Ἀντώνης, ἕνας ἀφελής, καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος

Του Μιχαήλ Μάλαμα, Μαθηματικού για την Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Νεοδιορισμένος το 1984 στην Νικήσιανη Καβάλας, επέλεξα να μείνω στη πρωτεύουσα του νομού. Είναι αλήθεια ότι στην αρχή περνούσα κάπως δύσκολα λόγω έλλειψης φίλων και συναναστροφών. 

Μια μέρα ένας καλός παιδικός φίλος με προσκάλεσε να γνωρίσω κάποιον συνάδελφο, τον οποίο εκθείαζε κάθε στιγμή. 

Ο Αντώνης

---------------- 

Δεκαπέντε χρόνια περίπου μεγαλύτερος μου, καθηγητής Γαλλικών και Αγγλικών σε γυμνάσιο. Διορίστηκε σε μεγάλη ηλικία, και επέλεξε να μένει σε δωμάτιο ενός ξενοδοχείου της Καβάλας.

Έζησε αρκετά χρόνια στο Παρίσι. Όταν επέστρεψε άνοιξε μια σχολή Ζεν στην Θεσσαλονίκη. Την έκλεισε, αποφασίζοντας να ζήσει ασκητικά στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Με τις πρώτες κουβέντες που ανταλλάξαμε, κατάλαβα ότι πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό άτομο. Συνδύαζε τεράστιες γνώσεις φιλοσοφίας, θεολογίας, είχε βαρύνουσα γνώμη επί παντός επιστητού, και εξαιρετικά πρωτότυπο χιούμορ. Στην αρχή οι συναντήσεις μας ήταν πολύ αραιές. Σχεδόν πάντα στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου. Αργότερα (όταν μετακόμισα στην Ελευθερούπολη) σχεδόν καθημερινές. Πίστευε ότι όλες οι θρησκείες - η καθεμία με τον τρόπο της - πιστεύουν στον ίδιο Θεό. Σε κάθε θρησκεία, υπάρχουν άνθρωποι που πλησίασαν την υπερβατική θεότητα. Τέτοιους θεωρούσε τον Κρισναμούρτι, τον π. Παΐσιο και πολλούς άλλους. 

ΖΕΝ

--------------- 

Κάποια μέρα με πρότεινε να ασχοληθώ με τον διαλογισμό Ζεν. Δεν χρειάστηκε να επιμείνει. Έψαχνα μέσα από το άδειασμα του διαλογισμού, να γνωρίσω τον υπερβατικό Θεό, ένα μικρό λιθαράκι του οποίου ήμουν κι εγώ. Τους πρώτους μήνες ένιωθα υπέροχα. Άλλοτε διαλογιζόμασταν μαζί και άλλοτε μόνος σε ένα δωμάτιο του σπιτιού μου. Απέκτησα τρομερή αυτοπεποίθηση, και μια τάση να μένω όσο γίνεται περισσότερο στη αναζήτηση του εσωτερικού εαυτού μου. Σιγά-σιγά όμως, άρχισαν να συμβαίνουν διάφορα παράξενα πράγματα. Αρχικά αραιά, την ώρα της αυτοσυγκέντρωσης ακουγόταν κάθε τόσο παράξενα τριξίματα στο ταβάνι. Ενημέρωσα τον Αντώνη και με συμβούλεψε να μην δίνω σημασία επειδή πρόκειται για κατώτερα πνεύματα που επιδιώκουν μα με αποτρέψουν από τον σκοπό μου. Με τον καιρό αυτά τα τριξίματα και κάτι ακούσματα σαν βήματα στο ταβάνι πολλαπλασιάζονταν. Εκείνο τον καιρό ερχόταν η αδελφή μου να με δει, καθόταν πέντε λεπτά και έφευγε, γιατί όπως μου έλεγε κάτι την έπνιγε. 

