Γέροντας Παρθένιος Ἱ. Μ. Ἁγίου Παύλου Ἁγίου Ὄρους. Τά ἅγια λείψανα καί ὁ λόγος γιά τήν προσευχή

 

ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ι Μ ΑΓ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓ ΟΡΟΣ. ΤΑ ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ. ΚΑΙ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.
https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_678.html

Περί Ἁγίων Λειψάνων

❈ Τά Ἅγια Λείψανα βλέπετε πού εὐωδιάζουν; Αὐτό τί εἶναι; Εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἀποτυπωμένη, ὑπάρχει καί στά Ἅγια Λείψανα. Καί δέν εἶναι κάτι τυχαῖο. Εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς θέωσης.

Τὴν χεῖρὰ σου τὴν ἁψαμένην,τὴν ἀκήρατον κορυφὴν τοῦ Δεσπότου Ἡ Δεξιὰ τοῦ Τιμίου Προδρόμου φυλάσσεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Διονυσίου τοῦ Ἁγίου Ὅρους.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/blog-post_4117.html

Τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα μὲ τὰ Ἁγία νήπια στὴν Ι.Μ Παύλου Ἁγίου Ὅρους.

Το θαύμα αυτό είναι μια από τις πιο συγκλονιστικές και σύγχρονες διηγήσεις του Αγίου Όρους, που συνδέεται με τη Μονή Αγίου Παύλου. Είναι μια ιστορία που φέρνει δέος, καθώς αφορά τη ζωντανή παρουσία των Αγίων Νηπίων (των 14.000 νηπίων που σφαγιάστηκαν από τον Ηρώδη).

​Το Περιστατικό στη Μονή Αγίου Παύλου.

​Στη Μονή αυτή φυλάσσεται ένα τμήμα από τα Λείψανα των Αγίων Νηπίων. Η ιστορία λέει πως πριν από μερικές δεκαετίες, ένας μοναχός που είχε τη διακονία του εκκλησιαστικού (υπεύθυνος για τον ναό), βίωσε κάτι μοναδικό.

Ἐβεβηλώθησαν τά Ἱερά Λείψανα τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου – Πετσέρσκ!

Ἡ Λαύρα τοῦ Κιέβου-Πετσὲρσκ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ παλαιότερα καὶ πιὸ σεβαστὰ μοναστήρια στὸν ὀρθόδοξο κόσμο, στὰ σπήλαια τοῦ ὁποίου βρίσκονται πάνω ἀπὸ 120 ἱερὰ λείψανα ἁγίων. Ὡστόσο, σήμερα τὰ ἱερὰ τῆς Λαύρας δὲν εἶναι προσβάσιμα στοὺς ἁπλοὺς πιστούς, ἀφοῦ ἔχουν βεβηλωθεῖ ἀπὸ ἐκπροσώπους τοῦ λεγόμενου «μουσείου», ποὺ δροῦν κατ’ ἐντολὴ τῶν οὐκρανικῶν ἀρχῶν.

Σύμφωνα μὲ δημοσιογραφικὲς πληροφορίες τῆς Ἕνωσης Ὀρθοδόξων Δημοσιογράφων, στὶς 5 Μαρτίου 2025 τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ τῆς Οὐκρανίας δημιούργησε ἐπιτροπὴ γιὰ τὴν ἐπιθεώρηση τῶν ἄφθαρτων λειψάνων τῶν ἁγίων τῆς Μονῆς τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου τόσο στὰ Μακρινὰ ὅσο καὶ στὰ Κοντινὰ Σπήλαια. Τὴν ἐπιτροπὴ αὐτὴ τὴν στελέχωσαν διάφοροι ἐπιστήμονες βιολόγοι, ἀνατόμοι καὶ κτηνίατροι.

Σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ Νο214, τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ ἀνέθεσε στὴν δημιουργηθεῖσα ἐπιτροπὴ μέχρι στὶς 30 Μαΐου νὰ πραγματοποιήσει ἔλεγχο καὶ νὰ ἐπαληθεύσει «τὴν παρουσία ἱερῶν λειψάνων στοὺς τάφους τῶν Ἐγγὺς καὶ Μακρινῶν Σπηλαίων τοῦ Ἐθνικοῦ Καταφυγίου Λαύρας Κιέβου-Πετσὲρσκ καὶ νὰ προσδιορίσει τὴν ἱστορικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ ἀξία τῶν λειψάνων αὐτῶν».

