Αὐτός, ὁ Ἅγιος Ἄρχοντας Γεράσιμος Νοταράς, ἐπίσταται αὐτῆς, καὶ προστατεύει αὐτήν...

Αν όχι η παλαιοτέρα, οπωσδήποτε η πιό εκφραστική εικόνιση τού Αγίου μας Γερασίμου, Προστάτου τής Κεφαλληνίας.

Η Οικογένεια τού Αγίου, η ρίζα τής Γενειάς του, είναι στην Γή και Νησί τού Πέλοπα,

την Πελοπόννησο, στην Γη των Λακώνων,

την Λακεδαιμονία.Πιο συγκεκριμένα στην Μονεμβασία.

Το δε πραγματικό Όνομα τής Οικογενείας του, είναι, Σοφιανός.

Που μετατρέπεται σε Νοταράς, όταν οι Πρόγονοι του γίνονται Νοτάριοι, Αυτοκρατορικοί Αξιωματούχοι, στην Βασιλεύουσα, Πόλη τής Παναγίας, Κωνσταντινούπολη.

Δημήτριος Παναγόπουλος: Δέν σοῦ εἶπα, ἰατρέ, ὅτι ἔχει ἀνάγκη ἀπό Ἄγιο Γεράσιμο καί ὄχι ἀπό χάπια;

Κάθε δαιμονισμένος που έρχεται σε επαφή με κάτι ιερό π.χ. σταυρός, Ευαγγέλιο, αντιδρά, ταράζεται και φωνάζει. Είναι ο Διάβολος που καίγεται και βρίσκεται μέσα στον δαιμονισμένο.

Ο Αθηναίος ψυχίατρος και νευρολόγος Τεπερίδης, κορυφαίος στο είδος του, κάποτε είχε έναν ασθενή, ο οποίος ήταν σαν ξύλο - σανίδα, αλύγιστος και κείτονταν μέρα - νύχτα στο κρεβάτι μπρούμυτα.

Υπέφερε πολύ ο καημένος και ο ψυχίατρος, με την φαρμακευτική αγωγή που του έκανε, προσπαθούσε να του βελτιώσει την κατάστασή του.

Μια μέρα, ένας φίλος του ασθενούς, ιατρός και αυτός στο επάγγελμα, πήγε να επισκεφτεί τον Τεπερίδη στο ιατρείο του, για να δει τον φίλο του. Καθώς μπήκε στο ιατρείο, βλέπει τον φίλο του μπρούμυτα στο κρεβάτι.

Και λέει στον Τεπερίδη:

- Ιατρέ, γιατί τον κουράζεις τον φίλο μου;

Ο φίλος μου έχει ανάγκη από Άγιο Γεράσιμο

και όχι από χάπια!

- Μάλλον θα... αστειεύεστε, ήταν η απάντηση του Τεπερίδη.

Τό 1967 εἶχε πάει μιά ἐπιτροπή ἐπιστημόνων (ἰατροδικαστῶν) γιά νά ἐξετάσουν τό λείψανο τοῦ Ἁγίου Γερασίμου...

Το 1967 είχε πάει μια επιτροπή επιστημόνων (ιατροδικαστών) για να εξετάσουν το λείψανο του Αγίου Γερασίμου και να δώσουν μια "επιστημονική" (αν μπορούσαν) λύση για την αφθαρσία του Ιερού Λειψάνου.

Κάθησαν αρκετές ημέρες και το εξέτασαν. Στο τέλος, συνέταξαν μια έκθεση που μεταξύ άλλων ομολογούσαν πως η αφθαρσία του Αγίου Λειψάνου είναι πάνω απο την σφαίρα της επιστήμης.

Ὁ Ἕνας ΑΓΙΟΣ ἀγκάλιασε τόν Ἄλλον ΑΓΙΟ ἐκμηδενίζοντας ἀπόσταση 200 ἑτῶν

« Οι επόμενες μέρες που έρχονται είναι εκ των πραγμάτων δύσκολες» « ξεσκονίστε τα συναξάρια των Αγίων μας και πάρτε κουράγιο και δύναμη από αυτά» μας είπαν πατέρες που δεν προβλέπουν, αλλά βλέπουν, αυτό που έρχεται για να μας αναβαπτίσει στις αλήθειες της ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ μας.

