Ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου Ὁμολογία δαιμονίου!

Ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου

Ομολογία δαιμονίου!

Πρό ἐτῶν, ὅταν ἐδιάβαζα εἰς μίαν κόρην, εἰς τήν ὁποίαν εἶχε κάμει κατοικητήριον, τούς ἐξορκισμούς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅταν εἰς τούς ἐξορκισμούς ἀνέφερα τό ὄνομα Βεελζεβούλ, ἐφώναζε δυνατά ἐγώ, ἐγώ εἶμαι ὁ Βεελζεβούλ, ὁ ἄρχων τῶν δαιμονίων.

Ὅταν δέ ἐτελείωσα τούς ἐξορκισμούς, έκαυχᾶτο καί ἔλεγεν· ἐγώ εἶμαι ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου, ἐγώ ἐξουσιάζω πάντας, ὅλοι εἶναι ἰδικοί μου, ὅλοι μοῦ ὑποτάσσονται, βασιλεῖς, πατριάρχαι μητροπολῖται, παπάδες, καλόγηροι, ἄνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι.

Ψεύδεσαι, τῷ εἶπον, δέν λέγεις τήν ἀλήθειαν·

Καί μοῦ λέγει· ἀλλ' αὐτοί εἶναι πολλά ὀλίγοι, ἐγώ τούς πολλούς ἔχω· μένουν ἐχθροί μου μερικοί κουτοί σάν καί ἐσένα, ὀλίγοι καλόγηροι καί μερικοί παπάδες καί ὀλίγοι κοσμικοί, μά ποῦ θά μοῦ πᾶνε, θά τούς κυνηγήσω, ἔχω νά τούς κάμω πολλά κακά, ἐάν δέν θελήσουν νά μέ ἀκολουθήσουν· τούς μισῶ, δέν θέλω νά τούς βλέπω, ὅπως καί αὐτήν τήν κακοῦργα τήν Παρθενίαν (ἐννοοῦσε τήν πάσχουσα), ἡ ὁποία εἶχε ἔρωτα μέ τόν ξυλοκαρφωμένο (ξυλοκαρφωμένο ἔλεγε τόν Χριστόν) καί δέν ἔκανε ἄλλη δουλειά, παρά διαρκῶς νά προσεύχεται, να ψάλλῃ, να μελετᾷ, νά τρέχῃ εἰς τά κηρύγματα καί ἐπειδή μέ ἐστενοχώρει, μέ ἐπλήγωνε, καί ἐπειδή δέν εἶχα ἄδειαν νά τήν φονεύσω, ἐζήτησα ἄδειαν ἀπό τόν ξυλοκαρφωμένον νά μοῦ δώσῃ ἄδειαν νά τήν βασανίσω καί μοῦ ἔδωκε καί θά τήν βασανίζω δώδεκα ἔτη καί τότε θά ἔβγω· θά τῆς κάμω μαρτύρια.

Ὅταν δέ τῷ εἶπον, διατί δέν πηγαίνεις νά ἔμβῃς εἰς τούς βλασφήμους, εἰς τούς φθονερούς, εἰς τούς πόρνους, τούς μοιχούς, τούς μεθύσους, ἀλλά βασανίζεις τήν κόρην αυτήν τήν σεμνήν, τήν ἠθικήν, τήν φρόνιμην; Τότε, ἐσήκωσε το χέρι τῆς πασχούσης καί μέ ἐμούτζωσε. Νά, μοῦ λέγει, κουτέ· αὐτοί εἶναι φίλοι μου,εἶναι δικοί μου, ὅ,τι τούς εἴπω τό κάνουν, τούς ἔχω εἰς τό χέρι μου, ἐν ᾧ αὐτή εἶναι ἐχθρός μου. Σύ τούς φίλους σου τούς ἀγαπᾷς ἤ τούς μισεῖς; ...

Ἐπιστολή 453

Φιλόθεος γραφίδα 5 σσ. 35-36

(Παρθενίαν: Πρόκειται περί τῆς μοναχῆς Παρθενίας Κράκαρη, ἡ ὁποία ἐπειράζετο καί ἐταλαιπωρεῖτο ὑπό δαιμονίου)

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_333.html

Δύο πράγματα δαιμονίζουν τὸν ἄνθρωπο: ἡ ἀπιστία καὶ ἡ ἁμαρτία.

