ἄρα ὑπάρχω». Οἱ Ἀπόστολοι, ἁγία γερόντισσα, πρίν τήν Ἁγία Πεντηκοστή, μέτρησαν μέ τήν λογική τά πράγματα· εἶπαν: «Ἀπέναντί μας, ὁπλισμένοι στρατιῶτες, μῖσος θανατηφόρο τῶν Ἰουδαίων· τί κάνουμε; Κλεινόμαστε μέσα, ἀμπαρώνουμε τίς πόρτες, βάζουμε καί τό σύρτη· περιμένουμε».

Ἐξαίρεση στόν κανόνα, οἱ δύο πού τόλμησαν· ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος. Αὐτοί, εἶναι ἀλήθεια, ὅτι κινήθηκαν ἀπό τό ὀρθόδοξο ἀνδρικό φιλότιμο καί κατήγγειλαν μέ τήν στάση τους, τήν ἀδικία πού ἔγινε στόν Χριστό ἐκ μέρους τῶν ὑπερήφανων καί δόλιων ἀνθρώπων καί ἐφρόντισαν τήν ταφήν, λαμβάνοντες μοναδικήν εὐλογίαν στούς αἰῶνες. Ἐν τούτοις ἀδελφοί, ἡ ὑπερηφάνεια, δέν γνωρίζει τέλος στίς ἐπιδιώξεις καί στίς ἀπαιτήσεις της· φθάνει καί μέχρι τόν θάνατο τοῦ Θεοῦ καί τῶν φίλων Του. Ὅμως, ἡ ἀγάπη τῶν Μυροφόρων καί τό φιλότιμο τῶν νυκτερινῶν μαθητῶν, δέν δεσμεύεται ἀπό τούς μοχλούς τοῦ Ἅδη καί τόν φόβο τῶν κακοποιῶν ἀνθρώπων.

Δ' Κυριακή τῶν Νηστειῶν. Πρεσβυτέρου Ἀθανασίου Μηνᾶ

Δ’ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«…Καί πολλάκις αὐτόν καί εἰς πῦρ ἔβαλε καί εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπωλέσῃ αὐτόν·»[1]. Πορνεία καί μέθη καί ὅποια ἄλλη ἁμαρτία γίνεται μέ τό σῶμα, εἶναι φοβερές πράξεις τῆς σάρκας πού διευκολύνουν τόν Βεελζεβούλ, νά ἐπικρατήσει. Παραχωροῦνται δικαιώματα στά πονηρά πνεύματα· «πᾶσα παράβασις καί παρακοή ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν». Καταλαμβάνεται ἔτσι ὁ οἶκος τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος καί ὁ ἀπρόσεκτος ἀφρίζει, τρίζει τά δόντια, μπερδεύεται καί μένει ἀναίσθητος· δέσμιος τῶν πονηρῶν πνευμάτων.

Ἐντούτοις, ὁ φιλάνθρωπος Χριστός ἦλθε νά λύσει τά δεσμά τοῦ πονηροῦ νά φανερώσει τήν κακία του καί νά ἐλευθερώσει τό πλάσμα Του ἀπό πράξεις ἀσχημοσύνης. Σαφῶς, σεβαστή γερόντισσα, ὁ Ἰησοῦς ζητάει καί τήν συνεργασία τῶν ἀνθρώπων ὥστε, διά τῆς ἀληθινῆς πίστεως, ὅλα νά εἶναι δυνατά σ’ἐκεῖνον πού πιστεύει ·«πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι».

Οἱ γονεῖς, ἐν προκειμένῳ, φρονοῦμε ἀδελφοί, ὅτι φέρουν κυρίαν τήν εὐθύνη γιά τήν ἐν Χριστῷ παιδαγωγία τῶν παιδιῶν. Στήν ἐρώτηση τοῦ Κυρίου: «Ἀπό πότε συμβαίνει», ἀπαντοῦν: «Παιδιόθεν».

Συνεπῶς, μέ νηστεῖες, προσευχές, ἀγρυπνίες, κόπους τοῦ σώματος καί τήν ἐκκοπή τοῦ θελήματος μέ ταπείνωση ψυχῆς, καθιστοῦμε ἀνίσχυρα τά πονηρά πνεύματα πού κινοῦνται ἐναντίον μας καί ἐναντίον τῶν παιδιῶν μας, πού ἔτσι τελικά προστατεύονται. Αὐτή εἶναι ἡ διδασκαλία σήμερα τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀκούγοντας πράγματι, τόν λόγο τοῦ Θεανθρώπου, μέ καλή προαίρεση, ζητοῦμε νά μᾶς χαρίσει ἀληθινή και τέλεια πίστη, ὥστε μέ δάκρυα κατανύξεως καί ἀληθινή μετάνοια, νά ὑπερνικοῦμε τά τεχνάσματα πού οἱ δαίμονες ἐκστρατεύουν μέ κακία ἐνάντια στά παιδιά μας, στίς οἰκογένειές μας. Ἡ κλίμακα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, τήν μνήμη τοῦ ὁποίου ἑορτάζουμε σήμερα, γίνεται στήριγμα καί ἀψευδής σύμβουλος στήν πνευματική μας πορεία, γιά νά φθάσουμε ἀπλανῶς στήν κορυφή τῶν ἀρετῶν καί στήν τελική νίκη.

Κυριακή Γ Νηστειῶν (Σταυροπροσκύνησις). Πρεσβυτέρου Ἀθανασίου Μηνᾶ

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Οἱ ἄκτιστες ἐνέργειες ἀκτινοβολοῦνται στή ζωή τῶν Ἁγίων. Οἱ Ἅγιοι θυσίασαν τήν ζωή τους διά τήν ὁμολογία τοῦ Ἰησοῦ καί τήν ὑπακοή σ’Αὐτόν. Δέν δίστασαν· καί ἐνέταξαν τό «ἐγώ», στό «Ἐσύ Κύριε». Πλημμύρισαν ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μέ χαρά δέ καί λαχτάρα μιμήθηκαν τά παθήματα καί τήν ὑπομονήν τοῦ Θεανθρώπου, ἵνα μείζονα ζωήν κληρονομήσωσιν. Διότι πίστευαν: «Τί θά ὡφελήσει τόν ἄνθρωπον, ἐάν κερδίσει τόν κόσμον ὅλον καί πεθάνει μέσα στό «ἐγώ» του, στήν κόλασή του, χωρίς τήν κοινωνία μέ τόν Χριστόν καί τούς ἀδελφούς του, ἀπορρίπτοντας τήν σταυροαναστάσιμη ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ»;

Δόμησαν οἱ σεσωσμένοι τήν προσωπικότητά τους, στό ἁγιασμένο καί ἡρωϊκό ἰδεῶδες· καί μέ ἱδρῶτα πού γινόταν μῦρον, στό μυροδοχεῖον τῆς καρδιᾶς των, ἔβρεχαν μέ λεπτότητα καί διάκριση τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ.

Συσταυρωμένοι μέ τόν Χριστό στόν Σταυρόν, ἄκουγαν, πρόσεχαν, μάθαιναν, παραμένοντες πάντοτε, καρφωμένοι στόν Τίμιον Σταυρόν, ὅπου τά πονηρά βέλη τοῦ Βεελζεβούλ, γίνονται καταγέλαστα. «Ἰδού ἔστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω», λέει ὁ Κύριος· ὁ κόσμος παρέρχεται· ἡ Ἀλήθεια ἐλήλυθε· ὁ Χριστός μένει εἰς τόν αἰῶνα. Συνεπῶς ἡ εἰλικρίνεια, ἡ αὐθεντικότητα καθώς καί ἡ θυσιαστική ἀγάπη πού ἀπορρέουν ἀπό τόν Τίμιον Σταυρόν, γι’ αὐτούς πού Τόν προσκυνοῦν ἐπάξια σήμερα, εἶναι τό αὐθεντικό κριτήριο ὅτι ὁ Θεός Πατήρ εἶναι ἀληθής· ἐπίσης ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μοναδικός Σωτῆρας καί Λυτρωτής τοῦ κόσμου.

Κυριακή Β Νηστειῶν. Πρεσβυτέρου Ἀθανασίου Μηνᾶ

ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἡ δημιουργική καί σωστική πρόνοια τοῦ Θεοῦ· ἡ πρόοδος τῆς Ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ πρός τόν κόσμο, φώτισε τίς καρδιές τῶν τεσσάρων πιστῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά συλλάβουν καί νά ὁλοκληρώσουν τό σωτηριῶδες αὐτό σχέδιο βοηθείας, ὡς πρός τόν παράλυτο ἀδελφό τους.