Ἡ τιμή καί ἡ φροντίδα πού ὀφείλεται στόν Ἱερέα π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ (1927- 2006) π.ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Διόρθωνε τὸν ἱερέα, ἀλλὰ μὴν ἀπομακρύνεσαι ἀπὸ αὐτόν...»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικολάου Ἐπισκόπου Ἀχρίδος, Μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς φυλακῆς. Μηνύματα πρὸς τὸν λαό. Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σ. 271

Νὰ πορεύεσαι, ἔχοντας στὸ νοῦ τὴ σοφία τῶν Πατέρων σου. Μὴν ἐπιτρέπεις στὸν καθένα νὰ εἶναι ποιμένας σου... Ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ξεκίνησε ὁ πειρασμὸς στὴ Δύση, ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ξεκίνησε ἡ καταστροφὴ τῆς Δύσης. Ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ἱερεῖς ποὺ χαλᾶνε κάθε τί ἱερὸ καὶ ἀναποδογυρίζουνε τὸ νόμο... Ὁ ἀρχιερέας Ἀαρῶν δὲν σφυρηλάτησε τὸ χρυσὸ μόσχο στὴν ἔρημο καὶ ἄφησε τὸ λαὸ νὰ τὸν προσκυνᾶ ἀντὶ τὸν ἀληθινὸ Θεό; Γιὰ χίλια χρόνια περίπου ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὴν Ἀνατολὴ καὶ στὴ Δύση ἦταν μία Ἐκκλησία, μὲ τὸν ἴδιο νοῦ, μὲ τὴν ἴδια καρδιὰ καὶ μὲ τὴν ἴδια αἴσθηση καθήκοντος. Ἀλλά, στὸ τέλος τῆς χιλιετίας ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Σωτήρα τοῦ κόσμου, ὁ ἁλυσοδεμένος σατανᾶς ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν κόλαση, γιὰ νὰ ἐξαπατήσει αὐτὸ τὸν κόσμο. Καὶ ὁ τρόπος τοῦ σατανᾶ δὲν εἶναι ὅπως ὁ τρόπος τοῦ Χριστοῦ. 

Ὁ Χριστός, ὅταν ἄρχισε νὰ χτίζει τὴν αὐτοκρατορία τοῦ Θεοῦ ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, ἐπέλεξε τοὺς πιὸ ἁπλοὺς καὶ πιὸ ἀσήμαντους ἀνθρώπους. Ὁ σατανᾶς ὅμως πάντα περιφρονοῦσε τοὺς μικροὺς καὶ ἀσήμαντους καὶ ἐνεργοῦσε διὰ μέσου τῶν ἀρχηγῶν, τῶν ἀρχιερέων, τῶν φιλοσόφων, τῶν....βασιλιάδων, τῶν κυβερνητῶν, τῶν ἐπιστημόνων, τῶν καλλιτεχνῶν. 

Στὸ τέλος τῆς πρώτης χιλιετίας ὁ σατανᾶς χτύπησε διὰ μέσου του ἀρχιερέα τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ἔβαλε τὴν ἰδέα νὰ χωρίσει ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐμφυσώντας μέσα τοῦ τὸ πνεῦμα τῆς ὑπερηφάνειας.

Ὁ σατανᾶς τὸν ἔβαλε νὰ συγκρουστεῖ μὲ τοὺς βασιλιάδες καὶ τοὺς ἡγεμόνες ὅλων τῶν χριστιανικῶν λαῶν χωρὶς ἰδιαίτερο λόγο: λόγω ἀξιωμάτων, λόγω ἐξουσίας.

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑ - Του Αγ. Νικολάου Ἀχρίδος

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

          Πέθανε ο γέροντας ιερέας σας. Στη θέση του ήρθε ένας νεαρός ιερέας, που μόλις αποφοίτησε από την ιερατική σχολή. Με χαρά φιλούσατε το χέρι του γέροντα ιερέα. Αλλά τώρα σας ήρθε ένας νεαρός! Πως να του φιλήσετε το χέρι αφού είναι πολύ νεότερός σας;

          Θα σας διηγηθώ μια ιστορία για τον σέρβο βασιλιά Μίλος. Κάποτε θα λειτουργούσε ένας όχι ηλικιωμένος, αλλά πολύ νέος ιερέας. Ο γερο - βασιλιάς ήταν πολύ ευσεβής.

Η Θεία Λειτουργία δεν άρχιζε, αν δεν είχε ακόμη πάει και αυτός στην Εκκλησία. Και όταν επήγε, στάθηκε στη μέση στο θρόνο του, και προσευχόταν όπως όλοι.

