Ὁ σκοπός τοῦ Ἀντιχρίστου δέν εἶναι ν' ἀδειάζει τούς ναούς,ἀλλά νά γεμίζει τούς ναούς μέ ἀνθρώπους πού θά ἔχουν ἀλλοτριωμένο φρόνημα.

❈ Ἔλεγε ὁ μακαριστός ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ὁ σκοπός τοῦ Ἀντιχρίστου δέν εἶναι ν' ἀδειάζει τούς ναούς, ἀλλά νά γεμίζει τούς ναούς μέ ἀνθρώπους πού δέν θά ἔχουνε Ὀρθόδοξο φρόνημα. Θά ἔχουν ἀλλοτριωμένο φρόνημα. Ὁπότε, πηγαίνοντας ἐκεῖ μέ ὄχι σωστή πίστη, δέν θά λατρεύεις τόν Θεό, ἀλλά τόν πονηρό! Καί θά γίνεται μία λατρεία τοῦ Σατανᾶ!...

Ἐπιτρέπεται ἡ μετάγγιση αἵματος;

Πρωτ. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, Δρ. Θεολογίας, Δρ. Φιλοσοφίας

Η μετάγγιση αίματος

Η εταιρεία δεν είχε θέσει από την αρχή ζήτημα απαγορεύσεως στη μετάγγιση αίματος ούτε ερμήνευε τα εδάφια της Γενέσεως και των Πράξεων των Αποστόλων με την έννοια που τα εκλαμβάνει σήμερα.

Το έτος 1909 η «Σκοπιά» δήλωνε κατηγορηματικά πως οι απαγορεύσεις του Γεν. θ’ 4-6 «ποτέ δεν έφθασαν στους εθνικούς, γιατί δεν ήσαν ποτέ κάτω από τη διαθήκη του νόμου– αλλά οι ιουδαϊκές ιδέες για το θέμα αυτό ήσαν τόσο βαθιά ριζωμένες, ώστε ήταν αναγκαίο για την ειρήνη της εκκλησίας να τηρούν οι εθνικοί το ζήτημα αυτό» (Σκ. αγγλ. 1909, σ. 116-117, 6λ. κλισέ 66 στον Β’ τόμο).

Η εταιρεία μνημονεύει τη «Σκοπιά» της 15ης Ια­νουάριου 1928 (γερμ. έκδ.) και ειδικότερα το άρθρο «Αι­τία για την εκδίκηση του Θεού» και ισχυρίζεται πως εκεί υπογραμμίσθηκε η «αγιότητα του αίματος» και η απαγό­ρευση της «βρώσεως του αίματος». Έτσι ισχυρίζεται πως από το 1928 είχε απαγορεύσει τη μετάγγιση του αίματος (Βιβλίο Έτους, γερμ. 1975, σ. 222).

Όμως το άρθρο του 1928 αναφέρεται στη θανάτωση ανθρώπου και στην αφαίρεση ζωής χωρίς θεία εξουσιο­δότηση, όχι στη μετάγγιση του αίματος (Σκ. 1.1.1928, γερμ., σ. 20).

Η εταιρεία επικαλείται ακόμη τη «Σκοπιά» της 15ης Δεκεμβρίου 1946 και της 1ης Ιουλίου 1945 (αγγλική), για να μας πει πως το ζήτημα της μεταγγίσεως είχε τότε λυ­θεί· η μετάγγιση είχε απαγορευθεί με βάση τη Γραφή. Μνημονεύει μάλιστα και την «πρώτη μετάγγιση» που έ­γινε το 1492 στον πάπα Ιννοκέντιο Η’ και στοίχισε τη ζωή τριών νέων (Βιβλίο Έτους 1975, γερμ., σ. 222-223).

Ἡ Ἀριθμολογία

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΑΡΙΘΜΟΛΟΓΙΑ

Πρόκειται για αποκρυφιστικό σύστημα που πιστεύει στη δύναμη των αριθμών. Ονομάζεται και αριθμοσοφία ή αριθμομαντική.

Οι οπαδοί της βρίσκουν τις ρίζες της κίνησης στην Αρχαία Αίγυπτο και στον Πυθαγόρα, για τον οποίο οι αριθμοί είχαν κάποια μυστηριώδη δύναμη.

Οι δοξασίες του Πυθαγόρα ήταν ένα ανακάτεμα ιν­δουισμού, καββάλα και άλλων αποκρυφιστικών στοι­χείων. Δίδασκε τη μετενσάρκωση και ανεφέρετο στην αριθμοσοφία και στην κίνηση των άστρων. Για τον Πυθα­γόρα το «σημείο» ταυτίζετο με τη μονάδα, η γραμμή με τη δυάδα, η επιφάνεια με την τριάδα, το στερεό με την τε­τράδα κ.ο.κ. Με τους αριθμούς ερμήνευε ολόκληρη την κοσμογονία. Το μηδέν ταυτίζεται με το Άπειρο, το ένα με την πρώτη αιτία, από την οποία προήλθαν τα πάντα και κατευθύνονται και πάλι προς το «Άπειρο». Τους α­ριθμούς χώριζε επίσης σε κατηγορίες, όπως, μονοί, ζυ­γοί, «αρτιόμορφοι ζυγοί» (αυτοί που διαιρούνται συνε­χώς μέχρι να αφήσουν υπόλοιπο μηδέν, π.χ. ο αριθμός 64), «αρτιόμορφοι μονοί» κ.ο.κ.

Κάθε γράμμα του ονόματος, της ημέρας και της ώρας, μετατρέπεται σε αριθμό, με βάση τον «πυθαγόρειο πίνακα αριθμολογίας», οι αριθμοί προστίθενται αναμεταξύ τους, ώσπου να καταλήξει κανείς σε μονοψήφιο αριθμό ή στον αριθμό 11 ή 22.

Έτσι μπορεί να βρει τον «αριθμός προ­σωπικότητας», τον «ερωτικό αριθμό» κ.ο.κ. και να προσ­διορίσει ακόμη και τη μοίρα του.

Όμως στην πραγματικότητα καταλήγει στο συμπέρα­σμα πως υπάρχουν μόνο 11 «μοίρες». Ακόμη είναι σί­γουρο πως με το αποκρυφιστικό αυτό σύστημα καταλήγει κανείς σε απόλυτη έξάρτηση και σε δυσάρεστες κατα­στάσεις. Η ζωή του δεν ρυθμίζεται πλέον με βάση την ελεύθερη προαίρεσή του, αλλά με βάση τους υπολογισμούς των αριθμολόγων.

Οι πιστοί στην αριθμολογία θεωρούν ότι με την τεχνι­κή της μπορούν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους και να ανιχνεύσουν το χαρακτήρα των ανθρώπων που τους εν­διαφέρουν, ώστε να λάβουν τις ανάλογες αποφάσεις, λό­γου χάρη όταν πρόκειται να εκλέξουν σύζυγο, δάσκαλο ή σχολείο για τα παιδιά τους, συνεργάτες, επάγγελμα πριν προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια.