Στήν σημερινή Εὐαγγελική περικοπή, ἀναφέρεται ἀκριβῶς ἡ ἐπαινετή προσπάθεια τῶν τεσσάρων, ὥστε νά στεφθεῖ μέ ἐπιτυχία τό παράτολμο σχέδιό τους. Μέ τήν βοήθεια τῆς φρόνησης, σωφροσύνης, ἀνδρείας καί δικαιοσύνης, τῶν τεσσάρων αὐτῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς πέτυχαν ὥστε ὁ Παραλυτικός νά βρεθεῖ στά πόδια τοῦ Ἰησοῦ· βέβαια ἀφ’ ὅτου χάλασαν τήν στέγη. Δηλαδή, ἀπέρριψαν τίς σαχλές θεωρίες τῆς ψευδονύμου γνώσεως.

Οἱ Ἄγγελοι στόν οὐρανό, ἄρχισαν νά πανηγυρίζουν. «·Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Ἐν τούτοις σεβαστή γερόντισσα, στήν χαρά αὐτή τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, πού γίνεται ἐπί ἐνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι,(οἱ ἁμαρτίες εἶναι καί ἡ αἰτία τῆς σωματικῆς παραλύσεως) κάποιοι, φθονοῦντες τόν Ἰησοῦν, ἐξέλαβαν τή θεϊκή ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ, σάν βλασφημία. «τί οὗτος οὔτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μή εἷς, ὁ Θεός»;

Ἀλλά ταλαίπωροι Φαρισαῖοι, ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἔχει τήν ἐξουσίαν ἀφιέναι ἐπί τῆς γῆς ἁμαρτίας ὡς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ πού προσέλαβε τήν ἀνθρωπίνη Φύση, ἀτρέπτως καί ἀναλλιώτως καί ἔγινε ἄνθρωπος κατά τόν θεῖο Χρυσόστομο καί Μ. Βασίλειο(Θεία Λειτουργία). Ἔγινε αἰώνιος Ἀρχιερεύς ἡμῶν.

Ἡ Σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου (π. Ἀθανάσιος Μηνάς)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε την εορτή της Συνάξεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Πιστεύουμε καί ὁμολογοῦμε ἀγαπητοί μου ἀδελφοί ὅτι δέν ὑπάρχει κανένα πρόσωπο στόν οὑρανό καί στή γῆ πού νά γνωρίστηκε καί νά ἐγνώρισε πού νά ἀγαπήθηκε καί νά ἀγάπησε τόσο τόν Τριαδικό Θεό ὅπως ἡ Παναγία μας.

Ἀξιώθηκε ἡ Παρθένος Μαρία νά εἶναι ἡ κλίμακα πού κατέβηκε ὁ Ὑἱός τοῦ Θεοῦ -ὁ Μεσσίας- στή γῆ, ἀλλά καί ἡ γέφυρα ἡ μετάγουσα τούς πιστούς ἀπό τή γῆ πρός τόν οὑρανό.

Οἱ ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ πού δίδονται διά τοῦ Υἱοῦ της Ἱησοῦ είς τόν κόσμο χαρίζονται πάντοτε καί ἀποκλειστικά μέσῳ τῆς Θεοτόκου καί τοῦτο διότι οὔτε ἄγγελος οὔτε ἄνθρωπος δέν ἀκολούθησε τόν Χριστό ὅπως Ἐκείνη, ἐπειδή ἡ Παρθένος τόν ἐγέννησε ἀλλά καί τόν διακόνησε.

Ἡ ἀγάπη της αὐτή κρατᾶ ἀπό τή σύλληψη, τή γέννηση, τή Γεθσημανή ἕως καί τό Πραιτώριο καί τόν Γολγοθά ὅπου παρέμενε μέ δάκρυα ἐπί τριήμερον, ἀναμένοντας μέ λαχτάρα τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου ἕως καί τήν στιγμή πού ὁ Ἀναστάς Κύριος ἔδωσε εἰς προσκύνησιν τούς Ἀχράντους πόδας Του, πρῶτα καί μοναδικά σέ αὐτήν τήν Παναγία μας. Καί βεβαίως ἡ ἀγάπη της πρός τόν Υἱό της διατηρεῖται καί μετά τήν Ἀνάστασή Του καί μετά τήν Κοίμησή της.

Ἐντούτοις γιά νά μετέχουμε κι ἐμεῖς σ’ αὐτήν τήν προσφορά τῆς Παναγίας μας καί νά μποροῦμε νά εἴμαστε μέτοχοι τῆς χαρᾶς τῆς εἰρήνης καί τῆς δωρεᾶς σ’αὐτήν τήν πέμπτη διαθήκη[1] πού σύναψε ὁ Θεός μέ τήν Θεοτόκο Μαρία ὁφείλουμε νά πιστεύουμε ἀκράδαντα καί νά τήν ἀποκαλοῦμε Θεοτόκο καί Ἀειπάρθενο, ὅπως ἐπίσης νά τήν τιμοῦμε ὡς μοναδική Πλατυτέρα καί Μεσίτρια ὅλων τῶν ὁρθοδόξων καί ἐν δυνάμει ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας.

Ἐπειδή ἀκριβῶς κάθε φορά πού τηροῦμε μία ἐντολή τοῦ Υἱοῦ της ἐν τῶ ὀνόματί Του, ὁ Χριστός εἰσέρχεται μέσα στή ψυχή μας, εἰσέρχεται μέσα στήν καρδιά μας καί ἔτσι ἀρχίζει ἡ σύλληψίς Του σιγά σιγά καί σταδιακά καί σέ μᾶς· ὅπως ἐπίσης μέσα στή δική της μήτρα μεγάλωνε, ἔτσι αὐξάνεται στήν ψυχή τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί στήν καρδιά του ὁ Ἰησοῦς ἕως ὅτου μορφωθεῖ πλήρως ὁ Χριστός καί φτάσει ὁ πιστός εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ. Σ’αὐτό τό ὕψος τῆς ἁγιότητος καί τελειότητος ἀναφωνοῦμε ὡς μιμηταί καί ἐμεῖς τοῦ Ἀπ. Παύλου: «οὐκέτι ζῶ ἐμαυτῷ ζῆ γάρ ἐν ἐμοί Χριστός».

Αὐτό σημαίνει ὅτι τό ζητούμενο εἶναι ἡ τελειότης. Δηλαδή μέσα ἀπό τίς ἐντολές νά συλλάβει ἡ ψυχή τοῦ καθενός μας, τόν Χριστό, νά Τόν γεννήσει, νά Τόν ἀναθρέψει, νά Τόν μεγαλώσει εἰς ἄνδρα τέλειον.

Φτάνοντας κανείς σ’ αὐτό τό ἀτέλευτον τέλος τότε ἡ ψυχή του, ἡ καρδιά του, ἡ ζωή του γίνεται Θεοτόκος. Ἡ ψυχή του, ἡ καρδιά του γίνεται Χριστοτόκος, ὅλο του τό εἶναι ἀνήκει πλέον εἰς τόν Θεόν, στόν Χριστόν, στήν Παναγία, στούς Ἁγίους καί γι’ αὐτό ὁ κάθε πιστός βρίσκεται μέσα στή χορεία τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων καί ἔτσι πλέον καθίσταται κληρονόμος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, συγκληρονόμος τοῦ Χριστοῦ καί κοινωνός τῶν Ἁγίων καί τῶν Ἀγγέλων. Σ’ αὐτό τόν τελικό σκοπό καί στόχο συνεργεῖ μόνιμα τό Πνεῦμα τό Ἅγιο καί ἐντυγχάνει στεναγμοῖς ἀλαλήτοις ὑπέρ ἡμῶν καί βρίσκεται πάντοτε ὁ ἄνθρωπος κρυμμένος σύν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ καί μέ σύνεση καί σοφία ἐρμηνεύει αὐθεντικά τήν Ἀγάπη πού εἶναι ὁ Θεός.

Δεκαπεντάγουστος. Π. Ἀθανάσιος Μηνᾶς

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Συνηθίζουν, ὅσοι ἀγαποῦν κάτι ὑπερβολικά νά ὁμιλοῦν πάντοτε γι’ αὐτό. Καί νύκτα καί ἡμέρα νά κοινωνοῦν σέ προσωπικό ἐπίπεδο, νά δέχονται τήν ἀγάπη καί νά τήν ἀντιπροσφέρουν ἐν Χριστῷ. Λέμε ἐν Χριστῷ, γιατί ὁ Θεάνθρωπος εἶναι Ἡ Αὐτο-ἀγάπη, ὁ σταυρωθείς Λόγος τοῦ Θεοῦ καί Πατρός. Ἑπομένως ἡ ὑπόθεσίς μας εἶναι ὁ ἁγιασμός μας καί τίποτα ἄλλο.

