ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ «ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑΣ» ΣΕ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 2α Ιουνίου 2025

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ «ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑΣ» ΣΕ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

Κατά την μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής εορτάζουμε το μέγα και κοσμοσωτήριο γεγονός της καθόδου του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο, το Οποίο φώτισε τους Αγίους Αποστόλους, τους ενδυνάμωσε και τους ετοίμασε για το ιεραποστολικό τους έργο. Την ίδια αυτή ημέρα, με το φλογερό κήρυγμα του Αποστόλου Πέτρου, «ἀσμένως ἀποδεξάμενοι τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσετέθησαν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ψυχαὶ ὡσεὶ τρισχίλιαι» (Πραξ.2,41). Δηλαδή ιδρύθηκε η επί γης η Αγία Εκκλησία του Θεού. Το μεγάλο και υπερφυσικό αυτό γεγονός συνοδεύτηκε και από άλλα θαυμαστά φαινόμενα, όπως η ισχυρή βοή, οι διαμοιραζόμενες γλώσσες «ὡσεὶ πυρός» και η γλωσσολαλιά, όταν οι Απόστολοι «ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος ῾Αγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι» (Πραξ.2,4).

Εν όψει της μεγάλης εορτής έρχεται στο νου μας μια σοβαρή παρεκτροπή από μέρους πολλών αιρετικών και κυρίως των Πεντηκοστιανών, οι οποίοι, για να δώσουν κύρος και υπόσταση στις ποικίλες ομάδες του χώρου, συνδυάζουν τις δοξασίες τους με το μεγάλο γεγονός της Πεντηκοστής.

Να αναφέρουμε, κατ’ αρχήν, ότι οι συναθροίσεις των Πεντηκοστιανικών Ομάδων ανήκουν στο χώρο του αιρετικού Προτεσταντισμού και πιο συγκεκριμένα, στον κλάδο του «Νεοπροτεσταντισμού». Οι Πεντηκοστιανοί ως κίνημα ξεκινούν επίσημα στις αρχές του 20ου αιώνα, στην Αζούσα της Καλιφόρνιας στις Ηνωμένες Πολιτείες και εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο. Βασική διδασκαλία τους είναι ότι «αναβιώνουν» το «γεγονός της Πεντηκοστής», λαμβάνοντας οι πιστοί των ομάδων τους «το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος», όπως οι Άγιοι Απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής, παρερμηνεύοντας το λόγο του Κυρίου «ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ιωάν.3,5). Με άλλα λόγια, θεωρούν ότι το Βάπτισμα δεν αρκεί να σωθεί κάποιος, αλλά απαιτείται να «βαπτισθεί και με Πνεύμα Άγιο».

Ὀλίγα περὶ Γλωσσολαλιᾶς

π. Στέφανος Στεφόπουλος

ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑΣ

Μίλησαν οι Απόστολοι στην κυριολεξία τις γλώσσες πού αναφέρονται στη Γραφή; (Πράξ. β’ 9-11). Αυτό που γνωρίζουμε είναι πώς οι απόστολοι μιλούσαν και ο καθένας από τούς ακροατές τους άκουγε στη δική του διάλεκτο (Πράξ. β’ 6-8).

Ήταν το ξεκίνημα του κηρύγματος, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος σε μια εποχή που η «γη» ήταν χέρσα! Σημείο πώς πολλά έθνη θα έλθουν στην Εκκλησία και σε όλες τις γλώσσες θα δοξαστεί το όνομά Του. Σύμβολο ενότητας και ακύρωση της Βαβέλ, όπου έγινε η σύγχυση των γλωσσών!

1) Η ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (Πράξεις Αποστόλων)

Στην πατερική Γραμματεία μπορούμε να διακρίνουμε δύο γνώμες σχετικά με τη φύση αυτών πού ακούγονταν.Ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (Και όπως όταν εκτίζετο ο πύργος της Βαβέλ η μία γλώσσα διηρέθη εις πολλάς, έτσι τότε αι πολλαί γλώσσαι ήλθον εις ένα άνθρωπον και ο ίδιος ωμίλει και την περσικήν και την ρωμαϊκήν και την ινδικήν και άλλας πολλάς γλώσσας, διότι τον εδίδασκε το άγιον Πνεύμα. και το χάρισμα αυτό ωνομάζετο χάρισμα γλωσσών, επειδή ημπορούσε όποιος το ελάμβανε να ομιλή αμέσως πολλάς γλώσσας.). Την ίδια άποψη έχουν και οι άγιοι Γρηγόριος ο Θεολόγος και Κύριλλος Ιεροσολύμων, ότι δηλαδή οι Απόστολοι δεν μιλούσαν εβραϊκά, αλλά ξένες γλώσσες (Αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Διδαχή 17 § 16 ΕΠΕ 2,239-241). (Ομιλία 41, Εις την αγίαν Πεντηκοστήν 15 ΕΠΕ 5, σ. 144)