Νεοφανεῖς αἱρέσεις καταστροφικαὶ λατρεῖαι στὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας

Tοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου †,

Δρ. Θεολογίας, Δρ. Φιλοσοφίας

Τὸ τρίτο βῆμα συνίσταται στὴν σταθεροποίηση τῶν νέων δεσμῶν. Ὁ προσήλυτος νοσταλγεῖ φυσικὰ ἀνθρώπινη ἐπικοινωνία. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἐμπιστεύεται πρὸ παντὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀκριβῶς προορίζονται νὰ τὸν καθοδηγήσουν. Σ’ αὐτοὺς ἐμπιστεύεται ἀκόμη καὶ ὅλα τὰ μυστικά του. Ἐπειδὴ νοιώθει ὅτι μόνος δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτύχει τίποτε καὶ δὲν κατέχει τίποτα, τὸ συναίσθημα ὅτι ἀνήκει κάπου εἶναι ἀποφασιστικῆς σημασίας. Αὐτὸ τὸ συναίσθημα τῆς συμμετοχῆς ἐπεκτείνεται καὶ στοὺς «φίλους», ποὺ βαδίζουν τὸν ἴδιο δρόμο.

Αὐτὴ ἡ ἐντατικὴ κοινωνία, ποὺ στὴν πράξη δὲν ἐπιτρέπει τὴν ὕπαρξη ἰδιωτικῆς σφαίρας καὶ ὅπου τὰ καθαρῶς προσωπικὰ ἐνδιαφέροντα καὶ ὅλες οἱ δραστηριότητες, ποὺ ἀποβλέπουν σὲ «ἰδιοτελεῖς» σκοποὺς δυσφημίζονται, ἐμφανίζει τὴ νέα διδασκαλία ἐντελῶς ἁπλὴ καὶ σαφῆ. Τὸ μέλος τῆς ὁμάδας δὲν κατανοεῖ πλέον πῶς μποροῦσε στὸ παρελθὸν νὰ σκέπτεται, νὰ αἰσθάνεται καὶ νὰ ἐνεργεῖ διαφορετικά. Ἔτσι χάνει τὸ κάθε τι, ποὺ δὲν ἔχει σημασία γιὰ τὴν ὁμάδα. Ἡ ὑποτιθέμενη λοιπὸν ἐλευθερία μεταβλήθηκε... σὲ ἐξάρτηση, στὴν ὑποταγὴ σὲ ἕνα ὁλοκληρωτικὸ καθεστώς. Ὁ προηγούμενος χῶρος ζωῆς ἐγκαταλήφθηκε γιὰ χάρη τῆς νέας ὀργάνωσης.

Οἱ ναοὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη

Πρωτ. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος (+)

Δρ. Θεολογίας, Δρ. Φιλοσοφίας

Οι ναοί στην Καινή Διαθήκη

Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός επεδοκίμασε την ανοι­κοδόμηση του ναού (Α/Γ’ Βασιλ. θ’ 3) σαν «οίκο προσευ­χής» και «δόξης». Όμως σ’ αυτόν τον ναό υπήρχε και το «θυσιαστήριον του Κυρίου», στο οποίο υπηρετούσαν ιε­ρείς· δεν ήταν μόνο «οίκος προσευχής» (Α/Γ’ Βασιλ. στ’ 20. η’ 22. νστ’ 7). Ο ναός αυτός, που ο ίδιος ο Θεός αγία­σε, τελικά θα απορριπτόταν, λόγω της αποστασίας του λαού, αφού, φυσικά, θα είχε εκπληρώσει την αποστολή του (Α/Γ’ Βασιλ. θ’ 7).

Ο Χριστός στη διάρκεια της δημοσίας δράσεώς του δεν απέρριψε τον ναό. Μάλιστα τον ονόμαζε «οίκο του Πατρός» του και «οίκο προσευχής» (Ματθ. κα’ 13. Μάρκ. ια’ 17. Λουκ. λ 6′ 49. ιθ’ 46. Ιω. 6′ 16. Ιερεμ. ζ’ 11). Οι μαθητές του Χριστού δεν αποσπάσθηκαν βίαια από το ναό, αλλά απομακρύνθηκαν βαθμιαία από αυτόν. Στην αρχή πήγαιναν εκεί για προσευχή, αλλά ταυτόχρο­να είχαν και τις δικές τους ξεχωριστές λατρευτικές συ­νάξεις, γύρω από ένα άλλο θυσιαστήριο, το χριστιανικό. Οι συνάξεις αυτές δεν γίνονταν στην αρχή σε ξεχωριστά οικοδομήματα, αλλά «κατ’ οίκον» (Πράξ. 6′ 46).

† Πατήρ Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος: Τά ἱερά λείψαvα

† Τοῦ μακαριστοῦ πατρός Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου

Πιστεύουμε πὼς τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσλαμβάνεται στήν Ἐκκλησία, γίνεται δοχεῖο τῆς ἄκτιστης θείας ἐνέργειας χριστοφόρο καί πνευματοφόρο: «οὐκ οἴδατε ὅτι τά σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστίν; ἤ οὐκ oἴδατε ὅτι τό σῶμα ὑμῶν ναός τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματος ἐστίν, οὗ ἔχετε ἀπό Θεοῦ, καί οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν;… δοξάσατε τόν Θεόν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καί ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ» (Α’ Κορ. στ’ 15-20). «Αὐτός δέ ὁ Θεός τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καί ὁλόκληρον ὑμῶν τό πνεῦμα καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη. Πιστός ὁ καλῶν ὑμᾶς, ὅς καί ποιήσει» (Α’ Θεσ. ε’ 23-24).

Τό ἀνθρώπινο σῶμα ἐξυψώνεται μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἔχει αἰώνιο προορισμό...

Ὁ Χριστός θά «μετασχηματίσει», δηλαδή θά μεταμορφώσει τό ταπεινό μας σῶμα, ὥστε νά γίνει «σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ», νά λάβει τήν ἴδια μορφή πρός τό ἔνδοξο σῶμα τοῦ Κυρίου καί αὐτό θά γίνει κατά τή δευτέρα παρουσία, «μέ τήν ἐνέργειαν, μέ τήν ὁποία δύναται καί νά ὑποτάξει τά πάντα εἰς τόν ἑαυτόν Του» (Φιλιπ. γ’ 21).

Ἡ δόξα τῶν ἁγίων λειψάνων ἀποτελεῖ προεικόνιση αὐτῆς τῆς νέας, τῆς δοξασμένης κατάστασης τοῦ σώματος. Ἡ τιμή ποὺ ἀποδίδεται σ’ αὐτά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελεῖ ἀκόμη μαρτυρία τῆς πίστης μας στήν καθολική δόξα τοῦ ἀνθρώπου (Α’ Θεσ. ε’ 23-24).

Ἡ ἁγιαστική χάρη ἐκφράζεται στά ἱερά λείψανα μέ εὐωδία, γιά τήν ὁποία κάνει λόγο ἡ ἁγία Γραφή (Β’ Κορ. β’ 15. Πρβλ Ἠσ. ξστ’ 14) καί ἐπιτελεῖ θαύματα (Δ/Β’ Βασιλ ιγ’ 20-21).