Ἔχοντες τροφή, στέγη καί ἔνδυμα, ἀρκεσθησόμεθα σ’ αὐτά[1]. Συνεπῶς θά ἔλεγε κανείς, δίκαια καί ἀληθινά: Ἄν κάποιος δέν ἐνδιαφέρεται νά σωθεῖ, ἐμεῖς δέν ἔχουμε νά τοῦ ποῦμε τίποτα. Ἀντίθετα, ἄν μεριμνᾶ γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς του, αὐτός ἀς γνωρίζει, ὅτι ἡ μόνη ἀληθινή μεσίτρια πρός τόν Σωτῆρα Χριστόν εἶναι ἡ Αειπάρθενος Θεοτόκος καί Δέσποινα Παναγία πού κατέχει τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος ὡς γεννήσασα Θεόν σεσαρκωμένον, τόν αἰώνιον Νυμφίον, πάντων ἀνθρώπων.

Ὁ Κύριος λέει: « ἐγώ εἶμαι ἡ ἄμπελος καί ἐσεῖς τά κλήματα. Ὁ Πατέρας μου, εἶναι ὁ γεωργός καί καθαρίζει κάθε κλῆμα πού δίνει καρπό, γιά νά δώσει περισσότερο ».[2] Αὐτήν λοιπόν τήν ἐπιμέλειαν γιά πνευματικήν καρποφορίαν, τήν ἐμπιστευόμαστε στήν Ἀειπάρθενον Θεοτόκον Μαρία, θεωρώντας τήν ἁγνότητα καί καθαρότητα καί παρθενία της, καθώς ἐπίσης τήν ὑπακοή της καί ταπείνωση πού τήν κατέστησαν Ἁγιοτέρα πάντων τῶν κτισμάτων, Ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν καί Καθαροτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν καί αὐτῶν τῶν ἐπουρανίων Ταξιαρχιῶν Ἀσωμάτων καί Δυνάμεων.Θά λέγαμε ἀδελφοί μου, ὅτι: Ἐφ’ ὅσον ἀναισχυντήσαμε καί ἐγίναμε ἀπειθεῖς καί ἀγενεῖς, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὀφείλουμε, ἀφοῦ ἦλθε ὁ Θεός στή γῆ διά τῆς Θεοτόκου, νά γίνουμε ἅγιοι καί τέλειοι. Μέ πρότυπο τήν Παναγία , καί νά φύγουμε μακριά ἀπ’ ὅλα ὅσα μᾶς ἐμποδίζουν νά φτάσουμε στό ἕνα. «Ἑνός ἐστι χρεία».

Ἡ πλατυτέρα Δέσποινά μας, ἡ φοβερά προστασία, προσφέρει σέ ὅλους τήν γλυκιά ἀγκαλιά της. Χαιρόμαστε λοιπόν καί φιλοτιμούμεθα ἀντιπροσφέροντας σήμερα τήν εὐπείθειά μας στόν Υἱόν της καί Θεόν μας Ἰησοῦν, εὐχαριστοῦντες πάντοτε καί παντοῦ τήν μητέρα Του καί μητέρα μας καί φοβερά προστάτιδά μας.

Σήμερα, σεβαστή γερόντισσα, ἡ ἔμψυχος νοητή κλίμακα ἀπό τήν ὁποία, κατέβηκε ὁὝψιστος καί φανερώθηκε στή γῆ καί ἔζησε ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἀνέβηκε ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό, χρησιμοποιώντας ὡς κλίμακα, τόν θάνατον. Σήμερα , ἡ ἐπίγεια τράπεζα πού βάσταζε τόν οὐράνιο ἄρτο τῆς ζωῆς, τόν ἄνθρακα τῆς Θεότητος, ὑψώθηκε ἀπό τήν γῆ, πρός τούς οὐρανούς καί ἄνοιξαν οἱ πύλες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ γιά τήν Παναγία, πού ὑπῆρξε ἡ πύλη τοῦ Θεοῦ, στήν Ἀνατολή.

Ἐάν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Τό σῶμα ἔχει πέντε αἰσθήσεις. Ὅραση, ἀκοή, γεύση, ὄσφρηση καί ἀφή. Ἡ ψυχή ἔχει ἰσάριθμες πέντε αἰσθήσεις. Νοῦ, λογικό, νοερή αἴσθηση, γνώση καί ἐπιστήμη. Οἱ πέντε αὐτές αἰσθήσεις τῆς ψυχῆς συγκεντρώνονται σέ τρεῖς ἐνέργειες: Στόν νοῦ, στό λογικό, καί στή νοερή αἴσθηση. Μέ τόν νοῦ συλλαμβάνουμε τά διανοήματα, μέ τό λογικό τίς ἐρμηνεῖες καί μέ τήν αἴσθηση, τήν θείαν ἐπιστήμην καί γνῶσιν. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ οὐσία τοῦ νοῦ εἶναι δική μας καί ὄχι ἀπό ἐμᾶς.

Συνεπῶς, ἡ οὐσία τοῦ νοῦ, εἶναι πάντοτε λίαν καλή, ὅπως τήν ἔπλασε ὁ Πλάστης. Ἡ ἐνέργεια ὅμως τοῦ νοῦ εἶναι δική μας καί ἀπό ἐμᾶς. Καί μέ ἀγαθή κλήση τοῦ αὐτεξουσίου, συνεργείᾳ τῆς Χάριτος, κινεῖται ἐάν θέλουμε στήν κατά φύσιν κατάστασιν, ἀποφεύγοντας τήν παρά φύσιν καί μέ τήν ἀρετή, προοδεύει στήν ὑπέρ φύσιν γνῶσιν καί σοφίαν, ἀποφεύγοντας τό σκοτάδι καί τήν πλάνη.

Εἶπεν ὁ Κύριος: Ἐάν ὁ ὀφθαλμός εἶναι ἁπλοῦς, δηλαδή ἄδολος, ἄκακος, ὅλον τό σῶμα, φωτεινόν ἔσται καί βλέπει τό φῶς τῆς θεϊκῆς ζωῆς καί λαμβάνει τήν γνώση τῶν κρυμμένων μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Ὅπως δηλαδή βλέπουμε καθαρά μέ τόν ὀφθαλμό τοῦ σώματος ὅταν εἶναι ὑγιής χωρίς σκουπίδια, ἔτσι μέ τήν ἀρετή καί τή σύνεση τῆς ψυχῆς, μέσῳ τοῦ ὀφθαλμοῦ της, πού εἶναι ὁ νοῦς, βάζουμε στήν καρδιά μας, τίς ἀναβάσεις τῶν λογισμῶν μέ γνώση καί ξεχωρίζουμε μέ διάκριση τούς καλούς λογισμούς ἀπό τούς κακούς.Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε:

Πρός τούς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξους- Κυριακή Τελώνου καί Φαρισαίου.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

« Καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει » λέει ὁ προφητάναξ Δαβίδ. Ἡ ἁγία καί ἄμωμος ὀρθόδοξος ἐκκλησία μας, μέ τά θεοτίμητα μέλη της, τούς πιστούς, ἀπό σήμερα ψάλλει καί παρακαλεῖ τόν Χριστό, νά ἀνοίξει τάς πύλας τῆς μετανοίας, οὕτως ὥστε ἡ Ζωή καί ἡ Ἀνάστασις νά εἰσέλθουν στίς ψυχές καί ἡ καρδιά ἑνός ἑκάστου νά καταστεῖ δοχεῖον τίμιον τοῦ Παρακλήτου καί πηγή δακρύων καί μετανοίας.

Ἐπαινεῖ, σεβαστή γερόντισσα, ἡ ὀρθοδοξία μας, ὅλους ἐκείνους πού ὁμολογοῦν τήν ταπείνωσιν, ὡς στύλον καί ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας. Ἀποκρούει δέ τό πνεῦμα τῆς πλάνης πού διακατέχει ὅλους ὅσους δέν εἶναι ὀχυρωμένοι μέ τήν ἁγίαν ταπείνωσιν. Διδάσκει ἡ ἐκκλησία μας ὅτι ἡ άλήθεια αὐτή ὁδηγεῖ τόν καθαρό νοῦν, μέ τήν μετάνοια , νά κλειστεῖ στά ἀληθινά ταμεῖα τῶν ἀρετῶν καί ἀτάραχα, νά προσεύχεται ἐν τῷ κρυπτῷ στόν Πατέρα τῶν φώτων. Καί ὁ Πατέρας μέ τή μεσιτεία τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ φανερά, χορηγεῖ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στήν ἀρχή καί τό χωρητικό δῶρο τῶν χαρισμάτων, ἤτοι τήν εἰρήνη τῶν λογισμῶν, μέ τήν ὁποία τελειοποιεῖ τήν ταπείνωσιν. Αύτή (ἡ ταπείνωσις) μέ τή σειρά της εἶναι γεννητική καί συνεκτική κάθε ἀρετῆς πού ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, στά ἔγκατα τοῦ εἶναι, στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπο.

