Πίστη καὶ πατρίδα. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«…Τῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διὰ τῆς πίστεως» (Ἐφ. 2,5,8)

Ἡ πίστι σῴζει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί· αὐτὸ ἀκοῦμε καὶ αὐτὸ μάθαμε μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὰ παιδικά μας χρόνια. Ἡ πίστι κάνει θαύματα. Ἡ πίστι ἀνοίγει τὴν πόρτα τοῦ παραδείσου. Ἡ πίστι… – ὤ ἡ πίστι!

Γιὰ τὴν πίστι ὁμιλεῖ καὶ ὁ σημερινὸς ἀπόστολος (βλ. Ἐφ. 2,4-10). Γιὰ τὴν πίστι πρέπει κ᾽ ἐμεῖς νὰ μιλήσουμε· γιατὶ σήμερα περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ πίστι.

Δὲν θὰ χρειαστῇ νὰ πᾶμε μακριὰ γιὰ νὰ δοῦμε τὰ θαύματα ποὺ κάνει ἡ πίστι· ἀρκεῖ νὰ ῥίξουμε μιὰ πιὸ προσεκτικὴ ματιὰ στὴν Ἱστορία, στὴν ἱστορία τοῦ ἔθνους μας. Ἐπιτρέψτε μου λοιπὸν σήμερα μὲ τὸ κήρυγμά μου νὰ δώσω ἀφορμὴ νὰ δοῦμε πῶς ὁ θεόπνευστος λόγος φωτίζει καὶ τὴν πορεία τῆς πατρίδος μας μέσα στὸν σύγχρονο κόσμο τῆς ἀπιστίας.

● Τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, ἀδελφοί μου, ἐὰν μέχρι τώρα πολλὲς φορὲς σώθηκε ἀπὸ ὁλοσχερῆ ἀφανισμό, ἐὰν καὶ σήμερα ἀκόμη σῴζεται παρὰ τὴν κακοδαιμονία ποὺ ὑφίσταται, ἐὰν καὶ στὸ μέλλον τὸ γένος μας θὰ σωθῇ ἐν μέσῳ σκιᾶς ἀντιχρίστου ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ διέλθῃ, νὰ τὸ ξέρουμε καλά, σώθηκε καὶ θὰ σωθῇ ὁριστικῶς χάρις στὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀγαπημένη μου εἶναι ἡ Ἑλλάς

2 Νοεμβρίου 2024

Ἀρχιμανδρίτου Παύλου Ντανᾶ

Ἱεροκήρυκος

«Ἡ ἀγαπημένη μου εἶναι ἡ Ἑλλάς»

Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς, ὡς ἐπιτελικός ἀξιωματικός, βρέθηκε στήν Κοζάνη τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1912. Στὸ σπίτι ποὺ ἔμενε, ὅλη τή νύχτα στό γραφεῖο τῆς ἐκστρατείας, εἶχε πολλά χαρτιά καί ὅλο ἔγραφε καί ὅλο σχεδίαζε. Ἡ σπιτονοικοκυρά του, μιά ἀθώα καί γνήσια Ἑλληνίδα, μέ κάτασπρα μαλλιά, νικήθηκε ἀπό τόν πειρασμό και τον ρώτησε: «Πουλύ κουράζεσι πιδίμ οὕλ τή νύχτα. Οὕλον γράφς. Μήπ’ς στέλν’ς γράμματα στό κουρίτσι σ’»;

«Ναί, γιαγιά, κουράζομαι καί ἀγρυπνῶ γιά τήν ἀγαπημένη μου. Γι’ αὐτήν εὑρίσκομαι ἐδῶ ἐπάνω. Καί ἡ γιαγιά προχώρησε ἀκόμη περισσότερο»: «εἶν’ πιδίμ ὄμορφ’ ἡ τσούπρασ’; Τήν ἀγαπᾶς πουλύ;».

«Μέ ὅλη μου τήν καρδιά, μέ τήν πιό ἄδολη καί φλογερή ἀγάπη». Καί ἡ γιαγιά συνέχισε κάμνοντας τήν τελευταία της ἐρώτησι γιά νά ὁλοκληρώση τό δελτίο της. «Καί πῶς τή λέν, πιδίμ, τήν ἀγαπημένησ’;». Καί ὁ Μεταξᾶς μέ ἱκανοποίησι ἀνεφώνησε: «Τό ὄνομα τῆς ἀγαπημένης μου εἶναι Ἑλλάς». Ἡ γιαγιά στάθηκε ἐμβρόντητη. Τό κορμί της ρίγησε. Πόσα δάκρυα αὐλάκωσαν τό ζαρωμένο πρόσωπό της καί τά χείλη της ψέλλισαν. «Ἅμ πιδίμ, ἅμα ἡ Ἑλλάδα ἔχ’ τέτοια πιδιά, ἡ πατρίδα αὐτή πουτέ δέν πεθαίν’».

Ἡ ἀρετὴ τῆς φιλοπατρίας , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Πορφυρίτης: «Πωλεῖται ἡ Πίστις; Πωλεῖται ἡ Πατρίς; Πωλοῦνται τά παιδιά μας;»

Γράφει ὁ Πορφυρίτης

Ἀδέλφια μου, πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς ἀποτίναξης τοῦ σκότους, πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς ἐλευθερίας. Ὥς πότε θά ἀνεχόμαστε τή διαστροφή καί προδοσία τῆς Πίστεώς μας, ὥς πότε θά ἀνεχόμαστε τό ξεπούλημα τῆς Πατρίδας μας καί τούς τυραννοσωτῆρες στό κεφάλι μας. «Ἀνάθεμα τήν ὥρα ποιός ὁρίζει ἐδῶ, τό ἀνάποδο βαφτίζει καί τό λέει σωστό»[1]. Φθάνει πιά! Ἀνάθεμα στούς προσκυνημένους!

Ἀδέλφια, ἄς βάλουμε ἕνα τέλος στό ραγιαδισμό πού μᾶς διακατέχει· μᾶς φυλάκισαν σ’ ἕνα ἐπιχρυσωμένο κλουβί, μᾶς ταΐζουν, μᾶς ποτίζουν, μᾶς πετᾶνε καί καμμία δραχμή καί εἴμαστε εὐχαριστημένοι. Ἀλήθεια ὅμως, εἴμαστε εὐχαριστημένοι; Ποῦ εἶσαι Μακρυγιάννη μου! Δέ βλέπεις; Καί τήν Πατρίδα μᾶς πείραξαν, μᾶς τήν διέλυσαν, καί τήν Πίστη μας τό ἴδιο· κι ἐμεῖς οὔτε μιλᾶμε οὔτε ἐνεργοῦμε. Ἔμαθες γιατί; Διότι εἴμαστε εὐχαριστημένοι ραγιᾶδες! Εἴμαστε κιοτῆδες καί προσκυνημένοι! Εἴμαστε εὐρωπαῖοι, «ἀνήκωμεν εἰς τήν Δύσιν», μιλᾶμε γαλλικά, ἀγγλικά, παίζουμε πιάνο καί τέννις, κάνουμε γιόγκα, γιορτάζουμε τά γενέθλιά μας καί τό σατανικό χάλλοουϊν. Καί μήν ξεχνᾶμε: «τοῦ φοβιτσιάρη ἡ μάνα δέν ἔκλαψε ποτέ»!

Πλησιάζει ἡ ὥρα ἀδέλφια, οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, πού Κύριος οἶδε τόν ἀριθμό τους, ἀναστενάζουν, βοοῦν καί δέν ἀνέχονται ἄλλο αὐτόν τόν βοῦρκο, δέν ἀποδέχονται ὅλες αὐτές τίς παρά φύσιν βρωμιές πού ὡς διά μαγείας, ἀποκτοῦν «ἐκκλησιαστικό» ἔνδυμα, σχῶρα με Κύριε, διά ἀρχιερατικῶν καί ἱερατικῶν χειλέων (πῶς κρατιέσαι Κύριε, καί δέν ρίχνεις φωτιά νά μᾶς κάψεις!)! Δέν ἀνέχονται ἄλλο τίς σφαγές τῶν ἀθώων ἀνυπεράσπιστων παιδιῶν, δέν ἀνέχονται ἄλλο τήν Προδοσία! Ὁ Κύριος δέν θά ἀργήσει ἄλλο. Ὁ Κύριος ἔρχεται, κάθε κατεργάρης θά κρυφτεῖ στόν πάγκο του...