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης & Άγιος Πορφύριος : Αυτοί μιλούσαν εβραϊκά, αλλ’ ο «κάθε άνθρωπος τούς άκουγε να ομιλούν στη δική του γλώσσα» (Κατά Ευνομίου Β’ ΕΠΕ2 σ. 446-448)

Ἕνα μᾶλλον ἄγνωστο, ἀλλά ἀπερίγραπτο, περιστατικό, ὅταν "συναντήθηκαν" μέ θαυμαστό τρόπο ὁ Μέγας Βασίλειος καί ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

Τον καιρό εκείνο, ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος (εκ Συρίας) βρίσκονταν στην έρημο και ησύχαζε. Σαν άκουσε για τα θαύματα του Αγίου Βασιλείου, παρεκάλεσε το Θεό να του αποκαλύψει τι και ποιος είναι ο Βασίλειος. Είδε τότε στήλη πυρός, η οποία υψωνόταν μέχρι του ουρανού και άκουσε φωνή που έλεγε:

“Εφραίμ, Εφραίμ, καθώς την πύρινη ταύτη στήλη, τοιούτος είναι ο Μέγας Βασίλειος”!!!

Τότε χωρίς καθόλου να αμελήσει, παρέλαβε μαζί του διερμηνέα που γνώριζε την Ελληνική και τη Συριακή γλώσσα και πήγε στην Καισαρεία.

Ήταν τότε η εορτή των Φώτων και μπαίνοντας στην Εκκλησία ο Όσιος Εφραίμ, είδε τον Άγιο Βασίλειο ενδεδυμένο λαμπρά και πολύτιμα άμφια, να τελεί με μεγάλη παρρησία τη Θεία Λειτουργία και κατηγόρησε τον εαυτό του και είπε προς τον διερμηνέα “ματαίως κοπιάσαμε αδελφέ. Διότι αυτός, αν και εις τοιαύτη δόξα ευρίσκεται, δεν είναι καθώς τον είδα”...

Αυτά που έλεγε ο Όσιος Εφραίμ, τα πληροφορήθηκε ο Άγιος εκ Πνεύματος Αγίου και αφού κάλεσε ένα Διάκονο, του είπε να πάει στη δυτική θύρα της Εκκλησίας, θα βρει δύο Μοναχούς, τον ένα αγένειο ψηλό και λεπτόσαρκο, τον άλλο με μαύρη γενειάδα και να πει τότε στον αγένειο:

“Να έλθεις στο Άγιο Βήμα, διότι σε καλεί ο πατήρ σου ο Αρχιεπίσκοπος”...

Πράγματι πήγε ο Διάκονος και αφού με το ζόρι διέσχισε το πλήθος, είπε προς τον Όσιο Εφραίμ τα λόγια του Βασιλείου. Τότε εκείνος δια του διερμηνέως απάντησε:

“Επλανήθεις αδελφέ, διότι εμείς είμαστε ξένοι και άγνωστοι. Πώς λοιπόν μας γνωρίζει ο Αρχιεπίσκοπος”;

Ἡ γλωσσολαλιά καί ἡ Πεντηκοστή

Η Γλωσσολαλιά και η Πεντηκοστή

π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου

Είναι γνωστή η ψύχωση των Πεντηκοστιανών με τη γλωσσολαλιά, την οποία έχουν αναγάγει σε σημαντικό στοιχείο της Χριστιανικής πίστης. Όμως, παρά τους ισχυρισμούς τους και την ταύτιση που κάνουν με την ημέρα της Πεντηκοστής, η δική τους γλωσσολαλιά, δεν έχει την παραμικρή σχέση με αυτή των Αποστόλων.