Ὁ τελώνης σήμερα ἀδελφοί μου, κτυπᾶ ἀκριβῶς τά στήθη του , ἐκεῖ δηλαδή πού τρέφονται καί θεριεύουν τά πάθη καί πίσω ἀπ’ αὐτά ἐμφωλεύουν τά θηρία, οἱ δαίμονες. Ταπεινά, κρυφά, ἀπ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους ὁ τελώνης ἐργάζεται στήν ἡσυχία, τό μέλι τῶν ἀρετῶν, θανατώνει τό σαρκικό φρόνημα, χτυπάει μέ γροθιές τά φίδια στό κεφάλι, ζητώντας δύναμη ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὥστε νά τά συντρίψει καί ἔτσι μέ στεναγμούς καί δάκρυα ταπεινοφροσύνης δέχεται στό τέλος τίς ἄκτιστες ἀκτίνες τοῦ Παρακλήτου καί φεύγει ἀπό τό ναό δεδικαιωμένος.

Τά σημεῖα ὁδηγοῦν σέ ἀφύπνιση : Γρηγορεῖτε

ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΑΦΥΠΝΙΣΗ:ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἀγαπητά μου παιδιά, μέ ρωτᾶτε νά σχολιάσω τά τεκταινόμενα σήμερα στήν πατρίδα μας καί στόν κόσμο. Ἀντί ἀπαντήσεως καί σχολιασμοῦ σᾶς παραθέτω ἀπό τόν Δ΄ τόμο τῆς Φιλοκαλίας καί πιό συγκεκριμένα ἀπό τήν Γ’ἑκατοντάδα τῶν κεφαλαίων τοῦ ὁσίου Νικήτα τοῦ Στηθάτου, ἔκδ. 1987,σελ.115,τά κεφάλαια 19 καί 22, ὅπως ἐπίσης καί μικρό ἀπόσπασμα ἀπό τό συναξάρι τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, στό μηναῖον τῆς Ἀποστολικῆς διακονίας τῆς Ἑλλάδος, ἔκδ. 1973, σελ.97:

19. …Ἡ ἄγνοια εἶναι φοβερό κακό, καί περισσότερο ἀπό φοβερό· εἶναι αὐτό τό ἴδιο τό ψηλαφητό σκοτάδι. Καί τίς ψυχές πού θά καταλάβει, τίς ρίχνει στό ζόφο. Διαιρεῖ τό λογιστικό σέ πολλά μέρη καί ἀποκόπτει τήν ψυχή ἀπό τήν ἕνωση μέ τό Θεό. Αὐτό πού τελικά συνάγομε ἀπό αὐτήν, εἶναι ἡ ἀλογία.

Γιατί κάνει ἄλογο καί ἀναίσθητο τόν ἄνθρωπο στό σύνολό του.Κι’ ὅπως ἡ ἄγνοια, ὅταν ἁπλωθεῖ παχυλή, γίνεται πελώριος βυθός τοῦ ἅδη για τήν ψυχή πού λυγίζει ἀπό τό βάρος της, στόν ὁποῖο ὑπάρχει κάθε τιμωρία καί ὀδύνη καί λύπη καί στεναγμός,ἔτσι καί ἡ θεία γνώση πού εἶναι λαμπρή καί γεμάτη ἀπό ἄπειρο φῶς, κάνει τίς ψυχές στίς ὁποῖες θά πάει γιά τήν καθαρότητά τους, φωτοειδεῖς μέ τρόπο πού ἁρμόζει στό Θεό. Καί τίς γεμίζει εἰρήνη, γαλήνη, χαρά, σοφία ἀνέκφραστη καί τέλεια ἀγάπη.

Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου καί οἱ εὐεργεσίες της

Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου καί οἱ εὐεργεσίες της 

(Οἱ ἄπιστοι ἀντιλογίες στήν Ἀειπάρθενο Θεοτόκο 

καί ἐχθρικά διακείμενοι στόν Υἱόν της) 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

Περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο θέμα χρεωστοῦμε ἤ καλύτερα ὀφείλουμε μέ ἀγάπη στίς ἡμέρες μας νά διηγούμαστε τά μεγαλεῖα τῆς Θεομήτορος καί Ἀειπαρθένου Μαρίας. Κατ’ἐξοχήν δέ, τόν μήνα τῆς Παναγίας, τόν Αὔγουστο. 

Ἡ γλυκειά μας ἡ Παναγιά, μέ ἄπειρη χαρά καί ὑπακοή προσέφερε τόν ἑαυτό Της στά παντοδύναμα χέρια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Μέ πόθο καί λαχτάρα, οἱ Ὀρθόδοξοι ἄς ἐπιδοθοῦμε σέ ὕμνους δοξολογίας πρός τήν ἁγνή καί καλή Μαριάμ, Ἐκείνην πού τό Ἅγιον Πνεῦμα κατέστησε Κυρία Ἀγγέλων καί ἀνθρώπων, Πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν καί τῆς χάρισε τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος. 

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, πού βρέθηκαν στήν Ἁγία Της Κοίμηση, θαυμαστῷ τῷ τρόπῳ, ὡς Ἐκκλησία Χριστοῦ, ὡς μιά συντροφιά Ἁγίων πού εἶχαν ὁμοψυχία, κοινή ὀρθόδοξη πίστη καί κοινό ὀρθόδοξο φρόνημα, δέχτηκαν τό Ἅγιο Πνεῦμα πού κατέβηκε σ’αὐτούς κατά τήν Ἁγία Πεντηκοστή καί σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο στό ἐξῆς, οὐδέποτε ἡμάρτησαν πλέον. Ἀναλυτικότερα αὐτό σημαίνει, καθαρίσθησαν ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα, ἔλαβαν τόν ὕψιστον Θεῖον φωτισμόν, δηλαδή τήν κατά Χάριν θέωσιν.Ἔτσι ὄντες κεκαθαρμένοι ἔλαβαν τό χάρισμα τῶν γλωσσῶν[1], ὥστε στή συνέχεια νά πορευθοῦν καί νά μαθητεύσουν πάντα τά ἔθνη, διδάσκοντας καί βαπτίζοντας εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Ἡ Ἁγνή Παρθένος καί Θεοτόκος Μαρία δέχτηκε καί αὐτή μέ ὑπακοή καί ταπείνωση τό Πνεῦμα τό Ἅγιον[2]πού τήν ἐπεσκίασε ὡς ἐκλεκτόν σκεῦος, κατά τόν Εὐαγγελισμό, ὅπου ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ τῆς ἀνακοίνωσε ὅτι διά τῆς δυνάμεως τοῦ Παρακλήτου, θά φέρει τόν Πανένδοξο Καρπό, πού τό ἄρωμά του θά διαπερνᾶ γῆ καί οὐρανό καί ἀπό τόν Ὁποῖον θά τρέφονται ὅλοι οἱ πιστοί[3], ἀπό τόν πρῶτον ὡς τόν τελευταῖον (βλέπε Θ. Κοινωνία). Τοιουτοτρόπως, ἀπαλλάσσεται ἡ Θεοτόκος, ἅμα τῇ συλλήψει τοῦ Υἱοῦ της, ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα[4], ἀλλά καί καθίσταται ἡ μεσίτρια μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων ἀφοῦ, ὅπως εἴπαμε, κατέχει χάριτι Θεοῦ, τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος. 

Ἀναδεικνύονται ἔτσι καί οἱ πιστοί, διά τῆς ἀκτίστου Χάριτος, μέσῳ τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων μας Ἀποστόλων, Ἅγιοι, ὄργανα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, φῶς τοῦ κόσμου, ἅλας τῆς γῆς, ἀποκτῶντες τήν ἴδια ἄκτιστη ἐνέργεια κατά χάριν, μέ Ἐκείνου, τοῦ Παρακλήτου. Μεταμορφώνονται σέ ἄνθη μυρίπνοα τοῦ Παραδείσου, κληρονόμοι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ τοῦ Χριστοῦ. 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΧΑΡΑ ΜΟΥ (Ε) 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

«Νυνί δέ Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο».[1]Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική, καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τουτέστιν, ἡ Ὀρθόδοξη, διά τῆς Ἀναστάσεως ἀνακεφαλαιώνει τά πάντα ἐν Χριστῷ ( ἰδού καινά ποιῶ τά πάντα) καί τά πλημμυρίζει φῶς καί χαρά ἀποσπώντας τα ἀπό τή φρίκη, τή δυσωδία, καί τά σκοτάδια τοῦ Ἅδου. Ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία εἶναι Μία καί μοναδική, διότι κεφαλή της εἶναι ὁ ἕνας καί μοναδικός Σωτήρας, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Μεσσίας. 