Πατρίδα μου ὄμορφη, «Σ’ ὅλους τούς τόπους κι ἄν γυρνῶ, μόνον ἐτοῦτον ἀγαπῶ!»[2], ἀναφωνεῖ καί ὁ ποιητής! Μπῆκαν ὅμως οἱ ὀχτροί μέ μάσκα πατριώτη καί χάλασαν τόν τόπο μας, χάλασαν τούς ἀνθρώπους. Κάναμε κόλαση τόν ἐπίγειο αὐτό παράδεισο· κόλαση κάναμε καί τή ζωή μας. Ἦρθε ὅμως, ὁ καιρός, Θεέ μου, Σέ παρακαλοῦμε, διόρθωσε τήν Πατρίδα μας, διόρθωσε τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας Σου! Διῶξε τούς ἀμετανόητους - ἀνόητους ἐχθρούς, εἴτε ἐπίορκοι πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί εἶναι αὐτοί, εἴτε ἐπίορκοι ἰατροί καί δημοσιογράφοι, εἴτε ὁποιοιδήποτε ἄλλοι πού δέν ἀγαποῦν Χριστό καί Ἑλλάδα.

Προτίμησαν νά σταυρωθοῦν ἀπ’ τούς κομιτατζῆδες παρά νά ἀπαρνηθοῦν τόν ἑλληνισμό τους.

«Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει..»

Τρία χρόνια μετά τη θυσία του Μελά, το 1907, ένας Γάλλος περιηγητής που οργώνει την περιοχή, ο Μισέλ Παγιαρές,

θα γράψει με αντικειμε­νικότητα και διαύγεια, που δυστυχώς δεν συνιστά την εξω­τερική πολιτική της χώρας του απέναντι στο σήμερα:

«Τί με ενδιαφέρει αν τα θύματα του βουλγαρικού κομιτάτου μι­λούν ελληνικά, κουτσοβλάχικα, τουρκικά ή βουλγάρικα;

Ό,τι με ενδιαφέρει είναι πως όλοι αυτοί οι Μακεδόνες, ανεξάρτη­τα απ’ τη γλώσσα τους, προτιμούν να σταυρωθούν απ’ τους κομιτατζήδες παρά να απαρνηθούν τον ελληνισμό τους.

Νεκτάριος Δαπέργολας: Λίγες (προεκλογικές) σκέψεις γιά μιά ματωμένη πατρίδα

Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας, Διδάκτωρ Ἱστορίας

Καθώς πλησιάζουν οἱ ἐθνικές ἐκλογές, ἔχει φουντώσει πάλι ἡ γνωστή κίβδηλη ἀντιπαράθεση τῶν συστημικῶν κομμάτων (κίβδηλη γιατί πρόκειται γιά τόσο πανομοιότυπες πλέον μαριονέτες τῶν ἴδιων ἀφεντικῶν, ὥστε νά μήν παρουσιάζει καμία ἀπολύτως –ἔστω καί γιά τό θεαθῆναι– διαφοροποίηση ἡ ἐναλλαγή τους στήν ἐξουσία), ἐνῶ ταυτόχρονα βρίσκεται σέ ἀνάλογη ἔξαρση καί ὁ... οἶστρος μίας πανσπερμίας μικρότερων κομμάτων, αὐτοφερομένων ὡς ἀντισυστημικῶν καί πατριωτικῶν, πού προσπαθοῦν νά ἐκμεταλλευθοῦν τή δίκαιη ἀποστροφή ἑνός μέρους τοῦ λαοῦ μας πρός τόν καθεστωτικό πολιτικό κόσμο τῆς χώρας καί νά προβάλουν ἕνα ἀντικαθεστωτικό προφίλ, ἐπενδύοντας μεταξύ ἄλλων καί στήν «ἀντιστασιακή» (ὁ ὅρος ἐντός πολλῶν εἰσαγωγικῶν) δημόσια παρουσία κάποιων μελῶν τους κατά τή σκληρή τελευταία τριετία τῆς λεγόμενης «πανδημίας».

Ἐπειδή κατά τή γνώμη μου, τήν ὁποία καταθέτω εὐθέως καί χωρίς περιστροφές, ὅλο τό παραπάνω σκηνικό συνιστᾶ μία ἀκόμη φρικτή ψευδαίσθηση, ἡ ὁποία μέ τή σειρά της θά προκαλέσει νέες –καί ἐν τέλει ὀδυνηρές– αὐταπᾶτες σέ πολλούς συμπατριῶτες μας (πού θά μποροῦσαν ἀπό τή μιά νά ἀποκληθοῦν καλοπροαίρετοι, ἀλλά συγχρόνως ἀπό τήν ἄλλη νά χαρακτηριστοῦν καί ἀσύγγνωστα ἀφελεῖς), τό παρακάτω κείμενο θά ἐπιδιώξει νά δώσει λίγη τροφή γιά ἔμπονο προβληματισμό. Καταθέτοντας αὐτό ἀκριβῶς πού ἀναφέρει ὁ τίτλος: λίγες σκέψεις γιά μιά ματωμένη πατρίδα. Λίγες σκέψεις, πού θά μποροῦσε ἴσως κάποιος νά τίς ὀνομάσει καί «προεκλογικές». Ἀλλά προεκλογικές σέ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο καί μέσα ἀπό ἕνα ἐξολοκλήρου διαφορετικό πρίσμα.

Καί κατ' ἀρχάς βέβαια πρέπει νά καταστεῖ σαφές ὅτι τίποτε ἀπολύτως δέν μποροῦμε νά σχολιάσουμε γιά τά καθ’ ἡμᾶς, ἀπομονωμένα ἀπό αὐτό πού συμβαίνει εὐρύτερα στόν πλανήτη. Γιατί ἐδῶ καί πολλά χρόνια ἡ ἀνθρωπότητα βουλιάζει σταδιακά μέσα στό δυστοπικό σκοτάδι ἑνός παγκόσμιου ὁλοκληρωτικοῦ ἐφιάλτη. Τό σχέδιο τῆς ποδηγέτησης τοῦ πλανήτη, πού ὑλοποιοῦν μεθοδικά τά παγκόσμια σκοτεινά διευθυντήρια, πέρασε πρῶτα μέσα ἀπό τήν Παγκοσμιοποίηση ὡς ἀπόπειρα οἰκονομικῆς ἐνοποίησης, ἀλλά καί ἰσοπέδωσης τῶν ἐθνικῶν, πολιτισμικῶν καί θρησκευτικῶν διαφορῶν τῶν λαῶν, καί κορυφώνεται σήμερα μέ κύρια ὅπλα τόν πανικό καί τόν τρόμο.

Εὐαγγελία Λάππα: Ὁ Ἐθνάρχης

Ἰωάννης Καποδίστριας (Κέρκυρα, 10 Φεβρουαρίου 1776 - Ναύπλιο, π.ημ. 27 Σεπτεμβρίου / ν.ημ. 9 Ὀκτωβρίου 1831)

Εὐαγγελία Κ. Λάππα

Ἐθνάρχης εἶναι ὁ ἡγέτης, ὁ ΕΝΑΣ, αὐτὸς ποὺ ὁδηγεῖ τὸ ΕΘΝΟΣ μὲ γνώμονα τὸ ἐθνικὸ συμφέρον καὶ μὲ βάση τὰ ἰδανικά της ΠΙΣΤΕΩΣ1 καὶ τῆς ΠΑΤΡΙΔΟΣ. Φροντίζει2, μὲ τὸν ἴδιο ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση, ὄχι μόνο τοὺς Ἕλληνες ποὺ ζοῦν μέσα στὰ ὅρια τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀπόδημους καὶ τοὺς ἀλύτρωτους.