Χαρακτηριστικὸ εἶναι ὅτι τὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ἐργασία τῆς ἐπιτροπῆς τὸ ὑπουργεῖο ἀποφάσισε νὰ τὰ ὀνομάσουν «πληροφορίες μὲ περιορισμένη πρόσβαση».

Φθάνει πιά μέ τά Λείψανα τῶν Ἁγίων πού κομίζουν οἱ Ἁγιορεῖτες στά πλοιάρια;

Π.Παπαδημητρίου

Ἔκανε κάποιος πρόσφατα μιὰ ὁμιλία μὲ τίτλο: «Φθάνει πιά μέ τά Λείψανα τῶν Ἁγίων πού κομίζουν οἱ Ἁγιορεῖτες στά πλοιάρια».

Ἐμεῖς θὰ ἀπαντήσουμε, ὄχι δὲν φθάνει.

Προσωπικὰ ἔτυχα (μὲ ἐνορία) σὲ τέτοιο πλοιάριο μιὰ φορὰ στὸν περίπλου τοῦ Ἁγίου Ὅρους, καὶ ἔφεραν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες τὰ ἅγια λείψανα. Ὅταν ἀνεβήκανε στὸ πλοῖο οἱ Πατέρες, ὅλο τὸ καράβι γέμισε εὐωδία ἀπὸ τὰ ἅγια λείψανα, καὶ ἦταν τόσο ἔντονη, καὶ ἡ ὑποδοχὴ ἔγινε στὸ κατάστρωμα ὄχι στὸν κλειστὸ χῶρο!

Σημ.. Δὲν ἔχω καμία σχέση μὲ τὰ πλοιάρια.

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος λέει: «

– Γέροντα, ἡ ἁγία κάρα τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου εὐωδίαζε ἰδιαίτερα στὴν μνήμη του.

Ἡ καυστικὴ δύναμη τῶν ἱερῶν σκηνωμάτων τῶν Ἁγίων Κλεόπα καὶ Παϊσίου Συχαστρίας σὲ μία δαιμονισμένη. (βίντεο)

Επίσημη αγιοκατάταξη των Οσίων Κλεόπα και Παϊσίου της Μονής Συχαστρίας (7 Aυγούστου 2025).

7 Aυγούστου 2025. Επίσημη αγιοκατάταξη των Οσίων Κλεόπα και Παϊσίου της Μονής Συχαστρίας και μεταφορά των λειψάνων τους στον ναό μέσα στις νέες λειψανοθήκες τους.

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων:«Τά λείψανα τῶν Ἁγίων» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ[: Ματθ.10.32-33, 37-38 και Ματθ.19,27-30]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-6-1997]

[Β357] Έκδοσις Β΄

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας τιμά πάντας τους αγίους, τους γνησίους φίλους του Θεού και ευεργέτας αληθινούς των πιστών. Είναι εκείνοι που όσο ζούσαν, επίστευσαν εις τον Θεόν και επολιτεύθησαν κατά Θεόν. Γι' αυτό είναι οι πρωτότοκοι του Θεού· που είναι απογεγραμμένοι εις τον ουρανόν. Και είναι πρωτότοκοι, γιατί θα τύχουν όλοι της μεγάλης και μοναδικής κληρονομίας, που είναι η Βασιλεία του Θεού. Όσοι θα είναι εις την Βασιλείαν του Θεού, λέγονται «πρωτότοκοι».

Και ελέχθη εις τους αγίους και εις τους μάρτυρας, όπως μας καταγράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως: «ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν, ἕως πληρώσωσι καὶ οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοί αὐτῶν οἱ μέλλοντες ἀποκτέννεσθαι ὡς καί αὐτοί». Αυτό το «ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν» είναι ο χρόνος από την στιγμήν που αυτοί έφυγαν από τον κόσμον αυτόν, έως την ανάσταση των νεκρών. Τον αποκαλεί «χρόνον μικρόν». Και ακόμη, όταν λέγει: «ἕως πληρώσωσι, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν καί οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καί οἱ ἀδελφοί αὐτῶν», εκείνοι οι οποίοι πρόκειται να αποκτανθούν όπως και αυτοί», δείχνει ότι διαρκώς εις την Εκκλησίαν προστίθενται άγιοι. Έως το τέλος της Ιστορίας. Έως τον δεύτερο ερχομό του Ιησού Χριστού. Η μνήμη των συνεπώς δεν έχει παρελθοντολογικό χαρακτήρα, αλλά επίκαιρον και δυναμικόν.

