Τί εἶναι ἠ λύσις τῶν στεφάνων τήν ὄγδοη μέρα ἀπό τό γάμο;

Τι είναι η λύσις των στεφάνων την όγδοη μέρα από το γάμο;

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Χριστοδούλου

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, η ευχή επί λύσει στεφάνων, λέγεται «αντίγαμος» η «αυτίχαρα». Κατά το Αθηναϊκό έθιμο λέγεται και «οχτώμερα». Η ευχή επί λύσει στεφάνων, γίνεται την πρώτη Κυριακή μετά το γάμο, όταν οι νεόνυφμοι πηγαίνουν στην Εκκλησία και ο ιερέας τους διαβάζει ευχή [1].

Σύμφωνα με αυτήν την διάταξη την 8η ήμερα από το γάμο προσκαλείται από τους νεόνυμφους ο ιερέας στο σπίτι τους και τους ευλογεί εκ νέου. Κατά την ήμερα του γάμου τους και προς το τέλος της ακολουθίας του μυστηρίου κατά την διάρκεια της ευχής: «Ο Θεός, ο Θεός ημών, ο παραγενόμενος εν Κανά της Γαλιλαίας…» και στο σημείο της ευχής: «ανάλαβε τους στεφάνους αυτών» ο ιερέας αίρει τα στέφανα από τα κεφάλια των νεόνυμφων και αφού τα δέσει ώστε να είναι μεταξύ τους ενωμένα, τα τοποθετεί επί του ηυτρεπισμένου δίσκου της τραπέζης, όπου τελείται το μυστήριον.

Τα στέφανα αυτά κατόπιν τα παραλαμβάνουν οι νεόνυμφοι και τα τοποθετούν σε μια ειδική προθήκη, γνωστή με την ονομασία «στεφανοθήκη». Κατά την όγδοη ήμερα ο ιερέας, όταν προσέρχεται στην οικία των νεόνυμφων, τελεί την ειδική αυτή ακολουθία επί της νυμφικής παστάδος (=δηλ. της κρεβατοκάμαρας) και κατ’ αυτήν λύνει τα στέφανα.

Παλαιότερα οι νεόνυμφοι σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες χειρογράφων λειτουργικών βιβλίων, παρέμεναν φορώντας τα στέφανα επί 8 ήμερες ή κατ’ άλλες πηγές τρεις ημέρες. Αυτό γινόταν για να ξεχωρίζουν από τους άλλους και να τιμώνται ιδιαιτέρως επειδή έφθασαν μέχρι την ευλογημένη στιγμή του γάμου τους αγνοί και σώφρονες, όπως ορίζει ο Θεός μας.

Χριστιανός καί γούρια...

 Παρατηρείται σήμερα αδελφοί μου, λόγω της απουσίας βαθύτερου νοήματος στη ζωή μας καθώς και των καθημερινών προβλημάτων, μια στροφή προς κάτι το οποίο θα μας φέρει καλοτυχία και θα διώξει το κακό «μάτι» από πάνω μας.

  Εκατοντάδες γούρια κυκλοφορούν στο εμπόριο και εκτοξεύουν τον τζίρο των επιχειρήσεων, κυρίως κατά τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων, του νέου έτους, του Πάσχα και του καλοκαιριού. Ρόδια, μάτια, πέταλα, καραβάκια, νούμερα, αστεράκια, κλειδιά, ψαλίδια και πολλά άλλα φιγουράρουν στις βιτρίνες των καταστημάτων. Καμιά φορά συναντάμε και μπερδεμένα πράγματα, όπως ένα μάτι και έναν σταυρό μαζί.

