Οἱ τρεῖς γνώσεις (φυσική, πνευματική, ἐξ ἀποκαλύψεως) καί η αγάπη, Ἀββᾶ Ἰσαάκ- Ἀσκητικά, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Οἱ τρεῖς γνώσεις (φυσική, πνευματική, ἐξ ἀποκαλύψεως) καί η αγάπη, Ἀββᾶ Ἰσαάκ- Ἀσκητικά,   Ἀναδιαταταγμένο κείμενο καί μετάφραση ὑπο Μόν. Δαμασκηνοῦ Ἁγιορείτου, 4-10-2025,

 Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com, 

Κάποτε λοιπὸν μοῦ εἶπε καὶ τὸ ἀκόλουθον, τὸ ὁποῖον μὲ συνετάραξε...

Κατὰ τὴν δεκαετίαν τοῦ1970 εἶχον τὸ προνόμιον καὶ τὴν εὐλογίαν νὰ μονάζω ὑπὸ τὴν σεπτὴν Ἡγουμενίαν τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Βασιλείου καὶ νῦν προηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἰβήρων εἰς τὴν Ἱ.Μ. Σταυρονικήτα.

Ὁ ἀείμνηστος πατὴρ Παΐσιος, ἀσκητεύων τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰς τὴν Καλύβην τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τῆς εἰρημένης Ἱ. Μονῆς, μὲ προσεκάλει πολλάκις, διὰ νὰ τελέσω τὴν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τὸ ναΰδριον τῆς Καλύβης του.

Μετὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν ἐσυνήθιζε κατὰ τὸ κέρασμα, ποὺ ἐπηκολούθει νὰ προσφέρῃ ἕνα καφέ, ἕνα λουκοῦμι καὶ ἕνα ποτῆρι νερό. Ἐκεῖ ἐδράττετο τῆς εὐκαιρίας νὰ μοῦ ἐμπιστεύηται πολλὰ θαυμαστὰ γεγονότα, ἅτινα ὁ Θεὸς τοῦ ἐφανέρωνε, ἐπαναπαυόμενος εἰς τὴν θεοφιλῆ ἄσκησίν του καὶ διὰ νὰ στηρίζῃ τοὺς ἀγῶνας του. Ὁμολογῶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅτι οὐ ψεύδομαι, μοῦ ἔλεγε τόσα σπουδαῖα, τὰ ὁποῖα μόνον εἰς τὴν ζωὴν μεγάλων ἁγίων ἔχω διαβάσει εἰς Συναξάρια.

Νά ἐφαρμόζεται ὁ Συνοδικός Θεσμός τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου

ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ Ο ΣΥΝΟΔΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ

Γράφει ὁ τέως Ἀρχιγραμματεὺς τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος Ἁγίου Ὄρους, Ἱερομόναχος Δαμασκηνός

Εἶναι κατεπεῖγον νὰ λειτουργήση τὸ ἀνώτατον συνοδικὸν ὄργανον διοικήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.Ὅταν οἱ φύλακες γίνωνται προδόται, οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων λύκοι, σκότος ἀντὶ φωτός, καὶ μεμωραμένον ἅλας. Ἐξ ἀφορμῆς τῆς βραβεύσεωςτοῦ ὑπερμάχου καὶ ψηφίσαντος τὸν ἄθεσμον Γάμον τῶν ὁμοφυλοφίλων Γερουσιαστοῦ A. Bragg, ὑπὸ τοῦ Αὐστραλίας Μακαρίου

Μετὰ τὴν ἀνάστασιν, συναντήσας ὁ Κύριος τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, εἰς τὸ ὄρος οὗ ἐτάξατο, εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων: «ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς· πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν, πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν. καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ Ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν». Ματθ. 28, 16-20.

Εἶναι λοιπὸν αὐτονόητον, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀποστέλλει ἕνα νέον Ἐπίσκοπον καὶ ποιμενάρχην εἰς μίαν Ἐπαρχίαν, διὰ νὰ κηρύξῃ καὶ μαρτυρήση τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν κόσμον καὶ τὸ ποίμνιόν του «καθὼς ἐνετείλατο»: «χωρὶς νὰ λύσῃ οὐδεμίαν τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ νὰ τὰς ὑπερασπισθῇ μέχρι θανάτου.

«ὅς ἄν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, ὅς δι’ ἄν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5, 18).