Στήν ἐκκλησία, χάριτι Θεοῦ, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γίνονται ὡς μία φύση, ὡς μία βούληση, συνενούμενοι μέ τόν Τριαδικό Θεό καί μεταξύ τους σέ αἰώνια κοινωνία εἰρήνης καί δικαιοσύνης.Ἐπίσης ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία εἶναι Ἁγία καθότι φανερώνει τό θεανθρώπινο Σῶμα τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ τοῦ ὁποίου κεφαλή εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Πλάστης, γενόμενος Ἐκκλησία διά τῆς ἐνσαρκώσεως, ἀλλά καί ἐξαγιάζοντας τά μέλη τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σῶμα, μέ τό Πάθος, τόν Σταυρό τόν Τίμιο, τήν Ἀνάσταση, τήν Ἀνάληψη, τήν διδασκαλία, τά μυστήρια καί ἐν ὀλίγοις, μέ τόν καθόλου θεανθρώπινο βίο Του. 

Ἐπειδή ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι πιστεύοντες, ζώντας τίς ἀρετές, τίς ἐντολές τοῦ ἀναστάντος Μεσσίου καί ἐφόσον ἀναπτυσσόμαστε « εἰς ναόν ἅγιον ἐν Κυρίῳ » ἐνωμένοι μεταξύ μας μέ μία πίστη, ἕναν Κύριο, μία ἀλήθεια, γι’αὐτό εἶναι ἡ ἐκκλησία καί Καθολική. Ὅλοι οἱ πιστοί εἴμαστε ἕνα σῶμα μέ ἕνα Εὐαγγέλιο. Μᾶς κατευθύνει καί μᾶς ένώνει ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί δέν ἀνήκουμε στόν ἑαυτό μας. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ ἐκκλησία ἀπευθύνεται σέ ὅλα τά ἔθνη, σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν καί τούς ὁποίους καλεῖ σέ μετοχή, σέ μέθεξη τοῦ θείου φωτός τῆς Ἀναστάσεως.[2] Ἡ πρόσκλησις αὐτή πραγματώνεται καί τό βλέπει κανείς καθαρά, ὅταν βρίσκεται στόν ζωντανό Πανάγιο Τάφο [3], πού εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοία, εἴτε ἐν ἀληθεία, εἴτε ἐν προφάσει, καταγγέλλεται ἀδιάκοπα μέρα καί νύχτα, τό Πάθος καί ἡ Θυσία τοῦ Ἰησοῦ καί ὁμολογεῖται ἡ ἔνδοξός Του Ἀνάστασις. 

Ἡ Ὕβρις

Η ΥΒΡΙΣ 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

Ἐξητάσθησαν, ἐζυγίσθησαν καί ἐβρέθησαν ἐλλειπεῖς. 

Τρομακτική ἡ ὕβρις. Κύριος δώῃ κατά τάς καρδίας αὑτῶν. 

Ὅταν οἱ ἀνθρώπινες ἀρετές, ἑνωθοῦν μέ τή δαιμονική ὑπερηφάνεια, ἀχρηστεύονται. 

Ἡ δαιμονική ὑψηλοφροσύνη συγκαταρρίπτει τήν ἐξυπνάδα ἀκόμη κι’ ἄν εἶναι ἀληθινή. Πόσο μᾶλλον ἄν εἶναι ἀπατηλή. 

Πραγματικά, ὅπως ὁ διάβολος εἶναι ἡ ἴδια ἡ ὑπεροψία, καί ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι τό ἰδιαίτερο κακό πρόσωπό του, γι’αὐτό καί συναπτόμενη -ἡ ὑπερηφάνεια- μέ ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη ἀρετή, τήν νικᾶ καί τήν καταρρίπτει. 

«Μή αἰσχυνθείησαν ἐπ’ ἐμέ οἱ ὑπομείνοντές Σε, Κύριε, Κύριε τῶν Δυνάμεων. Μηδέ ἐντραπείησαν ἐπ’ ἐμέ οἱ ζητοῦντές σε, ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ»

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Μέ θεϊκό ἐνδιαφέρον καί ἄφατη ἀδελφική τρυφερότητα ὁ Ὁμοούσιος κατά τήν ἀνθρωπίνην φύσιν, ἀναμάρτητος Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, μᾶς λέει ὁ προφήτης στούς ψαλμούς, ἀπευθύνεται στόν Θεό Πατέρα καί Τόν παρακαλεῖ νά προστατέψει τούς ἀδελφούς Του σέ ὅλους τούς αἰῶνες, ὥστε νά μή σκανδαλισθοῦν βλέποντας καί ἀτενίζοντας τόν Μεσσία ἑκουσίως ὁ Ἴδιος νά ὑποφέρει μαρτυρικόν καί ἀτιμωτικόν θάνατον εἰς τόν Σταυρόν γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. «Σταύρωσιν ἄτιμον Χριστέ, κατεδέξω ἐν σαρκί, τιμῆσαι βουλόμενος, ἀτιμασθέντα πάθεσιν ἀλόγοις, τόν ἄνθρωπον, καί τό ἀρχαῖον κάλλος ἀπολέσαντα· δόξα τῇ ὑπέρ νοῦν εὐσπλαχνίᾳ σου».μᾶς λέει ὁ ὑμνωδός.

Οἱ Ἅγιοι Τεσσαράκοντα μάρτυρες, πού ἑορτάζουμε σήμερα ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὄχι μόνον δέν αἰσχύνθησαν καί δέν ἐντράπηκαν τό μαρτύριο τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, ἀλλά τοὐναντίον ἠγάπησαν ὑπερβαλλόντως τά τίμια καί σεπτά Πάθη τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι ὥστε ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καί ἐν χάριτι Θεοῦ νά ὁμολογήσουν ἐνώπιον βασιλέων καί τυράννων ὅτι τά Πάθη τά Σεπτά εἶναι ἐκεῖνα πού σώζουν τόν Ἀδάμ παγγενῆ καί ἀποκαθιστοῦν, διά τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τήν ἀτιμασθεῖσαν, ἀνθρωπότητος, φύσιν. Εἶναι αὐτό πού καί ὁ Ἀπ. Παῦλος ὑπενθυμίζει στό πνευματικό του τέκνον Τιμόθεον, στή Β´ ἐπιστολή, κεφ.Α´, στίχ.8.: «μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν μηδὲ ἐμὲ τὸν δέσμιον αὐτοῦ, ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ». 

Κατενόησαν δηλαδή οἱ Ἅγιοι Τεσσαράκοντα σέ βάθος καί σέ ὕψος, τήν δωρεά τοῦ Θεοῦ πού ἀπορρέει ἀπό τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, σέ τέτοια ἔκταση, ὅπου καμμία ἀνθρωπίνη δόξα, ἀξίωμα ἤ ἡδονή δέν ἠδυνήθη νά τούς ἀποσπάσει ἀπό τήν ἐν Χριστῷ ὁμολογία στή σαρκωμένη καί σταυρωμένη Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός, δηλαδή τόν Ἰησοῦν. Περιφρόνησαν τῶν ἡδέων τοῦ κόσμου καί τῶν τοῦ βίου τερπνῶν καί προέκριναν οὐδέν τῆς τοῦ Σωτῆρος ἀγάπης. Ἐνισχύοντο διά τῆς πίστεως προτιμώντας τό δρόμο τοῦ μαρτυρίου, « φάλαγξ σεπτή, στρατός τροπαιοφόρος, καί ἐκλεκτή παρεμβολή, δῆμος ἁγίων μαρτύρων, χορός μακάριος…» οἱ Ἅγιοι Τεσσαράκοντα, ἀποβλέποντες καί εἰς τά αἰώνια ἀγαθά καί εἰς τάς μετά ταῦτα δόξας . 

Ξυπνῆστε, ἀγρυπνῆστε, ἀντισταθεῖτε! Μᾶς δένουν χειροπόδαρα!

Ξυπνῆστε, ἀγρυπνῆστε, ἀντισταθεῖτε! Μᾶς δένουν χειροπόδαρα!

(Τά ἔσχατα ἐγγύς)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Σκάνδαλα ἀκούγονταν ἀνέκαθεν. Εἷναι ἀνάγκη ἡ φανέρωσίς τους γιά νά δοκιμάζονται οἱ διαλογισμοί καί οἱ καρδιές τῶν ἀνθρώπων παντοῦ καί πάντοτε. Ἐντούτοις, τό σκάνδαλο πού ξέσπασε καί ἀποκαλύφθηκε στίς Η.Π.Α. σέ σχέση μέ τήν Οὐκρανία, παίρνει διαστάσεις καταπάτησης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ὠμῆς παραβίασης τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας τῶν πιστῶν πολιτῶν ὅπου γῆς. Ὅταν μάλιστα τά μεγαλύτερα καί ἰσχυρότερα ἔθνη χάσουν τήν ἀνθρωπιά τους, τότε, ἀλλοίμονο γιά τά μικρότερα ἔθνη, τά πράγματα δυσκολεύουν. Παρακολουθοῦμε ἄναυδοι σήμερα τό διπλό ἔγκλημα, τή διπλή ἀδικία πού διαπράττεται εἰς βάρος τῆς πατρίδος μας, μέ ἀποτέλεσμα τό ξέσπασμα τῆς διπλῆς κρίσης στή χώρα μας. Πρώτιστα θρησκευτική καί ἔπειτα οἰκονομική.