Δαιμονισμός δεν είναι μόνο, το να σε έχει ο διάβολος υπό την κυριαρχία του (υποστατικός δαιμονισμός), αλλά και ο,τιδήποτε απομακρύνει από τον Χριστό ή διατηρεί μακριά από τον Χριστό.

Ἡ καυστικὴ δύναμη τῶν ἱερῶν σκηνωμάτων τῶν Ἁγίων Κλεόπα καὶ Παϊσίου Συχαστρίας σὲ μία δαιμονισμένη. (βίντεο)

Επίσημη αγιοκατάταξη των Οσίων Κλεόπα και Παϊσίου της Μονής Συχαστρίας (7 Aυγούστου 2025).

7 Aυγούστου 2025. Επίσημη αγιοκατάταξη των Οσίων Κλεόπα και Παϊσίου της Μονής Συχαστρίας και μεταφορά των λειψάνων τους στον ναό μέσα στις νέες λειψανοθήκες τους.

Ξέρετε πόσοι δαιμονισμένοι ὑπάρχουν στίς μέρες μας;

❈ Ξέρετε πόσοι δαιμονισμένοι ὑπάρχουν στίς μέρες μας; Πάρα πολλοί. Ἁπλῶς τά δαιμόνια κάποτε εἶναι κρυφά δέν ἐκδηλώνονται, παρά μόνο σέ δεδομένες στιγμές.

Ὁ δαιμονισμός δέν εἶναι τιμωρία καί ἐκδίκηση τοῦ Θεοῦ. Παιδαγωγία εἶναι. Ἀπό ἀγάπη παραχωρεῖ ὁ Θεός νά μπεῖ ὁ Δαίμονας στό σῶμα τους, γιά νά παιδαγωγηθεῖ ἡ ψυχή. Νά ταπεινωθοῦν δηλαδή.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία στίς 14 -11 - 2015)

Περί Δαιμονισμένων

❈ Εἶχαν πάει ἕναν δαιμονισμένο σέ ἕναν Παπικό «ἱερέα» καί ὁ Δαίμονας φυσικά οὔτε κουνήθηκε ἀπό τούς ἐξορκισμούς καί ἀναγκάστηκε ὁ Πάπας νά βγάλει μία ἐντολή νά μήν ξανακάνουν ἐξορκισμούς οἱ Παπικοί «ἱερεῖς».

Δὲν μᾶς ἔφτανε ὁ κοντός, ὁ Νεκτάριος ὁ Κεφαλὰς ἀπὸ τὴν Αἴγινα,... μᾶς προστέθηκε τώρα καὶ αὐτὸς ὁ Πορφύριος ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια

Όταν είχε γίνει η  αγιοκατάταξη του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, Δεκέμβριο 2013, γινόταν Θεία Λειτουργία στο Φρικτό Γολγοθά, στο Πανίερο ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα.

Ησαν παρόντες προσκυνητές από την Ελλάδα.

Μέσα στο γκρουπ ήταν και μιά δαιμονισμένη από Αττική, αλλά στεκόταν ήσυχη, προσευχόμενη.

Στα...."Σα εκ Των Σων....." την πιάνει κρίση!

Αρχίζει να αφρίζει!Ουρλιάζει,...και στο "Εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου......."

κραυγάζει,...γελάει δαιμονικά,...και λέει:

"Αχ μωρέ,...κοίτα τους, όλους τους!Δεν μας έφτανε ο κοντός, ο Νεκτάριος ο Κεφαλάς από την Αίγινα,... μας προστέθηκε τώρα και αυτός ο Πορφύριος από την Ομόνοια, από την Πολυκλινική Αθηνών,...να μας καίει κι αυτός τώρα!

Περὶ δαιμονισμοῦ καὶ δαιμονισμένων- Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περὶ δαιμονισμοῦ καὶ δαιμονισμένων- Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου, 22-10-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Δημήτριος Παναγόπουλος: Δέν σοῦ εἶπα, ἰατρέ, ὅτι ἔχει ἀνάγκη ἀπό Ἄγιο Γεράσιμο καί ὄχι ἀπό χάπια;

Κάθε δαιμονισμένος που έρχεται σε επαφή με κάτι ιερό π.χ. σταυρός, Ευαγγέλιο, αντιδρά, ταράζεται και φωνάζει. Είναι ο Διάβολος που καίγεται και βρίσκεται μέσα στον δαιμονισμένο.