Όταν τελείωσε η Λειτουργία, ο βασιλιάς πήγε να φιλήσει το χέρι του παπά και να πάρει αντίδωρο. Μα εκείνος από σεβασμό έδωσε το αντίδωρο, και τράβηξε γρήγορα το χέρι του, για να μην το φιλήσει ο γερο - βασιλιάς. Τότε ο βασιλιάς Μίλος τον κοίταξε αυστηρά και του είπε:

Γέρων Σίμων Ἀρβανίτης (+1988): Ὁ παπάς πού ταπείνωσε τόν βλάσφημο ἀντάρτη τοῦ ΕΛΑΣ

 Μια ημέρα, στο Μοναστήρι της Μεταμορφώσεως στην Κύμη, είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Είχαν πάει και μερικοί αντάρτες και είχαν και ένα κοντάρι με το κεφάλι κάποιου παπά που είχαν σκοτώσει. Ένας από αυτούς είχε ανέβει ψηλά σε μια εξέδρα και φώναζε: Ζήτω η ελευθερία, κάτω η παρθενία!

Ο Γέροντας, ακούγοντας αυτά, κυριεύθηκε από ζήλο Κυρίου Σαβαώθ και ξεκίνησε να πάει να δώσει ένα μάθημα στον ασεβή. Ένας από τους πατέρες της Μονής προσπάθησε να τον συγκρατήσει, λέγοντάς του: «Τι πας να κάνεις πάτερ Σίμων; Δεν βλέπεις το κεφάλι του παπά στο κοντάρι»;

 

Ο Γέροντας δεν του έδωσε σημασία και προχώρησε προς τον αντάρτη. Ανέβηκε πάνω στην εξέδρα και τον ήλεγξε με πολύ αυστηρό τρόπο και κατέληξε:

Πῶς ὀφείλουμε νά συμπεριφερόμαστε ἀπέναντι στούς ἱερεῖς. Ἁγίου Ἱωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Απόσπασμα από την ομιλία πστ΄ του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου (Υπόμνημα στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο) σχετικά με το πώς οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε απέναντι στους ιερείς του Υψίστου

[…] Όλα ας τα κάνουμε, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε πλησίον μας το άγιο Πνεύμα, και να τιμούμε πάρα πολύ εκείνους που ορίστηκαν να μεταδίδουν την ενέργεια Αυτού· διότι είναι μεγάλη η αξία των ιερέων. «Εκείνους που θα συγχωρήσετε», λέγει ο Κύριος, «συγχωρούνται οι αμαρτίες τους»[Ιω.20,23]. Για τον λόγο αυτόν και ο Παύλος έλεγε «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε(: Να πείθεσθε και να υποτάσσεσθε με προθυμία, χωρίς δισταγμούς και δυσφορίες, στους πνευματικούς προϊσταμένους σας)»[Εβρ.13,17] και να τους τιμάτε πάρα πολύ.

Διότι εσύ μεν φροντίζεις για τα δικά σου, και αν τα τακτοποιήσεις αυτά καλώς, δεν είσαι καθόλου υπεύθυνος για τους άλλους, ο ιερέας όμως και αν ακόμη τακτοποιήσει καλώς τον δικό του βίο, δεν δείξει όμως την πρέπουσα φροντίδα για σένα ή για όλα τα μέλη του ποιμνίου του, θα οδηγηθεί μαζί με τους πονηρούς στη γέεννα και πολλές φορές χωρίς να προδίδεται από τους δικούς του, οδηγείται στον αιώνιο πνευματικό θάνατο από εσάς, αν δε ρυθμίσει καλώς όλα εκείνα που έχουν σχέση με αυτόν και που θα οδηγήσουν στη δική σας σωτηρία. Γνωρίζοντας, λοιπόν, το μέγεθος του κινδύνου, να περιβάλλετε αυτούς με πολλή συμπάθεια, πράγμα που και ο Παύλος υπαινίχθηκε λέγοντας ότι «αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν(:διότι αυτοί αγρυπνούν για τη σωτηρία των ψυχών σας)» και όχι απλώς αγρυπνούν, αλλά αγρυπνούν ως άνθρωποι που θα λογοδοτήσουν για την πνευματική σας κατάσταση όσο ζούσατε, κατά την ημέρα της Κρίσεως :«ὡς λόγον ἀποδώσοντες(:επειδή θα δώσουν λόγο για σας στον Χριστό)»[Εβρ.13,17] · για τον λόγο αυτό πρέπει αυτοί να απολαύουν πολλής τιμής.