Ἡ εὐχαριστία

Τοῦ μακαριστοῦ πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διακηρύσσει πὼς κοινωνοῦμε πραγματικὰ τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου (Ματθ. κστ\’ 26-28. Μάρκ. ιδ\’ 22-24. Λουκ. κβ\’ 15-20. Ἰω. στ\’ 51-56. α\’ Κορ. ια\’ 24-26).

Δέχεται πὼς ἡ εὐχαριστία εἶναι ἀνάμνηση τοῦ πάθους τοῦ Χριστοῦ (Λούκ. κβ\’ 19. Α\’ Κορ. ια\’ 24-25), ἀλλὰ δὲν δέχεται πῶς εἶναι μόνο ἀνάμνηση!

Ὁ Χριστὸς ἐξετέλεσε τὴ θυσία Του «ἐφάπαξ» (Ἑβρ. ζ\’ 27. θ\’ 12.28), ἑπομένως ἡ θυσία αὐτὴ δὲν ἐπαναλαμβάνεται. Ὅμως ὁ ἴδιος ὁ Κύριος προσφέρει τὸ σῶμα Του καὶ τὸ αἷμα Του πρὶν ἀπὸ τὴ μοναδικὴ θυσία τοῦ Γολγοθᾶ (Ματθ. κστ\’ 26-28. Μάρκ. ιδ\’ 22-24. Λουκ. κβ\’ 19-20) καὶ δίνει ἐvτoλὴ στοὺς μαθητές Του νὰ κάνουν καὶ αὐτοὶ τὸ ἴδιο μέχρι τὴ δευτέρα Του παρουσία, δηλώνovτας πὼς ἡ «βρῶσις» τοῦ σώματός Του καὶ ἡ «πόσις» τοῦ αἵματός Του εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴ σωτηρία (Ἰω. στ\’ 31-50. Α\’ Κορ. ια\’ 23-29).

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τελεσθεῖ ἡ θεία εὐχαριστία πρὶν ἀπὸ τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου; Τοῦτο καλύπτεται βέβαια ἀπὸ τὸ μυστήριο! Ὅμως ἡ θεία εὐχαριστία, ποὺ ἐτέλεσε ὁ Χριστὸς πρὶν ἀπὸ τὴ θυσία του, ἀποτελεῖ «μυστηριακὴ μετοχὴ» στὴ μία καὶ μοναδικὴ θυσία τοῦ Γολγοθᾶ.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ θεία εὐχαριστία ποὺ τελεῖ ἡ Ἐκκλησία: εἶναι μετοχὴ τῆς μιᾶς καὶ μοναδικῆς θυσίας ποὺ πρόσφερε ὁ Χριστός. Οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, οἰκονόμοι τῶν μυστηρίων Του, εἶναι διάκονοι τοῦ Χριστοῦ, (Α\’ Κορ. Δ), προσφέρουν ἀληθινὴ θυσία πάνω στὸ θυσιαστήριο τῆς Ἐκκλησίας (Ἑβρ. ιγ\’ 10), ποὺ ὀνομάζεται μάλιστα καὶ «τράπεζα τοῦ Κυρίου», ἡ ὁποία ἀντιπαραβάλλεται μὲ τὸ ἰουδαϊκὸ καὶ τὸ εἰδωλολατρικὸ θυσιαστήριo (Α\’ Κορ. ι\’ 16-21).

Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀποδεικνύεται πὼς ἡ τέλεση τῆς θείας εὐχαριστίας τὴν ὁποία παρήγγειλε ὁ Χριστὸς νὰ τελοῦμε πάνω στὸ Χριστιανικὸ θυσιαστήριo (Ἑβρ. ιγ\’ 10), εἶναι ἡ «θυσία καθαρά», ἡ ὁποία προφητεύτηκε (Μαλαχ. α\’ 11). Δὲν εἶναι ἐπανάληψη τῆς θυσίας τοῦ Χριστoῦ, ἀλλὰ μυστηριακὴ μετοχὴ στὴ μία καὶ μοναδικὴ θυσία, ὥστε τὰ ἐπὶ μέρους μέλη (Ρωμ. ιβ\’ 5. Ἐφεσ. δ\’ 25) νὰ ἑνώνονται καὶ νὰ συγκροτοῦν τὸ ἕνα σῶμα (Ἐφεσ. δ\’ 4. Α\’ Κορ. ι\’ 17).

Προσευχή καί Διαλογισμός εἶναι τό ἴδιο; Πλάνη ἤ ἀνεντιμότητα;

+ Αντωνίου Αλεβιζοπούλου

(Απόσπασμα από ομιλία του στο Θεολογικό σεμινάριο του Ο. Ε. Κ. Ε. Δ.)

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ; ΠΛΑΝΗ ή ΑΝΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ;

Η προσευχή μας φέρνει σε κοινωνία αγάπης με τον Θεό. Ο διαλογισμός, αντίθετα, αποτελεί κοινωνία με τον εαυτό μας. Το να χρησιμοποιούμε τον όρο προσευχή και να εννοούμε διαλογισμό, σημαίνει πως ή δεν έχουμε αντιληφθεί τι σημαίνει προσευχή στο χριστιανικό χώρο, ή ότι κινούμεθα στο χώρο της ανεντιμότητας. Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι σύγχυση. Μια τέτοια σύγχυση προδίδει το ακόλουθο απόσπασμα από το δάσκαλο της θρησκείας της «Αρμονικής Ζωής».

«Η προσευχή, είναι μία μέθοδος με την οποία μπορεί ο νους να εστιάσει σε μια ανώτερη πνευματική κατεύθυνση, για να ελευθερωθεί από τον κύκλο των παρορμήσεων και τον ιστό της προσκόλλησης. Η προσευχή μπορεί να γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο που μας μαθαίνει η θρησκεία μας ή μπορεί να είναι μια απλή, ειλικρινής επικοινωνία ανάμεσα σε μας και το Θείο. Η συνεχής επανάληψη του ονόματος του Θεού ή μιας προσευχής, στο διάστημα της ημέρας, είναι ένας εξαιρετικά δυνατός τρόπος για να ελευθερώσουμε το νου από τη βίαιη επίθεση των υποσυνείδητων παρορμήσεων. Η παραδοσιακή προσευχή για τους Χριστιανούς, είναι «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Οι Ινδουιστές μπορεί να μεταχειρίζονται τα «Hari rama, Hari Krishna», ή «Om namah shivaya». Ένας Βουδιστής μπορεί να μεταχειριστεί τα «Om mane padme hum (Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 198)».

