Κάποτε λοιπὸν μοῦ εἶπε καὶ τὸ ἀκόλουθον, τὸ ὁποῖον μὲ συνετάραξε...

Κατὰ τὴν δεκαετίαν τοῦ1970 εἶχον τὸ προνόμιον καὶ τὴν εὐλογίαν νὰ μονάζω ὑπὸ τὴν σεπτὴν Ἡγουμενίαν τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Βασιλείου καὶ νῦν προηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἰβήρων εἰς τὴν Ἱ.Μ. Σταυρονικήτα.

Ὁ ἀείμνηστος πατὴρ Παΐσιος, ἀσκητεύων τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰς τὴν Καλύβην τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τῆς εἰρημένης Ἱ. Μονῆς, μὲ προσεκάλει πολλάκις, διὰ νὰ τελέσω τὴν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τὸ ναΰδριον τῆς Καλύβης του.

Μετὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν ἐσυνήθιζε κατὰ τὸ κέρασμα, ποὺ ἐπηκολούθει νὰ προσφέρῃ ἕνα καφέ, ἕνα λουκοῦμι καὶ ἕνα ποτῆρι νερό. Ἐκεῖ ἐδράττετο τῆς εὐκαιρίας νὰ μοῦ ἐμπιστεύηται πολλὰ θαυμαστὰ γεγονότα, ἅτινα ὁ Θεὸς τοῦ ἐφανέρωνε, ἐπαναπαυόμενος εἰς τὴν θεοφιλῆ ἄσκησίν του καὶ διὰ νὰ στηρίζῃ τοὺς ἀγῶνας του. Ὁμολογῶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅτι οὐ ψεύδομαι, μοῦ ἔλεγε τόσα σπουδαῖα, τὰ ὁποῖα μόνον εἰς τὴν ζωὴν μεγάλων ἁγίων ἔχω διαβάσει εἰς Συναξάρια.

Τό φρικτό τέλος τῶν ἀναξίων ἀρχιερέων (ἀποκάλυψη τοῦ Ἁγ. Παϊσίου)-Μασῶνοι ἀρχιερεῖς (Αὐγ. Καντιώτου)

1)Τό φρικτό τέλος τῶν ἀναξίων ἀρχιερέων (ἀποκάλυψη τοῦ Ἁγίου Παϊσίου), 2)Μασῶνοι ἀρχιερεῖς (Μητρ. Αὐγουστίνου Καντιώτου), 28-4-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Απο «Τέτρωται Ἅδης...» Κανόνας Μ. Σαββάτου, Ἑορτοδρόμιο Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, 28-4-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου)