« τώρα που θα πάμε στις εκκλησίες μας να λειτουργηθούμε και να μεταλάβουμε ΖΩΗ με τα Άχραντα Μυστήρια της ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ, εισερχόμενοι στον θόλο- ουρανό του Ιερού Ναού, να σκύψουμε ταπεινά την κεφαλή υπό τον ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ και να ζητήσουμε ΕΛΕΟΣ, γιατί τον παραπικράναμε και ας βάλουμε καινούργια αρχή στην ζωή μας, διότι ο ΚΥΡΙΟΣ με όλα αυτά που γίνονται έβαλε ΟΡΘΟΔΟΞΗ αρχή στην συνέχεια του κόσμου με στόχο να περιοριστεί το ακόρεστο σκοτάδι της αμαρτίας» συμπλήρωσαν οι πατέρες.

Η Αγάπη και η Πίστη πρέπει να εκβάλει έξω τους φόβους των ανθρώπων και τα δαιμονικά τεχνάσματα.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ δίνει κάθε στιγμή και εμείς κάθε λεπτό λαμβάνουμε από αυτή την προοπτική για Σωτηρία.

Ένα σχεδόν άγνωστο ζωντανό περιστατικό, από αυτά που δείχνουν ότι ο χρόνος της ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ είναι ενιαίος και εφικτός για όλους « Άγιοι γίνεσθαι , ότι εγώ άγιος ειμί»

Ο ένας ΑΓΙΟΣ γεννήθηκε το 1509

Και ο άλλος ΑΓΙΟΣ γεννήθηκε το 1731.

Γεννήθηκαν στο ίδιο μέρος( τα Τρικάλα της Κορινθίας) και ήταν συγγενείς εξ αίματος.

Ο δεύτερος ποθούσε να δει τον πρώτο και να τον αγκαλιάσει γιατί άκουσε για αυτόν πολλά, μιας και οι πιστοί τον τιμούσαν ως άγιο.

Ακούστε πως έχει η ιστορία και το γεγονός:

« Κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα διήλθε από την Κεφαλληνία μία από τις πιο λαμπρές και χαρισματικές εκκλησιαστικές μορφές, που κοσμούν το αγιολόγιο των νεοτέρων χρόνων και διδάσκουν με τη ζωή και το έργο τους. Ο λόγος για τον θαυματουργό Άγιο Μακάριο τον Νοταρά Αρχιεπίσκοπο Κορίνθου (1731 – 1805), ο οποίος αναδείχθηκε ταπεινός και ευκλεής ιεράρχης, φωτεινός ασκητής και ουρανόσταλτος οδηγός ψυχών, πολύτιμος συγγραφέας και Γενάρχης του Φιλοκαλισμού.

ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Α’ – Ὀνειδισμός ἀνεξομολογήτου

Ο μπαρ­μπα–Θε­ό­δω­ρος ζοῦ­σε σ᾿ ἕ­να χω­ριό τοῦ Ξη­ρο­μέ­ρου. Ἦ­ταν πε­ρί­που 52 ἐ­τῶν καί δέν εἶ­χε πο­τέ ἐ­ξο­μο­λο­γη­θῆ. Πή­γαι­νε ὅ­μως στήν Ἐκ­κλη­σία καί εἶ­χε κα­λή προ­αί­ρε­ση. Κά­πο­τε, ὅ­ταν βρέ­θη­κε στόν Ἀστα­κό (κω­μό­πο­λη) γιά μία ὑ­πό­θε­σή του, πῆ­γε στόν Ἱ. Ναό τοῦ ἁγί­ου Νι­κο­λά­ου βρῆ­κε τόν ἐφη­μέ­ριο π. Ἱε­ρό­θε­ο, πού ἦ­ταν καί Πνευ­μα­τι­κός, καί ἐξω­μο­λο­γή­θη­κε. Ἔκα­νε μιά τυ­πι­κή ἐξο­μο­λό­γη­ση καί τίς βα­ρει­ές ἁμαρ­τί­ες δέν τίς εἶ­πε. Ἐκεῖ­νος γιά νά τόν στη­ρί­ξη στήν με­τά­νοια τοῦ συ­νέ­στη­σε νά ἐ­πι­σκε­φθῆ τήν ἱερά Μο­νή τοῦ ἁ­γί­ου Γε­ρα­σί­μου στήν Κε­φαλ­λη­νί­α πού πα­νη­γυ­ρί­ζει τό κα­λο­καί­ρι στίς 16 Αὐ­γού­στου.