Εάν όμως μαζί με τους άλλους ενεργείτε και εσείς εναντίον τους, τότε ούτε και εσείς θα βρίσκεστε σε καλή κατάσταση· διότι όσο ο κυβερνήτης βρίσκεται σε κατάσταση ευθυμίας, θα βρίσκονται και οι επιβάτες σε ασφάλεια, αν όμως τον περιφρονούν εκείνοι και κρατούν στάση εχθρική εναντίον του και έτσι τον ταλαιπωρούν, τότε ούτε και να επαγρυπνήσει μπορεί κατά όμοιο τρόπο, ούτε να ασκήσει καλώς το έργο του και χωρίς να το θέλει, περιβάλλει αυτούς με άπειρα κακά. Έτσι και ο ιερέας αν μεν απολαύει της τιμής εκ μέρους σας, θα μπορέσει να τακτοποιήσει και τα δικά σας θέματα καλώς, αν όμως τους στενοχωρείτε εξασθενώντας τη δύναμή τους, θα τους καταστήσετε μαζί με σας ευκολοπρόσβλητους στα κύματα και αν ακόμη είναι πάρα πολύ γενναίοι.

Ἡ ἀξία τοῦ ἱερέα

 

"Ηγεμόνας και βασιλιάς τής Σερβίας μετά το 1815 ήταν ο Μίλος. Κάποια Κυριακή πήγε να λειτουργηθεί μαζί με την οικογένειά του στο παρεκκλήσι των ανακτόρων. Εκείνη όμως την Κυριακή δεν λειτουργούσε ο κανονικός εφημέριος των ανακτόρων, πού ήταν υπέργηρος και άρρωστος, αλλά ένας τριαντάχρονος νεοχειροτονημένος ιερεύς.

Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία, ο Λειτουργός ιερεύς μοίρασε το Αντίδωρο. Πρώτος πλησίασε ο βασιλιάς, πού, ας σημειωθεί, ήταν και μεγάλος στην ηλικία. Δίδοντας όμως το Αντίδωρο, ο ιερεύς τράβηξε το χέρι του, για να μη το φιλήσει ο ηγεμόνας.

Τότε ο γέρο-βασιλιάς τον κοίταξε αυστηρά και τού είπε: "Δώσε μου το χέρι σου, πάτερ μου, κι άλλη φορά μη το τραβήξεις, διότι δεν φιλώ το δικό σου χέρι.

Ὁ σεβασμός τῶν ἱερῶν καί ὁσίων

Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, αλλά και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, ήταν πολύ ευαίσθητοι σε ό,τι ήταν για τους άλλους ιερό. Το σέβονταν, γιατί δεν έχει το δικαίωμα κανείς να κλονίζη ή να γελοιοποιή τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζει την ζωή του κάποιος άλλος.

Ο μακαριστός γέροντας Παΐσιος μας διηγείτο, ότι κάποτε, όταν ήταν στην έρημο του Σινά, είδε από μακριά στο δρόμο του μια μουσουλμάνα που προσευχόταν. Προσπάθησε, λοιπόν, να περάση απαρατήρητος από το σημείο εκείνο του δρόμου, ώστε να μη την ενοχλήση στην προσευχή της.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεχόταν τον θεό της, αλλά ότι σεβόταν την ευλάβειά της.

Η κίνηση του ανθρώπου προς τον Θεό, με όλες τις εκδηλώσεις της, είναι ιερή και απαραβίαστη, γι’ αυτό χρειάζεται τον σεβασμό όλων των εκφάνσεών της. Για μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ο Σταυρός, τα λειτουργικά σκεύη, το σχήμα των Ιερέων και των Μοναχών αποτελούν βασικά στοιχεία της λατρευτικής ζωής μας, έχουν μάλιστα περάσει από την εκκλησιαστική και στην εθνική μας παράδοση περιβεβλημένα με την ευλάβεια του λαού.