Σ‘ αυτό το σημείο πρέπει να θέσουμε ένα σοβαρό ζήτημα: Ο Ρόμπερτ Νάτζεμυ ισχυρίζεται πως είναι χριστιανός. Ταυτόχρονα αναγνωρίζει τον γκουρού Σάι Μπάμπα ως Avatar (Δάσκαλο) και θεωρεί τη διδαχή του τουλάχιστον ισάξια με την Καινή Διαθήκη. Έχει συναίσθηση πως οι δύο πραγματικότητες, η προσευχή και ο διαλογισμός είναι μεταξύ τους ασυμβίβαστες; Αν όντως δεν μπορεί να διακρίνει τα δύο αυτά πράγματα, βρίσκεται σε οικτρή πλάνη και παρασύρει σ’ αυτή την πλάνη ανύποπτους χριστιανούς. Αν όμως τα έχει αυτά υπόψη του, τότε πρόκειται για ανέντιμη συμπεριφορά και ανεπίτρεπτο τρόπο προσηλυτισμού.

Ἡ ἀστρολογία στό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας

του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου (†)

Απόσπασμα από την τελευταία ομιλία του στο Ε' Σεμινάριο Πίστεως (Αίγινα 21-27 Αύγουστου 1993)

Ορθόδοξη θεώρηση

Η αστρολογία είναι ασυμβίβαστη με την Χριστιανική πίστη για πολλούς λόγους. Το φρόνημα της αστρολογίας και η ελπίδα που θεμελιώνεται στις κινήσεις των άστρων είναι πράγματα ασυμβίβαστα με το φρόνημα ενός χριστιανού και με την εν Χριστώ ελπίδα.

Κατά την χριστιανική αντίληψη ο άνθρωπος είναι το κατ' εικόνα του Τριαδικού Θεού που είναι αγάπη και ελευθερία. Η συμπεριφορά της αλόγου κτίσεως και οι φυσικοί νόμοι που τη διέπουν δεν εναρμονίζονται με τη ζωή του ανθρώπου. Η αγάπη και η ελευθερία, δηλαδή η ανθρώπινη προαίρεση είναι κατά τη χριστιανική αντίληψη προσδιοριστικά στοιχεία του ανθρωπίνου προσώπου. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου δε διαμορφώνεται από ανάγκη, ως αποτέλεσμα επενεργείας τυφλών νόμων, αλλά με βάση την αληθινή του φύση και την προαίρεσή του.

Σύμφωνα με το δόγμα της αστρολογίας, ακόμα και η αγάπη και όλες οι διαπροσωπικές σχέσεις του ανθρώπου υποτάσσονται στις κινήσεις και στους συνδυασμούς των άστρων. Γίνεται δηλαδή φανερό ότι η αστρολογία δε συμβιβάζεται με τη χριστιανική πίστη απορρίπτει την ελευθερία του ανθρώπου αλλά και τη ελευθερία του Θεού να ασκεί τη θεία Του Πρόνοια και να προσφέρει στον άνθρωπο τη Θεία Του χάρη.

π.. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος: Ὄχι στούς διαθρησκειακούς διαλόγους

π.ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ:

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ

προειδοποιούσε για τους κινδύνους αλλοίωσης του εκκλησιαστικού φρονήματος του Ορθοδόξου λαούαπό συναντήσεις, συνέδρια, συνδιασκέψεις, κ.λπ. στις οποίες θα παρευρίσκονται και ποιμένες μας και μάλιστα κορυφαίοι.

Οι παλαιοί συνεργάτες της Π.Ε.Γ. θα θυμούνται όσα έλεγε ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος κατά καιρούς, όταν ετίθετο θέμα διαθρησκειακού διαλόγου στη διαθρησκειακή «Συνάντηση» της Ασίζης το 1986 με πρωτοβουλία του προκαθημένου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Επεδείκνυε μάλιστα σχετική φωτογραφία συμπροσευχής όλων των εκπροσώπων των διαφόρων θρησκειών που συμμετείχαν στη συνάντηση, όπως ινδουιστών, βουδιστών, χριστιανικών ομολογιών, κ.λπ., κ.λπ. (μεταξύ αυτών και Ορθοδόξου Ιεράρχου).

Ο αείμνηστος πατήρ ήταν «κάθετα» αντίθετος με κάθε είδους διαλόγου με τις «θρησκείες όλου του κόσμου» για λόγους κυρίως ποιμαντικούς. Ο πατήρ Αντώνιος είχε μελετήσει, σε βάθος όλες τις επιδιώξεις και μεθόδους των «άλλων» θρησκειών και προειδοποιούσε σε ομιλίες και γραπτά του για τους κινδύνους αλλοίωσης του εκκλησιαστικού φρονήματος του Ορθοδόξου λαού από συναντήσεις, συνέδρια, συνδιασκέψεις, κ.λπ. στις οποίες θα παρευρίσκονται και ποιμένες μας και μάλιστα κορυφαίοι.

«Η εποχή μας -έλεγε- είναι εποχή διαλόγου και εναρμονίσεως των πάντων, ακόμη και των διαφόρων θρησκειών, κοσμοθεωριών, φιλοσοφικών ομάδων και τάσεων. Αυτός ο διάλογος -προσέθετε- προβάλλεται σήμερα με κάθε τρόπο και σε κάθε μορφή κι έχει επιπτώσεις στην ποιμαντική βάση».

Οἱ Ἅγιοι καὶ ἡ τιμή τους στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας

† Πατρός Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου

Τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι πολὺ βασικό, γιατί ὅλες οἱ προτεσταντικὲς αἱρέσεις ἀσκοῦν σφοδρότατη κριτικὴ ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας μας, ὑποστηρίζοντας πὼς ἐμεῖς λατρεύουμε τοὺς ἁγίους καὶ προσβλέπουμε σ' αὐτοὺς γιὰ σωτηρία, ὄχι στὸν Σωτῆρα Χριστό!

Εἶναι λοιπὸν πoιμαντικὴ ἀνάγκη νὰ ἐξηγήσουμε μὲ ποιὰ ἔννοια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τιμᾶ τοὺς ἁγίους καὶ ποὺ τελικὰ μεταβαίνει αὐτὴ ἡ τιμή. Νὰ τονίσουμε σὲ ποιὰ σχέση βρισκόμαστε ἐμεῖς μὲ τοὺς ἁγίους καὶ τί συνεπάγεται αὐτὴ ἡ σχέση. Πρέπει ἀκόμη νὰ ἀπαντήσουμε στὴν ἔνσταση τῶν προτεσταντῶν, ὅτι οἱ ἅγιοι δὲν εἶναι πανταχοῦ παρόντες καὶ συνεπῶς δὲν ἀκούουν τὶς προσευχές μας.

Νὰ ἑρμηνεύσουμε τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦν οἱ ἅγιοι καὶ νὰ τὰ κατοχυρώσουμε ἁγιογραφικά, νὰ ἀναφερθοῦμε στὴν πρώτη Ἐκκλησία, γιὰ νὰ διαπιστώσουμε ἂν ὑπῆρχε σ' αὐτὴν ἡ τιμὴ τῶν ἁγίων καί, πρὸ παντός, νὰ καταστήσουμε φανερὴ τὴ διάκριση μεταξὺ τιμῆς καὶ λατρείας, λατρευτικῆς προσκύνησης καὶ προσκύνησης σὰν ἐκδήλωση τιμῆς καὶ ἀγάπης, ποὺ ἀποδίδεται ἀπὸ μέρους μας στοὺς ἁγίους.