Οι Άγιοι Πάντες είναι εκείνοι που διέκριναν την σχετικότητα του κόσμου και των αγαθών του κόσμου τούτου και επροτίμησαν και αγάπησαν περισσότερο τον Κτίστην παρά την κτίσιν και τα αγαθά που δίνει ο Θεός. Και γι’ αυτή των την αγάπη και βαθιά πίστη και αφοσίωση, όπως ακούσαμε στη σημερινή αποστολική περικοπή από την προς Εβραίους επιστολή, να μας καταγράφει ο Απόστολος Παύλος: «Ἐμπαιγμῶν καί μαστίγων πεῖραν ἔλαβον(:Έλαβον πείραν, δοκίμαζαν εμπαιγμούς και μάστιγες)· ἔτι δέ δεσμῶν καί φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν (:λιθοβολήθηκαν), ἐπρίσθησαν (:πριονίστηκαν), ἐπειράσθησαν (:έγιναν αντικείμενον πολλών πειρασμών) ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἕν μηλωταῖς (:γύριζαν στον κόσμο με προβιές) ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν (:των οποίων) οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος(:Ο κόσμος δεν ήταν ούτε είναι άξιος των αγίων)».

Ὅταν τά Λείψανα τῶν Ἁγίων βρίσκονται στα χέρια τῶν αἱρετικῶν

Ὅταν τὰ Λείψανα τῶν Ἁγίων εὑρίσκωνται εἰς τὰς χεῖρας τῶν αἱρετικῶν, ὁ Θεὸς δὲν παρέχει τὴν Χάριν Του μέσῳ αὐτῶν. Παράδειγμα τὸ Λείψανον τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Ὅταν μετεφέρθη εἰς τὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας εἰς τὸν Ὀρθόδοξον Ναόν, ὁ Ἅγιος ἐμυρόβλυζεν. Ὅταν ὅμως κατέλαβαν τὸν Ναὸν οἱ Παπικοί, τότε ἔπαυσε νὰ μυροβλύζῃ! Αὐτὸ γίνεται διὰ νὰ δείξῃ ὁ Θεὸς εἰς ποίων τὴν πίστιν εὐαρεστεῖται.

Οἱ Παπικοὶ κατέχουν ἀναρίθμητα Λείψανα Ἁγίων, ἀκόμη καὶ ἄφθαρτα. Οὔτε κἂν γνωρίζουν τί ἔχουν εἰς τὰς ἀποθήκας τους. Καὶ ὅμως, κανένα ἐξ αὐτῶν δὲν θαυματουργεῖ.

Εἰσβολεῖς-κτηνίατροι, ἀνατόμοι πρὸς μελέτη τῶν ἱερῶν λειψάνων Ρώσσων Ἁγίων τῶν Σπηλαίων Λαύρας Κιέβου!!!

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 17//30.3.2025.

Δ΄ Νηστειῶν

Ἁγίων Ἰωάννου Κλίμακος καὶ Ἀλεξίου τοῦ «ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ».

… Πληροφορηθήκαμε ὅτι στὶς 28 Μαρτίου 2025 (ν. ἡμ.) στοὺς χώρους τῶν Κάτω Σπηλαίων τῆς Ἁγίας Λαύρας Κιέβου ἔφτασε ἐπιτροπὴ τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ Οὐκρανίας, ἀπαρτιζόμενη ἀπὸ ἀνατόμους, βιολόγους καί … κτηνιάτρους, συνοδευόμενη μάλιστα ἀπὸ ἀξιωματικοὺς ἐπιβολῆς τοῦ νόμου, μὲ σκοπὸ τὸν προσδιορισμὸ τῆς ἱστορικῆς καὶ ἐπιστημονικῆς ἀξίας τῶν ἱερῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων Σπηλαιωτῶν Πατέρων … μέσῳ τῆς λήψης δειγμάτων γιὰ ἐξέταση DNA !

Ἀποροῦμε: οἱ Ἅγιοι τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ποὺ τιμοῦνται σὲ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία, σὲ δεκάδες χῶρες τοῦ κόσμου, στοὺς ὁποίους προσεύχονται καὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους λαμβάνουν βοήθεια ἑκατομμύρια Ὀρθόδοξοι πιστοί, στὰ μάτια τῶν «ἐντολέων καὶ ἐντολοδόχων- ἐρευνητῶν» εἶναι ἁπλῶς «σπονδυλωτὰ» τῶν ὁποίων ἡ βιομορφολογία … πρέπει νὰ μελετηθεῖ; Ἄπαγε τῆς βλασφημίας.*

Βρέθηκε τμῆμα τῆς δεξιᾶς χεῖρας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ρώσου

Στην επετειακή εκδήλωση για τη συμπλήρωση των 100 χρόνων παρουσίας του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου στην Εύβοια, που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 15 Μαΐου, ο Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος έκανε την αποκάλυψη ότι βρέθηκε η δεξιά χείρα του του Οσίου και ότι την Δευτέρα 27 Μαΐου, ανήμερα της γιορτής του Αγίου, θα πραγματοποιηθεί η επανένωση του χεριού με το υπόλοιπο άφθαρτο ιερό λείψανο.