https://www.youtube.com/watch?v=UA4bi10_4SE&feature=youtu.be

Διὰ τοὺς ἀποφεύγοντας τὴν Ἀρχιερωσύνην

Γράφει ὁ πατήρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος 

Ἀξιότιμε κ. Διευθυντά

Ἐν τῇ ἀγαπητῇ «Ἐνορία» τῆς 1-5-59 δημοσιεύεται (ἤ μᾶλλον ἀναδημοσιεύεται) ἄρθρον τοῦ κ. Τσαταλοῦ περί ἀναδιοργανώσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἐν ᾧ, μεταξύ ἄλλων ὀρθοτάτων ἐν πολλοῖς παρατηρήσεων, ὑπάρχει καί τις, εὐγενής πάντως, ἐπίκρισις ἐναντίον ὡρισμένων Κληρικῶν, διότι «κατά γενικόν κανόνα ἀποφεύγουν τήν ἀρχιερωσύνην». Ἄς μοι ἐπιτρέψῃ ὁ καλός ἀρθρογράφος μίαν ὀξείαν διαφωνίαν ἐν τῷ προκειμένῳ ζητήματι. Οἱ Κληρικοί οὗτοι, καθώς καί πάντες οἱ μή συγκινούμενοι ἐκ τῶν ἀξιωμάτων Κληρικοί καί λαϊκοί, δέν εἶνε ἀξιόμεμπτοι, ἀλλ' ἀξιέπαινοι. Ἐάν βεβαίως ὁ ἀρθρογράφος γνωρίζῃ συγκεκριμένος περιπτώσεις καθ' ἅς οἱ ἐπικρινόμενοι Κληρικοί ἐστρατολογήθησαν καί ἐβιάσθησαν ἵνα ἀνέλθωσιν εἰς ἀξίωμα καί οὗτοι ἀντέταξαν μέχρι τέλους ἄρνησιν, τότε δικαιολογεῖται ποιά τις ἐπίκρισις αὐτῶν. Ἀλλ' ὑπάρχουσι τοιαῦται περιπτώσεις;...
Εἶνε λοιπόν ὀρθόν νά ἐπικρίνωμεν Κληρικούς, διότι, φειδόμενοι τῆς χριστιανικῆς αὐτῶν ἀξιοπρέπειας, ἅμα δέ καί πιστεύοντες ὅτι «οὐχ ἐαυτῷ τις λαμβάνει τήν τιμήν, ἀλλά καλούμενος ὑπό τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καί Ἀαρών» (Ἑβρ. ε' 4), δέν ἐκλιπαροῦσι τήν ἄνοδον αὐτῶν εἰς ὑψηλὰς θέσεις, ἀλλά μένουσιν «ἐν ᾦ ἐκλήθησαν» καί ἐκεῖθεν ἐργάζονται διά τήν δόξαν τοῦ Κυρίου, «μή τά ὑψηλά φρονοῦντες, ἀλλὰ τοῖς ταπεινοῖς συναπαγόμενοι» (Ρωμ. ιβ' 16);

Αὐτοί πού ἐπρόκειτο νά γίνουν ἀρχιερεῖς ἐκλέγονταν ἀπό τούς μοναχούς καί ἐγίνοντο πρῶτα μοναχοί (Ἁγίου Νικοδήμου).

ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ

Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου.

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Αὐτοί πού ἐπρόκειτο νά γίνουν ἀρχιερεῖς ἐκλέγονταν ἀπό τούς μοναχούς  καί ἐγίνοντο πρῶτα μοναχοί

Τό πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται ΕΔΩ

Πόσο πραγματικά εὐτυχισμένοι καί χρυσοῖ αἰῶνες ὑπῆρξαν ἐκεῖνοι, κατά τούς ὁποίους κυβερνοῦσε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μία ἐξαιρετική καί πάρα πολύ καλή συνήθεια! Τό νά ἐκλέγονται δηλαδή ἀπό τό σεμνό τάγμα τῶν Μοναχῶν ὅλοι ἐκεῖνοι (ἐκτός ἀπό λίγους πού ἐξ’ αἰτίας τῆς ὑπερβολικῆς τους ἀρετῆς ἀπό λαϊκοί ἀμέσως ἀνέλαβαν τήν διακυβέρνησι τῶν πιστῶν) πού ἐπρόκειτο νά ἀνέβουν στούς ὑπέροχους θρόνους τῆς ἀρχιερωσύνης καί νά ἀναλάβουν τήν προστασία τῶν ψυχῶν, ὅπως μία τέτοια συνήθεια ἀναφέρουν καί τά πρακτικά τῆς συνόδου πού ἔγινε στήν ἁγία Σοφία, ὅπου ὁ Καισαρείας καί ὁ Χαλκηδόνος εἶπαν στόν τοποτηρητή τοῦ πάπα Ἰωάννου τά ἑξῆς: «Στήν ἀνατολή, ἄν κάποιος δέν ἔχει γίνει μοναχός, δέν γίνεται ἐπίσκοπος ἤ Πατριάρχης». Καί πάλι: «Τήν ἐποχή τῆς ἀρχιερωσύνης αὐτοῦ (δηλαδή τοῦ Μεγάλου Φωτίου) πολλοί ψηφίσθηκαν μαζί, καί κληρικοί καί μοναχοί». Τήν άναφέρει αὐτήν καί ὁ ἱστορικός Γεώργιος Κεδρηνός καί ἰδιαιτέρως ὁ ἄριστος ἑρμηνευτής τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, ἐννοῶ ὁ ἱερός Συμεών ὁ Θεσσαλονίκης λέγοντας: «Ἡ Ἐκκλησία, τούς περισσότερους ἀπό αὐτούς πού ἐπρόκειτο νά γίνουν ἐπίσκοποι, πρῶτα τούς ἔκαμνε μοναχούς, καί ἔτσι κατόπιν τούς καθιστοῦσε ἐπισκόπους» (κεφ. σξστ΄).

«Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τόν ἀμπελῶνά μου, ἐμόλυναν τήν μερίδα μου...» Ἱερεμ. 12 : 10.

Ἁγίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

...Οἱ πλεῖστοι τῶν σημερινῶν ἀρχιερέων ἀδιαφοροῦν διά τό θεῖον θέλημα καθολοκληρίαν. Δέν τούς μέλει περί τῶν προβάτων, ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων. Ἀλλοίμονον! Οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ, ποῦ κατήντησαν!...

Ἄς θρηνήσωμεν ἀδελφοί, ἄς κλαύσωμεν ἐκ τῆς καρδίας διά τήν ἀθλίαν κατάστασιν τοῦ ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνεκεν τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν τῶν ἀνθρώπων, τοιούτους ἄρχοντας δίδει ὁ Θεός. Ἐάν τόν παρακαλέσωμεν θερμῶς, μετά δακρύων καί συντετριμμένης καρδίας, ἴσως εὐσπλαχνισθῆ ἡμᾶς καί τόν λαόν αὐτοῦ, καί ἐξαποστείλη ἀληθεῖς ποιμένας εἰς τόν ἀμπελῶνα Του...

Ὁ Ἀρχιερέας στήν Παλαιά Διαθήκη

τοῦ ἀρχιμ.Ἰακώβου Κανάκη

Οἱ τύποι καί τά σχήματα ἀλλά καί γενικώτερα ἡ δομή τῆς χριστιανικῆς λατρείας, ὅπως ἔχει διασωθεῖ μέχρι σήμερα, εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι εἶναι ἀποτέλεσμα ἐπιδράσεων διαφόρων λαῶν καί πολιτισμῶν. Κατά βάση ἡ Ἰουδαϊκή πίστη καί λατρεία ἔχει προσφέρει τό ἔνδυμα τοῦ τρόπου καί τοῦ χώρου τῆς λατρείας μας. Ὅμως καί ἡ ἑλληνιστική ὅπως καί ἡ ρωμαϊκή περίοδος ἔχουν συμβάλει σέ κάποιο βαθμό στήν διαμόρφωσή της.¹ Ἀπό τά τόσα ἐνδιαφέροντα θέματα πού ὑπάρχουν στήν Παλαιά Διαθήκη καί ἀποδεικνύουν αὐτές τίς ἀλληλεπιδράσεις θά ἀναφερθοῦμε σέ ἕνα, στόν Ἀρχιερέα.

Ὁ Ἀρχιερέας ἤ «Μέγας ἱερέας»² ἤ «κεφαλή τῶν ἱερέων»³ ἦταν ὁ ἐπικεφαλής καί ἐκπρόσωπος ὄχι μόνο ὅλων τῶν ἱερέων, ἀλλά κατεῖχε καί μιά θέση ἐθνάρχη τοῦ Ἰσραήλ.⁴ Τό ἔργο του ἦταν σπουδαῖο, ἀφοῦ ἦταν ὑπεύθυνος γιά τήν καθαρότητα τῆς ἰσραηλιτικῆς θρησκείας καί τήν ἀποφυγή ὁποιασδήποτε νόθευσής της.⁵

Γιά τούς ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς

«Πατρικές Συμβουλές Γέροντος ΦιλοθέουΖερβάκου»

Ἀπό τό ἡμερολόγιο τοῦ ἐκδοτικοῦ οἴκου «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