Ἐξηγοῦμαι: Πρῶτον, θρησκευτική κρίση. Ποῖοι ἐπίεσαν τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο νά ἀναγνωρίσει τήν σχισματική, θά ἔλεγα ἀνύπαρκτη, «ἐκκλησία» στήν Οὐκρανία ὑπό τόν Ἐπιφάνιο, περιφρονώντας τούς ἱερούς κανόνες καί τήν ὀρθόδοξη παράδοση; Ἀπό τίς εἰδήσεις καί τά σκάνδαλα πού ἀκοῦμε νά συμβαίνουν τελευταῖα στίς Η.Π.Α., ὁ νοῦς μας πηγαίνει στούς κυβερνῶντες σήμερα στήν Ἀμερική πού ἀπαίτησαν - ἄκουσον, ἄκουσον!!! – ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη νά ἀναγνωρίσει αὐτοκεφαλία στήν παραπάνω σχισματική «ἐκκλησία», καί στή συνέχεια, ἀφοῦ πιέστηκε πρῶτος αὐτός, νά πιέσει μέ τή σειρά του τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο-ὁ ὁποῖος καί τήν ἀναγνώρισε – καί ἐν συνεχείᾳ πίεσε καί ἐκεῖνος τήν ἱεραρχία τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά πράξει τό αὐτό. Εὐτυχῶς ὅμως μία ξεκάθαρη ἀπόφαση δέν βγῆκε, οὔτε ἔγινε κάποιο εἶδος ψηφοφορίας, ὥστε νά ἀναγνωρίσουν οἱ ἱεράρχες μας σχισματική «ἐκκλησία» μέ καθηρημένους ἤ ἀχειροτόνητους ψευτοκληρικούς στήν Οὐκρανία. Δέν τηρήθηκε τό δημοκρατικό συνοδικό πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς πώς ὑπῆρξε παπικός χειρισμός τοῦ τόσο σημαντικοῦ θέματος πού ἀφορᾶ κλῆρο καί λαό.

Εἴδαμε δέ, μέ μεγάλη λύπη, ποῦ ἔφθασε ἡ ὑποκρισία τῶν ἰσχυρῶν γιά νά ἐπιτύχουν τοῦ σκοποῦ, ὅταν ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α. ζήτησε δῆθεν νά ἐκκλησιασθεῖ στόν μητροπολιτικό ναό τῶν Ἀθηνῶν!!! Ἀμέσως μετά, τήν ἑπομένη, ἀνακοινώθηκε ἡ ἀναγνώριση τῆς σχισματικῆς ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Ἐξωτερική πολιτική, λένε. Διπλωματία ἀδίστακτη, τονίζουμε ἐμεῖς!

Δεύτερον, πολιτική – οἰκονομική κρίση. Ἄς δοῦμε τό τέχνασμα τῶν κυβερνώντων μέ σημαία τούς λαθρομετανάστες καί τή μεταφορά τους καί τό διασκορπισμό τους σέ ὅλη τήν ἑλληνική ἐπικράτεια· ἡ ἐγκατάστασή τους ἐπιβάλλεται μέ τέτοιο βίαιο, δικτατορικό καί δόλιο τρόπο, μέ συκοφαντίες καί ἀπειλές ἐναντίον ὀρθοδόξων καί ἁγνῶν πατριωτῶν πού διαμαρτύρονται δικαίως καί διαφωνοῦν, ἐπειδή οἱ λαθρομετανάστες ἔχουν ὑπερβεῖ κάθε εἰς βάρος μας εἶδος ὁρίου. 

Ἀναρωτιόμαστε, μ’αὐτά πού βλέπουμε καί ἀκοῦμε, ἄν εἴμαστε ἐλεύθερο κράτος ἡ Ἑλλάδα καί ἄξιοι ἀπόγονοι τῶν Ἡρώων καί Ἁγίων προγόνων μας τοῦ ’21 καί τοῦ ’40 ἤ ἄν καταντήσαμε μία ὑπόδουλη χώρα στίς ὀρέξεις τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου τούτου.

Ἐδῶ παρατηροῦμε ὅτι ἡ προπαγάνδα τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας κινεῖται σέ δύο ἐπίπεδα, μέ τελικό σκοπό εἰ δυνατόν νά πλανηθοῦμε καί νά τυφλωθοῦμε, ἀκόμα καί οἱ ἐκλεκτοί. 

Πρώτη παρατήρηση, τέχνασμα - προπαγάνδα, ἡ χρησιμοποίηση τῆς τηλεόρασης, μέ σήριαλς καί παιχνίδια ἡδονικοῦ ἤ καλλιτεχνικοῦ χαρακτήρα, δῆθεν ψυχαγωγίας, στήν πραγματικότητα ἐξευτελισμοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, μέ στημένες εἰδήσεις λύπησης τῶν δυστυχισμένων τάχα λαθρομεταναστῶν, εἰκόνες καί παραστάσεις τέτοιες, πού οὔτε σκουπίδια δέν μπορεῖς νά τά ὀνομάσεις, διότι καί τά σκουπίδια χρησιμοποιοῦνται γιά κοπριά, ἐνῶ ἐκεῖνα ὡς τοξικά ἀπόβλητα δηλητηριάζουν ψυχές καί σώματα, μέ τελικό στόχο οἱ Ἕλληνες νά μήν ἀπομακρύνονται ἀπό τά ντιβάνια καί τά σαλόνια τους.

Τό δεύτερο τέχνασμα –προπαγάνδα, ἡ ἀπάτη τῆς οἰκονομίας, πού πλασάρεται ἔντεχνα καί προσφέρεται τόσο χυδαῖα καί ἄκομψα, ὥστε νά ἀποροῦμε καί νά διαλογιζόμαστε ἄν τελικά ὅλοι αὐτοί οἱ ἀνευθυνο-ὑπεύθυνοι ἀπευθύνονται σέ ἀνεγκέφαλους κτηνανθρώπους ἤ σέ ἀνθρώπους μέ χιλιάδες χρόνια πολιτισμό καί καθαρή καί λογική συνείδηση, σέ χριστιανούς Ἕλληνες πολίτες. Ἐνδεικτικά, δεῖτε τί γίνεται μέ τίς συντάξεις. Οἱ προηγούμενοι κυβερνῶντες τίς ἔκλεψαν ἀπό τούς νόμιμα δικαιούχους, γιατί ἔτσι τό ἤθελαν. Μά καί οἱ σημερινοί προσπαθοῦν δῆθεν νά ἄρουν τίς ἀδικίες, ἐνῶ τήν ἴδια ὥρα συνηγοροῦν στήν πολιτική κατάντια τῆς χώρας μας μέ τήν ἀνεξέλεγκτη εἰσβολή, στά ἀφύλακτα πλέον θαλάσσια καί χερσαῖα σύνορά μας, κάθε εἴδους λαθρεμπόρων, διακινητῶν σωμάτων καί στυγνῶν τυχοδιωκτῶν, καθιστώντας ἔτσι τήν πατρίδα μας ξέφραγο ἀμπέλι στά χέρια συμμοριῶν(γκέτα) πού σέ ὅλη τήν ἐπικράτεια καθημερινά κλέβουν, βιάζουν, βασανίζουν καί σκοτώνουν τούς ταλαίπωρους πλέον Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι, ἀνυπεράσπιστοι, μένουν ἄναυδοι γιά τήν σκληροκαρδία τῶν κρατούντων. Βέβαια ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ θά ἐπιτρέψει σύντομα, ὥστε νά εὑρεθοῦν καί αὐτοί στή δύσκολη θέση πού εὑρίσκονται τώρα οἱ Ἕλληνες πολίτες. 

Ἀπό τήν ἄλλη μεριά ὡστόσο, ἔστω καί κάτω ἀπό τόσο δυσμενεῖς συνθῆκες, ὀφείλουμε νά ἐκχριστιανίσουμε τούς ὅποιους ἀλλόθρησκους συνανθρώπους μας, μέ ἕναν ἐν Χριστῷ εὐγενικό ἐκκλησιαστικό τρόπο, ὀργανωμένο ἀπό τίς Μητροπόλεις, ὥστε μέσα ἀπό τό κακό νά βγεῖ καί καλό. 