Ο Αθηναίος ψυχίατρος και νευρολόγος Τεπερίδης, κορυφαίος στο είδος του, κάποτε είχε έναν ασθενή, ο οποίος ήταν σαν ξύλο - σανίδα, αλύγιστος και κείτονταν μέρα - νύχτα στο κρεβάτι μπρούμυτα.

Υπέφερε πολύ ο καημένος και ο ψυχίατρος, με την φαρμακευτική αγωγή που του έκανε, προσπαθούσε να του βελτιώσει την κατάστασή του.

Μια μέρα, ένας φίλος του ασθενούς, ιατρός και αυτός στο επάγγελμα, πήγε να επισκεφτεί τον Τεπερίδη στο ιατρείο του, για να δει τον φίλο του. Καθώς μπήκε στο ιατρείο, βλέπει τον φίλο του μπρούμυτα στο κρεβάτι.

Και λέει στον Τεπερίδη:

- Ιατρέ, γιατί τον κουράζεις τον φίλο μου;

Ο φίλος μου έχει ανάγκη από Άγιο Γεράσιμο

και όχι από χάπια!

- Μάλλον θα... αστειεύεστε, ήταν η απάντηση του Τεπερίδη.

α)Ἐχει ἐνοχή ὡς πρός τήν ἁμαρτία ὁ δαιμονισμένος; β)Περί γαστριμαργίας ,Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Τό θαῦμα τοῦ Ἀγίου Ἰωάννου τῆς Κροστάνδης

Ο Ρώσος, ο κύριος Ηλιάσεβιτς, δημόσιος υπάλληλος λέει τα παρακάτω για τον πατέρα Ιωάννη της Κροστάνδης:

-Μπροστά στα μάτια μου, ο πατήρ Ιωάννης, θαυματουργικά θεράπευσε μία παράφρονα γυναίκα.

Μία μέρα, την ώρα που ο πάτερ Ιωάννης έβαζε τα άμφιά του για την λειτουργία, μία τρελή γυναίκα ξέφυγε από αυτούς, που την συνόδευαν στην εκκλησία, άρχισε να τρέχει ανάμεσα στο πιστό λαό και να φωνάζει.

Ο πατήρ Ιωάννης, βγήκε στον άμβωνα και φώναξε στην γυναίκα:

«Αμέσως, βγες έξω»! Η γυναίκα όμως αντί να βγει πλησίασε τον πατέρα Ιωάννη και άρχισε να κραυγάζει όλο και περισσότερο, Ο δούλος όμως του Θεού, ο πατήρ Ιωάννης πάλι της φώναξε: «Βγες έξω»!

Η γυναίκα τότε όρμησε προς το μέρος του, και τον κτύπησε στο κεφάλι! Σαν να μην συνέβη τίποτα ο πάτερ Ιωάννης, στάθηκε ήρεμα μπροστά της και είπε:

«Βγες έξω από αυτήν». Η γυναίκα κραύγασε και έπεσε κάτω.

Όταν σηκώθηκε, ο πατήρ Ιωάννης την διέταξε να κάνει τον σταυρό της: Εκείνη με τεράστια δυσκολία σήκωσε το δεξί χέρι της και έκανε το σταυρό της. Ο πατήρ Ιωάννης της έδωσε εντολή να κάνει τον σταυρό της μία δεύτερη φορά και μία τρίτη φορά, μέχρι που εκείνη γιατρεύτηκε και άρχισε ορθά και ξεκάθαρα να κάνει τον σταυρό της.

Θαῦμα τοῦ γέροντα Εὐμενίου , σέ κοπέλα πού ἔπασχε ἀπό δαιμονική ἐπήρεια

Μέσα στο έτος 2005 ένα απόγευμα επισκέφθηκαν τη Μονή Κουδουμά μιά κοπέλα με τον πατέρα της από τη Λάρισα, ζητώντας να προσκυνήσουν τον Ναό της Παναγίας. Εισερχόμενη στον Ναό η κοπέλα δεν μπορούσε να προσκυνήσει, διότι κάτι την εμπόδιζε.

Ο πατέρας εξήγησε στον Ηγούμενο ότι η κόρη του έπασχε από δαιμονική επήρεια και της ενεφανίσθη προ καιρού ο Μακαριστός Γέροντας Ευμένιος από το χωριό της Κρήτης Εθιά (δεν είχαν ακούσει ποτέ γι’ αυτόν) και την προέτρεψε επίμονα να έρθει στον τάφο του και εκείνος θα την θεραπεύσει, διότι, όπως της είπε, Εκείνος είχε ταλαιπωρηθεί το ίδιο από τα δαιμόνια, «μόνο που εγώ το έπαθα από την υπερηφάνεια, ενώ εσύ από βλασφημία».