Ὁ Ἐθνάρχης δὲν ὑπακούει σὲ ξένα συμφέροντα παρὰ μόνον στὴ φωνὴ τῆς Ἑλλάδος. Πάνω κι ἀπ᾿ τίς συμμαχίες καὶ τίς διπλωματικὲς σχέσεις, βάζει τὸ ἐθνικὸ συμφέρον, τὸ ὁποῖο ἀπαιτεῖ ἐθνικὴ ἐνότητα3, ἀλλὰ καὶ γενναῖες, ἄλλοτε εὐχάριστες καὶ ἄλλοτε «δυσάρεστες», ἀποφάσεις. Δὲν δίνει ποτὲ τὸ κίνητρο νὰ διχαστοῦν οἱ Ἕλληνες σὲ διάφορες ἀντίπαλες παρατάξεις, κάτι ποὺ δὲν ἐπιθυμεῖ γιὰ κανέναν ἀπολύτως λόγο. Δὲν θὰ πεῖ, οὔτε κἂν θὰ μπῇ στὴ διαδικασία νὰ σκεφτῇ, προδοτικὲς φράσεις ὅπως «ἡ Κύπρος, ὁ Πόντος ἢ ἄλλες ἀλύτρωτες πατρίδες, κείτονται μακράν». Δὲν εἶναι ἀπαραίτητο κριτήριο ὑπέρ του, ἡ ἔνδειά του ἢ καὶ τὸ καταπονημένο ἀπὸ πολέμους σῶμα του. Μπορεῖ, κάποιος νὰ ξόδεψε ὅλη του τὴν περιουσία καὶ νὰ πλήγωσε τὸ σῶμα του πολεμῶντας σὲ ἐμφυλίους ποὺ ὁ ἴδιος ἢ καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες του δημιούργησαν. Δὲν εἶναι ἀναγκαῖο νὰ χαρακτηρίζεται ὡς ἰδιαίτερης εὐφυΐας -τ᾿ ὁποῖο βέβαια θὰ ἦταν τὸ ἰδανικό- ἀλλὰ τὸ σημαντικότερο χάρισμά του θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀπόλυτα ἐπιτυχημένη ἐπιλογὴ τῶν συνεργατῶν του, προφανῶς μακρὰν ἀπὸ ὕποπτες ἰσορροπίες καὶ διαπλεκόμενα συμφέροντα ἢ ἔξωθεν ἐντολές.

KYΠΡΟΣ 1974: "Τήν βασάνισαν, τήν ἔδεσαν πίσω ἀπό ἕνα τζιπ καί τήν ἔσερναν γιά νά μαρτυρήσει πού ἔκρυβε τούς στρατιῶτες"

Στη μάχη της Λαπήθου στις 6 Αυγούστου 1974, 12 στρατιώτες αποκόπηκαν και έμειναν εγκλωβισμένοι πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Αυτούς τους στρατιώτες εντόπισε η 74χρονη τότε Κυρία Ευφροσύνη Προεστού. Τους έκρυψε σε μια μικρή σπηλιά δίπλα στο σπίτι της και τους φρόντιζε για έναν ολόκληρο μήνα κάτω από τα βλέμματα των πολυάριθμων Τούρκων που βρίσκονταν ήδη μέσα στη Λάπηθο. Οι Τούρκοι την υποψιάστηκαν και άρχισαν να την ανακρίνουν. Υπέστη φρικτά βασανιστήρια.

Πέρα από τους άγριους ξυλοδαρμούς στο Κάστρο της Κερύνειας, τους τεχνητούς πνιγμούς στην θάλασσα, τα βάναυσα κτυπήματα με το κομμένο σχοινί της καμπάνας, το οποίο έκοψαν κι έδεσαν κόμπους για να είναι πιο επώδυνα τα πλήγματα, η πιο εξευτελιστική δοκιμασία που την υπέβαλαν, ήταν η βασανιστική διαπόμπεψη στους δρόμους της Λαπήθου:

Την έγδυσαν, την έδεσαν πίσω από ένα στρατιωτικό τζιπ και την έσερναν στην άσφαλτο μέχρι που το δέρμα της από τις πληγές έγινε κατακόκκινο από τα αίματα… Κι όμως η κυρά της Λαπήθου άντεξε. Της έβγαλαν τον σταυρό από το λαιμό και της ζητούσαν να τον φτύσει. Η αλύγιστη Κυρά δεν έσπασε και δεν αποκάλυψε ποτέ που έκρυβε τα παιδιά της. Παρά τον διασυρμό, δεν της πήραν ούτε μια λέξη από το στόμα της. ΔΕΝ ΠΡΟΔΩΣΕ !

«Οὐδέν γλυκύτερον πατρίδος»,Ἀρχιμανδρίτου Παύλου Ντανᾶ

«Οὐδέν γλυκύτερον πατρίδος»

( Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος, Πρός Ἀνδριάντας MPG 49, 35 )

Ἀρχιμανδρίτου Παύλου Ντανᾶ

Πάντοτε ἡ Πατρίδα μας βρισκόταν σέ κίνδυνο. Αὐτόν τόν καιρό, ὅμως, συνειδητοποιοῦμε μιά ἔξαρση ἀπό πλευρᾶς τοῦ αἱμοσταγοῦς Ἐρντογάν πού μιλάει γιά τή λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» καί ἀποδύεται στήν ἀνασύσταση τῆς Ὀθωμανικῆς (ἀπάνθρωπης) Αὐτοκρατορίας.

Ἀπό τήν ἄλλη, οἱ ξένες δυνάμεις (Ἀμερική, Ρωσία, Γερμανία, Ἀγγλία), καθώς καί τό ΝΑΤΟ, ὁ ΟΗΕ καί τό Συμβούλιο Ἀσφαλείας, ὄχι μόνο κωφεύουν στίς ἐκκλήσεις τῆς Πατρίδος μας, ἀλλά ἀφήνουν ἀνεξέλεγκτο τόν Ἐρντογάν, νά κάνει ὅ,τι θέλει στήν Κύπρο μέ τίς παράνομες γεωτρήσεις, στή Συρία ἐναντίον τῶν Κούρδων καί τή Λιβύη.

Ποιά ὅμως εἶναι ἡ στάση τῶν Ἑλήνων πολιτικῶν;

Ἡ Χώρα μας μέ τίς μεγαλύτερες ἀκτές δέν ἔχει ἐκμεταλλευτεῖ τό Δίκαιο τῆς θάλασσας, γιά νά διασφαλίσει τά σύνορά της, ἐνῶ ἡ Τουρκία θέλει νά μοιράσει στή μέση τό Αἰγαῖο καί μέ τήν ἀπειλή τοῦ πολέμου, δέν ἀφήνει τήν Ἑλλάδα νά ἐπεκτείνει τά χωρικά της ὕδατα σέ 12 ναυτικά μίλια.

1. Ὁ πρώην πρωθυπουργός «ἐκσυγχρονιστής» Κ. Σημίτης τό 1996 στήν κρίση τῶν Ἰμίων, δημιούργησε τίς γκρίζες ζῶνες στό Αἰγαῖο καί τό 1997 στή Μαδρίτη ἀναγνώρισε ὑπέρ τῆς Τουρκίας ζωτικά συμφέροντα στό Αἰγαῖο. ὅλος, τότε, ὁ λαός ἀντέδρασε, ὅταν εὐχαρίστησε τούς Ἀμερικάνους. Ὁ δέ ἐλεεινός Θεόδωρος Πάγκαλος, ἐκείνη τήν τραγική νύκτα δήλωσε, ὅτι «τή Σημαία τήν πῆρε ὁ ἀέρας».

2. Ὁ ἄθεος Τσίπρας, ἐκτός τοῦ ὅτι ἀπεδείχθη θεομάχος, ψήφισε τρεῖς ἐγκληματικούς νόμους, μέ τή συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, τήν ἀνεξέλεγκτη εἰσροή τῶν λαθρομεταναστῶν μέ πλῆθος δικαιωμάτων καί τόν ἀντιρατσιστικό νόμο.