Περί Ἐκκλησίας. Ἀπό τίς Διδαχές τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ

Περί Εκκλησίας

Από τις Διδαχές του αγίου Κοσμᾶ του Αιτωλού

 

Περί Εκκλησίας σήμερα ο λόγος και σκέφτομαι πως η Ορθόδοξος Εκκλησία του Χριστού παραμένει εις τον αιώνα ο μυστικός τόπος της καταφυγής και της προστασίας μας. Ο μυστικός τόπος της παραμυθίας και της παρακλήσεως και της χάριτος. Καθώς η άκτιστος Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας.

Η Εκκλησία είναι τόπος μυστικός. Είναι ο τόπος της Αναστάσεως. Είναι η αγκάλη του Κυρίου μας και η στοργή Του και η προστασία Του. Η Εκκλησία είναι μία, αγία, καθολική και αποστολική. Αυτό ομολογούμε στο Σύμβολον της Πίστεως, προ της εισόδου μας στον τόπο του μυστηρίου και του αγιασμού των Τιμίων Δώρων. Προκειμένου να μεταλάβουμε Σώμα και Αίμα Χριστού. Κοινωνούντες εν ταπεινότητι. Προσερχόμενοι «Μετά Φόβου Θεού, Πίστεως και Αγάπης.»

Γιά τόν ἀσπασμό (χειροφίλημα) τοῦ Ἱερέως (Ἁγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 

Επιστολή στον τυπογράφο Γ.Κ.

Πέθανε ο γέρος ιερέας σας, και στη θέση του ήρθε νέος θεολόγος. Στον γέρο ιερέα με ευχαρίστηση φιλούσατε το χέρι, αλλά λέτε ότι σας είναι δυσάρεστο να φιλάτε το χέρι του ιερέα που είναι πολύ πιο νέος από σας. Δεν ακούσατε την ιστορία περί του ηγεμόνα Μίλος και του νεαρού ιερέα; Αυτή η ιστορία έχει ως εξής:
Κάποιος νεαρός παπάς, έκανε Λειτουργία στο Κραγκουγιέβατς παρουσία του ηγεμόνα Μίλος. (Ο γέρος ηγεμόνας ήταν εξαιρετικά ευσεβής. Η ακολουθία στην Εκκλησία δεν ξεκινούσε ώσπου αυτός να έρθει. Στην Εκκλησία στεκόταν στη θέση του, σαν στυλωμένος, και προσευχόταν με ταπείνωση στον Θεό). Όταν ο νεαρός ιερέας τελείωσε την ακολουθία, έβγαλε μπροστά στον ηγεμόνα τον σταυρό και το αντίδωρο.

Π. Ἀθανάσιος Γιουσμᾶς, Ἐκκλησία ...Μοντέλα καί Φανφάρες

π. Αθανάσιος Γιουσμάς

Ἐκκλησία ...Μοντέλα καί Φανφάρες

Τοῦ π. Ἀθανασίου Γιουσμᾶ,

ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγίου Θεράποντος Μυτιλήνης

Ξέρω πὼς ἡ κατάθεση τῶν πιὸ κάτω σκέψεών μου, θὰ προκαλέσουν. Ἴσως νὰ γίνουν ἀφορμὴ καὶ νὰ θυμώσουν μαζί μου, μερικοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί. Δὲν ἔχω τὴν πρόθεση. Τότε, θὰ μοῦ πεῖτε, γιατί δημοσιοποιῶ αὐτό μου τὸ ἄρθρο; Γιατί δὲ συνηθίζω νὰ σχολιάζω πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη κάποιου ἢ κάποιων. Ὁ συγχωρεμένος ὁ πατέρας μου αὐτό μοῦ ἔμαθε καὶ ὁ προφητάναξ Δαβίδ, αὐτὸ μᾶς συμβουλεύει. «Πνεῦμα εὐθές»...