Έτσι ήρθαμε σήμερα στην Κρήτη και πήγαμε στον τάφο του Γέροντα και ενώ προσκυνήσαμε, η κόρη μου άκουσε τη φωνή του Γέροντα να της λέει:

“Να πας εις τη Μονή του Κουδουμά να ζητήσεις από τον Ηγούμενο να σε σταυρώσει και θα γίνεις καλά”. Μετά από τα λόγια του πονεμένου πατέρα, της διάβασαν τις καθορισμένες από την Εκκλησία ευχές για τις περιπτώσεις αυτές, μετά πολλών δυσκολιών που προκλήθηκαν από την πάσχουσα κατά την ώρα της ανάγνωσής τους, και μετά το τέλος των ευχών η κοπέλα στράφηκε στον Ηγούμενο λέγοντάς του: «Ο Γέροντας Ευμένιος που μ’ έστειλε εδώ μου είπε να σου πώ ότι, μετά που θα με σταυρώσεις, να βγάλεις από το Ιερό Βήμα την θαυματουργό εικόνα του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου να την προσκυνήσω».

Οἱ αἰτίες τῶν σοβαρών ἀσθενειῶν ἔχουν νά κάνουν μέ τήν παραβίαση τοῦ ἠθικοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ.Θαῦμα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους κατά τή ὥρα τοῦ μαρτυρίου

Πολλές από τις σοβαρές ασθένειες που βασανίζουν τους ανθρώπους έχουν τη ρίζα τους, γνωστή ή άγνωστη, στο παρελθόν. Οι αιτίες των σοβαρών ασθενειών, όπως λόγου χάριν οι πνευματικές διαταραχές, έχουν να κάνουν με την παραβίαση του ηθικού νόμου του Θεού.

Όταν ο άγιος Χαραλάμπης βασανιζόταν από τους δήμιους, ο αυτοκράτορας και διώκτης του πληροφορήθηκε για τη θαυματουργό δύναμη του αγίου. Διέταξε λοιπόν να φέρουν ενώπιον του έναν δαιμονισμένο, για να δει αν ο Χαραλάμπης μπορούσε να τον θεραπεύσει. Ο διάβολος βασάνιζε ήδη τον ταλαίπωρο άνθρωπο επί τριανταπέντε χρόνια, σέρνοντάς τον στα όρη και τις ερήμους, εκσφενδονίζοντάς τον μέσα σε φαράγγια και έλη. Όταν ο παράφρονας αυτός πλησίασε τον Χαραλάμπη, έντρομος ο δαίμονας αισθάνθηκε ευωδιαστό άρωμα να βγαίνει από τον άγιο άνθρωπο και έκραξε:

«Πῆγε νά κάνει τόν Ἅγιο Παρθένιο...»

«ΠΗΓΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΡΘΕΝΙΟ…»

«Σε ένα μοναστήρι πήγαν έναν δαιμονισμένο και ο ηγούμενος είπε στους πατέρες να πάνε στην εκκλησία να κάνουν κομποσχοίνι. Είχαν εκεί και την κάρα του Αγίου Παρθενίου, επισκόπου Λαμψάκου, και το δαιμόνιο στριμώχθηκε πολύ. Συγχρόνως, ο ηγούμενος ανέθεσε και σε έναν ιερομόναχο να διαβάσει στον δαιμονισμένο εξορκισμούς. Ο ιερομόναχος αυτός ήταν ευλαβής μεν εξωτερικά, αλλά εσωτερικά είχε κρυφή υπερηφάνεια. Ήταν αγωνιστής και τυπικός σε όλα. Νουθετούσε πνευματικά τους άλλους, γιατί ήταν και λόγιος. Ο ίδιος όμως δεν βοηθιόταν από κανέναν, γιατί οι άλλοι, από σεβασμό, όταν τον έβλεπαν να κάνει κάτι στραβό, δίσταζαν να του το πουν. Είχε δημιουργήσει ψευδαισθήσεις στον εαυτό του ότι είναι ο πιο ενάρετος της μονής κ.λπ. Ο πονηρός βρήκε ευκαιρία εκείνη την ημέρα να του κάνει κακό. Έβαλε την πονηριά του, για να του δώσει την εντύπωση ότι αυτός διώχνει το δαιμόνιο από τον δαιμονισμένο. Μόλις λοιπόν άρχισε να διαβάζει τους εξορκισμούς, άρχισε το δαιμόνιο να φωνάζει: “Καίγομαι! Πού με διώχνεις, άσπλαχνε!”, οπότε νόμιζε ότι καίγεται από τον δικό του εξορκισμό – ενώ ο δαίμονας ζοριζόταν, γιατί προσεύχονταν και οι άλλοι πατέρες –, και απάντησε στον δαίμονα: “Να έρθεις σ’ εμένα!”. Το είχε πει αυτό ο Άγιος Παρθένιος σε ένα δαιμόνιο, αλλά εκείνος ήταν άγιος.