«Τήν πατρίδα μας, τήν ΕΛΛΑΔΑ μας μήν ξεχνᾶμε, νά τήν ἔχουμε πάντα στήν προσευχή μας..»

"" Την πατρίδα μας, την ΕΛΛΑΔΑ μας μην ξεχνάμε, να την έχουμε πάντα στην προσευχή μας.."" έλεγε , με πόνο καρδιάς, πάντοτε ο μακαριστός άγιος Γέροντας Κύριλλος, γνήσιος υποτακτικός και άξιος διάδοχος του Οσίου Ιακώβου.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/10/blog-post_726.html

Στά θέματα τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, πρέπει κανείς νά εἶναι ἀμετακίνητος, σταθερός

 Στα θέματα της πίστεως και της πατρίδος, δεν χωράνε υποχωρήσεις. Πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός. 

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Μία μόνη ἐλπίδα μας ἀπομένει, ἐάν θέλουμε καί ἐμείς νά σωθοῦμε ἀπό τόν κίνδυνο καί ἠ Πατρίδα μας νά ζήσει...

«Η μόνη ελπίδα που μας απομένει, να επιστρέψουμε στον Θεό» (Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)*

Αδελφοί Χριστιανοί Έλληνες, τα παθήματα ας μας γίνουν μαθήματα, ας στοχασθούμε καλώς τι ήταν κάποτε η Ελλάς και τι είναι σήμερα. Ήταν μία μεγάλη, ισχυρή αυτοκρατορία και σήμερα κατάντησε ένα μικρό, φτωχό, ασθενές βασίλειο, πού δεν μπορεί να ζήσει.

Δεν του έμεινε τίποτε παρά μάταιη καύχηση στους πολλούς των Ελλήνων, ότι είναι Έλληνες απόγονοι των μεγάλων σοφών και Αγίων και των μεγάλων ηρώων της Ελλάδος, και μία μάταιη και ψευδής ελπίδα…

Οι Έλληνες, εάν σμικρύνθηκαν, εξουθενώθηκαν και βασανίστηκαν περισσότερο από άλλα έθνη, αυτό το έπαθαν για τις πολλές αμαρτίες τους, όπως λέγει το Πνεύμα το Άγιο διά του σοφού Παροιμιαστού: «Ελαττονούσι φυλάς αμαρτίαι, δικαιοσύνη δε υψοί έθνος». Έπαθαν για την απομάκρυνσή τους από τον Θεό. Το έπαθαν για την υπερηφάνειά τους, τον φθόνο, τις αντιζηλίες, τις διαιρέσεις και λοιπές αμαρτίες. «Πάσα βασιλεία καθ’ εαυτήν μερισθείσα ερημούται» (Ματθ. 12:25).

Έλληνες αδελφοί, τα παθήματα ας μας γίνουν μαθήματα. Όταν οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου Κωνσταντίνοι, Θεοδόσιοι, Λέοντες, Ιουστινιανοί, Ηράκλειοι, και περισσότερο από αυτούς ο λαός και ο κλήρος ευσεβούσαν και ήσαν ενωμένοι με τον Θεό και μεταξύ τους με την καθαρή και γνήσια αγάπη, ανθούσε η βασιλεία τους, στερεώνονταν και νικούσαν τους εχθρούς τους, διότι είχαν μαζί τους τη συμμαχία του Θεού, ο Οποίος βοηθεί και φυλάσσει τους αγαπώντας Αυτόν και πάντας τους αμαρτωλούς εξολοθρεύει. Αλλά και κατά τον Τουρκικό, Βαλκανικό και Ιταλικό πόλεμο, όταν οι Έλληνες ήσαν όλοι ενωμένοι με τον Θεό, επιτέλεσαν θαύματα. Όσες φορές, όμως, απομακρύνονταν από τον Θεό και διΐσταντο μεταξύ τους, εξολοθρεύονταν.

Συνεργοῦμε στό ἔγκλημα κατά τῆς ἀνθρωπότητας!

Φώτιος Τσομπάνογλου

Όταν επισκέφθηκαν κάποτε οι γονείς ενός παιδιού,έξι χρόνων, τον Όσιο Γεώργιο Καρσλiδη Δράμας, λόγω ότι έχανε σιγά, σιγά το φως από τα μάτια, ο Άγιος τους είπε:

να μαζέψετε τη σκόνη που έχει επάνω στην Αγία Τράπεζα, θα τη βάλετε σ' ένα ποτήρι, θα το γεμίσετε με νερό και από το αγίασμα θα πλύνετε τα μάτια του παιδιού!

Αφού οι γονείς έπραξαν αυτά πού τους είπε ο Άγιος το παιδί εθεραπεύθει!

Σήμερα, μπαίνουμε με τις μάσκες στον ιερό χώρο της Εκκλησίας και αφού αδειάσουμε ικανή ποσότητα αντισηπτικού, φοβόμαστε να ασπαστούμε τις εικόνες, το χέρι του ιερέως, την μετάληψη, Θείας Κοινωνίας,να ασπαστούμε τον αδελφό μας....

Και νομίζουμε, ότι είμαστε εντάξει στις πνευματικές μας υποχρεώσεις!

Ωωωω....τις βλασφημίας!!!

Ωωωω....τις παραφροσύνης!!!

Πώς θα αποφύγουμε την γην όπου τρέμει για να Μην μας καταπιεί!

Γιατί τόσος σκοταδισμός;

Γιατί τόσος φόβος;

Γιατί τόση απιστία;

Γιατί να κλείσουν τις Εκκλησίες, τώρα που χρειαζόμαστε την στήριξη, την φώτιση, την δύναμη,από τον Πανάγιο Τριαδικό Θεό μας!

Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό τον λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς για να κατεβάσει τη Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και να υψώσει τη σβάστικα.

Δεξιά ο Παρθενώνας, αριστερά οι Καρυάτιδες. Από την ελιά τής Αθηνάς οι Γερμανοί αντικρίζουν στο ακραίο σημείο τού βράχου τής Ακρόπολης πού δεσπόζει τής πόλης, την γαλανόλευκη σημαία πού θ' αντικατασταθεί από τον αγκυλωτό σταυρό.

Η εθνική Σημαία με το μεγάλο σταυρό στην μέση λάμπει και τα χρώματά της τονίζουν και τονίζονται από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος όπως πάντα.

Εκεί στην θέση Καλλιθέα, στο ανατολικό σημείο του Ιερού Βράχου ο επικεφαλής του αποσπάσματος ζήτησε από τον εύζωνο που φρουρούσε τη σημαία μας να την κατεβάσει και να την παραδώσει.

Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωί έφθασαν μπροστά του οι κατακτητές της χώρας μας και με το δάκτυλο στην σκανδάλη των πολυβόλων τους, τον διέταξαν να κατεβάσει το Εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα συναίσθημα. Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του. Ψυχρός, άτεγκτος και αποφασισμένος.. απλά αρνήθηκε! Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε περάσει δίπλα στην σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση.

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: «Χωρίς Θρησκεία καί Ἑλληνική Γλῶσσα, Διαλύεται ἡ Πατρίδα μας»

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου – Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας Κοσμᾶ

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἤθελε νὰ διδάσκεται ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα, στὴν ὁποία εἶναι γραμμένο τὸ Εὐαγγέλιο, ὅπως ἔλεγε. Γι’ αὐτὸ καὶ ἤθελε νὰ μάθουν ὅλα τὰ παιδιὰ Ἑλληνικὰ καὶ ἵδρυσε, Ἑλληνικὰ Σχολεῖα.

Διότι γνώριζε ὅτι, ἂν σταματήσουν «νὰ μαθαίνουν Ἑλληνικὰ μέσω τῶν Ἑλληνικῶν σχολείων», θὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὶς ρίζες τους, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Ἔθνος τους. Γιατί χωρὶς Παιδεία θὰ χάσουν καὶ Θρησκεία καὶ Πατρίδα.