Κατὰ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας οἱ ἅγιοι ἀντικατoπτρίζουν τὴ δόξα τοῦ Κυρίου (Β' Κόρ. γ' 18) καὶ ἀκτινοβολοῦν τὸ ἄκτιστο Φῶς τοῦ Θεοῦ (Ματθ. ε' 14. Ἰω. η' 12. Ἐφεσ. ε' 8. Κολ. α' 12. Ἀποκ. κβ' 5).

Ἡ δόξα τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἀγγέλων δὲν εἶναι ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ, γιατί...

εἶναι μέλη τοῦ σώματος Αὐτοῦ (Ἐφεσ. α' 23. δ' 16. ε' 23. Κολ. α' 18.24). Ὀνομάζονται ἀγαπητοί τοῦ Θεοῦ (Β' Παραλ./Χρόν. κ' 7. Ἠσ. μα' 8), Φίλοι τοῦ Θεοῦ (Ψαλμ. ρλη' 17, κατὰ τοὺς Ο'. Ἰω. ιε' 14. Ἰακ. β' 23), ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. ιβ' 50). Εἶναι ναὸς καὶ κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ (Α' Κορ. γ' 16-17. στ' 19. Β' Κορ. στ' 16), τέκνα Θεοῦ (Ἰω. α' 12. Γαλ. γ' 26-27), κληρονόμοι καὶ συγκληρονόμοι τοῦ Χριστοῦ (Ρωμ. η' 17). Τὸ μνημόσυνο τῶν ἁγίων εἶναι αἰώνιο (Ψαλμ. ρια/ριβ' 1-9. Παροιμ. ι' 7. Ἑβρ. ια' 4-38).

Ὁ ἴδιος ὁ Θεός, μέσῳ τοῦ Ἁγίου Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἔρχεται σὲ προσωπικὴ κοινωνία μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ τοῦ μεταδίδει τὴν ἁγιότητα. Πρόκειται γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὄχι γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν κοινωνία του μὲ τὸν Χριστὸ (Ἰω. ιδ' 23. Α' Κόρ. γ' 5-17. στ' 19. Β' Κορ. στ' 16. Ἐφεσ. β' 22). Ἔτσι ὁ Χριστὸς θριαμβεύει μέσῳ τῶν ἁγίων (Ἰω. κα' 19. Β' Κόρ. β' 14).

Στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη, οἱ εἰκοσιτέσσερις πρεσβύτεροι, ποὺ ἐκπροσωποῦν τὴ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, ἔχουν «ἐπὶ τᾶς κεφαλὰς τῶν στεφάνους χρυσούς» (Ἀποκ. δ' 4).

Τό ἀναρίθμητο πλῆθος τῶν ἁγίων, ποὺ «ἔπλυναν τάς στολᾶς αὐτῶν καὶ ἐλεύκαναν αὐτάς ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἀρνίου» (Ἀποκ. ζ' 14), εὑρίσκονται «ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου» ὡς νικητὲς (Ἀποκ. ζ' 9-10), σ' αὐτοὺς δόθηκαν «θρόνοι», γιὰ νὰ βασιλεύσουν «ἐπὶ χίλια ἔτη», μέχρι τὴ δευτέρα παρουσία, ὁπότε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία, θὰ παραδοθεῖ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν κεφαλὴ Της στόν Τριαδικὸ Θεό, γιὰ νὰ εἶναι πλέον «ὁ Θεὸς τὰ πάvτα ἐν πάσιν» (Ἀποκ. κ' 4. Α' Κορ. ιε' 23-28)

Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος «Παράκλητος», ὁ μοναδικὸς «μεσίτης» καὶ «σωτῆρας» (Α' Ἰω. β' 1. Ἰω. ιδ' 6. 13-14. Α' Τίμ. β' 5. Πράξ. δ' 12), μόνο μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ πραγματοποιεῖται ἡ συμφιλίωση (Α' Πέτρ. α' 18-19). ὁ «ἄλλος Παράκλητος», τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, μὲ τὰ ἅγια μυστήρια ἐνεργοποιεῖ πρὸς χάρη μας τὶς δωρεὲς τοῦ Χριστοῦ: μὲ τὸ βάπτισμα μᾶς ἐντάσσει στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ (Γὰλ γ' 27. Πρβλ. α' Κορ. Ιβ' 3), μὲ τὴ Θεία Κοινωνία μᾶς τρέφει μὲ τὸν «ἄρτο τῆς Ζωῆς» (Ἰω. στ' 48-53). Μὲ αὐτὴ τὴν ἀπόλυτη ἔννοια δὲν ὑπάρχει ἄλλος σωτῆρας, οὔτε δεύτερος μεσίτης.

Καὶ ὅμως στὴν ἁγία Γραφὴ γίνεται λόγος γιὰ μεσιτεία ἀνθρώπων καὶ ἀγγέλων, μέσῳ προσευχῆς καὶ παράκλησης (Γέν. ιη' 23-33. κ' 3-18. λβ' 9-14. Ἰὼβ μβ' 8-10. Παροιμ. ἰε' 8. Ζάχ. ἀ' 12-13. Ἱερεμ. ζ' 16). Ἄνθρωποι ὀνoμάζovται «πρεσβευτές» (Β' Κόρ. ε' 18-20. Ἐφεσ. στ' 20) καὶ «σωτῆρες», μὲ τὴν ἔννοια ὅμως πὼς ὁδηγοῦν στὸ μόνο Σωτῆρα, τὸν Χριστὸ (Α' Κόρ. θ' 22). Ὁ Θεὸς βεβαιώνει τὸν προφήτη πὼς ἂν βρεθεῖ ἀκόμη καὶ ἕνας ἅγιος ἄνθρωπος, γιὰ χάρη του θὰ σώσει ὁλόκληρη τὴν πόλη (Ἱερεμ. ε' 1. Ἰεζ. κβ' 30).

Ἀλλὰ μήπως ἡ «μεσιτεία» μὲ σχετικὴ ἔννοια ἀναφέρεται μόνο σὲ ζῶντες;

Πρός πρόσωπα κατέχοντα θέσεις εὐθύνης στήν πνευματική, κοινωνική καί πολιτική ζωή τοῦ εὐρύτερου Ὀρθόδοξου χώρου

 

τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου (†)

Μακροχρόνια ἔρευνα καί ἐντατική ἐνασχόληση σέ θέματα ὁριοθετήσεως τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, αἱρέσεων καί πα­ρα­θρη­σκευ­τι­κῶν ὁμάδων, μέ ὁδήγησαν σέ ὁρισμένα βασικά συμπεράσματα, τά ὁποῖα θεωρῶ χρέος μου νά γνωστοποιήσω, ἰ­δι­αί­τε­ρα σέ πρόσωπα πού κατέχουν θέσεις εὐθύνης γιά τό ποιμαντικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στόν εὐρύτερο Ὀρθόδοξο χῶρο, καί σέ ὑπεύθυνους παράγοντες γιά τήν πολιτική, κοινωνική καί πολιτιστική ὑπόσταση καί ζωή τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νά συμβάλλουν στό πνευματικο-πολιτικό γίγνεσθαι τῆς ἑνωμένης Εὐρώπης.