Πράγ­μα­τι, ὁ ἀ­εί­μνη­στος μπαρμπα–Θε­ό­δω­ρος, με­τέ­βη μέ ἄλ­λους προ­σκυ­νη­τές στό μο­να­στή­ρι τοῦ ἁγί­ου Γε­ρα­σί­μου στίς 15 Αὐ­γού­στου. Τό ἀ­πό­γευ­μα τῆς 15ης Αὐ­γού­στου με­τα­φέ­ρουν τήν τι­μί­α Λάρ­να­κα τοῦ ἁγί­ου Γε­ρα­σί­μου στόν με­γά­λο να­ό γι­ά τήν τε­λε­τή τῆς πα­νη­γύ­ρε­ως. Κα­τά τήν με­τα­φο­ρά ἡ Λάρ­να­κα τοῦ Ἁ­γί­ου περ­νᾶ πά­νω ἀ­πό ἀρ­ρώ­στους, κυ­ρί­ως δαι­μο­νι­σμέ­νους καί τήν συ­νο­δεύει ὁ Ἀρ­χι­ε­ρεύς τῆς πε­ρι­ο­χῆς πε­ρι­στοι­χού­με­νος ἀ­πό πλειά­δα ἱ­ε­ρέ­ων τῆς νή­σου Κε­φαλ­λο­νιᾶς. Βρέ­θη­κε λοι­πόν καί ὁ μπαρμπα–Θε­ό­δω­ρος ἐ­κεῖ κοντά, σάν τόν Ζακ­χαῖ­ο, πα­ρα­κο­λου­θώντας τήν τε­λε­τή τῆς με­τα­φο­ρᾶς τῆς τι­μί­ας Λάρ­να­κας τοῦ Ἁ­γί­ου.

Τότε ὁ δαιμονισμένος δάγκωσε τόν Σταυρό καί φώναξε: «Ὁ Σταυρός εἶναι τό ὅπλο τό ἀήττητο, τό δίκοπο μαχαίρι!»

*Από το βιβλίο: «Οι Δαίμονες και τα Έργα τους»

Στην εφημερίδα «Πελοπόνησσος» της 16-10-1949 διαβάζουμε:

«Τον περασμένο Μάϊο είχε προσβληθεί από το πονηρό πνεύμα ο μαθητής της Ζ’ τάξεως του Γυμνασίου Λευκάδας Γ.Ν.Κ. Μια μέρα, ενώ ο εφημέριος της Μονής του Αγίου Γερασίμου Σπυρίδων Λιναρδάτος του διάβαζε τις σχετικές ευχές, ο μαθητής χτυπιόταν και ξεφώνιζε:

– Γεράσιμε, μ’ έκαψες! Που θα με ρίξεις; Τι θα με κάνει ο Κύριός σου; Που θα με βάλει; Εγώ είμαι η λεγεώνα που διέταξε ο Χριστός να μπει στους χοίρους.

Την ώρα εκείνη ο ιερέας ακούμπησε στο στήθος του παιδιού τον Σταυρό που χρησιμοποιούσε ο άγιος στη ζωή του και τον έφερε μαζί του. Τότε ο άρρωστος δάγκωσε τον Σταυρό και φώναξε:

Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας.π. Γεώργιος Μεταλληνός

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ ΠΟΥ ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΙΠΑ ΤΗΣ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΙΣ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016 ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
https://www.youtube.com/watch?v=z18SCuVmtms&feature=youtu.be

28. Τό μπαστούνι τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 4-12-2018 _Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

28. Τό μπαστούνι τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 4-12-2018 _Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Ἅγιος Γεράσιμος: «Νά ἤξερες πόσα δάκρυα ἔχυσε ἡ Παναγία μας γιά σένα μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ;»