ἔτους 2010

Γιά τούς ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς

Κατά τούς σημερινούς χρόνους, κατά κανόνα, ἐπικρατεῖ ὄχι τό θεόκλητος ἤ δημόκλητος, ἀλλά ἤ δαιμονόκλητος (δαιμονοπρόβλητος) ἤ ὑπερηφανοεαυτοπρόβλητος, τό ὁποῖο σημαίνει πολλούς αἰσχρούς, φαύλους, ἀσεβεῖς, ἁμαρτωλούς καί ἀναξίους, τούς προτείνει, τούς προβάλλει ὁ διάβολος εἰς ἱερωσύνη καί ἀρχιερωσύνη, πολλοί δέ μόνοι τους, κατεχόμενοι ἀπό ἑωσφορική ὑπερηφάνεια, προτείνουν ἑαυτούς, χωρίς νά στοχάζωνται ὅτι ὁ ἱερεύς, ὁ λειτουργός τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ, ὀφείλει νά εἶναι καί στό σῶμα καί τήν ψυχή καθαρότερος ἀπό τίς ἡλιακές ἀκτῖνες καί ἀνώτερος ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

«Φρόντισε να θεραπεύσης τα πάθη σου και έπειτα των άλλων»

Ανέκδοτες επιστολές π. Φιλοθέου Ζερβάκου

8-10-1946

* ... Πρόσεξε διότι ο διάβολος έχει πολλάς παγίδας μη σε ρίξη σε καμμία πλάνην από την οποίαν δεν θα δυνηθής να εξέλθης. Πόσοι ιεροκήρυκες είναι εις τας Αθήνας, Θεολόγοι, Ιερείς, Επίσκοποι, διδάσκαλοι; Πού είναι οι καρποί που έφεραν; πώς δεν κατόρθωσαν τους χριστιανούς να πείσουν να έχουν αγάπην, ομόνοιαν, ειρήνην; πώς δεν τους εθεράπευσαν από τα πά­θη της υπερηφανείας, του θυμού, του φθόνου, της μνησικακίας, της ασωτείας και ασελγείας; πώς δεν ηδυνήθησαν να τους εμποδίσουν από τον αλληλοσπαραγμόν, παρά εφονεύθησαν τόσαι χιλιάδες; Ως φαίνεται όλοι οι ανωτέρω δεν εφρόντισαν να θεραπεύσουν τον εαυτόν τους πρώτον και δι' αυτό δεν ηδυνήθησαν να θεραπεύσουν και τους άλλους; ίσως να υπάρχουν και μερικοί καλοί, αλλά θα είναι μονάδες και θα έχουν και αυτοί αν όχι μεγάλας μικροτέρας ασθενείας.

«Εσείς οι ιερείς έχετε αυτό το σκοπό στη ζωή σας, να θρέψετε το λαό του Θεού» (Ἁγίου Λουκᾶ Συμφερουπόλεως).

Περί Ιερέων

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως καί Κριμαίας

…Για τους Ιερείς που περιέκοπταν τις ακολουθίες ή δεν τις τελούσαν συχνά ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός θύμιζε το χωρίο του Προφήτη Ιερεμία: «Επικατάρατος πας ο ποιών τα έργα του Κυρίου αμελώς». Ο ίδιος τελούσε όλες τις ακολουθίες και λειτουργούσε με μεγάλη ευλάβεια και προσοχή, δίχως βιασύνες, περικοπές, συντομεύσεις. Συμβούλευε τους ιερείς με συνεχείς εγκυκλίους να τελούν καθημερινά τις ακολουθίες και να προσεύχονται υπέρ του ποιμνίου τους:...

Ἡ προεικόνιση τῆς Θείας Λειτουργίας στήν Παλαιά Διαθήκη.

Ὁ χριστοσ μασ ειναι το νεο «μαννα», το «καινον πασχα» και ο αιωνιοσ αρχιερευσ (προτυπωση του  ειναι ο μελχισεδεκ).

(Περίληψη Β΄ ΣΥΝΑΞΗΣ κύκλων μελέτης Ἁγίας Γραφῆς καί Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας).