Ἀποκαλύψεις δαιμονισμένων καί μαγεμένων στόν Ἅγιο Ἰάκωβο Τσαλίκη

Αποκαλύψεις δαιμονισμένων και μαγεμένων στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη

Με το στόμα μιας δαιμονισμένης έλεγε ο διάβολος προς τον π. Ιάκωβο:

«Με λένε Βελίαρ. Εγώ ωθώ τον κόσμο στις παραλίες τα καλοκαίρια. Έβαλα τα όργανά μου και βάλανε φωτιές στα δάση, για να κάψουν το Μοναστήρι του Οσίου Παταπίου (Αθήνα περίπου 1985).

»Οι αιρέσεις όλες είναι δικές μου. Οι Πεντηκοστιανοί, οι Μασσόνοι, οι Χιλιαστές κ.τ.λ.

»Ρε, Ιάκωβε, με έχεις δέσει μπροστά σε αυτόν τον Δαυΐδ και σου τα λέω αυτά.

»Τι κάνουν και αυτοί οι καλόγεροι στο Άγιον Όρος και γυρίζουν το κομποσχοίνι και ψιθυρίζουν! Αλλά όποιος θέλει να πάη εκεί για καλόγερος, εγώ τον γυρίζω πίσω, προσπαθώ. Του βάζω άσχημες σκέψεις. Είμαι το δαιμόνιο της πορνείας.

»Τι να σε κάνω, ρε Ιάκωβε! Δεν μπορώ να σε ρίξω. Με καίει η ταπείνωσή σου και με καίει ο Χριστός που έχεις μέσα σου. Αλλοιώς… από παιδί σε πολεμούσα να σε ρίξω.

»Εγώ δεν θα έμπαινα σ’ αυτήν, αλλά αυτή έκανε την αμαρτία».

Τις προάλλες –έλεγε ο Γέροντας Ιάκωβος– που παρέβγαζα τον “Άγιο Σάμου” που ήρθε για κάποια πνευματικά ζητήματα, έμπαινε στο μοναστήρι μια γυναίκα με δυο παλληκάρια, καλά παιδιά, τα βλέπεις σαν αγγέλους τα παιδιά. Και λέει η γυναίκα: «Ο π. Ιάκωβος είναι άγιος, αλλά δεν το πιστεύουν αυτοί οι μοναχοί που είναι εδώ μέσα. Πάρτε το είδηση, ο π. Ιάκωβος είναι άγιος και κάνει θαύματα, αλλά είναι ταπεινός και κρύβεται». Το έλεγε αυτό το δαιμόνιο που είχε μέσα της.

Δαιμονίστηκε λόγω τοῦ μεγάλου «θρησκευτικοῦ ἐγωϊσμοῦ του»

ΔΑΙΜΟΝΙΣΤΗΚΕ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ "ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΤΟΥ"

" έχουν δαιμόνιο...!"

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΘ.ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ, ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ Ι.Μ.ΚΟΜΝΗΝΕΙΟΥ, ΣΤΟΜΙΟ ΛΑΡΙΣΗΣ

Έχουμε την πνευματική διάκριση που είναι πραγματικά ένα δώρο του Αγίου Πνεύματος. Αυτή η πνευματική διάκριση είναι δυσκολοτάτη. Να μπορείς να διακρίνεις εάν ένας άνθρωπος έχει δαιμόνιο. Κάποτε φαίνονται νορμάλ ανθρώποι κανονικοί, θαυμάσιοι και μπορεί να ειπωθεί για αυτόν: "Έχει δαιμόνιο!"