 Η κ. Μαρ. Στρ.*, μετά τον τρίτο της τοκετό και λόγω κάποιας επιπλοκής υπέφερε πολύ και κινδύνευε να αχρηστευθούν οι νεφροί της με άμεσο κίνδυνο την ίδιά της τη ζωή. Όλα τα θεραπευτικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν απέβησαν μάταια και η προτεινόμενη εγχείρηση ήταν πάρα πολύ δύσκολη με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.
Τόσο όμως η ίδια όσο και ο σύζυγός της ήταν άνθρωποι μεγάλης πίστης και παρακαλούσαν με θερμή προσευχή τον Κύριο, την Παναγία και όλους τους Αγίους να την βοηθήσουν.
 Μία νύκτα όμως, και παρόλο που δεν παρακάλεσε ιδιαιτέρως τον Άγιο Γεράσιμο, είδε στον ύπνο της πως βρισκόταν στην Κεφαλλονιά και προσευχόταν μπροστά στο σκήνωμα του Αγίου μαζί με κάποιον ιερέα, επαναλαμβάνοντας πολλές φορές φορές μαζί με αυτόν το “Κύριε ελέησον” και χύνουσα άφθονα δάκρυα.΄
 Κάποια στιγμή ο Άγιος Γεράσιμος άνοιξε τα μάτια του, την κοίταξε με θεία γλυκύτητα και της είπε:
– Ο σατανάς δεν θέλει την θεραπεία σου και την εμποδίζει. Όμως, να ήξερες πόσα δάκρυα έχυσε η Παναγία μας για σένα μπροστά στον θρόνο του Θεού; Γι αυτό μη φοβάσαι θα γίνεις καλά.

Ὁ ἅγιος Πορφύριος συνομιλεῖ μέ τόν Ἅγιο Γεράσιμο

Την ημέρα της εορτής του αγίου Γερασίμου ο Παππούλης ευρίσκετο κλινήρης, λόγω των πολλών ασθενειών του. Ξαφνικά παρουσιάζεται ενώπιόν του, ολόσωμος, ο Άγιος Γεράσιμος!! Οπότε, ο πατήρ Πορφύριος, που προηγουμένως δεν ήταν σε θέση να γυρίσει από το άλλο πλευρό, εξαιτίας των ισχυρών πόνων και της τρομερής σωματικής του αδυναμίας, εκτινάσσεται επάνω με τέτοια ευλυγισία και δύναμη, που θα την ζήλευε και ο καλύτερος παγκόσμιος πρωταθλητής, και με ιδιαίτερο σεβασμό, άρχισε να υποκλίνεται, να σταυροκοπιέται, να προσκυνά και να συνομιλεί, τετ-α-τέτ, με τον αγαπημένο του Άγιο Γεράσιμο, για πολλή ώρα.

Μια από τις γυναίκες, η οποία την ώρα εκείνη εκτελούσε την εθελοντική της «βάρδια», προς εξυπηρέτηση του Παππούλη, παρακολουθούσε άναυδη και σιωπηλή από απόσταση ολίγων μέτρων, όλα τα διαδραματισθέντα, χωρίς να μπορεί να δώσει καμμία εξήγηση! Γιατί έβλεπε τον Παππούλη να προβαίνει σε όλες τις προηγούμενες ενέργειες, αλλά δεν έβλεπε τον αποδέκτη των ενεργειών αυτών!

Τά μεγάλα θαύματα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου πού αὔξησαν τή φήμη του

Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 15 Αυγούστου 1579, γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και της Μονής Του, πράγμα που παρακαλούσε και ο ίδιος στην προσευχή Του. Ενταφιάσθηκε νότια του Καθολικού της Μονής. Μετά από δύο χρόνια κάποια δαιμονισμένη γυναίκα που ποθούσε την θεραπεία της ήρθε στην Μονή.

Κάποια νύκτα ο πονηρός δαίμονας κατακρήμνισε την δύστυχη γυναίκα στο πηγάδι της Μονής για να την πνίξει. Εκείνη την στιγμή οι μοναχές άκουσαν την γλυκιά φωνή του Αγίου να τις προτρέπει να τρέξουν στην αυλή. Εκεί βρήκαν την γυναίκα να στέκεται βρεγμένη και με ανοικτά τα πόδια στα χείλη του πηγαδιού, διηγούμενη με δάκρυα ό,τι έγινε για την σωτηρία της με την μεσιτεία του θαυματουργού Αγίου. Εκείνος την τράβηξε από τα μαλλιά και την ελευθέρωσε από το ακάθαρτο πνεύμα…

«Εἶδα τόν διάβολο νά μπαίνει μέσα μου μέ μορφή καπνοῦ»

Στον εξορκισμό έσπασαν τα τζάμια και πήγαιναν πέρα δώθε τα καντήλια

«Eίδα τον διάβολο να μπαίνει μέσα μου με μορφή καπνού»

 

Η συγκλονιστική εξομολόγηση του συνταξιούχου πρωτοπρεσβύτερου Γεράσιμου Κονιδάρη για τη μάχη που έδωσε (ως έφηβος) με τον δαίμονα.