Κατ’ αρχήν πρέπει να σημειώσουμε πως το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς δεν είναι καινούργιο. Είναι γνωστό στην αρχαία Ελλάδα (Πυθία) και σε άλλες εξωxριστιανικές θρησκείες, π.χ. μεταξύ των Δερβίσηδων. Ο ιστορικός Ευσέβιος αναφέρει για τον Μοντανό πως εμπνεόταν από πνεύμα πλάνης και άρχιζε να «ενθουσιά» και να «ξενοφωνή», προφητεύων «διαφορετικά από το κατά παλαιάν παράδοσιν και διαδοχήν έθιμον της Εκκλησίας» (Ευσεβ., Εκκλ. Ίστ. Ε 16,7, ΕΠΕ 2, σ. 170). Τέτοια φαινόμενα παρουσιάσθηκαν κατά τον ΙΖ' αιώνα στους ουγενόττους και κατά τον ΙΗ' αιώνα στους γιανσενίτες της Γαλλίας. Στην Αγγλία το φαινόμενο παρουσιάσθηκε στους κουάκερους και στους μεθοδιστές, στους μορμόνους και σε άλλες αμερικανικές αιρέσεις.

Τά «χαρίσματα» καί ἡ «γλωσσολαλιά» στόν χῶρο τῶν Πεντηκοστιανῶν

 Ιερεύς Σωτήριος Ο. Αθανασούλιας

(Κείμενο από το έντυπο «Ορθοδοξία και αίρεσις» της Ιεράς Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας, τεύχ. 70, Σεπτ. – Οκτ. 2010).

Απαρχές και εξάπλωση του «χαρισματικού κινήματος» 

Είναι γεγονός ότι ο σπουδαιότερος ίσως λόγος, για τον οποίο γνωρίζει μεγάλη εξάπλωση η αίρεση των Πεντηκοστιανών στις μέρες μας, είναι ο ισχυρισμός ότι μεταξύ των μελών της εμφανίζονται τα πνευματικά «χαρίσματα» της πρώτης Εκκλησίας και ιδιαίτερα η «γλωσσολαλία» η «γλωσσολαλιά». Το κίνημα των Πεντηκοστιανών και πολλές άλλες «χαρισματικές» ομάδες θεωρούν τα «χαρίσματα» ως απόδειξη γνησιότητας της «εκκλησίας» τους, ως σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, ως αναβίωση της Εκκλησίας των Αποστόλων, ως επανάληψη του γεγονότος της Πεντηκοστής.

Όσα μέλη διαθέτουν τέτοια «χαρίσματα», έχουν την απόλυτη βεβαιότητα, ότι βρίσκονται στον σωστό δρόμο, ότι κατέχουν το πλήρωμα της «αλήθειας», ότι είναι μέλη μιας ζωντανής «εκκλησίας», σε αντίθεση με τις νεκρές η παρηκμασμένες θρησκευτικές κοινότητες (αιρέσεις) του περιβάλλοντός τους. Κατά συνέπειαν, είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούν ότι, όσα θεωρούν ως πνευματικά «χαρίσματα» δεν είναι τίποτε άλλο από φαινόμενα δαιμονικής πλάνης, πολύ γνωστά στον Ορθόδοξο χριστιανικό χώρο.

Το λεγόμενο «χαρισματικό κίνημα» εμφανίσθηκε στις Η.Π.Α στις αρχές του περασμένου (20ού) αιώνα, ως αποτέλεσμα της πνευματικής πενίας (απουσίας της Χάριτος του Θεού), που, όπως είναι φυσικό, διακρίνει τις προτεσταντικές και άλλες χριστιανικές αιρέσεις κάθε εποχής.

Τό φαινόμενο τῆς γλωσσολαλιᾶς

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑΣ

         Πεντηκοστή είναι η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους σε μορφή δυνατού βιαίου ανέμου και είδος πυρίνων γλωσσών.

Ας αναλύσουμε προσεκτικά, λογικά και υπεύθυνα τον όρο «γλώσσες».

Το κείμενο των Πράξεων Β' Κεφάλαιο, αναφέρει δύο λέξεις «κλειδί» για το είδος αυτών των γλωσσών:

1. «Ωφθησαν» (δηλαδή φάνηκαν) και

2. «ωσεί» (σαν) πύρινες γλώσσες.

Το «γλώσσες» εδώ σημαίνει «φλογίτσες» και όχι γλώσσα με την έννοια της προφορικής επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων. Γι' αυτό λέει «ώφθησαν», η γλώσσα σαν μορφή επικοινωνίας δεν «φαίνεται» αλλά ακούγεται. Το «σαν» δηλώνει το περίπου, αλλά όχι ακριβώς, δείχνει την εξωτερική μορφή και όχι την ουσία. Όπως το διασαφηνίζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «το Άγιο Πνεύμα δεν είναι πύρινη γλώσσα, ούτε φλεγομένη βάτος, ούτε περιστέρι, ούτε νεφέλη, αλλ' εμφανίζεται έτσι σε τέτοια μορφή μόνο στη συγκεκριμένη περίσταση».