Ἀφιερώνω, λοιπόν, κάποιο χρόνο καὶ «μπαίνω» στὶς ἐκκλησιαστικὲς εἰδησεογραφικὲς διαδικτυακὲς διευθύνσεις. Εἶναι ὄντως μία πρωτότυπη καὶ μοντέρνα ἐνημέρωση. Μαθαίνω πολλὰ καὶ πληροφοροῦμαι τί συμβαίνει στὸ χῶρο μας. Ἐκεῖνο ποὺ μὲ προβληματίζει καὶ κάποιες φορὲς μὲ σκανδαλίζει, εἶναι ὄχι οἱ εἰδήσεις - κι ἂς εἶναι μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς αὐτονόητες, ἕως καὶ ἀνώφελες - ἀλλὰ οἱ ἐντυπωσιακὲς πληθωρικὲς φωτογραφίες κληρικῶν ὅλων τῶν βαθμίδων, μὲ πόζες καὶ χαμόγελα, μὲ ζοὺμ στὰ στομάχια μας καὶ στὶς πανάκριβες στόφες τους.

Ὁ δάσκαλος πού δέν ἄντεχε τίς τιμές

Μέσα στο παλάτι το βυζαντινό απόλυτη ησυχία!
Είναι η σκιά του βασιλιά, που σοβαρός, αμίλητος, συχνά σαν ασκητής, επέβαλε με το παράδειγμά του, σ’ όλους τούτη τη συνήθεια: να περπατούν αθόρυβα, χαμηλόφωνα να κουβεντιάζουνε, να κλαιν ή να γελούν διακριτικά, μήτε τους άλλους να ενοχλούν μήτε του αφέντη τους την περισυλλογή να διακόπτουν.
Κι έχει ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος τόσα πολλά να συλλογιστεί. Έχει τόσα πολλά να πει, σε μυστική προσευχή, με τον Θεό του!
Σήμερα, όμως βγήκε από τα χαράματα ο βασιλιάς. Είναι η συνηθισμένη του ημέρα για τον περίπατο γύρω από τη βασιλεύουσα. Καβάλα στ’ άλογα, με δυο-τρεις μόνο αξιωματούχους, κάνουν τον γύρο της. Φτάνουν ως τον Κεράτιο. Κι αφού από κει αγκαλιάζει με το βλέμμα την πόλη, που αγουροξυπνά με τις πρώτες ηλιαχτίδες, υψώνει τον νου του στον Θεό ο βασιλιάς και δέεται: «Φύλαξε, Κύριε, από κάθε κίνδυνο την πόλη σου. Φύλαξε τους ανθρώπους σου. Φώτιζε τον Βασιλέα!».

Μία πολύ διδακτική ιστορία:Μετάνοια τήν Τσικνοπέμπτη...!

«Πώς αγριεύουν έτσι οι άνθρωποι; Πώς μεμιάς αφήνονται έρμαια στις ροπές καί στίς τάσεις της φθαρτής ανθρώπινης τους φύσης; Πώς κατάντησε απόψε αυτή η ήσυχη επαρχιακή πόλη; Θαρρείς καί δεν την κατοικούν άνθρωποι αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα πού άλλος μέ κεφάλι γαιδάρου, άλλος λιονταριού, άλλος πιθήκου τρέχουν νά προλάβουν νά γλεντήσουν, νά μεθύσουν, νά αμαρτήσουν όσο γί­νεται περισσότερο. Γιατί απόψε είναι Τσικνοπέμπτη καί γέμισε ή πόλη μασκαράδες. Απόψε κάθε λογικός άνθρωπος δέν ξεμυτίζει από τό σπίτι του».Αυτά σκεφτότανε ο παπα-Θανάσης, καθώς έμπαινε ατό σπίτι του γυρνώντας από τό ναό.
- ’Α, παπαδιά μου, τό κακό παράγινε! Ο Θεός νά μας συγχωρέσει, είπε στή γυναίκα του, μόλις μπήκε μέσα.Εκείνη τόν κοίταξε μέ κατανόηση.

Ὅταν τιμοῦμε καί ὅταν περιφρονοῦμε τούς ἱερεῖς

 

       Οφείλετε ακόμη να έχετε ύπ' όψιν σας ότι η κακή συμπεριφορά των ενοριτών προς τον Ιερέα των μπορεί να επιφέρει πολλή ψυχική και εκκλησιαστική ζημιά. Ας λάβωμε το παράδειγμα από τον κυβερνήτην του πλοίου. Του αναγνωρίζουν οι επιβάται το αξίωμα και την αρχήν του και του αποδίδουν την οφειλομένην τιμήν και υπακοήν; Κυβερνά τότε με την απαιτουμένην επιστασίαν και καταβάλλει κάθε προσπάθειαν δια την ασφάλειαν του πλοίου και των επιβατών.