Τη σκληρή μάχη που έδωσε σε εφηβική ηλικία για να γλιτώσει την ψυχή του από τα χέρια του Σατανά και τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να νικήσει το δαιμόνιο, που τον είχε κυριεύσει, περιγράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια στη συγκλονιστική κατάθεση ψυχής ο 85χρονος (σήμερα) συνταξιούχος πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Κονιδάρης.

Ἡ προσευχή τοῦ Ἁγίου Γερασίμου γιά τή ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου

 Ο Άγιος Γεράσιμος δεόμενος για την αίσια έκβαση της ναυμαχίας της Ναυπάκτου. Ιερός Ναος Αγίου Νικολάου Φαρακλάτων, 19ος αί.

Κατά το έτος 1571 ο Άγιος έζησε τα γεγονότα επιδρομής του υπό οθωμανική μοίρα στόλου εναντίον της Κεφαλλονιάς κατά μήνα Ιούλιο. Η βίαιη αυτή πολεμική πράξη ήταν πρόδρομος της ναυμαχίας των Εχινάδων-Κουρτζουλάρων της γνωστής με το όνομα «ναυμαχία της Ναυπάκτου» που ξέσπασε στις 7 Οκτωβρίου την ίδια χρονιά.

Η ευαίσθητη καρδιά του Αγίου τρώθηκε από πόνο καθώς μέσα του ξύπνησαν μνήμες της άλωσης της Βασιλεύουσας, των μαρτυρίων των προγόνων του, της προσφυγιάς, της δυστυχίας. Κατ’ εκείνα τα χρόνια η Κεφαλλονιά βρισκόταν υπό την Ενετική κυριαρχία η οποία μαχόταν την Ορθόδοξη Εκκλησία και προκαλούσε στον λαό διχασμό με την ταξική διαφορά που επέβαλε (αναγραφή των «ευγενών» στο libro d’ oro). Έτσι κατόπιν προσευχής ο Άγιος Γεράσιμος κατάλαβε βαθιά μέσα του ότι πρέπει να βοηθήσει τον τόπο του να αντιπαρέλθει την κρίση. Και παρ’ όλο ότι ήταν μέσα του βαθιά αντι-οθωμανός όσο και αντι- λατίνος, συνειδητοποίησε οτι πρέπει να αναλάβει την ανάλογη στάση.

Ἡ ἐξομολόγηση τοῦ ἀνεξομολόγητου μπαρμπα-Θεόδωρου.The Confession of Barba-Theodoros the Unconfessed

 

 Ο μπάρμπα-Θεόδωρος ζούσε σ’ ένα χωριό του Ξηρομέρου της Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν περίπου 52 ετών και δεν είχε ποτέ εξομολογηθεί. Πήγαινε όμως στην Εκκλησία και είχε καλή προαίρεση.

 Κάποτε, όταν βρέθηκε στον Αστακό, (κωμόπολη) για μία υπόθεση του, πήγε στον Ι. Ναό του αγίου Νικολάου, βρήκε τον εφημέριο π. Ιερόθεο, που ήταν και Πνευματικός, και εξομολογήθηκε. Έκανε μια τυπική εξομολόγηση και τις βαριές αμαρτίες δεν τις είπε. Εκείνος για να τον στηρίξει στην μετάνοια, του συνέστησε να επισκεφτεί την ιερά Μονή του αγίου Γερασίμου στην Κεφαλληνία που πανηγυρίζει το καλοκαίρι στις 16 Αυγούστου.