Πρόκειται για ένα τμήμα ( μέρος της παλάμης και των δακτύλων), το οποίο είχε καταλήξει σε μία οικογένεια, η οποία το φύλαξε για δεκαετίες.

Η οικογένεια αυτή αποφάσισε, με αφορμή τη φετινή επέτειο από την έλευση του ιερού σκηνώματος στην Εύβοια να το παραχωρήσει στο Ιερό Προσκύνημα, ώστε να γίνει η επανένωση του χεριού με το υπόλοιπο σκήνωμα.

Ενα άλλο τμήμα από το δεξί χέρι του Αγίου δωρήθηκε το 1881 στη Μονή Παντελεήμονος του Αγίου Όρους, για τη συνδρομή της στην κατασκευή του ναού του Aγίου Ιωάννη του Ρώσου, στην Καππαδοκία και βρίσκεται ακόμα εκεί.

Τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει: «ὅτι Χριστοῦ εὐωδία ἐσμὲν τῷ Θεῷ ἐν τοῖς σῳζομένοις καὶ ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις (Β΄ Κορ. β 15). Ἐπίσης μὲ τὰ ροῦχα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ποὺ ἀκουμποῦσαν στοὺς ἀσθενεῖς, ἐθεραπεύοντο. (Πράξ. ιθ΄, 11, 12), ὁ Μωϋσῆς μὲ τὴν ράβδο του, ὁ προφήτης Ἠλίας μὲ τήν μηλωτή, ὁ Ἀπ. Πέτρος μὲ τὴν σκιά του.

Στὴν παλαιὰ Διαθήκη στὸ βίο τοῦ προφήτου Ἐλισαίου ἀναφέρεται ὅτι, ὅταν τὸ νεκρὸ σῶμα ἑνὸς ἀνθρώπου ἀκούμπησε τὰ ὀστᾶ τοῦ προφήτου Ἐλισαίου, ἀναστήθηκε!Τί εἶναι τὰ ἅγια Λείψανα. Εἶναι τὰ ὀστᾶ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, στὰ ὁποῖα ἐνοικεῖ ἡ εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὄχι μόνο στὰ ὀστᾶ, ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὰ ροῦχα, διότι κάθε ἅγιος εἶναι καθαρὸ δοχεῖο τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου. Πόσα ἅγια Λείψανα εὐωδιάζουν, μυροβλύζουν ἀσταμάτητα καὶ θαυματουργοῦν;

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸν Λόγο του «Εἰς τὸν Ἅγιον Ἱερομάρτυρα Ἰγνάτιον» τονίζει:

«Ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἀγγίξη λάρνακα μὲ πίστη θὰ λάβη πολλὴ δύναμη ἀπὸ ἐκεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς ἄφησε ὁ Θεὸς τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων, θέλοντας νὰ μᾶς ὁδηγήση στὸν ἴδιο ζῆλο μ’ ἐκείνους καὶ νὰ μᾶς προσφέρη κάποιο λιμάνι καὶ ἀσφαλῆ παρηγοριὰ γιὰ τὰ κακὰ ποὺ μᾶς συμβαίνουν πάντοτε. Γι’ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ ὅλους σας, εἴτε κανεὶς διακατέχεται ἀπὸ ὑπερβολικὴ λύπη, εἴτε εἶναι ἀσθενής, εἴτε διατελεῖ ὑπὸ βλαβερὴ ἐπενέργεια, εἴτε βρίσκεται κάτω ἀπὸ κάποια ἄλλη βιοτικὴ κατάσταση, εἴτε σὲ πλῆθος ἁμαρτιῶν, ἄς ἔλθη ἐδῶ μὲ πίστη κι ὅλα ἐκεῖνα θὰ τὰ ἀπομακρύνη καὶ θὰ ἐπιστρέψη μὲ πολλὴ εὐχαρίστηση, κάνοντας ἐλαφρότερη τὴ συνείδηση ἀπ’ τὴ θέα καὶ μόνο αὐτοῦ. Ἤ καλύτερα δὲν πρέπει νὰ ἔρχωνται ἐδῶ μόνο ἐκεῖνοι ποὺ βρίσκονται σὲ κακά, ἀλλὰ καὶ εἴτε κάποιος βρίσκεται σὲ εὐθυμία, εἴτε σὲ δόξα, εἴτε σὲ ἐξουσία, εἴτε σὲ παρρησία μεγάλη πρὸς τὸν Θεό, οὔτε αὐτὸς νὰ μὴ περιφρονῆ τὴν ὠφέλεια.