Ὅστις λοιπὸν διδάσκει ἀλλότρια τῆς ἐντολῆς, αὐτονόητον τυγχάνει, ὅτι ποιεῖ καὶ πράττει καὶ ὁ ἴδιος ἀλλοτρίως τῆς ἐντολῆς. Καὶ ὅστις βραβεύει τὸν διώκτην τοῦ Χριστοῦ, αὐτομάτως αὐτοκαταργεῖται ἀπὸ Ἀρχιερεύς, ὡς ἀνάξιος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων διάδοχος, καὶ γίνεται ὄργανον τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως, πλάνος καὶ πλανῶν, ὡς ὁ ἴδιος ὁ διάβολος, τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, ἐκβάλλων ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας τὸν λαόν, καὶ ἀλλότριος τοῦ ἐργάτου τῆς ἑνότητος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ὁ Χριστός, εἶπε – προσευχόμενος τῷ Πατρὶ Αὐτοῦ: «οὐκ ἐρωτῶ ἵνα ἄρῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ’ ἵνα τηρήσῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ πονηροῦ… ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστι. Καθὼς ἐμὲ ἀπέστειλας εἰς τὸν κόσμον, κἀγὼ ἀπέστειλα αὐτοὺς εἰς τὸν κόσμον καὶ ὑπὲρ αὐτῶν ἐγὼ ἁγιάζω ἐμαυτόν, ἵνα καὶ αὐτοὶ ὦσιν ἡγιασμένοι ἐν ἀληθείᾳ. Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ; ἵνα πάντες ἕν ὦσι… ἵνα ὦσιν ἕν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν» (Ἰωάν. ιζ΄, 15-22).

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ὁ Παπισμός καί τό Ἅγιον Ὄρος (Ἱερομονάχου Δαμασκηνοῦ)

Ο Άγιος Πορφύριος, ο Παπισμός και το Άγιον Όρος

 

Του ιερομονάχου Δαμασκηνού, Ι. Κ. Φιλαδέλφου, Άγιον Όρος

 

Ο γράφων, ως γνωρίζων εκ του σύνεγγυς τον άγιον Πορφύριον, από τα φοιτητικά του χρόνια, κατά την δεκαετίαν του 1960, ότε ούτος ήτο εφημέριος εις την Πολυκλινικήν Αθηνών της οδού Πειραιώς, και διατηρήσας την πνευματικήν επικοινωνίαν, μέχρι της κοιμήσεώς του, βεβαιώνει ότι ο άγιος Πορφύριος δεν συνεφώνει με τας μεταβάσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου εις την Ρώμην ούτε με τους διαλόγους, καθ’ ον τρόπον γίνονται. Τούτο μοι ανέφερε από τηλεφώνου, και κατά μήνα Δεκέμβριον του 1987.

Αίφνης κατά την διάρκειαν της νυκτός, κατά τον Δεκέμβριον του 1987, ότε ησχολούμην, με την κατόπιν εντολής της Ι. Κοινότητος, ως Αρχιγραμματεύς, σύνταξιν του σχεδίου της επιστολής, δι’ ης ομοφώνως η Ι. Κοινότης αντέδρασεν εις την Πατριαρχικήν επίσκεψιν εν Ρώμη και τα εκεί γενόμενα εν τω ναώ του Αγίου Πέτρου, ακούω το τηλέφωνον και τον Γέροντα Πορφύριον να ομιλή. «Τι γράφεις, μωρέ;» Γράφω, Γέροντα, την επιστολήν, ην προτίθεται η Ι. Κοινότης να αποστείλη, ως διαμαρτυρίαν, εις τον Παναγιώτατον Πατριάρχην Δημήτριον, δια την επίσκεψίν του εις την Ρώμην.

Και συνεχίζει: «Διάβασε το γράμμα να ακούσω».

Πρωτοφανές ὅραμα γέροντος Παϊσίου-Μαρτυρία 2ας ἐπιστολῆς Δαμασκηνοῦ Ἱερομονάχου Ἁγιορείτου

 

ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ ΟΡΑΜΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ - 

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΠΡΩΗΝ ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Δημοσιεύουμε εν συνεχείᾳ τη δεύτερη επιστολή του πρώην Αρχιγραμματέως (1977-78, 1982-1992) της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους Ιερομονάχου Γέροντος Δαμασκηνού, ο του Φιλαδέλφου, προς την Αυτού Μακαριότητα τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο Β΄ καί την Αγία και Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία απεστάλη τον Οκτώβριο, δύο μήνες αφ΄ ότου έμεινε αναπάντητη η πρώτη επιστολή – υπόμνημά του.  [Την εν λόγω πρώτη επιστολή, τη δημοσιεύσαμε προ ολίγων ημερών και μπορείτε να τη βρείτε εδώ]

Στην κατακλείδα της δεύτερης αυτής επιστολής του ο Γέρων Δαμασκηνός αναφέρει όραμα-αποκάλυψη (πρώτη φορά δημοσιευόμενο) του Γέροντος Παϊσίου για την ευθύνη - και την ενδεχομένη κόλαση - όσων Αρχιερέων δεν ανταποκρίνονται στις ποιμαντικές τους ευθύνες (ο Γέρων Δαμασκηνός προέρχεται από την πρώτη Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα, υπό Καθηγούμενο τον π. Βασίλειον Γοντυκάκη και Γέροντα τον θαυματουργό π. Παΐσιο).