Οἱ ἱερεῖς καί οἱ γονεῖς

  -Οι γονείς μας, ο πατέρας μας και η μητέρα μας, είναι ιερά πρόσωπα για μας. Έχουν από το Θεό μεγάλη χάρη και ευλογία. Μα πιο μεγάλη από αυτούς χάρη και ευλογία έχουν οι ιερείς μας.
- Η διαφορά ανάμεσα στους ιερείς και στους γονείς μας είναι πολύ μεγάλη. Είναι τόσο μεγάλη, όσο μεγάλη είναι η διαφορά ανάμεσα στην παρούσα ζωή και στην αιώνια.
- Οι γονείς, γεννούν παιδιά, για την παρούσα ζωή· οι ιερείς, για την άλλη.

Γιατί φιλᾶμε τό χέρι τοῦ ἱερέα;

ΓΙΑΤΙ ΦΙΛΑΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ;

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο ιερέας σας μπορεί να είναι μόλις 25 χρονών. Μα η ιερωσύνη του είναι από καταβολής κόσμου.

Όταν λοιπόν του ασπάζεσθε το χέρι, προσκυνάτε την ιερωσύνη του, που φθάνει διαδοχικά από τον Χριστό και τους Αποστόλους μέχρι τον ιερέα σας.

Όταν φιλάτε το χέρι του παπά σας, φιλάτε ολόκληρη την αλυσίδα των Οσίων και αγίων ιερέων και Ιεραρχών, από τους Αποστόλους μέχρι σήμερα.

Ασπάζασθε και προσκυνάτε τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, τον άγιο Νικόλαο, τον άγιο Βασίλειο, τον άγιο Σάββα και «όλους τους επιγείους αγγέλους και ουρανίους ανθρώπους», που όταν ήταν στη γη εκοσμούσαν την Εκκλησία και τώρα στολίζουν τον ουρανό!

Κατάκριση καί Ἱεροκατηγορία: Οἱ μεγάλες ἁμαρτίες τῶν Ἑλλήνων!

"... Μέσος έστηκεν Θεού και ανθρώπων ό ιερεύς, τας εκείθεν τιμάς κατάγων προς ημάς και τας παρ' ημών ικεσίας ανάγων εκεί".

Αλλά λέγεις: Δεν έχω, λοιπόν, εγώ το δικαίωμα να κρίνω τον ιερέα; Όχι, δεν δικαιούσαι• Εάν οι λαϊκοί είχον το δικαίωμα να ερευνούν τον βίον και την πολιτείαν των πνευματικών των ποιμένων, δια να αποφασίζουν αν πρέπη να πειθαρχούν εις αυτούς ή να ανταρτεύουν, τότε, οι αρχόμενοι θα έθεταν τον εαυτόν των επάνω από τους άρχοντας και το παν θα εγίνετο άνω κάτω, θα ήσαν άνω τα πόδια και κάτω η κεφαλή. Ή δεν ακούεις τον Χριστόν, ο οποίος λέγει: μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε; (Ματθ. Ζ' 1), και τον Παύλον, ο οποίος μας φωνάζει• Συ τι κρίνεις τον αδελφόν σου; (Ρωμ. ΙΔ' 10). Εάν τον αδελφόν σου έχεις καθήκον να μη κρίνης, πολύ περισσότερον οφείλης ν' απέχης από του να κρίνης τον ιερέα. Ο Θεός σου το απαγορεύει. Πως το τολμάς εσύ;

Ναός, Ἱερέας, Θ. Λειτουργία, Θ. Κοινωνία (ἀρχιμ. Βασίλειος Μπακογιάννης)