Μου έκανε εντύπωση, μα φοβερή εντύπωση.... Έστειλα μία οικογένεια σε κάποιον Ασκητή που είναι στην Αττική και λέγεται πάτερ Πορφύριος. Ίσως να έχετε ακούσει για αυτόν, διότι έχει το χάρισμα όχι μόνο της διακρίσεως αλλά και της διόρασεως και μπορεί να "βλέπει". Του έστειλα μία οικογένεια και συγκεκριμένα ένα ζεύγος και ήταν μόνο ένα παιδί τους μαζί, αν και έχουν περισσότερα παιδιά, για ένα θέμα πολύ σοβαρό. Εγώ είχα ήδη διακρίνει στο παιδί σοβαρά συμπτώματα δαιμονισμού. Ήταν όμως ολοφάνερα, θα τα βλέπατε και εσείς αυτά. Τους έστειλα και πήγαν. Με πήρε τηλέφωνο ο πατήρ Πορφύριος και με κατέπληξε.

Μου λέει:

- Πες τους, εγώ δεν τους το είπα, ότι και το άλλο τους παιδί, το δεύτερο παιδί, έχει και αυτό δαιμόνιο.

Μία κοπέλα μικρή 15 χρόνων... (Επίσης) και οι γονείς έχουν δαιμόνιο.

-Μα γέροντα... οι άνθρωποι αυτοί εξομολογούνται, κοινωνούν...

Πῶς θά καταλάβουμε ὅτι εἶναι κάποιος ψυχοπαθής. Ἁγίου Παϊσίου

---Γέροντα, πως μπορεί κανείς να καταλάβει αν κάποιος είναι δαιμονισμένος και όχι ψυχοπαθής;

–- Αυτό και ένας απλός γιατρός, ευλαβής, μπορεί να το καταλάβει. Όσοι πάσχουν από δαιμόνιο, όταν πλησιάσουν σε κάτι ιερό, τινάζονται. Έτσι φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχουν δαιμόνιο. Λίγο αγιασμό αν τους δώσεις η με άγιο Λείψανο αν τους σταύρωσης, αντιδρούν, επειδή στριμώχνονται μέσα τους τα δαιμόνια, ενώ, αν έχουν ψυχοπάθεια, δεν αντιδρούν καθόλου.

Ακόμη και επάνω σου αν έχης έναν σταυρό και τους πλησίασης, ανησυχούν, ταράζονται. Κάποτε σε μια αγρυπνία στο Άγιον Όρος μου είπαν οι πατέρες ότι έχουν τον λογισμό πως κάποιος λαϊκός που ήταν εκεί είχε δαιμόνιο. Κάθησα στο διπλανό στασίδι και ακούμπησα επάνω του τον σταυρό μου που έχει Τίμιο Ξύλο. Τινάχθηκε επάνω· σηκώθηκε και πήγε στην άλλη μεριά. Όταν έφυγε λίγο ο κόσμος, πήγα με τρόπο δίπλα του. Πάλι τα ίδια. Κατάλαβα ότι πράγματι είχε δαιμόνιο.

Όταν μου φέρνουν στο Καλύβι παιδάκια και μου λένε ότι έχουν δαιμόνιο, για να διαπιστώσω αν είναι δαιμονισμένα, μερικές φορές παίρνω ένα τεμάχιο αγίου Λειψάνου του Αγίου Αρσενίου και το κρύβω στην χούφτα μου.

Και να δήτε, ενώ έχω κλειστά και τα δυο χέρια μου, το παιδάκι, αν έχη δαιμόνιο, κοιτάζει φοβισμένο το χέρι με το όποιο κρατώ το άγιο Λείψανο. Αν όμως δεν έχη δαιμόνιο, αλλά λ.χ. κάποια αρρώστια εγκεφαλική, δεν αντιδρά καθόλου.

Άλλοτε πάλι τους δίνω νερό στο οποίο προηγουμένως έχω βουτήξει τεμάχιο άγιου Λειψάνου, αλλά, αν έχουν δαιμόνιο, δεν το πίνουν απομακρύνονται. Σε ένα δαιμονισμένο παιδάκι έδωσα μια φορά να φάη πρώτα γλυκά, για να διψάση πολύ, και μετά του έφερα από αυτό το νερό. «Στον Γιαννάκη, είπα, θα δώσω πιο καλό νερό».