Ἡ καταπληκτική ἱστορία ἀνεύρεσης τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου

Η καταπληκτική ιστορία της ανεύρεσης και της παράδοσης του αγίου αυτού λειψάνου στον Ναό του Παντοκράτορος των Πατρών είχε ως εξής, κατά τις εξιστορήσεις του κυρίου Ζηγόπουλου, δημοτικού συμβόλου της Πάτρας και ενοριακού επιτρόπου του Ναού του Παντοκράτορος:

Στα μέσα του 19ου αιώνα, λοιπόν, ένας γηραιός Εφέτης είχε καλέσει στην οικία του τον τότε ιερέα του Ναού και ημιπαράφρων από τον τρόμο, του διηγήθηκε την τραγική περιπέτειά του και ικέτεψε γονυπετής για άφεση αμαρτιών.

Ο πατέρας του γηραιού Εφέτη, ο οποίος είχε περάσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στη Μικρά Ασία ως ιερέας, του είχε εμπιστευθεί κατά τις τελευταίες του στιγμές, λίγο πριν ξεψυχήσει, ότι σε μια μυστική κρυψώνα φύλαγε τη δεξιά χείρα του Αγίου Ελευθερίου, την οποία του την είχε παραδώσει άλλος πάλι ιερέας στη Μικρά Ασία τις ώρες του δικού του θανάτου.

Ο νεαρός τότε δικαστικός κράτησε μυστική την ύπαρξη του ιερού αυτού λειψάνου, το οποίο εγκατέλειψε λησμονημένο στην κρυψώνα του. Έτσι, πέρασαν αρκετά χρόνια, οπότε αιφνιδίως ένας άνεμος καταστροφής και συμφοράς φύσηξε στο σπίτι του Εφέτη. Τα ατυχήματα έρχονταν το ένα μετά το άλλο, φρικτές αρρώστιες τους έδερναν, μια μιζέρια είχε πέσει στο άλλοτε ευτυχισμένο σπίτι του δικαστικού λειτουργού και τέλος, ο θάνατος κατέφτασε και τους θέρισε τον έναν μετά τον άλλον. Τα μέλη της οικογένειας ξεκληρίστηκαν πριν προλάβουν να το καταλάβουν, κατά έναν τρόπο μυστηριώδη και φοβερό. Ένας μαρασμός, μια διαρκής μελαγχολία, το βάρος ενός φόβου αδικαιολόγητου κι έπειτα, κάποιο πρωί, το θανατικό, το βαρύ πένθος…

Ὁ νέος Ἅγιος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας Ὅσιος Ἀθανάσιος Χαμακιώτης καί τά εὐωδιάζοντα λείψανά του

Ο νέος Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας Όσιος Αθανάσιος Χαμακιώτης και τα ευωδιάζοντα λείψανα του στην Ι.Μ.Φανερωμένης Ροδοπόλεως που ο ίδιος ίδρυσε.

''Τῆς Λαύρας τό καύχημα Ἀμαρουσίου φρουρόν, ποιμένα κοσμήσαντα Φανερωμένης Μονήν, πιστοί, Ἀθανάσιον, δεῦτε ἐν εὐλαβείᾳ, εὐφημήσωμεν ὕμνοις, ἴασιν νοσημάτων ἐξαιτούμενοι πίστει· οὖτος γάρ ἀνεδείχθη δοχεῖον τῆς χάριτος''.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/11/blog-post_557.html

Ἡ ἐκταφή τῶν τιμίων καί μυροβόλων λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου

ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΧΙΟΥ. Σαν σήμερα, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1965,έγινε η εκταφή των τιμίων και μυροβόλων του λειψάνων. Στην φωτογραφία,  ο τάφος του Αγ. Ανθίμου στην Μονή Παναγία η Βοήθεια.

Ἡ ἀνακομιδή καί ἐπανεύρεση τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ [19 Ιουλίου/1 Αυγούστου]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ Η κλοπή και θαυμαστή επανεύρεση του λειψάνου του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ!

Η Ρωσική Εκκλησία εορτάζει στις 19 Ιουλίου/1 Αυγούστου ,την ανακομιδή και επανεύρεση των λειψάνων του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ .

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ είναι ένας μεγάλος άγιος του Θεού, ιδιαίτερα αγαπητός στους Ρώσους Ορθοδόξους αλλά και σε όλο το κόσμο . Αν και η λατρεία του μεταξύ του λαού ξεκίνησε αμέσως μετά τον μακάριο θάνατό του στις 14 Ιανουαρίου 1833, η επίσημε αναγνώριση Του ως Αγίου έγινε μόλις το 1903 με πρωτοβουλία του Αγίου Αυτοκράτορα Νικολάου Β'.

Τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ άνοιξαν για δημόσια προσκύνηση στις 19 Ιουλίου/1 Αυγούστου , ημέρα γενεθλίων του Αγίου. Το πολυαναμενόμενο γεγονός συνοδεύτηκε από πολλά θαύματα και θεραπείες. Η δοξολογία του Αγίου έγινε την παραμονή των φοβερών ανατροπών που έπληξαν την Ρωσία. Ο Άγιος Σεραφείμ επέζησε από όλες τις φρικαλεότητες του διωγμού της πίστεως μαζί με τον λαό Του.

Τον Ιανουάριο του 1991, στα θησαυροφυλάκια του Μουσείου Ιστορίας της Θρησκείας και του Αθεϊσμού, που βρισκόταν στο κτήριο του καθεδρικού ναού του Καζάν στο Λένινγκραντ, απροσδόκητα για όλους, βρέθηκαν τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, ενός από τους πιο σεβαστούς Ρώσους Ορθόδοξοι Αγίους .

Ο μοναχός ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ δοξάστηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως άγιος το καλοκαίρι του 1903 με την ενεργό συμμετοχή και μάλιστα με την επιμονή του Αγ. Τσάρου Νικολάου Β', που προσωπικά σεβόταν πολύ τον πρεσβύτερο Άγιο του Σάρωφ.

Μέχρι την εποχή της Ορθοδοξίας , η λατρεία του Αγίου Σεραφείμ ήταν ήδη διαδεδομένη σε ολόκληρη τη Ρωσία. Πληροφορίες για τις περιπτώσεις με την γεμάτη χάρη βοήθειά Του, ιστορίες για τα θαύματά του, τις αναμνήσεις ανθρώπων που Τον γνώριζαν προσωπικά, τις ψυχωφελείς διδασκαλίες του Αγίου Γέροντος , όλα αυτά μεταφέρθηκαν στον Ορθόδοξο λαό από γενιά σε γενιά, διατηρήθηκαν για στους μεταγενέστερους και κοινοποιήθηκαν στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Η πρόβλεψη του αγίου Σεραφείμ ήταν επίσης γνωστή ότι θα βρεθούν τα τίμια λείψανά Του και μετά κατά τον καιρό των διωγμών για την Χριστιανική πίστη, θα χαθούν ξανά, όπως ακριβώς και έγινε αργότερα.

Αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, οι Μπολσεβίκοι εξαπέλυσαν έναν ανήκουστο διωγμό κατά της Ορθοδοξίας και αυτός ο διωγμός ξεκίνησε όχι τόσο από τους ζωντανούς μάρτυρες της Ορθόδοξης πίστεως, αλλά με τους ομολογητές που είχαν ήδη πεθάνει και είχαν δοξαστεί ως άγιοι.

† Πατήρ Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος: Τά ἱερά λείψαvα

† Τοῦ μακαριστοῦ πατρός Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου

Πιστεύουμε πὼς τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσλαμβάνεται στήν Ἐκκλησία, γίνεται δοχεῖο τῆς ἄκτιστης θείας ἐνέργειας χριστοφόρο καί πνευματοφόρο: «οὐκ οἴδατε ὅτι τά σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστίν; ἤ οὐκ oἴδατε ὅτι τό σῶμα ὑμῶν ναός τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματος ἐστίν, οὗ ἔχετε ἀπό Θεοῦ, καί οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν;… δοξάσατε τόν Θεόν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καί ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ» (Α’ Κορ. στ’ 15-20). «Αὐτός δέ ὁ Θεός τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καί ὁλόκληρον ὑμῶν τό πνεῦμα καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη. Πιστός ὁ καλῶν ὑμᾶς, ὅς καί ποιήσει» (Α’ Θεσ. ε’ 23-24).

Τό ἀνθρώπινο σῶμα ἐξυψώνεται μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἔχει αἰώνιο προορισμό...