Πρίν τόν γάμο

Ένας χριστιανός νέος αγαπάει μια κοπέλα και αρχίζει να την βλέπει συχνά.
Επειδή όμως ο νέος αυτός θέλει να κάνει υπακοή στο θέλημα του Θεού, δηλαδή δεν θέλει να έχει σαρκικές σχέσεις με κοπέλες πριν απο τον γάμο του, είναι αποφασισμένος να μην προχωρήσει σε σαρκικές σχέσεις με την κοπέλα του, πρίν απο τον γάμο τους.
Το πονηρό πνεύμα όμως, του υποβάλλει τον εξής λογισμό : ” εάν δεν φθάσεις σε ολοκληρωμένες σχέσεις με την κοπέλα σου, δεν θα της δείξεις οτι πραγματικά την αγαπάς. Εάν δεν της δοθείς ολοκληρωτικά, και εκείνη σε σένα, δεν θα αποδείξετε ο ένας στον άλλο οτι αγαπιέστε αληθινά.”
Ποιά θα πρέπει τωρα να είναι η απάντηση και η στάση του χριστιανού νέου στην πρόκληση και υποβολή αυτού του λογισμού;

Εἶναι δυνατόν ποτέ ὁ ἄνθρωπος νά προέρχεται, ἐξελικτικά, ἀπό τά ζῶα; – Δαμασκηνός μοναχός Ἁγιορείτης

  Ποιά, τώρα, εἶναι ἡ διαφορά μας ἀπό τά ζῶα; Συμβαίνει, ὅπως εἴπαμε, ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, νοουμένου ὡς ἡ πηγή τῶν νοημάτων καί τῶν λογισμῶν του, πού εἶναι ὁ ὀφθαλμός, ὁ πυρῆνας τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, δηλ. ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, νά εἶναι ἕνα αὐθυπόστατο κτίσμα, νά ἔχη δηλ. ἰδική της ὑπόστασι, ἡ ὁποία παραμένει ζωντανή καί μετά τόν βιολογικό θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, ἐπειδή εἶναι ἀθάνατη. Εἶναι δηλ. ἡ ψυχή μία ὀντότητα ξεχωριστή ἀπό τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, πού ζεῖ καί μετά τόν βιολογικό του θάνατο, κάτι πού δέν συμβαίνει εἰς τά ζῶα.

Τά ζῶα, καί δή ὁ χιμπαντζῆς, πού λέγουν οἱ ἐξελικτικοί ὅτι εἶναι τό πλησιέστερο πρός τόν ἄνθρωπο, ἐξελικτικά, ζῶο, δέν ἔχουν ψυχή ὡς αὐθυπόστατη ὀντότητα, ἀλλά εἶναι θνητόψυχα.

Ἡ Ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία καί ἡ ἀνθρωπολογία τῆς Ἐπιστήμης

Ἡ Ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία

καί ἡ ἀνθρωπολογία τῆς Ἐπιστήμης

Δαμασκηνός μοναχός Ἁγιορείτης 

Θέμα:  Περί τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου κατά τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σέ ἀντιδιαστολή μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἐπιστήμης περί τοῦ ἀνθρώπου, και περί τοῦ ὅτι ἡ γνῶσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνθρωπολογίας εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεσις γιά τήν ὀρθή τοποθέτησι σέ θέματα βιοηθικῆς

    Τό κύριο θέμα πού θά προσπαθήσω ἐν συντομίᾳ νά ἀναπτύξω εἶναι τό 'τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος κατά τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας'. Δευτερευόντως, θά ἀναφερθῶ εἰς τό τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος κατά τήν Ἐπιστήμη καί θά προσπαθήσω νά κάνω μία σύγκρισι μεταξύ τῶν δύο προτύπων τοῦ ἀνθρώπου, ἐκείνου τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκείνου τῆς Ἐπιστήμης. Ἐπειδή δέν εἶμαι εἰδικός, οὔτε γιά τό ἕνα θέμα, οὔτε γιά τό ἄλλο, οὔτε ἐκπροσωπῶ τήν Ἐκκλησία ἤ τήν Ἐπιστήμη, οἱ ἀπόψεις πού κατατίθενται ἐδῶ εἶναι ἀποκλειστικά οἱ προσωπικές μου ἀπόψεις, δηλ. πῶς ἔχω κατανοήσει, μέχρι σήμερα, τό θέμα περί ἀνθρώπου, ὅπως αὐτό προβάλλεται στούς δύο αὐτούς χώρους.