Ὄντως φοβερόν, ἀδελφοί μου Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι χριστιανοί! Θυμόμαστε τώρα τόν Ἅγιο Παΐσιο πού, περίπου πρίν τέσσερις δεκαετίες, μίλησε καί προειδοποίησε γιά πολιτική καί θρησκευτική κρίση ταυτόχρονα στήν πατρίδα μας. Τό ἀνέφερε ὡς μπόρα δαιμονική πού θά περάσουμε, ἡ ὁποία γρήγορα θά περάσει, καί κατόπιν, θά λάμψει ἡ λιακάδα ἡ θεϊκή, τοῦτ’ἔστιν ἡ Ὁρθοδοξία, πού εἶναι τό Φῶς καί ὁ καθαρός ὀφθαλμός πού φωτίζει τόν κόσμο.

Ἀγαπητοί μου Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, στῶμεν καλῶς! Ἀνδρίζεσθε! Ἀντιστέκεσθε! Κραταιοῦσθε! Προσπαθοῦν βίαια νά μᾶς φιμώσουν, νά μᾶς δέσουν χειροπόδαρα κατά τόν Ἅγιο Πορφύριο. Ἄς ξυπνήσουμε, ὅπως μᾶς τόνιζε ὁ Ἅγιος Πορφύριος! Τά σχέδια αὐτά ἐξυφαίνονται, μέσα καί ἔξω ἀπό τήν πατρίδα μας, ἀπό ἐκείνους πού μισοῦν θανάσιμα τόν Μεσσία Θεάνθρωπο Ἱησοῦ Χριστό καί τήν ἁγία Ὀρθόδοξη ἐκκλησία Του, τή μοναδική κιβωτό σωτηρίας τοῦ κόσμου. Οἱ ἀντίχριστοι καί τά ὄργανά τουςθά ἡττηθοῦν.

Τό λοιπόν, προσευχή, νηστεία, μετάνοια, ταπείνωση, ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Χριστοῦ μας, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐξῆλθε νικῶν καί ἴνα νικήσῃ. Σ’Αὐτόν τό Κράτος, ἡ Βασιλεία, ἡ Δόξα, ἡ Δύναμις, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

πηγή:ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο

Ὁ ἄνθρωπος μεταξύ διαβόλου καί Θεοῦ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Ὁ ἄνθρωπος μεταξύ διαβόλου καί Θεοῦ

(Ἐπιμέλεια π. Ἀθανασίου Μηνᾶ)

(Ἕνα μικρό ἀντίδωρο στούς ἀπανταχοῦ ἀγωνιζομένους ὀρθοδόξους χριστιανούς)

Σέ τοῦτον τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται πάντοτε μεταξύ τοῦ διαβόλου καί τοῦ Θεοῦ, συμφιλιώνεται εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο, ζεῖ εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο. Εἶναι φίλος τοῦ διαβόλου καί ζεῖ μέ αὐτόν, ὅταν βαδίζει στίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, ἐπειδή αὐτά εἶναι ἡ ψυχή, ἡ καρδιά τοῦ διαβόλου. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ, ζεῖ μέ Αὐτόν, ὅταν πορεύεται μέ τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου, ὅταν γίνεται σύσσωμος τοῦ Θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀποθησαυρίζεται ὁλόκληρος ὁ πλοῦτος, ὅλων τῶν Θείων αἰωνιοτήτων. Ναί, σέ τοῦτον ἐδῶ τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος παρακάθεται, πάντοτε, εἴτε στήν τράπεζα τοῦ διαβόλου εἴτε στήν τράπεζα τοῦ Κυρίου Χριστοῦ, τοῦ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ[1].

        Τό ἀνθρώπινο γένος δοκιμάζει, καθημερινῶς, στόν κόσμο μας τήν ἐμπειρία νά ὁδηγοῦνται οἱ ἄνθρωποι στήν ἀπώλεια εἴτε λόγῳ τῆς ἄγνοιας εἴτε τῆς μή ἀναγνωρίσεως τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Κυρίου, Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέ ἄλλα λόγια ἐκπίπτουν, ἐξαιτίας εἴτε τῆς ἀθεΐας εἴτε τῆς εἰδωλολατρείας. Αὐτή ἡ ἄγνοια ἤ ἡ μή ἀναγνώριση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιφέρει τήν ἄγνοια ἤ τήν μή ἀναγνώριση τοῦ μόνου ἀληθινοῦ ἀγαθοῦ σέ αὐτόν τόν κόσμο: τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ζοῦν «ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοφλυγίαις, κώμοις, πότοις καί ἀθεμίτοις εἰδωλολατρείαις».[2] Ναί, «ἀθεμίτοις εἰδωλολατρίαις», γιατί ἡ   εἰδωλολατρεία εἶναι πάντοτε σέ πληθυντικό ἀριθμό.

Λόγος πρός τούς Ἁγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες

ΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ       

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Τάς ἀλγηδόνας τῶν Ἁγίων, ἅς ὑπέρ σοῦ ἔπαθον, δυσωπήθητι Κύριε· καί                                      πάσας ἡμῶν τάς ὀδύνας, ἴασαι φιλάνθρωπε, δεόμεθα».

Παρακαλοῦμε τούς Ἁγίους, σεβαστοί πατέρες, ἀγαπητοί ἀδελφοί, νά μεσιτεύουν πρός τόν φιλάνθρωπο Θεόν καί ζητοῦμε εὐλαβῶς τήν συμπαράστασή τους, ὥστε νά λάβωμεν δύναμιν ἐξ ὕψους στήν ἁγία μας αὐτήν συνάθροισιν.

Ἔλεος καί χάριν ἰαματικήν καί σωστικήν ἐλπίζουμε νά μᾶς χαρίσουν οἱ ἅγιοι ὄχι μόνο σήμερα πού ἑορτάζουμε τήν ἁγία μνήμη τους, ἀλλά καί πάντοτε ὅσα χρόνια θά ἀνήκουμε στήν στρατευομένη ἐκκλησία. Ταπεινά αἰτούμεθα μέ τήν παρουσία τῶν Ἁγίων στή ζωή μας, καθώς καί μέ τήν δυναμική παρέμβαση τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τόσο τήν ὑγεία τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας, ὅσο καί τή λύτρωση τῆς πατρίδος μας ἀπό τούς ἔσωθεν καί ἔξωθεν ἐχθρούς, δηλαδή τούς προδρόμους τοῦ ἀντιχρίστου, οἱ ὁποῖοι στό τέλος καταγέλαστοι θά ἡττηθοῦν σύμφωνα καί μέ τόν λόγο τῆς θείας Ἀποκαλύψεως.

Γιγαντώνεται δέ ἔτι ἡ ἐλπίδα μας αὐτή, διαβάζοντας καί ἀκούγοντας τόν ἐγκωμιαστικό λόγο τοῦ Μ.Βασιλείου πρός τούς ἁγίους τεσσαράκοντα μάρτυρας, πού ἔχει ὡς ἐξῆς: «Μακάρισον γνησίως τόν μαρτυρήσαντα, ἵνα γένῃς μάρτυς τῇ προαιρέσει, καί ἐκβῇς χωρίς διωγμοῦ, χωρίς πυρός, χωρίς μαστίγων, τῶν αὐτῶν ἐκείνοις μισθῶν ἠξιωμένος.Ἡμῖν δέ οὐχ ἕνα πρόκειται θαυμάζειν, οὐδέ δύο μόνους, οὐδέ μέχρι δεκάδος ὁ ἀριθμός πρόεισι τῶν μακαριζομένων· ἀλλά τεσσαράκοντα ἄνδρες, ὡς μίαν ψυχήν ἐν διηρημένοις σώμασιν ἔχοντες, ἐν μιᾷ συμπνοίᾳ καί ὁμονοίᾳ τῆς πίστεως, μίαν καί τήν πρός τά δεινά καρτερίαν, καί τήν ὑπέρ τῆς ἀληθείας ἔνστασιν ἐπεδείξαντο».

«Οἱ Παῖδες εὐσεβείᾳ συντραφέντες, δυσσεβοῦς προστάγματος καταφρονήσαντες...1»

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἡ σωτήριος δωρεά τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, εἶναι ὁ λόγος τοῦ Πατρός. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός, διά τοῦ Υἱοῦ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι, μεταφράζεται ὡς ἡ μόνη καί μοναδική Ἀλήθεια ἐπί τῆς γῆς². Ἡ Τριαδική αὐτή Ἀλήθεια ἐλευθερώνει καί σώζει τόν κάθε πιστό ἄνθρωπο³, προστατεύοντάς τον ταυτόχρονα ἀπό ἔργα ἀτιμίας καί δόλου, δηλαδή ἔργα τοῦ πονηροῦ δαίμονος. Εἶναι τά ἔργα αὐτά μέ τά ὁποῖα ἡ νέα Τάξις πραγμάτων, ἡ Νέα Ἐποχή, προσπαθεῖ νά δελεάσει καί νά ἐξαπατήσει μέ ψέμα καί ἀπάτη ὅλους ὅσους τυχόν τήν ἐμπιστευθοῦν.