Ἦρθε ἀντιμέτωπος μὲ τὴν χρῆσι τῆς ἀλβανικῆς καὶ βλάχικης γλώσσας, διότι ὑποχωροῦσε ἡ ἑλληνική. Στὸ Μέτσοβο ἐπὶ παραδείγματι τοὺς προέτρεψε νὰ διατηρήσουν τὴν χριστιανικὴ θρησκεία καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, διότι χωρὶς αὐτὰ τὰ δύο «διαλύεται ἡ Πατρίδα μας».

Εἶπε ὅτι, ἂν διατηρηθοῦν αὐτά, ὁ Θεὸς θὰ φέρη καλύτερες μέρες γιὰ τὴ χώρα μας.

Χάρισμα προφητείας

Ὁ Ἰσαπόστολος Κοσμᾶς ἦταν ἀκόμη καὶ μεγάλος Προφήτης. Προφήτης καὶ μὲ τὴν εὐρεία καὶ μὲ τὴν στενὴ ἔννοια. Ὑπῆρξε ἀληθινὰ πνευματοφόρος, ἐνδεδυμένος «δύναμιν ἐξ ὕψους». Ἄνδρας χαρισματικός, μεγίστης ἁγιοπνευματικῆς ἐμβελείας. Βεβαίως πολλὲς φορὲς ὁ προφητικός του λόγος δὲν ἦταν ἀρεστὸς στοὺς ἀνθρώπους, ὅμως εἶχε δύναμι, θεία δύναμι.

Δὲν προεφήτευσε μόνο τὴν ἀποτίναξι τοῦ ζυγοῦ («τὸ ποθούμενο» ὅπως τὸ ὠνόμαζε καὶ συνεννοεῖτο ἔτσι μὲ τοὺς ἀκροατᾶς, γιὰ νὰ μὴν καταλαβαίνουν οἱ Τοῦρκοι τί ἐννοοῦσε), ἀλλὰ τοὺς ἔδινε καὶ σημάδια γιὰ τὸ πότε θὰ γίνη τοῦτο. Πολλὲς προφητεῖες… τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ ἀναφέρονται στὸν ἑλληνοϊταλικὸ πόλεμο τοῦ 1940, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες ἐθνικὲς καταστάσεις.

Στρατηγός Μακρυγιάννης: «Τούτην τήν πατρίδα τήν ἔχομεν ὅλοι μαζί, καί σοφοί καί ἀμαθεῖς καί πλούσιοι καί φτωχοί καί πολιτικοί καί στρατιωτικοί καί οἱ πλέον μικρότεροι ἄνθρωποι»

«…Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το ’χουν σε δόξα, το ’χουν σε τιμή, το ’χουν σε ικανότη το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας.

…Κι’ όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικον να πνίγη το δίκιον. Διά ’κείνο έμαθα γράμματα εις τα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμον το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω· ήμουν φτωχός κ’ έκανα τον υπερέτη και τιμάρευα άλογα κι’ άλλες πλήθος δουλειές έκανα να βγάλω το πατρικό μου χρέος, οπού μας χρέωσαν οι χαραμήδες, και να ζήσω κ’ εγώ σε τούτην την κοινωνίαν όσο έχω τ’ αμανέτι του Θεού εις το σώμα μου.

Κι’ αφού ο Θεός θέλησε να κάμη νεκρανάστασιν εις την πατρίδα μου, να την λευτερώση από την τυραγνίαν των Τούρκων, αξίωσε κ’ εμένα να δουλέψω κατά δύναμη λιγώτερον από τον χερώτερον πατριώτη μου Έλληνα. Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα – ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ.

Ἡ θλίψη τοῦ Ἁγίου Παϊσίου γιά τήν ἔλλειψη ἡγετῶν μέ ἰδανικά καί θυσία!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης», ἔκδοση Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης 2015

Ὁ Πατὴρ Παΐσιος λυπόταν ποὺ ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶχε ἡγέτες «Μακκαβαίους»* μὲ ἰδανικά, ἀνιδιοτέλεια, παλληκαριὰ καὶ θυσία. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ κύριος λόγους ποὺ τὴν 1η Αὐγούστου τοῦ 1984 (π.ἡ.), μνήμη τῶν Ἁγίων Ἑπτὰ Παίδων, τῶν Μακκαβαίων, ἔγραψε ἕνα κείμενο γιὰ τὸν ἥρωα στρατηγὸ Μακρυγιάννη, τὸν ὁποῖο, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου του «Ὁράματα καὶ θάματα», ἄλλοι τὸν ἔλεγαν ἅγιο, ἄλλοι θρησκόληπτο καὶ ἄλλοι πλανεμένο. Μὲ τὸ κείμενο αὐτὸ ὁ Πατὴρ Παΐσιος ἐξέφραζε τὴν μεγάλη του λύπη, διότι σὲ αὐτὴν τὴν τόσο δύσκολη ἐποχὴ ὁρισμένοι πετοῦσαν «λεκέδες στὸν λευκὸ χιτώνα τοῦ Μακρυγιάννη», ἀντὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ ὠφεληθοῦν ἀπὸ τὰ λόγια αὐτοῦ τοῦ ἥρωα ποὺ «ἀγωνίστηκε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τὸν βάρβαρο τουρκικὸ ζυγό, καὶ στὴν συνέχεια ἀγωνίσθηκε μὲ θεῖον ζῆλο, γιὰ νὰ μὴν ὑποδουλωθοῦμε πνευματικὰ στοὺς Φράγκους».

Γιὰ κάποιες μικρὲς «ἀδυναμίες» τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἥρωα ὁ ὅσιος Γέροντας ἔγραψε: «Μέσα σ’ ἕναν τόνο γερὰ καρύδια, ποὺ μᾶς δίνει “εὐλογία” ὁ καλὸς Μακρυγιάννης, ἑπόμενον εἶναι νὰ βρεθοῦν καὶ ἕνα κιλὸ κούφια. Γιατί λοιπὸν νὰ σχολιάσουμε τὰ ἐλάχιστα κούφια, ἀφοῦ σὰν ἄνθρωποι δὲν μπορύμε νὰ ἔχουμε τὴν θεϊκὴ τελειότητα, ἄλλα τὴν ἀνάλογη ἀνθρώπινη τελειότητα, ποὺ μέσα σ’ αὐτὴν θὰ ὑπάρχουν καὶ οἱ ἀνθρώπινες ἀτέλειες;»

Ὅσον ἀφορᾶ δέ τὰ ὁράματα ποὺ ὁ Μακρυγιάννης ἔβλεπε, ὁ Ὅσιος μὲ τὴν φωτισμένη του διάκριση εἶπε: «Φυσικὰ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὅλα τὰ ὁράματα τοῦ Μακρυγιάννη ἦταν θεϊκά, γιατὶ πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ἦταν καὶ τῆς ἀγωνίας του, τὰ ὁποῖα γεννοῦσε ἡ μεγάλη του ἀγωνία.

Ἅγιοι Μακκαβαῖοι: ἑπτά παιδιά πού μαρτύρησαν μαζί μέ τή μητέρα τους καί τό διδάσκαλό τους (1 Αὐγούστου)

Γέρων Παΐσιος: “Εύχομαι ο Θεός να αναστήσει Μακκαβαίους”

Ο Γέρων Παϊσιος , αναφερόμενος σε Εθνικά θέματα της πατρίδος πολιτικά και όχι μόνο , ευχόταν να αναδείξει ο Θεός  “Μακκαβαίους”, δηλαδή τους σύγχρονους υπερασπιστές της πατρίδος οι οποίοι ανιδιοτελώς θα έδιναν τα πάντα για αυτό τον τόπο και το λαό του,συντονισμένοι σε ένα ύψιστο σκοπό:την ενότητα. Αυτή που δίδαξαν με υπέροχο τρόπο και οι Μακκαβαίοι. Αυτό που λείπει στις ημέρες μας από ατομικό, συλλογικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο…Όχι την τάξη της παγκοσμιοποίησης αλλά την “αταξία” του Θεού .

Ας δούμε το βίο τους και τα μηνύματα που δίνουν. (σχόλιο: οι άγιοι Μακκαβαίοι μπορούν να θεωρηθούν και “μάρτυρες της νηστείας”, γιατί προτίμησαν το μαρτύριο από το να παραβούν την εντολή του Θεού και να φάνε το απαγορευμένο κρέας.Ας είναι βοηθοί μας στον αγώνα της νηστείας που σήμερα αρχίζει.)