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (ΤΟ ΝΕΟ «ΜΑΝΝΑ»)

Ὁ Κύριος εὑρισκόμενος στήν Καπερναούμ εἶπε:

«Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς…. ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μου ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς (Ἰωάν. 6, 48-51).

Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἄρτος τῆς Ζωῆς, πού κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό (ὁ καταβάς), μέ τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κατέβηκε τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ μέσα στήν Ὑπερευλογημένη Παρθένο· και ἡ Παρθένος Μαρία ἔγινε γῆ ἀγαθή εὐλογημένη, πού βλάστησε τόν Ἄρτο τῆς Ζωῆς.

Ὁ Χριστός εἶναι τό νέο «μάννα». Αὐτό πού στήν Παλαιά Διαθήκη  ἔτρεφε τόν λαό τοῦ Θεοῦ (ὁ ὁποῖος ἀπετελεῖτο ἀπό περίπου 2.000.000 ἀνθρώπους) γιά σαράντα χρόνια. Ἦταν ένα φοβερό συνεχές θαῦμα.

Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου: Ὅτι οἱ μέλλοντες γενέσθαι ἀρχιερεῖς ἐξελέγοντο ὑπό τῶν μοναχῶν, καί ἐγίνοντο πρῶτον μοναχοί

ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ

Ἁγ. Νικοδήμου

ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ

Ὅτι οἱ μέλλοντες γενέσθαι ἀρχιερεῖς ἐξελέγοντο ὑπό τῶν

μοναχῶν, καί ἐγίνοντο πρῶτον μοναχοί

Ὦ πόσον εὐτυχεῖς καί χρυσοί αἰῶνες ὑπῆρξαν ἐκεῖνοι, καθ’ οὕς ἐπολιτεύετο εἰς τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν μία ἐξαίρετος καί καλλίστη συνήθεια, τό νά ἐκλέγωνται δηλαδή ἀπό τοῦ σεμνοῦ τάγματος τῶν Μοναχῶν, ὅλοι ἐκεῖνοι, (ἐκτός ὀλίγων τινῶν, οἵτινες διά τό ὑπερβάλλον τῆς ἀρετῆς, ἐκ λαϊκῶν ἀμέσως ἀνέβησαν εἰς προεδρίαν λαῶν)· ὅσοι ἔμελλον νά ἀναβῶσιν εἰς τούς Ὑπεροχικούς θρόνους τῆς ἀρχιερωσύνης, καί νά ἐγχειρισθῶσι προστασίαν ψυχῶν. Καθώς  τοιάυτην τινά συνήθειαν ἐκκλησιαστικήν, ἀναφέρουσι μέν καί τά πρακτικά τῆς ἐν τῆς ἁγίᾳ Σοφίᾳ συνόδου· ὅπου ὁ Καισαρείας, καί ὁ Χαλκηδόνος εἶπον πρός τόν τοποτηρητήν τοῦ πάπα Ἰωάννου ταῦτα· «Ἐν τῇ Ἀνατολῇ εἴτις μή μοναχός ἐγένετο, οὐ γίνεται ἐπίσκοπος, ἤ πατριάρχης.  Καί πάλιν· «Ἐν τῷ καιρῷ τῆς τούτου (τοῦ Φωτίου δηλ.) ἀρχιερωσύνης, πολλοί συνεψηφίσθησαν, καί κληρικοί, καί μοναχοί». Ἀναφέρει δέ ταύτην καί ὁ ἱστορικός Γεώργιος ὁ Κεδρηνός, καί μάλιστα ὁ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας ἄριστος ἐξηγητής, ὁ Θεσσαλονίκης, λέγω, ἱερός Συμεών, λέγων· «Ἡ Ἐκκλησία τούς περισσοτέρους τῶν μελλόντων γίνεσθαι ἐπισκόπων, μοναχούς ποιοῦσα πρότερον, οὕτως ἐπισκόπους καθιστᾷ» (Κεφ. σξστ΄).