 Όμως, πόσοι γνωρίζουν ότι φορώντας όλα αυτά, μόνο καλοτυχία δε φέρνουν; Φυγαδεύεται η χάρις του Θεού και χαίρεται ο διάβολος. Γινόμαστε συνεργοί του, διότι τα γούρια είναι εφεύρεση δική του, αφού χρησιμοποιεί πολλά τεχνάσματα για να μας αποπροσανατολίσει από την προσευχή αλλά και από την επαφή μας με τον Θεό. Ο Θεός σεβόμενος την ελευθερία μας, απομακρύνεται. Εκμεταλλευόμενος λοιπόν την απουσία του Θεού ο διάβολος, βρίσκει παραθυράκι στη ζωή μας μέσω της πίστης μας σε αυτά τα γούρια, που καμία δυνατότητα δεν έχουν και μας κάνει άνω κάτω. Η Εκκλησία μας δεν πιστεύει στο μάτι ως κάτι το μαγικό.

Ἡ Θεία Κοινωνία σέ εἰδικές περιπτώσεις

Η Θεία Κοινωνία σε ειδικές περιπτώσεις

Του π. Γεωργίου Χριστοδούλου

Η Θεία Κοινωνία δεν συμβολίζει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ο χριστιανός που πιστεύει ότι είναι απλά κάτι συμβολικό είναι λογικό να αμφισβητεί την ωφέλειά της και να αντιμετωπίζει την όλη διαδικασία με προχειρότητα και επιπολαιότητα.

Επειδή λοιπόν είναι ο ίδιος ο Χριστός ο οποίος θυσιάστηκε για μας και μεταδίδεται εκείνη τη στιγμή στους ανθρώπους, εκείνος που Τον κρατά στο χέρι του οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός.
Σύμφωνα με τον 58ο κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο μόνος αρμόδιος για τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας είναι ο χειροτονημένος άνθρωπος σε κάποιον από τους τρεις βαθμούς της Ιερωσύνης (Διακόνου, Πρεσβυτέρου, Επισκόπου).

Ο Ιερέας φέρει τεράστια ευθύνη για το ποιον θα κοινωνήσει, διότι είναι υπόλογος στον Θεό για την κάθε ψυχή που ποιμαίνει. Ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει ότι η Ιερωσύνη είναι διακονία, η οποία εδόθη από τον Θεό στους ιερείς ως «Θείον χάρισμα» και γι᾿ αυτό είναι η σπουδαιότερη και τιμιότερη από όλες τις άλλες επίγειες εξουσίες, διότι είναι πνευματική. Συνέπεια, η μεγάλη ευθύνη και οι τεράστιες υποχρεώσεις των Iερέων ενώπιον του Θεού και των ψυχών τις οποίες τους εμπιστεύθηκε επί της γης. Οι υποχρεώσεις τους αυτές είναι ανυπολογίστου αξίας, εφ᾿ όσον αυτοί γίνονται πατέρες των πιστών, προσφέρουν τη συγχώρεση των αμαρτιών, αγωνίζονται για την αναγέννηση και σωτηρία των ψυχών, προσεύχονται για όλη την οικουμένη και προσεγγίζουν τον Θεό.

Ο Ιερέας, κρατώντας με δέος το Άγιο Ποτήριο που περιέχει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού την ώρα της Θείας Μεταλήψεως, έχει πάντοτε τον φόβο μην πέσει και πατηθεί έστω και μια σταγόνα Αίματος. Το μάκτρο (κόκκινο πανί που τοποθετεί ο πιστός κάτω από το στόμα) χρησιμεύει για τον σκοπό αυτόν. Αν τυχόν πέσει, ο Ιερέας είναι υποχρεωμένος επιτόπου να διασφαλίσει ότι δεν θα μείνει ίχνος της Θείας Κοινωνίας στο έδαφος ή αλλού.

Εκτός από τους ανθρώπους που έρχονται να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων με σχετική ευκολία, έχουμε και κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις που αξίζει να δώσουμε αρκετή προσοχή.

Οι περιπτώσεις αυτές είναι:

1) Μαζικές προσελεύσεις Σχολικών μονάδων ή συλλόγων στον Ιερό Ναό

2) Παιδικές κατασκηνώσεις