Οἱ Ἅγιοι Ἑπτὰ Μακαβαίοι :ο βίος

Στον δεύτερο π.Χ. αιώνα οι ευσεβείς Ιουδαίοι αντιμετώπι­σαν πρωτοφανή πίεση από τους κατακτητές τους Σελευκίδες, διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου, να αρνηθούν την θρησκεία τους και να προσχωρήσουν στην ειδωλολατρεία. Οι διωγμοί ήταν σκληροί και μάλιστα για τριάμιση χρόνια επί Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, οπότε εκδηλώθηκε το αποκορύφωμα της αντίθεης μανίας. Δη­μιουργήθηκαν λαμπροί μάρτυρες, ολοζώντανες αποδείξεις της δυνάμεως του αληθινού Θεού.Τα μαρτύρια αυτά που χρονικά το­ποθετούνται στις έσχατες ημέρες της Π. Διαθήκης, προεικονίζουν αντίστοιχους άθλους που θα λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της Κ. Διαθήκης, στα τριάμιση χρόνια που θα εκδηλωθή το αντίθεο μένος του Αντίχριστου.

Μακκαβαίοι ή Ασμοναίοι λέγονταν οι απόγονοι του ιερέα Ματταθία, πατέρα πέντε γυιών που πολέμησαν γενναία τους Σε­λευκίδες. Η ονομασία «Μακκαβαίοι» προήλθε από τον τρίτο γυιό του Ματταθία, τον Ιούδα που επικλήθηκε Μακκαβαίος, διότι σφυροκόπησε τους εχθρούς («μακκάμπα=σφυρί).

Εδώ παρουσιάζομε το μαρτύριο επτά αδελφών με την μητέρα τους και τον πνευματικό τους πατέραΕλεάζαρο. Εκ παραδόσεως ξέρουμε ότι το όνομα της μητέρας ήταν Σολομονήπου σημαίνει ειρηνική, και των παιδιών της, Αβείμ, Αντώνιος, Γουρίας, Ελεάζαρος, Ευσέβωνας, Αχείμ καιΜάρκελλος. Εμαρτύρησαν στα πρώτα χρόνια της βασιλείας Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, πριν ξεσπάση η μακκαβαϊκή επανάστασις με τον Ιούδα. Η Εκκλησία από ενωρίς ετίμησε την μνήμη τους.Η εορτή τους άγεται στην 1ηΑυγούστου. πηγή

«Αὐτοκράτωρ ἐστὶ τῶν παθῶν ὁ εὐσεβὴς λογισμός». Ὁ εὐσεβὴς λογισμὸς εἶναι κυρίαρχος καὶ ἐξουσιαστὴς ἐπὶ τῶν παθῶν.

Αὐτὸ μὲ περίσσια ἀνδρεία ἀπέδειξαν οἱ ἑπτὰ ἀδελφοὶ Μακκαβαίοι μὲ τὴ στάση τους ἀπέναντι στὸν βασιλιὰ τῆς Συρίας Ἀντίοχο, ὅταν αὐτὸς τοὺς ἔταξε δόξες, τιμὲς καὶ ἐπίγειες ἀπολαύσεις, ἂν αὐτοὶ καταπατοῦσαν τὸν Μωσαϊκὸ νόμο καὶ ἔτρωγαν ἀπὸ τὰ ἀπαγορευμένα φαγητὰ ποὺ τοὺς πρόσφερε.

Προηγήθηκε ὁ ἐνενηκονταετὴς διδάσκαλός τους, Ἐλεάζαρος, ποὺ ἐφάρμοσε στὸ ἔπακρο τὸ νόμο ποὺ τοὺς δίδασκε, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Ἀντίοχος νὰ τὸν ρίξει στὴ φωτιά. Ἐμπνεόμενα ἀπὸ τὴ θυσία τοῦ γέροντα διδασκάλου τους, τὰ ἑπτὰ ἀδέλφια κράτησαν τὴν ἴδια γενναία στάση ἀπέναντι στὸ βασιλιά, ὅταν τοὺς κάλεσε μπροστά του.

Στὴν ἀρχὴ ὁ Ἀντίοχος προσπάθησε νὰ τοὺς κολακεύσει μὲ διάφορα ἐγκώμια γιὰ τὴ νιότη τους. Τοὺς εἶπε ὅτι ἂν ἔτρωγαν ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα ποὺ τοὺς πρόσφερε, θὰ ἀπολάμβαναν μεγάλες τιμές, καὶ φυσικὰ θὰ τοὺς ἔσῳζε ἀπὸ τὸ θάνατο. Τότε οἱ ἑπτὰ ἀδελφοὶ ἀπάντησαν στὸν Ἀντίοχο: «χαλεπώτερον γὰρ αὐτοῦ τοῦ θανάτου νομίζομεν εἶναι σου τὸν ἐπὶ τῇ παρανόμῳ σωτηρία ἡμῶν ἔλεον». Δηλαδή, εἶναι περισσότερο ἐπιβλαβὴς καὶ ἀπ’ αὐτὸν τὸ θάνατο, νομίζουμε, ἡ συμπάθειά σου γιὰ τὴν παράνομη σωτηρία μας. Ἐξοργισμένος τότε ὁ Ἀντίοχος, μὲ τροχούς, φωτιὰ καὶ ἀκόντια, ἕναν – ἕναν τοὺς σκότωσε ὅλους.

Ὅταν εἶδε αὐτὸ ἡ μητέρα τους Σολομονή, ρίχτηκε μόνη της στὴ φωτιὰ καὶ ἔτσι ὅλοι μαζὶ πῆραν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Πηγή 

Στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως φυλάσσεται ά­φθαρτο το λείψανο της αγίας Σολομονής.

 

ο βίος των Αγίων Μακκαβαίων για παιδιά- και σε ηχητικό:

πατήστε ΕΔΩ

*******************************************************************************************************

Άγιοι μάρτυρες προ Χριστού

το γεγονός συνέβη τα μέσα του 2ου αι. π.Χ. Είναι δηλ. άγιοι μάρτυρες που έζησαν κάπου 160 χρόνια πριν το Χριστό. Πιστοί του αληθινού Θεού φυσικά, άγιοι της Παλ. Διαθήκης (όπως πολλοί άλλοι).

Σχόλιο:Μα πώς γίνεται να τιμάμε ως αγίους Εβραίους, “εχθρούς” των Ελλήνων; Εδώ δυσανασχετούν πολλοί εθνικιστές… Εμείς, ως Έλληνες αλλά κι ορθόδοξοι χριστιανοί, λέμε απλά: τέτοια που έκαναν εκείνοι οι “Έλληνες”… (δείτε τι τρομερά μαρτύρια τους έκαναν! ).

********************************************************************************************************

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ αγίου Γρηγορίου Θεολόγου  ομιλία «Εις Μακκαβαίους» (αποσπάσματα)

εγκώμιο στην αγ.Σολομονή

Βλέπουμε εκεί την αποφασιστική και γενναία μητέρα που αγα­πά τα παιδιά της αλλά και τον Θεό συγχρόνως, και που σπαράσσονται τα σπλάγχνα της αντίθετα προς την φύσι. Γιατί δεν λυπόταν τα παιδιά της όταν υπέφεραν, αλλά αγωνιούσε μήπως και δεν μαρτυρήσουν. Ού­τε τόσο λαχταρούσε αυτά που έφυγαν, όσο ευχόταν να προστεθούν σ’ εκείνα και τα υπόλοιπα και γι’ αυτό τα λόγια της αναφέρονταν περισσό­τερο σ’ αυτά, παρά σ’ εκείνα που μετέστησαν. (Και πολύ σωστά) διότι σ’ αυτά, ήταν αμφίβολος ο αγώνας, ενώ σ’ εκείνα εξασφαλίσθηκε το κατάλυμα. Και εκείνα ήδη τα παρέθετε στον Θεό, ενώ αυτά φρόντιζε πως να τα δεχθή ο Θεός.