Μόλις ήπιε λίγο, άρχισε να φωνάζη: «Αυτό το νερό με καίει. Τι έχει μέσα;». «Τίποτε», του λέω. «Τι με κάνεις; με καίει», φώναζε.«Δεν καίει εσένα· κάποιον άλλον καίει», του λέω. Τον σταύρωνα στο κεφάλι, και τινάζονταν τα χέρια, τα πόδια του… Έπαθε δαιμονική κρίση. Το δαιμόνιο το έκανε ένα κουβάρι.

Ἐρωτήσεις – ἀπαντήσεις γιά τά πάθη, τόν δαιμονισμό καί τήν δαιμονική ἐπήρεια.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ερωτήσεις – απαντήσεις για τα πάθη, τον δαιμονισμό και την δαιμονική επήρεια

Απόσπασμα από την ομιλία:

Ἡ φιλαργυρια καί η πλεονεξια Ζ'- Ἡ θεραπευτική τῶν πνευματικῶν νοσημάτων, τομ. Α΄, Jean Claude Larchet, 3-5-2021, Αρχιμ. Σάββα Αγιορειτου

Ακούστε όλη την ομιλία εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=w1UzafJ0NKI

Αν έχουμε κάποιο πάθος είμαστε δαιμονισμένοι και θέλουμε εξορκισμό, ή είναι αμαρτωλές πράξεις;

Ερώτηση: Πάτερ, η φιλαργυρία, όπως και τα άλλα πάθη είναι δαίμονες που είναι μέσα μας, δηλαδή αν έχουμε κάποιο πάθος είμαστε δαιμονισμένοι και θέλουμε εξορκισμό, ή είναι αμαρτωλές πράξεις;

Απάντηση: Υπάρχει ο λεγόμενος υποστατικός δαιμονισμός που σημαίνει ότι ο διάβολος ως υπόσταση, ως πρόσωπο, κατοικεί μέσα μας, έχει δηλαδή καταλάβει ένα μέρος του σώματός μας και εκεί κάθεται, σαν να είναι κατοικία του, σαν το σπίτι του. Αυτή είναι οι κατεξοχήν, ας πούμε, δαιμονισμένοι, με την στενή έννοια του όρου.

Οι υπόλοιποι που έχουμε τα διάφορα πάθη, έχουμε την δαιμονική επιρροή, δαιμονική ενέργεια, αλλά όχι υποστατικό δαιμονισμό, δηλαδή να κατέχει ο διάβολος ένα μέρος του σώματός μας, κάπου να μένει εκεί και να μας επηρεάζει όντας μέσα μας. Αλλά έχουμε δαιμονική επιρροή, όσοι εμμένουμε στα πάθη, τα καλλιεργούμε, υποτασσόμαστε σε αυτά και τα ακολουθούμε και τα εκπληρώνουμε, έχουμε δαιμονική επήρεια.

Αν τώρα ο άνθρωπος δεν μετανοεί, μπορεί αυτή η δαιμονική επήρεια να γίνει και υποστατικός δαιμονισμός, να κατοικήσει δηλαδή ο διάβολος μέσα στο σώμα του ανθρώπου και να χρησιμοποιεί το σώμα του ανθρώπου. Μπορεί δηλαδή να χρησιμοποιεί τις φωνητικές του χορδές, ας πούμε, και να μιλάει ο διάβολος χρησιμοποιώντας την φωνή του ανθρώπου. Και έχουμε τέτοιες περιπτώσεις δαιμονισμένων που μιλάει ο διάβολος μέσα από αυτούς, όχι πάντα, όταν θέλει, και κατά παραχώρηση Θεού, χρησιμοποιεί τον άνθρωπο για να φανερωθεί. Ή μπορεί να κάνει κινήσεις άτακτες, να σκίζει τα ρούχα του, να φωνάζει, να επιτίθεται, όπως περιγράφονται περιπτώσεις δαιμονισμένων στο Ιερό Ευαγγέλιο. Αυτοί έχουν τον υποστατικό δαιμονισμό.

Φώναζε ὁ δαίμονας πρίν τα ΑΓΙΑ ΦΩΤΑ "φέτος τα νερά είναι δικά μου"

Στο ιστορικό, άγιο και μαρτυρικό Μεσολόγγι που το περικυκλώνουν τόσα νέρα (ουσιαστικά πλέει μέσα σε αυτά) συνέβη το εξής γεγονός που μας μεταφέρθηκε προς ΔΟΞΑ του ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.