Πράγματι, ο αείμνηστος μπαρμπα-Θεόδωρος, μετέβη με άλλους προσκυνητές στο μοναστήρι του αγίου Γερασίμου στις 15 Αυγούστου. Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου μεταφέρουν την τιμία Λάρνακα του αγίου Γερασίμου στον μεγάλο ναό για την τελετή της πανηγύρεως. Κατά την μεταφορά η Λάρνακα του Αγίου περνά πάνω από αρρώστους, κυρίως δαιμονισμένους και την συνοδεύει ο Αρχιερεύς της περιοχής, περιστοιχισμένος από πλειάδα ιερέων της νήσου Κεφαλονιάς. Βρέθηκε λοιπόν και ο μπαρμπα-Θεόδωρος εκεί κοντά, σαν τον Ζακχαίο, παρακολουθώντας την τελετή της μεταφοράς της τίμιας Λάρνακας του Αγίου.

 Τότε λοιπόν ξεπετάχτηκε ένας δαιμονισμένος και άρχισε να λέγει:

Θαύματα, ζωντανές ἀποδείξεις τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ, ε'μέρος

28) Μόνο αυτός έβλεπε τον καλόγερο
Κατελειός Κεφαλονιάς. Ένας νέος από το Μεσολόγγι 22 ετών, ήταν πολύ άρρωστος και χειροτέρευε η υγεία του παρότι πήγαινε σε πολλούς γιατρούς. Ο πατέρας του δεν ήταν πιστός και μάλωνε με την μητέρα του, που ήθελε να φέρει τον νέο στον Άγιο Γεράσιμο στην Κεφαλονιά. Ο ίδιος ήθελε να κλείσει το παιδί σε ψυχιατρείο. Αυτή επέμενε και τον έφεραν στο Μοναστήρι.
Με δάκρυα, νηστεία και προσευχή πέρασαν 40 μέρες, χωρίς καμία βελτίωση. Δεμένος όπως ήταν τον πήρε η μάνα του να φύγουν με καΐκι από τον Κατελειό. Μόλις έφτασαν στον τόπο αναχώρησης ο δεμένος νέος λέει στη μητέρα του: «Μάνα λύσε με, είμαι καλά. Να ο καλόγηρος που το λέει. Δεν τον βλέπεις;». Το Θαύμα είχε γίνει.

Θαύματα, ζωντανές ἀποδείξεις τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ, δ'μέρος

22) Το Θαύμα της βροχής
Άλλη μια φορά, όταν ζούσε ο Άγιος Νεκτάριος, πήγανε χωρικοί από τον Κοντό (τοποθεσία της Αίγινας) και του είπαν ότι με την ανομβρία θα πάθουνε πολλές ζημιές. Ο Άγιος έκανε δέηση και άρχισε αμέσως δυνατή βροχή! Τα θυμάμαι πολύ καλά.

(Από το βιβλίο «Μίλησα με τον Άγιο Νεκτάριο», Β΄ Τόμος)
23) Ο δαιμονισμένος Σπύρος της Αίγινας
 

Στα τέλη του καλοκαιριού του 1904, ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως (+1920) πήγε στην Αίγινα για να ιδρύσει εκεί τη Μονή της Αγίας Τριάδος, όπου σήμερα αναπαύεται το τίμιο και Θαυματουργό σκήνωμά του. Καθώς το πλοίο που τον μετέφερε πλησίαζε στο λιμάνι του νησιού, ένας νεαρός δαιμονόπληκτος, ο Σπύρος, έπεσε στο κατώφλι του φαρμακείου της Αίγινας και άρχισε να φωνάζει.

Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Ἅγιος Γεράσιμος: Ὁ νέος ἀσκητής τῆς Κεφαλλονιᾶς

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ: Ο ΝΕΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

 

      Ο μοναχισμός είναι ένας από τους δύο δρόμους που μπορεί να επιλέξει ο Χριστιανός  στην ζωή του, ήτοι τον έγγαμο ή τον άγαμο βίο. Και οι δύο αυτοί δρόμοι είναι για την Εκκλησία μας ισότιμοι και ευλογημένοι, και οδηγούν εξίσου στη θέωση. Ο μοναχισμός είναι μια δυναμική παρουσία στη ζωή της Εκκλησίας μας, τον οποίο αγίασαν αμέτρητα πλήθη οσίων, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Ένας από τους πολυάριθμους αγίους μοναχούς είναι και ο άγιος Γεράσιμος, ο Νέος Ασκητής, ο οποίος αναδείχτηκε ως μια από τις σπουδαιότερες μοναστικές μορφές των νεωτέρων χρόνων, εφάμιλλος των μεγάλων μοναχών της αρχαίας Εκκλησίας.