Ὁ Σωτήρας Ἰησοῦς Χριστός, λίγο πρίν ἀναχωρήσει ἀπό τόν κόσμο καί ἐπιστρέψει στούς κόλπους τοῦ Πατρός ἀπ΄ὅπου ἐξῆλθε κι’ ἀφοῦ ὁλοκλήρωσε αὐτό τό ἔργο ἐπί τῆς γῆς, προσευχήθηκε ἐκτενῶς πρός τόν Πατέρα⁴ ὅπως ὁ Θεός προστατεύει καί διαφυλάττει κατ΄ἀρχήν τούς μαθητάς Του, ἀλλά καί ὅλους ἐκείνους πού διαχρονικά θά ἐπίστευαν εἰς τόν Χριστόν Μεσσία διά τοῦ κηρύγματος ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων⁵. Προειδοποίησε δέ καί ἀπεκάλυψε, στούς ἁγίους Μαθητάς Του, τά σημεῖα ἐκεῖνα πού θά προηγηθοῦν τῆς Δευτέρας ἐπί γῆς Παρουσίας Του. Ἐκεῖνοι μέ τή σειρά τους τά κατέγραψαν καί τά παρέδωσαν στούς διαδόχους τους ἕως τήν σήμερον καί μέχρι τό τέλος. Μέ ἕναν λόγο, δηλαδή, ἀπεκάλυψε ὁ Χριστός πῶς θά βίωναν οἱ ἄνθρωποι τήν τελευταία αὐτή περίοδο, λίγο πρίν ἔρθει νά κρίνει τόν κόσμον, ὥστε οἱ ἔχοντες νοῦν Χριστοῦ νά ἀγρυπνοῦν καί νά προσέχουν⁶.

Δέν ὑπάρχει τό λοιπόν καμμία δικαιολογία καί δέν ἐπιτρέπεται οὐδεμία πρόφασις ἤ ἄγνοια γιά κανέναν θνητό. Οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πιστοί εἰς τέλος γνωρίζουμε τήν φοβερά προστασία πού παρέχει ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς στούς ἀγαπῶντες Αὐτόν. Φροντίζουμε δέ καί βιώνουμε ἐν μετανοίᾳ κι’ἐξομολογήσει, ὅπως ἐπίσης ἐμπιστευόμεθα ἀπόλυτα χωρίς καμμία ἀμφιβολία, τήν πρόνοια καί τήν ἀγάπη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, μετέχοντας ἔτσι, ἀδιαλείπτως, στό φοβερό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὑπακούοντες κατά πάντα καί διά πάντα στίς δίκαιες καί ἅγιες ἐντολές Του. Ἀποτελοῦμε τά τίμια μέλη τοῦ Σώματός Του, μέ κεφαλή τόν Ἴδιο, τόν Χριστό, τοῦτ΄ἔστιν τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησία Του.

Ὁ δεύτερος γάμος τῶν κληρικῶν. Φιλανθρωπία ἥ κακία; Οἰκονομία ἤ ἀσυδοσία;

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ Ή ΚΑΚΙΑ; ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Ή ΑΣΥΔΟΣΙΑ;

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ὁ ἄνθρωπος ἐπλάσθη ἀπό τόν Πλάστη Τριαδικό Θεό,κατ’εἰκόνα Θεοῦ,μέ προοπτική τό καθ’ ὁμοίωσιν.Ἔλαβε φιλανθρώπως πνευματική προίκα τήν ψυχή,τά δῶρα τῆς ἀρχεγόνου δικαιοσύνης καί τήν δυνατότητα,καθώς καί τήν ἔφεση, νά ἐργαστεῖ ψυχῇ τε καί σώματι μέσα στόν παράδεισο,ὥστε καί τόν παράδεισο νά φυλάττει καί νά ἁγιάζει, ὅπως καί ὁ ἴδιος νά φτάσει ἐργαζόμενος,σέ πνευματική ὡριμότητα καί ἁγιότητα τῇ θείᾳ βοηθείᾳ.

Θά ἠδύνατο δηλαδή ὁ κατ’εἰκόνα Θεοῦ πλασθείς ἄνθρωπος-ἄρσεν καί θῆλυ-μέ ἅγιο τρόπο νά καταστεῖ συνδημιουργός τοῦ Θεοῦ,ἀποκτώντας ἁγίους ἀπογόνους,ἀπό ἁγίους γονεῖς,δυνάμει τοῦ Θεοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐν τούτοις,οἱ πρωτόπλαστοι,τῆ συνεργείᾳ καί κακίᾳ τοῦ διαβόλου,ἐξέπεσαν τῆς ἐντολῆς καί τῆς θείας προοπτικῆς.Παρά ταῦτα ὁ φιλάνθρωπος καί ἐλεήμων Θεός ἐν τῇ ἀγάπῃ Του,οἰκονόμησε τήν παλιγγενεσία τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ ἀνθρωπίνου γένους,ἐν τῷ θεανδρικῷ προσώπῳ τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ,ἀφοῦ ηὗρε τήν γυναίκα ἐκείνη,κατά τήν καρδία Του,πού εὐηρέστησε κατά πάντα μέ τήν ἀκακία,τήν ἀπλότητα καί ἐργατικότητά της,στά Ἅγια τῶν Ἁγίων,τήν ἀγαθοσύνη Του.Ἡ ἀειπάρθενος Θεοτόκος Μαρία,σύμφωνα μέ τούς δογματικούς πατέρες, εἶναι ἡ μόνη μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων,πού οἰκειοποιήθηκε τήν δυναμική πού ἐδόθη στούς πρωτοπλάστους δωρεάν ἀπό τόν Θεό μέ ἀπλότητα,ὑπακοή καί ταπείνωση.

Πρεσβ. Ἀθανασίου Μηνᾶ, «…τοῦτό ἐστι τό ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύσητε εἰς ὅν ἀπέστειλεν ἐκεῖνος»

«…τοῦτό ἐστι τό ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύσητε εἰς ὅν ἀπέστειλεν ἐκεῖνος».

(Ἰωάν., κεφ.στ’, στίχ.29) 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Οὐ γάρ ἀπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον ἵνα κρίνῃ τόν κόσμον, ἀλλ’ἵνα σωθῆ ὁ κόσμος δι’αὐτοῦ. ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν οὐ κρίνεται, ὁ δέ μή πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μή πεπίστευκεν εἰς τό ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τό φῶς ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον, καί ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς· ἧν γάρ πονηρά αὐτῶν τά ἔργα.»(Ἰωάν, κεφ.γ, στίχ.17-19)

Ἐντούτοις πολλοί παραμένουν καί ἐπιμένουν στήν ἀπώλεια, βλασφημοῦντες τό πανάγιον ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κάθηνται στήν κακία ἐξαιτίας τῆς πλάνης. Ἡ πλάνη τούς ὁδήγησε στήν ραθυμία καί ἔτσι στίς ψυχές τῶν ραθύμων κυριάρχησε ἡ σκοτεινή ἄγνοια πού τούς ἀποξένωσε ἀπό τόν μόνον ἀληθινό Τριαδικό Θεόν καί τόν Μεσσία Σωτήρα Ἰησοῦν. Αὐτοί, λόγω τῆς κακῆς προαίρεσής τους, δέν ἀναγνωρίζουν ὡς Θεό τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀναγέννησε καί μᾶς φώτισε ἤ Τόν πιστεύουν καί Τόν ἀναγνωρίζουν ἁπλῶς στά λόγια καί ὄχι στήν πράξη.

Πιστεύουν ὅτι μόνο στούς παλαιούς φανερωνόταν ὁ Θεός, ὄχι ὅμως καί σέ ἐμᾶς. Νομίζουν πώς οἱ μαρτυρίες τῆς Γραφῆς περί Θεοῦ, δέν ἀφοροῦν τούς πάντες. Ἀλοίμονο! Βλασφημοῦν τήν περί Θεοῦ διδασκαλία, ἀφοῦ ἀπαρνοῦνται τήν ἀληθινή καί μέ ἐπίγνωση εὐσέβεια.

Τίς γραφές τίς διαβάζουν σωματικά μόνο, ἰουδαϊκά, φαρισαϊκά καί ἀπαρνοῦνται τήν δυνατότητα τῆς ἀπό τοῦ κόσμου τούτου ἤδη ἀναστάσεως τῶν ἀνθρώπων, μέσῳ τῆς ἀναστάσεως τῆς ψυχῆς, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ ὀρθοδοξία μας καί ἐπιθυμοῦν νά κατοικοῦν στόν τάφο καί εἰς τό σκότος τῆς ἀγνωσίας. Στήν πλάνη λοιπόν καί στή σκοτεινή ἄγνοια ὑπάρχουν τά τρία κάτωθι πάθη-κακίες: Ἀπιστία, πονηρία καί ραθυμία.