Εἶναι φανερό, ὅτι τά συμπεράσματα αὐτά καί ἡ κατοχύρωσή τους δέν εἶναι δυνατόν νά ἐκτεθοῦν συνοπτικά. Ἐδῶ περιοριζόμαστε νά ὑπογραμμίσουμε μερικές μόνο βασικές θέσεις.

Στήν ἐποχή μας συντελοῦνται κοσμογονικές ἀλλαγές· πολιτικά καί ἰδεολογικά συστήματα καταρρέουν. Ἐπιτεύγματα, στά ὁποῖα ἄνθρωποι καί λαοί εἶχαν... 

στηρίξει μεσσιανικές ἐλπίδες γιά λύση ὅλων τῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου ὁδηγοῦν σέ τρομακτικά ἀδιέξοδα. Πνευματικές ἀξίες ἐγκαταλείπονται. Ἀπό παντοῦ προβάλλεται ἡ ἀνάγκη ἀλλαγῆς τοῦ «μοντέλλου», τοῦ τρόπου ἑρμηνείας τοῦ κόσμου.

 

Γιά τήν πλήρωση τοῦ ἰδεολογικοῦ κενοῦ πού δημιουργεῖται, προσφέρονται ἑκατοντάδες ὁμάδες, αἱρετικές, γκουρουιστικές, ἀποκρυφιστικές, νεογνωστικές καί ποικίλες ψυχολατρεῖες καί προβάλλουν τίς «λύσεις» τους. Μερικές ἀπό αὐτές προβάλλουν καθολική ἀπαίτηση στήν κοινωνία μας, συμπλέκονται μέ τήν πολιτική καί ἔχουν ἤδη δημιουργήσει μία παγκόσμια οἰ­κο­νο­μι­κο-πολιτική αὐτοκρατορία. Οἱ ὁμάδες αὐτές ὑπόσχονται στήν ἀνθρωπότητα μία «Χρυσή Ἐποχή». Μέ τίς ποικίλες τεχνικές τους, μέ ἐσωτεριστικές μεθοδεύσεις ὑπόσχονται τή δημιουργία μιᾶς «νέας φυλῆς», ἡ ὁποία θά ὁδηγήσει στόν ἐπιδιωκόμενο «μετασχηματισμό» τοῦ κόσμου.

 

Ὁ δρόμος γιά τίς νέες τάσεις εἶναι σήμερα ὅσο ποτέ ἀνοικτός. Κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες ἡ χριστιανική πίστη δέν προσδιορίζει πλέον βασικούς τομεῖς τῆς ζωῆς μας, ὅπως εἶναι ἡ παιδεία, ἡ νομοθεσία, ἡ πολιτική, ἡ λογοτεχνία, ἡ μουσική κ.ο.κ.

«Ὅταν παρακαλοῦμε τόν Θεό γιά τόν διπλανό μας, γινόμαστε παγκόσμιοι».

  Έγραφε,κάποτε,ο πατήρ Αντώνιος Αλεβιζόπουλος:

 «Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται. Δεν μπορεί κανείς να πει: αγαπώ αυτόν, αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον άλλον, αγαπώ την ανθρωπότητα αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον διπλανό μου, αγαπώ τον Θεό αλλά δεν αγαπώ τον άνθρωπο, αγαπώ τους ανθρώπους αλλά δεν αγαπώ τον Θεό!». 1

  Εύστοχος ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος σε αυτό που πολύ διακριτικά υπονοούσε, ότι, δηλαδή, εγώ κι εσύ ως άνθρωποι,ισχυριζόμαστε ότι θέλουμε να σώσουμε την ανθρωπότητα, τον πλανήτη ολόκληρο αν γίνεται, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχουμε τη διάθεση να αγαπήσουμε και να βοηθήσουμε τον διπλανό μας, τον πλησίον μας, τον γείτονα μας.

Ὁμοιοπαθητική: Σύστημα σωτηρίας καὶ αὐτοεξέλιξης τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖο ἀκυρώνει τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ

 

π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου

Ἡ ὁμοιοπαθητικὴ δημιουργήθηκε καὶ θεμελιώθηκε ἀπὸ τὸ γερμανὸ γιατρό Emmanuel Hahnemann (1755-1843) καὶ βασίζεται στὸν «αἰώνιο, ἀλάθητο, φυσικὸ νόμο». Σύμφωνα μ' αὐτὸ τὸ νόμο, ὑπάρχει μόνο μία πραγματικότητα (μονισμός), ἡ ἐνέργεια, ἡ ὁποία ταυτίζεται μὲ την συμπαντικὴ οὐσία. Η πρωταρχικὴ μορφὴ ἐνεργείας (ἁπλὴ οὐσία, θεὸς) ἐκφράζεται μὲ ποικίλες μορφὲς ποὺ ἀπορρέουν ἀπ' αὐτὴν καὶ συνιστοῦν συνεχη εισροή της «ἁπλῆς οὐσίας». 

Ἔτσι δὲν ὑπάρχει διάκριση ἀνάμεσα στὴν οὐσία καὶ στὴν ἐνέργεια, στὸ Θεὸ καὶ στὸν κόσμο. 

Αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος, εἶναι νὰ γνωρίσει τὴν ἀληθινή του φύση (αὐτογνωσία). Ἔτσι θὰ δεῖ μέσα τοῦ ὅλα τὰ πράγματα ποὺ περιλαμβάνει ὁ φυσικὸς κόσμος καὶ ταυτόχρονα τὴν...

ἀπόλυτη ἀλήθεια. 

 

Ο Hahnemann μπήκε «στὸ ρεῦμα τῆς θείας πρόνοιας» καὶ ἔτσι μπόρεσε νὰ διατυπώσει τὸν ἀπόλυτο νόμο, δηλαδὴ τὸ δόγμα αὐτῆς τῆς κίνησης. 

 

Σύμφωνα μ' αὐτὸ τὸ δόγμα, τὰ πάντα ἀποτελοῦν μία μοναδικὴ καὶ ἑνιαία πραγματικότητα καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο τὰ ὅμοια ἐπηρεάζονται μόνο ἀπὸ τὰ ὅμοια. 

 

Κάθε τί ποὺ συμφωνεῖ μ' αὐτὴ τὴν φιλοσοφία, ἡ ὁποία ἂς σημειωθεῖ ὄτι ακυρωνει τὴν χριστιανικὴ θεολογία, κοσμολογία, ἀνθρωπολογία καὶ σωτηριολογία, λογίζεται σωστὸ καὶ ἀληθινό. Ἀντίθετα ὅ,τι δὲν συμφωνεῖ, ἀποτελεῖ πλάνη. Μὲ τὸ ἴδιο κριτήριο προσδιορίζεται φυσικὰ καὶ ἡ ἔννοια τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ. Συνεπῶς ἡ μὴ ἀναγνώριση τῆς ὁμοιοπαθητικῆς συνιστᾶ τουλάχιστον πνευματικὴ ἀνωριμότητα τῆς ἀνθρωπότητας. 