      Γεννήθηκε το 1506 στα Τρίκαλα της Κορινθίας. Καταγόταν από την επιφανή βυζαντινή οικογένεια των Νοταράδων. Οι γονείς του Δημήτριος και Καλή του έδωσαν άριστη ανατροφή και ευσέβεια. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Όταν έγινε 20 χρονών πήγε στη Ζάκυνθο, η οποία ήταν ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων, παρ’ όλο ότι βρισκόταν υπό ενετική κατοχή. Εκεί απέκτησε σεβαστή μόρφωση, αλλά μη μπορώντας να αντέξει τις αφόρητες πιέσεις των αιρετικών παπικών κατά των ορθοδόξων, αποφάσισε να εγκαταλείψει το νησί και να μεταβεί σε άλλα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα.

Ἅγιος Γεράσιμος Κεφαλλονιᾶς καί δαιμονισμένοι...

"... Πρίν αρκετά χρόνια " διηγείται ένας φίλος , " σ΄ένα ταξίδι μου στήν Κεφαλονιά , συνέπεσε νά τύχω στήν εορτή τού Αγίου Γερασίμου,  καί στήν ολονύκτια αγρυπνία του. 
Εκεί, γιά πρώτη φορά  κατάλαβα τήν δύναμη τών πονηρών πνευμάτων. Μέχρι τότε πίστευα στόν Θεό, αλλά μέ τόν τρόπο μου. Νόμιζα, ότι όσα άκουγα γι΄αυτά τά πράγματα, ήταν πολυλογίες  θρησκολήπτων ανθρώπων καί τίποτα περισσότερο. 
Μέ μιά  μονοκονδυλιά, χωρίς νά ψάξω σέ βάθος τά πράγματα, είχα αποκλείσει τήν ύπαρξη τών δυνάμεων τού σκότους καί τής καταστροφής. Ομως, ο Θεός είχε άλλα σχέδια γιά μένα ...
Βρέθηκα στό Μοναστήρι τού Αγίου Γερασίμου , καί όσα συνάντησα εντυπώθηκαν βαθειά στό μυαλό μου. Οι άγριες φωνές τών δαιμονισμένων ανθρώπων, οι κραυγές " μ΄ έκαψες Γεράσιμε, μ΄ έκαψες Καψάλη " , καί μάλιστα από νέους ανθρώπους πού σπαρταρούσαν στό δάπεδο όταν βγήκαν τά Αγια , ή στήν Παράκληση τού Αγίου , υπήρξαν γιά μένα καταστάσεις μεγάλου προβληματισμού. 
Κατάλαβα, ότι εκεί πέρα, συνέβαινε κάτι περισσότερο από αυτό, πού εμείς οι άλλοι μπορούσαμε νά αντιληφθούμε...

Άγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας. Η ζωή του.

Ο Άγιος Γεράσιμος σύμφωνα με τη παράδοση γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας το 1506. Ο πατέρας του ονομάζονταν Δημήτριος και η μητέρα του Καλή. Ο πατέρας του ανήκε στην βυζαντινή αριστοκρατία, στη μεγάλη οικόγενεια των Νοταράδων. Το βαφτιστικό όνομα του Άγιου Γεράσιμου ήταν Γεώργιος. Ό Άγιος Γεράσιμος μεγάλωσε και μορφώθηκε όπως όλα τα αρχοντόπουλα της εποχής. Στα 20 χρόνια του αποφάσισε να πάει στη Ζάκυνθο που ήταν ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων της εποχής καθώς παρόλη την Ενετική κατάκτηση υπήρχε εκεί ένας αναγεννησιακός αέρας σε αντίθεση με την υπόλοιπη τουρκοκρατούμενη Ελλάδα.

Άγιος Γεράσιμος - Η ζωή του. Η κοίμηση του Αγίου Γερασίμου

Η κοίμησις του Αγίου

Η βαθιά σχέση του με την ορδόδοξη πίστη, τον κάνει να εγκαταλήψει τη Ζάκυνθο και να ξεκινήσει προσκυνήματα στα σημαντικότερα πνευματικά θρησκευτικά κέντρα της εποχής του,
Πρώτος του σταθμός η Κωνσταντινούπολη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο από όπου πήρε και την πατριαρχική ευλογία και αμέσως μετά το Περιβόλι της Παναγίας το Άγιον Όρος.