Ὁ Χριστός θά «μετασχηματίσει», δηλαδή θά μεταμορφώσει τό ταπεινό μας σῶμα, ὥστε νά γίνει «σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ», νά λάβει τήν ἴδια μορφή πρός τό ἔνδοξο σῶμα τοῦ Κυρίου καί αὐτό θά γίνει κατά τή δευτέρα παρουσία, «μέ τήν ἐνέργειαν, μέ τήν ὁποία δύναται καί νά ὑποτάξει τά πάντα εἰς τόν ἑαυτόν Του» (Φιλιπ. γ’ 21).

Ἡ δόξα τῶν ἁγίων λειψάνων ἀποτελεῖ προεικόνιση αὐτῆς τῆς νέας, τῆς δοξασμένης κατάστασης τοῦ σώματος. Ἡ τιμή ποὺ ἀποδίδεται σ’ αὐτά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελεῖ ἀκόμη μαρτυρία τῆς πίστης μας στήν καθολική δόξα τοῦ ἀνθρώπου (Α’ Θεσ. ε’ 23-24).

Ἡ ἁγιαστική χάρη ἐκφράζεται στά ἱερά λείψανα μέ εὐωδία, γιά τήν ὁποία κάνει λόγο ἡ ἁγία Γραφή (Β’ Κορ. β’ 15. Πρβλ Ἠσ. ξστ’ 14) καί ἐπιτελεῖ θαύματα (Δ/Β’ Βασιλ ιγ’ 20-21).

Ὁ ἅγιος Ἠλίε Λακατούσου, ὁ ἄφθαρτος ἅγιος τῆς Ρουμανίας

Ο πατήρ Ηλίε Lăcătuşu έμεινε στη μνήμη όλων όσων τον γνώρισαν ως άνθρωπος προσευχής. Όσοι είχαν μάτια να δουν, έβλεπαν ότι ό,τι κι αν συνέβαινε γύρω του, ο πατέρας βρισκόταν συνεχώς με το νου του στον Θεό, Το όνομα του οποίου επικαλούνταν όλη την ώρα. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά ο λόγος του είχε μεγάλη δύναμη, μεταδίδοντας χάρη σε όσους τον άκουγαν. Στήριξε, με την προσευχή και τον λόγο του, με πραότητα και καλοσύνη, πολλές αδύναμες ψυχές στο δρόμο προς τον Γολγοθά, ανεβάζοντάς τες στον Θεό.

Συνελήφθη το 1952 με αφορμή τη συμμετοχή του στην πατριωτική ομάδα των λεγεωναρίων και φυλακίστηκε στο Γκαλές. Μετά την αποφυλάκισή του, εργάστηκε για ένα διάστημα ως οικοδόμος στο Bolintin, κοντά στο Βουκουρέστι. Ο Κύριος ήθελε να δοκιμάσει τον δούλο του στο καμίνι των πειρασμών και σαν άλλον Ιώβ πήρε τα παιδιά του ένα ένα, που από τα πέντε επέζησε μόνο ένα κορίτσι. Αυτή τη δοκιμασία έλαβε και ο πατέρας Ηλίας με πίστη, παραδομένος τελείως στο θέλημα του Θεού. Μετά από λίγα χρόνια, επανέλαβε ταπεινά την ιερατική του διακονία στα χωριά Gârdeşti (Teleorman) και Κουκουρούζ (Giurgiu), γινόμενος στους πιστούς παράδειγμα προσευχής και καλών έργων.Τον αναζητούσαν πιστοί διψασμένοι για τον ζωντανό λόγο του.

Αποτραβήχτηκε στα βάθη της ταπεινοφροσύνης -προσευχόμενος, νηστεία και θλίψεις- μέχρι που παρέδωσε την αγία του ψυχή στα χέρια του Κυρίου μας. Σε όλη του την πρόσκαιρη ζωή, ο πατέρας Ηλίας αγάπησε τον Σωτήρα με όλη του την καρδιά, με όλη του την ψυχή, με όλη του την ύπαρξη και Τον υπηρετούσε με ταπείνωση και αφοσίωση.

Μνήμη τῆς εὑρέσεως τῶν ἱερῶν λειψάνων τῆς Ὁσίας μητρός ἡμῶν Ροσαλίας τῆς ἐν Πανόρμω τῆς Σικελίας.

Μνήμη της ευρέσεως των ιερών λειψάνων της Οσίας μητρός ημών Ροσαλίας της εν Πανόρμω της Σικελίας.

15 Ιουλίου.

Η Αγία Ροσαλία, νορμανδικής καταγωγής, έγινε μοναχή σε ορθόδοξο γυναικείο μοναστήρι του Παλέρμο και στη συνέχεια εμόνασε σε σπήλαιο, στον λόφο Πελεγκρίνο έξω από την πόλη όπου υπήρχε ελληνικό παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου.