π. Αντώνιος Ἀλεβιζόπουλος - Ἡ Κοινωνική Εὐθύνη τῶν Χριστιανῶν

Η Κοινωνική Ευθύνη των Χριστιανών

π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου

Οι «εξουσίες» στον κόσμο

Η βασιλεία τού Χριστού δεν είναι «εκ τού κόσμου τούτου», δεν είναι «εντεύθεν», δηλαδή από εδώ (Ιω. ιη' 36)˙ είναι βασιλεία πνευματική όχι υλική. Γι' αυτό και ο Χριστός δεν ανταποκρίθηκε στις χιλιαστικές μεσσιανικές προσδοκίες των Ιουδαίων, με αποτέλεσμα να απο­γοητευθούν. Επροτίμησε να οδηγηθεί στον σταυρό, για να νικήσει όχι ένα κοσμικό εχθρό, αλλά τον προαιώνιο εχθρό τού ανθρώπου, τον θάνατο.

Ο Χριστός δεν είχε πρόβλημα να αποδώσει «τα τού καίσαρος τω καίσαρι» (Ματθ. κθ' 21. Μάρκ. ιθ' 17. Λουκ. κ' 25). Όμως υπογράμμιζε πως πρέπει να αποδίδονται «τα τού Θεού τω Θεώ»! Το θέλημα τού Θεού έχει προτεραιότητα για τον χριστιανό, ακόμη και εάν αυτό τον οδηγήσει σε ταλαιπωρίες. Η Εκκλησία δεν μπορεί λόγου χάρη να εγκαταλείψει το ευαγγέλιο της μεταμόρ­φωσης τού ανθρώπου και τού κόσμου για να κηρύξει «άλ­λο ευαγγέλιο», προσαρμοσμένο στις απόψεις τού καίσα­ρα ή των ανθρώπων «τού κόσμου τούτου». Η Εκκλησία δεν μπορεί να εκκοσμικεύσει το έργο της υπακούοντας σε οποιεσδήποτε εξουσίες.

Σε μια τέτοια περίπτωση οι απόστολοι δήλωσαν ενώ­πιον τού συνεδρίου: «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε' 29).

Οι χριστιανοί αναγνωρίζουν τις ανθρώπινες κυβερ­νήσεις, ανεξάρτητα από το αν οι κυβερνώντες είναι χρι­στιανοί ή όχι. Σέβονται τους νόμους και αποδίδουν τιμή στις κοσμικές εξουσίες (Ρωμ. ιγ' 1˙7. Α' Πέτρ. θ' 13˙16. Τίτ. γ' 1. Παροιμ. η' 15˙16. Σοφ. Σολ. στ' 1˙3. Ιερεμ. λδ' 6, εβραϊκό κείμενο: κζ' 7. Πράξ. κβ' 17˙29). Μάλιστα εύ­χονται για τους άρχοντες και τους αξιωματούχους της Πολιτείας, ώστε να επικρατεί ειρήνη και ευνομία, «ίνα ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν εν πάσι ευσεβεία και σεμνότητι» (Α' Τιμ. β' 1˙2).

Ἡ νηστεία

Η ΝΗΣΤΕΙΑ

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

   Ο Μέγας Βασίλειος δίνει τον ακόλουθο ορισμό της νηστείας: «Νη­στεία αληθινή είναι η αποξένωσις από το κακόν, η εγκράτεια της γλώσ­σης, η αποχή από τον θυμόν, ο χωρισμός από τας επιθυμίας, την καταλαλιάν, το ψεύδος και την ψευδορκίαν. Η στέρησις από αυτά είναι αλη­θινή νηστεία. Μέσα εις αυτά λοιπόν η νηστεία είναι αγαθόν».

Ο περιορισμός της νηστείας στην αποχή από φαγητά δεν είναι «αγαθόν»· μόνο νηστεία τού σώματος που συνοδεύεται από τον χωρι­σμό από τα πάθη λογίζεται αρετή. «Η αληθινή νηστεία είναι η αποξένωσις από τα κακά» επαναλαμβάνει ο Μ. Βασίλειος και παραπέμπει στο Ης. ξγ' 4-6' να λύσης τα δεσμά της αδικίας, μη νηστεύεις χάριν δια­μάχης και έριδος. «Δεν τρώγεις κρέατα, αλλά τρώγεις τον άδελφόν σου· δεν πίνεις οίνον, αλλά δεν είσαι εγκρατής εις τας ύβρεις».

«Διότι ποίον είναι το όφελος εάν απέχης από τροφάς, αλλά τρώγεις δια των οφθαλμών την ακολασίαν της μοιχείας ή με την θέλησίν σου ακούεις δια των ώτων ματαίας και διαβολικάς φωνάς; Δεν ωφελεί καθό­λου να απέχης από τροφάς, όμως να μην απέχης από την έπαρσιν της υψηλοφροσύνης, της κενοδοξίας και κάθε πάθους. Ή τι ωφελεί βεβαί­ως να είσαι εγκρατής εις τας τροφάς, αλλά να μην απέχης από πονηρούς λογισμούς... Ας γίνωμε λοιπόν εγκρατείς εις όλα αυτά, δια να μη έλθη ποτέ εις ημάς η κατηγορία τού Κυρίου, ότι διυλίζομεν τον κώνωπα και καταπίνομε την κάμηλον (Ματθ. κγ' 24)» (Μ. Βασίλειος).

Ἡ γλωσσολαλιά καί ἡ Πεντηκοστή

Η Γλωσσολαλιά και η Πεντηκοστή

π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου

Είναι γνωστή η ψύχωση των Πεντηκοστιανών με τη γλωσσολαλιά, την οποία έχουν αναγάγει σε σημαντικό στοιχείο της Χριστιανικής πίστης. Όμως, παρά τους ισχυρισμούς τους και την ταύτιση που κάνουν με την ημέρα της Πεντηκοστής, η δική τους γλωσσολαλιά, δεν έχει την παραμικρή σχέση με αυτή των Αποστόλων.

Κατ’ αρχήν πρέπει να σημειώσουμε πως το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς δεν είναι καινούργιο. Είναι γνωστό στην αρχαία Ελλάδα (Πυθία) και σε άλλες εξωxριστιανικές θρησκείες, π.χ. μεταξύ των Δερβίσηδων. Ο ιστορικός Ευσέβιος αναφέρει για τον Μοντανό πως εμπνεόταν από πνεύμα πλάνης και άρχιζε να «ενθουσιά» και να «ξενοφωνή», προφητεύων «διαφορετικά από το κατά παλαιάν παράδοσιν και διαδοχήν έθιμον της Εκκλησίας» (Ευσεβ., Εκκλ. Ίστ. Ε 16,7, ΕΠΕ 2, σ. 170). Τέτοια φαινόμενα παρουσιάσθηκαν κατά τον ΙΖ' αιώνα στους ουγενόττους και κατά τον ΙΗ' αιώνα στους γιανσενίτες της Γαλλίας. Στην Αγγλία το φαινόμενο παρουσιάσθηκε στους κουάκερους και στους μεθοδιστές, στους μορμόνους και σε άλλες αμερικανικές αιρέσεις.