Ζοῦμε στή λεγόμενη  Νέα Ἐποχή. Καί Νέα Ἐποχή  σημαίνει νέος τρόπος ζωῆς, νέο σκεπτικό, νέα ἤθη. Τό βλέπουμε καθημερινά, ἀκόμα καί μέσα στούς χώρους τῆς Ἐκκλησίας μας.  Οἱ ἔννοιες «Ναός», «Ἱερέας» «Λειτουργία», «Θ. Κοινωνία», πού στίς παλαιότερες ἐποχές προκαλοῦσαν δέος  στίς ψυχές τῶν χριστιανῶν μας,  σήμερα  ἔχουν καταντήσει ἔννοιες «ρουτίνα».  Καί ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστός π.  Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος (+1996) ἡ Νέα Ἐποχή δέν θά ἀδειάσει τίς ἐκκλησίες ἀπό κόσμο, ἀλλά αὐτόν τόν κόσμο πού πάει στίς ἐκκλησίες,  θά τοῦ ἀλλάξει τά μυαλά. Καί ἀπό ὅτι φαίνεται ὁ προφητικός του  λόγος ἐπαληθεύθηκε.Βιώνουμε πρωτόγνωρα πράγματα! Ἐνδεικτικά:α. «Ἀλειτούργητο», ἔλεγαν (κατηγοροῦσαν) οἱ πατέρες μας αὐτόν, πού δέν πήγαινε στήν ἐκκλησία. Ἦταν μιά βαριά κατηγορία. Δείχνοντας ἔτσι πόσο  εὐλαβοῦντο τή Λειτουργία. Σήμερα ἀκόμα καί ἡ λέξη  «ἀλειτούργητος», ἔχει  ἐξοβελισθεῖ ἀπό τό λεξιλόγιό μας!

Οἱ ἄξιοι κληρικοὶ. Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄξιοι κληρικοὶ 

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

Συχνά ἀναφερόμαστε στοὺς ἀνάξιους κληρικούς, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦν μὲ τὴ συμπεριφορά τους καὶ δημιουργοῦν διάφορα σκάνδαλα, ἐνῶ ξεχνᾶμε τοὺς κληρικούς, ποὺ ἐργάζονται στὴν Ἐκκλησία μὲ φόβο Θεοῦ καὶ ἱερὸ ζῆλο. Καὶ εἶναι ἀρκετοὶ αὐτοί. Δόξα τῷ Θεῷ!
Οἱ Μητροπολίτες ἔχουν ὑποχρέωση νὰ τοὺς προσέχουν καὶ νὰ τοὺς στηρίζουν, γιατὶ καὶ αὐτοὶ ὡς ἄνθρωποι ἔχουν ποικίλα προβλήματα, τόσο οἰκογενειακὰ ὅσο καὶ ἐνοριακά. Τὸ λέω αὐτό, γιατὶ ἔχουμε περιπτώσεις, ὅπου συμβαίνει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Μητροπολίτες νὰ θέτουν στὸ περιθώριο τοὺς εὐλαβεῖς κληρικούς, γιατὶ φοβοῦνται ὅτι θὰ χάσουν τὴ λάμψη τοῦ ἀρχιερατικοῦ τους ἀξιώματος. Πρόκειται γιὰ κατάσταση, ποὺ μόνο ὡς πνευματικὴ δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ.
Ὅμως ἀξίζει νὰ παρακολουθήσουμε τὴν ἀγωνία, ποὺ ἔχει γιὰ τὸ ποίμνιό του ἕνας εὐαίσθητος ἱερέας.

" Μεγάλη δύναμη ἔχει τό πετραχήλι, παιδί μου, μεγάλη δύναμη"

  Όταν λειτουργάς, νά ‘χεις υπόψη σου ότι είσαι μεσίτης. Παραλαμβάνεις από τον κόσμο πόνο, δάκρυα, ασθένειες, παρακλήσεις και τ’ αναφέρεις επάνω εις το θρόνο της θεότητος. Και μεταφέρεις κατόπιν στον κόσμο παρηγοριά, θεραπεία, ό,τι έχει ανάγκη ο καθένας. Μεγάλο αξίωμα σ’ έχει αξιώσει, παιδί μου, ο Θεός. Να το καλλιεργήσεις. Το αυτί του Θεού είναι στο στόμα του ιερέως.
Μεγάλη δύναμη έχει το πετραχήλι. Το πετραχήλι είναι ο διαλλάκτης του πεπτωκότος ανθρώπου με τον Πατέρα, με τον Δημιουργό του. Γι’ αυτό όσο μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις. ΄΄Οσο μπορείς περισσότερα.
      Στον καιρό της Τουρκοκρατίας γύριζαν πολλοί παπάδες, άλλά ένας παπάς γύριζε και μάζευε ονόματα και τα μνημόνευε στη Λειτουργία.