Εκοιμήθη οσιακά την 4η Σεπτεμβρίου του 1160. Στις 15 Ιουλίου του 1624 βρέθηκαν θαυματουργικά τα ιερά λείψανά της μέσα στο σπήλαιο όπου ασκήτευσε και σταμάτησε την επιδημία της πανώλης που μάστιζε το Παλέρμο.

Η Αγία Ροζαλία γεννήθηκε και έζησε στην Σικελία κατά τον 12ο αιώνα. Εκείνη η περίοδος χαρακτηριζόταν από μια θρησκευτική άνθιση καθώς οι Νορμανδοί είχαν εκδιώξει τους Άραβες κατακτητές του νησιού. Σε αυτό το κλίμα θεμελίωσης και ανέγερσης μεγάλων μοναστηριών η Αγία Ροζαλία ακολούθησε το κάλεσμα που της απηύθυνε ο Ύψιστος και έγινε μοναχή σε ορθόδοξο γυναικείο μοναστήρι και αργότερα ερημίτισσα.

Οἱ ὅσιοι καὶ θεοφόροι ἀσκητὲς στὴν Κύπρο Ἡλιόφωτος, Αὐξουθένιος, Ἐπαφρόδιτος καὶ Εὐθένιος (13/7)

Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Ἰωακεὶμ

Οἱ ὅσιοι πατέρες μας, οἱ καλούμενοι συνοπτικῶς ἅγιοι Ἡλιόφωτοι, ἔλαβαν τὴν κοινὴ τούτη ὀνομασία ἀπὸ τὸν Γέροντα καὶ προϊστάμενο τῆς τετράριθμης αὐτῆς σεπτῆς χορείας, ἅγιο Ἡλιόφωτο. Πρέπει ἐξαρχῆς νὰ ἀναφέρουμε, ὅτι ὁ βίος τῶν ἁγίων τούτων (ὅπως ἄλλωστε καὶ ἀρκετῶν ἄλλων ἁγίων τῆς Κύπρου), ἕνεκα ποικίλων ἱστορικῶν λόγων, ἀλλοιώθηκε σὲ τέτοιο βαθμὸ σὺν τῷ χρόνῳ, ὥστε μέχρι πρόσφατα νὰ θεωροῦνται ὅτι ἄκμασαν ἀπὸ τὸ ἔτος 300 μ.Χ., μὲ τιμωρὸ τὸν… μόνιμο διώκτη(!) τῶν Κυπρίων ἁγίων, διοικητὴ τῆς Κύπρου Σαβῖνο (γνωστὸ ἀπὸ τὰ Μαρτύρια τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Θεοδότου, ἐπισκόπου Κυρηνείας), μέχρι τῆς ἐποχῆς τῶν Σταυροφοριῶν, κατὰ τὴν ὁποία ὑποτίθεται ἦλθαν καὶ ἀσκήτευσαν στὴν Κύπρο, γιὰ νὰ βροῦνε μαρτυρικὸ ἐν τέλει τέλος ἀπὸ τὸν ἀνωτέρω Σαβῖνο!

Σύμφωνα ὅμως μὲ τὰ νέα σημαντικώτατα ἱστορικὰ δεδομένα, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἄγνωστη μέχρι καὶ πρὶν λίγα ἔτη βυζαντινὴ ᾀσματικὴ Ἀκολουθία τους, ποὺ ἐντοπίσθηκε σὲ Σιναϊτικὸ χειρόγραφο τοῦ 11ου αἰώνα (τὸν Κώδ. Sin. Gr. 627) καὶ τὴν ὁποία ὁ γράφων εἶχε τὴν εὐλογία νὰ ἐκδώσει μὲ ἐκτενὴ σχολιασμὸ τὸ 2004 (βλ. τὴ Βιβλιογραφία στὸ τέλος τοῦ παρόντος), ρίπτεται ἤδη ἄπλετο φῶς στὴ συγκεχυμένη εἰκόνα, ποὺ ἐπικρατοῦσε, καὶ ὁ βίος καὶ τὰ πρόσωπα τῶν ἁγίων Ἡλιοφώτων ἀποκαθίστανται στὴν ἱστορική τους ἀλήθεια. Τὸν ἀποκατεστημένο πλέον βίο τοῦτο, βάσει τῆς ἐν λόγῳ ἔκδοσης, καθὼς καὶ τὰ σχετικὰ πορίσματα παρουσιάζουμε συνοπτικὰ στὴ συνέχεια.