Ἀλχημεία. Π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου

Αλχημεία

π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου

Σχετικά με την προέλευση του όρου «αλχημεία» δεν υπάρχει συμφωνία στις απόψεις που έχουν διατυπωθεί. Κατά μία θεωρία ο όρος προέρχεται από το αραβικό άρθρο al και τη λέξη Kemi, την κοπτική ονομασία της Αιγύπτου. Άλλοι υποστηρίζουν πως προέρχεται από την ελληνική λέξη «χυμός» και χρησιμοποιήθηκε στον Με­σαίωνα μέχρι τον ΙΖ' αιώνα, για να προσδιορίσει τη χη­μεία. Από τότε όμως που η χημεία έλαβε επιστημονική μορφή, ο όρος αλχημεία χρησιμοποιείται προκειμένου να δηλώσει τις προσπάθειες μεταβολής μη ευγενών με­τάλλων σε ευγενή, με στόχο την παραγωγή χρυσού.
Οι αλχημιστές οργανώθηκαν κατά τον ΙΘ' αιώνα σε αλχημικές εταιρείες, που δρούσαν ως μικρές «υπερμυστικές ομάδες», λόγω τού εχθρικού περιβάλλοντος. Όμως κατά τα τέλη τού ΙΘ' αιώνα δημιουργήθηκε η Αλχη­μική Εταιρεία της Γαλλίας, που δρα πλέον φανερά. Η εταιρεία αυτή ισχυρίζεται πως διατηρεί δεσμούς με την διεθνή κίνηση των Ροδοσταύρων και έβαλε ως στόχο τη διατήρηση της κληρονομιάς των «απόκρυφων» επιστη­μών της Γαλλίας και των μεγάλων ερμητικών παραδό­σεων, που θεωρούν τη φύση στο σύνολο της ως την «α­νώτερη εκδήλωση της ζωής».

 Ερμής ο Τρισμέγιστος

Η αλχημική παράδοση συνδέεται με το όνομα του Ερμή του Τρισμέγιστου. Πρόκειται για μυθικό πρόσω­πο, για τον Αιγυπτιακό θεό Thoth ή Thot. Κατά την μυ­στική παράδοση ήταν γυιός του Δία και της κόρης τού βασιλέα της Πελοποννήσου Άτλαντα Μαρίας.

Τό πρόβλημα τῆς θεοδικίας

Το πρόβλημα της θεοδικίας

π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου

Εκ του βιβλίου: "Το νόημα της ζωής στο φώς της Ορθοδοξίας

Το πρόβλημα της θεοδικίας συγκλονίζει πολλούς. Γιατί υποφέρει ο δίκαιος σ' αυτή τη ζωή; Γιατί ευημερεί ο άδικος; Για τον πιστό δεν μπορεί να δοθεί απάντηση σ' αυτά τα ερωτήματα ανεξάρτητα από την πραγματική ελπίδα του χριστιανού, που δεν ανα­φέρεται ασφαλώς στην αντιμετώπιση των δυσχεριών αυτής της ζωής.

Τονίζοντας την ελπίδα αυτή ο Απόστολος Παύλος υπογραμμίζει: Εάν μόνον δια την ζωήν αυτήν έχομεν ελπίσει εις τον Χριστόν, τότε είμεθα οι πιο αξιολύπητοι από όλους τους ανθρώπους... αλλά ο Χριστός πραγματικά αναστήθηκε εκ νεκρών και έγινε απαρχή των κεκοιμημένων... όλοι θα ζωοποιηθούν εν τω Χριστώ, ο καθένας εις την ιδίαν τάξιν του.

Η αρχή είναι ο Χριστός, έπειτα, κατά την παρουσίαν του, όσοι είναι του Χριστού μετά έρχεται το τέλος... ο τελευταίος εχθρός που θα καταργηθεί είναι ο θάνατος (Α Κορ. ιε 19-26).

Οι θλίψεις στη ζωή μας δεν είναι η τελική έκβαση των πραγμάτων, γιατί η Ανάσταση του Χριστού είναι πραγματικότης και η τελική νίκη κατά των θλίψεων και του θανάτου είναι για τον πιστό βεβαιότητα. Είμαστε χριστιανοί όχι αποβλέποντες σ' αυτή τη ζωή, αλλά στην Ανάσταση. Επομένως δεν μπορεί κανείς να δώσει απά­ντηση στο πρόβλημα της θεοδικίας με βάση τη χριστιανική πίστη, ανεξάρτητη από τη χριστιανική ελπίδα.

Γιατί τιμοῦμε τούς Ἁγίους;

† π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας  Δρ. Φιλοσοφίας

ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ

Το θέμα αυτό είναι πολύ βασικό, γιατί όλες οι προτεσταντικές αιρέσεις ασκούν σφοδρότατη κριτική εναντίον της Εκκλησίας μας, υποστηρίζοντας πως εμείς λατρεύουμε τους αγίους και προσβλέπουμε σ' αυτούς για σωτηρία, όχι στον Σωτήρα Χριστό!

Είναι λοιπόν ποιμαντική ανάγκη να εξηγήσουμε με ποια έννοια η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τους αγίους και πού τελικά μεταβαίνει αυτή η τιμή. Να τονίσουμε σε ποια σχέση βρισκόμαστε εμείς με τους αγίους και τι συνεπάγεται αυτή η σχέση. Πρέπει ακόμη να απαντήσουμε στην ένσταση των προτεσταντών, ότι οι άγιοι δεν είναι πανταχού παρόντες και συνεπώς δεν ακούουν τις προσευχές μας. Να ερμηνεύσουμε τα θαύματα που επιτελούν οι άγιοι και να τα κατοχυρώσουμε αγιογραφικά- να αναφερθούμε στην πρώτη Εκκλησία, για να διαπιστώσουμε αν υπήρχε σ' αυτήν η τιμή των αγίων και προ παντός, να καταστήσουμε φανερή τη διάκριση μεταξύ τιμής και λατρείας, λατρευτικής προσκύνησης και προσκύνησης σαν εκδήλωση τιμής και αγάπης, που αποδίδεται από μέρους μας στους αγίους.

Κατά την πίστη της Εκκλησίας μας οι άγιοι αντικατοπτρίζουν τη δόξα του Κυρίου (Β' Κορ. γ' 18) και ακτινοβολούν το άκτιστο φως του Θεού (Ματθ. ε' 14. Ιω. η' 12. Εφεσ. ε' 8. Κολ. α' 12. Αποκ. κβ' 5).

Η δόξα των αγίων και των αγγέλων δεν είναι ανεξάρτητη από τη δόξα του Χριστού, γιατί είναι μέλη του σώματος Αυτού (Έφεσ. α' 23. δ' 16. ε' 23. Κολ. α' 18.24).