Ω ανδρεία ψυχή σε γυναικείο σώμα! Ω θαυμαστή και μεγαλόψυχη (πνευματική) πρόοδος! Ω θυσία όμοια με του Αβραάμ, για να μη τολ­μήσουμε και πούμε μεγαλύτερη!Διότι ο μεν Αβραάμ προσφέρει με προθυμία ένα γυιό, έστω κι αν ήταν μονογενής και γεννημένος με υπόσχεσι και φορτωμένος την υπόσχεσι, και που ακόμη περισσότερο έγινε απαρχή, (ξεκίνημα), και ρίζα των θυσιών αυτού του είδους˙ενώ αυτή η γυναίκα αφιέρωσε στον Θεό ολόκληρο στράτευμα παιδιών.Αυ­τή ενίκησε και μητέρες και Ιερείς όσον αφορά τις θυσίες, διότι προσέ­φερε θύματα πρόθυμα για σφαγή, ολοκαυτώματα λογικά, σφάγια που βιάζονταν να θυσιασθούν. Αυτή έδειχνε τους μαστούς της και θύμιζε την ανατροφή τους και πρόβαλλε τα λευκά μαλλιά και τα γηρατειά της σαν ικεσία.Δεν ζητούσε να σώση την ζωή τους, αλλά τους βίαζε για το μαρτύριο, θεωρώντας κίνδυνο την αναβολή και όχι τον θάνατο.

Με το μαρτύριο…

Έτσι (με το μαρτύριο) ο Ελεάζαρος απόλαυσε την Ιερωσύνη. Αυ­τός που εμυήθηκε τα επουράνια μυστήρια και εμύησε άλλους σ’ αυτά. Αυτός που δεν άγιασε τον Ισραηλιτικό λαό με εξωτερικούς ραντισμούς, αλλά με το δικό του αίμα. Αυτός που ετέλεσε σαν τελευταίο μυ­στήριο τον θάνατο του.

Έτσι (με το μαρτύριο) τα παιδιά απόλαυσαν τα νειάτα τους, μη υποκύπτοντας στις ηδονές, αλλά κυριαρχώντας στα πάθη και εξαγνί­ζοντας το σώμα τους και πηγαίνοντας στην χώρα της απαθείας.

Έτσι (με το μαρτύριο) η μητέρα απόλαυσε την πολυτεκνία της. Και όσο ζούσαν τα παιδιά της καυχιόταν γι’ αυτά. Και τώρα που έφυγαν αναπαύθηκε μαζί τους, αφού παρουσίασε στον Θεό τα παιδιά που γέν­νησε στον κόσμο, και αφού παράλληλα προς τις ωδίνες του τοκετού αρίθμησε τα μαρτύρια, και αφού είδε την ίδια σειρά των γεννήσεων στους θανάτους. Διότι το μαρτύριο κράτησε από το πρώτο παιδί μέχρι το τελευταίο. Όπως τα κύματα της αγριεμένης θάλασσας έρχονται το ένα μετά το άλλο, έτσι και τα παιδιά, το ένα μετά το άλλο παρουσίαζε την αρετή του και έδειχνε μεγαλύτερη προθυμία στα βασανιστήρια,χαλυβδώνοντας τον εαυτό του με το παράδειγμα του προηγουμένου. Ο τύραννος το έβλεπε καλό το ότι δεν είχε περισσότερα παιδιά, γιατί τότε θα αποχωρούσε περισσότερο κατησχυμμένος και νικημένος.Και τότε για πρώτη φορά γνώρισε ότι τα όπλα δεν τον έκαναν πανίσχυρο, αφού επετέθηκε σε άοπλα παιδιά, οπλισμένα μόνο με ένα όπλο, την ευσέ­βεια, που είχαν περισσότερη προθυμία να υφίστανται τα μαρτύρια από όση είχε εκείνος στο να τα ετοιμάζει.

Αυτούς ας μιμηθούμε και οι Ιερείς και οι μητέρες και τα παι­διά.Οι Ιερείς (ας το κάνουν αυτό) προς τιμήν του Ελεαζάρου του πνευ­ματικού πατέρα, ο οποίος με λόγια και έργα έδειξε το άριστο. Οι μητέ­ρες, προς τιμήν της γενναίας μητέρας, αγαπώντας αληθινά τα παιδιά τους και προσφέροντάς τα στον Χριστό, ώστε να αγιασθή και ο γάμος από μία τέτοια θυσία. Και τα παιδιά, δείχνοντας ευλάβεια προς τα ιερά αυτά παιδιά, μη δαπανώντας τα νειάτα τους στα αισχρά πάθη, αλλά στην πάλη εναντίον των παθών, και αντιμετωπίζοντας ανδρικά τον κα­θημερινό Αντίοχο που πολεμά με όλα τα μέλη του σώματος και κατα­διώκει με ποικίλους τρόπους

Ολόκληρο το κείμενο στο :http://www.egolpion.com/makkavaioi.el.aspx#ixzz2aY8tqPMf
*******************************************************************************************************

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ-ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑΝ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ (μετάφραση του  αρχικού κειμένου της Αγ.Γραφής)

Η γενναία μητέρα παρακολούθησε τα μαρτύρια όλων των παιδιών της. Και όχι μόνο δεν λιποψύχησε, αλλά , καταπιέζοντας τη φυσική μητρική συμπόνοια, τα προέτρεπε να παραμείνουν ακλόνητοι  στην πίστη τους.

Με λόγια συγκινητικά, που μόνο μια Μάνα μπορεί να εκφράσει, τους ζητάει να λυπηθούν την ίδια που τους γέννησε ,τους θήλασε και τους  ανάθρεψε με πολλούς κόπους και να μην δειλιάσουν μπροστά στο δήμιο.

(20) Η μήτηρ δε η οποία ήτο πολύ αξιοθαύμαστος και αξία αγαθής μνήμης, βλέπουσα να αποθνήσκουν οι επτά υιοί της εν διαστήματι μιας ημέρας, υπέμεινε γενναίως τα μαρτύρια των υιών της, διότι είχε τας ελπίδας της προς τον Κύριον.

(21) Αυτή παρεκίνει ένα έκαστον εκ των υιών της εις την μητρικήν των γλώσσαν και πλήρης ευγενεστάτων συναισθημάτων ενεθάρρυνεν αυτούς μεταβάλλουσα την γυναικείαν τρυφερότητα εις ανδρικόν θάρρος. Και έλεγεν προς αυτούς:

(22) «Δεν γνωρίζω πως εγεννήθητε εις την κοιλίαν μου, ούτε εγώ σας έδωκα πνεύμα και ζωήν. Δεν είμαι εγώ εκείνη, η οποία συνεκέντρωσα και εταξηνόμησα τα στοιχεία, τα οποία απετέλεσαν το σώμα σας.

(23) Δι’ αυτό λοιπόν ο Δημιουργός του κόσμου, Εκείνος, ο οποίος έπλασεν τον άνθρωπον ευθύς εξ’ αρχής, εκείνος ο οποίος έδωσεν αρχήν εις όλα τα πράγματα, Αυτός και πάλιν εν τη ευσπλαγχνία Του θα αποδώση το πνεύμα και την ζωήν προς υμάς, διότι τώρα σεις περιφρονείτε τον εαυτόν σας χάριν των νόμων Αυτού».

(24) Ο Αντίοχος επειδή ενόμιζεν, ότι περιεφρονείτο και υπωπτεύετο, ότι υβρίζετο δια των λόγων της μητρός αυτής, όταν ακόμη ο νεώτερος υιός της ευρίσκετο εν ζωή, όχι μόνον απηύθηνεν ο βασιλεύς εις αυτόν παροτρύνσεις δια λόγων απλών, αλλ’ υπέσχετο εις αυτών δια όρκων, να κάμη αυτόν πλούσιον και ευτηχή, να κάμη αυτόν φίλον του και να εμπιστευθή εις αυτόν υψηλάς θέσεις, εάν εγκαταλέιψη τους νόμους των πατέρων του.

(25) Επείδη όμως ο νεαρός αυτός αδελφός ουδεμίαν προσοχήν έδιδεν εις τας προσφοράς αυτάς του βασιλέως, ο βασιλεύς προκαλέσας την μητέραν παρεκίνει αυτήν, ίνα συμβουλεύσει τον υιόν της δια την σωτηρίαν του.

(26) Όταν ο βασιλέυς επί πολύν χρόνον παρεκίνει αυτήν, η μήτηρ εδέχθη να πείσει τον υιόν.

(27) Κύψασα Δε αυτή προς τον υιόν και χλευάσασα τον ωμόν βασιλέα, κατ’ αυτόν τον τρόπον ωμίλησε με την γλώσσαν των πατέρων της και είπε προς τον υιόν της: «παιδί μου λυπήσου εμέ, η οποία σε έφερον εννέα μήνες εν τη κοιλία μου, εμέ η οποία εθήλασά σε και έφερον μέχρι της ηλικίας αυτής που είσαι.

(28) Σε εξορκίζω, παιδί μου, να ίδης τον ουρανόν και την γην και όλα τα εν αυτή. Θέλω να γνωρίζεις, ότι ο Θεός εδημιούργησε αυτά εκ του μηδενός και το γένος των ανθρώπων δια του Θεού ήλθεν εις την ύπαρξιν.

(29) Μη φοβηθείς τον δήμιον αυτόν, αλλά έσο αντάξιος των αδελφών σου, δέξαι τον θάνατον, ίνα σε επανεύρω μετά των αδελφών σου εις τον καιρόν του ελέους του Θεού, της αναστάσεως των νεκρών.

(30) Ενώ η μήτηρ ωμίλει ακόμη, ο νεώτερος αυτός αδελφός είπε προς τους δημίους: «Τι περιμένετε; Δεν υπακούω εις την εντολήν του βασιλέως, υπακούω εις τας εντολάς του νόμου, ο οποίος εδώθη διά του Μωϋσέως εις τους πατέρας υμών.[…]

(38) Εύχομαι δε όπως εις εμέ και εις τους αδελφούς μου σταματήση ο Θεός την οργήν Του , η οποία δικαίως εστράφη ενάντίον ολοκλήρου του γένους ημών.

(39) Ο βασιλεύς περιελθών εις μεγάλην οργήν διέταξεν, όπως ο νεώτερος αυτός αδελφός βασανισθεί περισσότερο απ’ τους άλλους αδελφούς, διότι βαρέως έφερεν την περιφρόνησιν αυτού.

(40) Ούτως απέθανε και ο νεαρός αυτός αδελφός καθαρός πάσης ειδωλολατρίας και πλήρως αφωσιομένος εις τον Θεόν.

(41) Τέλος απέθανε μαρτυρικώς τελευταία και η μήτηρ έπειτα από τους υιούς.

(μετάφραση του κειμένου από http://www.impantokratoros.gr/56771EBA.el.aspx )

Η ιστορία τους είναι γραμμένη στην Παλ. Διαθήκη, στο βιβλίο Β΄ Μακκαβαίων, κεφ. 6, απ’ την αρχή, αλλά ιδίως από το στίχ. 18 έως τέλος (το μαρτύριο του γέρο δάσκαλου, του αγίου Ελεάζαρ), και στο κεφ. 7 (το μαρτύριο παιδιών & μάνας).

Έχουμε επίσης τα τέσσερα βιβλία των Μακκαβαίων, που περιγράφουν την εξέγερση των Ιουδαίων (Α΄ Β΄ Γ΄ Μακκαβαίων) όπως και το μαρτύριο των μαρτύρων (Δ΄ Μακκαβαίων).

******************************

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τῶν Μακκαβαίων τὸν ἑπτάριθμον δῆμον, σὺν τῇ μητρὶ Σολομονῇ τῇ ἁγίᾳ, καὶ Ἐλεάζαρ ἅμα εὐφημήσωμεν· οὗτοι γὰρ ἠρίστευσαν, δι’ ἀγώνων νομίμων, ὡς φρουροὶ καὶ φύλακες, τῶν τοῦ Νόμου δογμάτων· καὶ νῦν ὡς καλλιμάρτυρες Χριστοῦ, ὑπὲρ τοῦ κόσμου, ἀπαύστως πρεσβεύουσι.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Σοφίας Θεοῦ, οἱ στῦλοι οἱ ἑπτάριθμοι, καὶ θείου φωτός, οἱ λύχνοι οἱ ἑπτάφωτοι, Μακκαβαῖοι πάνσοφοι, πρὸ Μαρτύρων μέγιστοι Μάρτυρες, σὺν αὐτοῖς τὸν πάντων Θεόν, αἰτεῖσθε σωθῆναι τοὺς τιμῶντας ὑμᾶς.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις ἡ ἑπτάκλωνος συνδρομή, ὄρπηκες ὡραῖοι, Μακκαβαίων τῆς πατριᾶς, σὺν μητρὶ τῇ θείᾳ, ἅμα καὶ διδασκάλῳ, οἱ εὐκλεεῖς τοῦ Νόμου, καὶ θεῖοι φύλακες.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ ΜΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΣΟΛΟΜΟΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ.

https://antexoume.wordpress.com/2013/08/01/άγιοι-μακκαβαίοι-επτά-παιδιά-π

Θά πεθάνω γιά τήν θρησκεία καί τήν Ἑλλάδα

"ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ"

3 Ιουλίου 1943: Δολοφονείται από τους γερμανούς, ο 32χρονος Ιεροκύρηκας Λοχαγός, Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Λιούλιας.

Γεννήθηκε στο χωριό Κρόκος της Κοζάνης. Μόλις τελείωσε το γυμνάσιο έφυγε στην Κων/πολη. Εκεί, γράφτηκε στην θεολογική σχολή Χάλκης. Όταν πήρε το πτυχίο του, γύρισε στην πατρίδα του, όπου διορίστηκε ιεροκήρυκας στην ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης.

Στην συνέχεια, κλήθηκε να υπηρετήσει την πατρίδα ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός πεζικού. Όταν απολύθηκε, πήρε την μεγάλη απόφαση να γίνει κληρικός και χειροτονήθηκε διάκονος.

Όταν άρχισε η επίθεση των Ιταλών, ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ, βρέθηκε στις πρώτες γραμμές των πολεμικών επιχειρήσεων. Ως στρατιωτικός ιερέας με τον βαθμό του Λοχαγού, υπηρέτησε στην 15η Μεραρχία Πεζικού. Με κίνδυνο της ζωής του έτρεχε κοντά στους στρατιώτες που πολεμούσαν με αυτοθυσία τον ξένο επιδρομέα.

Με το κήρυγμα, την εξομολόγηση, την φιλανθρωπία συμπαραστάθηκε ενεργά στις δύσκολες ώρες των Ελλήνων. Για να βοηθήσει τον λαό, εντάχθηκε στην οργάνωση της "Χριστιανικής αλληλεγγύης" και πολλοί σώθηκαν από τον θάνατο, τις φυλακές και τα βασανιστήρια, χάριν στις δικές του φροντίδες και ενέργειες. Δυνατός και αποφασιστικός, αντιμετώπιζε τις δυσκολίες και τα εμπόδια με ψυχραιμία και αισιοδοξία.

Εμψύχωνε και ενθάρρυνε τον κόσμο και δούλευε για την λευτεριά της σκλαβωμένης Ελλάδος. Ερχόταν σε επικοινωνία με καπετάνιους της Εθνικής αντιστάσεως και διευκόλυνε το έργο τους. Συχνά τους πληροφορούσε για τις κινήσεις των κατακτητών, αλλά οι Γερμανοί δεν άργησαν να το μάθουν.

Παλαιά καί Νέα Ἄλωση τῆς Πατρίδας, 29-3-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Παλαιά και Νέα Άλωση της Πατρίδας, 29-3-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου
www.hristospanagia.gr
Κάνε ἐγγραφή στό κανάλι τοῦ "Κύριος Ἰησοῦς Χριστός Kyrios Ihsous Hristos"

τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://www.youtube.com/channel/UCEtO...