Ένας αξιολύπητος συνάνθρωπος μας, μια δυσκολεμένη ψυχούλα κατέφυγε στο Πετραχήλι του Ιερέα τις γιορτινές ημέρες που ήταν βάσει της ΚΥΑ ανοιχτοί οι Ιεροί Ναοί για να του διαβάσει τις ευχές που έχει η εκκλησία μας για τον εξορκισμό. Τα παρακάτω , όπως μας μεταφέρθηκαν: 

"Στο Μεσολόγγι τα Χριστούγεννα ένας ιερέας έκανε εξορκισμό σε μια ψυχή, ο δαίμονας από μέσα φώναζε: τραγοπαπες ότι και να κάνετε φέτος τα νερά είναι δικά μου ακούτε δικά μουυυυυυ ---"

Μέ ἔκαψες, τί μέ ἔβαλες ἐδῶ;

Ο Αθηναίος ψυχίατρος και νευρολόγος Τεπερίδης, κορυφαίος στο είδος του, κάποτε είχε έναν ασθενή, ο οποίος ήταν σαν ξύλο-σανίδα, αλύγιστος και κείτονταν μέρα-νύχτα στο κρεβάτι μπρούμυτα.

Υπέφερε πολύ ο καημένος και ο ψυχίατρος, με την φαρμακευτική αγωγή που του έκανε, προσπαθούσε να του βελτιώσει την κατάστασή του.

Μια μέρα, ένας φίλος του ασθενούς, ιατρός και αυτός στο επάγγελμα, πήγε να επισκεφτεί τον Τεπερίδη στο ιατρείο του, για να δει τον φίλο του. Καθώς μπήκε στο ιατρείο, βλέπει τον φίλο του μπρούμυτα στο κρεβάτι.

Και λέει στον Τεπερίδη:

- Ιατρέ, γιατί τον κουράζεις τον φίλο μου; Ο φίλος μου έχει ανάγκη από Άγιο Γεράσιμο και όχι από χάπια!

- Μάλλον θα αστειεύεστε, ήταν η απάντηση του Τεπερίδη.

Τότε ο φίλος παίρνει ένα τυχαίο βιβλίο από το γραφείο του ιατρού και πλησιάζει το κρεβάτι, όπου κείτονταν ο φίλος του. Και βάζει το βιβλίο αυτό, από κάτω στο προσκέφαλο του ασθενούς.

Ἡ Ζωή εἶναι χριστιανή, ἐγώ ὅμως εἶμαι Βαπτίστρια!

Το φθινόπωρο του 1956, θυμάται μια ηλικιωμένη κυρία πού ερχόταν συχνά στη Λαύρα, την ώρα της Θείας Λειτουργίας στο ναό των Σπηλαίων και ενώ απάγγελλαν το Πάτερ ημών ακούστηκε από τον πρόναο ένας διαπεραστικός ήχος.

Ό βίαιος αυτός θόρυβος, πού ήταν σα να ακούγονταν πολλές φωνές μαζί, γινόταν όλο και πιο δυνατός. Όλοι γύρισαν το βλέμμα τους προς την πόρτα.

Είχες την εντύπωση πώς στο ναό έμπαινε ένα πλήθος τρελλών. Ή έκπληξη ήταν μεγάλη όταν είδαν μια νεαρή κυρία, πολύ αδύνατη, πού με δυσκολία την κρατούσαν τέσσερις άνθρωποι. 

Μόλις την πλησίασαν στο λείψανο τού άγιου Ιώβ άρχισε να φωνάζει ακόμα πιο δυνατά, ξέφυγε απ’ αυτούς πού την κρατούσαν κι έπεσε μπροστά στο λείψανο γυρίζοντας τά πόδια της.

Με μεγάλη δυσκολία πήραν την αδύναμη κοπέλα, πού την ώρα αυτή είχε μια υπεράνθρωπη δύναμη, και την πήγαν στο Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου την ώρα εκείνη ό στάρετς Ιωσήφ διάβαζε παράκληση μπροστά στον Εσταυρωμένο.

Τά ουρλιαχτά της δυνάμωσαν. Σε μια γωνιά στεκόταν ο σύζυγός της κλαίγοντας.,. 

Ήταν νεαρός και ψηλός και κοίταζε με πόνο δεξιά και αριστερά, παρακαλώντας τούς πιστούς: