Ἅγιος Ἰώβ της Οὐγκλέα, ὁ πρῶτος σύγχρονος ἅγιος ἀπὸ τὸ Μαραμοῦρες –

- Άγιος Ιώβ της Ουγκλέα, ο πρώτος σύγχρονος άγιος από το Μαραμούρες –

15 Ιουλίου

- 60 χιλιόμετρα από το Σιγκέτου Μαρματούρε, στο «Μικρό Μαραμούρε» στη δεξιά πλευρά του ποταμού Τίσα, βρίσκονται τα ολόκληρα και ευωδιαστά λείψανα του Αγίου Ιώβ της Ουγκλέα.

- Λίγοι γνωρίζουν, ωστόσο, ότι ο Άγιος, που αγιοκατατάχθηκε το 2008 από την Εκκλησία της Ουκρανίας, είναι γιος του Μαραμούρε. Στην πραγματικότητα, ο Άγιος Ιώβ της Ουγκλέα είναι ο πρώτος σύγχρονος άγιος που αναφέρεται στο Συναξάρι.

Στις 22 Οκτωβρίου 2007, ένα πλήθος ηγουμένων, αρχιερέων, ιερέων, μοναχών και πιστών εκταφούσε το σώμα του Ίωνα Κοντρέα.

- Ξαφνικά, ακούστηκαν κραυγές χαράς: «Σταυρός! Ολόκληρο!». Το σώμα βρέθηκε ακέραιο και ευωδιαστό. Τα ιερά λείψανα ανέδιδαν ένα ευχάριστο άρωμα φρεσκοκομμένων λουλουδιών. Ένα χρόνο αργότερα, ο Ιωάννης Κοντρέα έγινε ο Άγιος Ιώβ της Ουγκλέα. Η αγιοκατάτατξη έλαβε χώρα στις 18 Σεπτεμβρίου 2008.

Ὁ Ἅγιος μοναχὸς Ἰωσὴφ (1928-2004) ἀνακαλύφθηκε μὲ ἄθικτα λείψανα στὸ Ράντενι, στὴν κομητεία Νεάμτ.

Ο σεβάσμιος μοναχός Ιωσήφ (1928-2004) ανακαλύφθηκε με άθικτα λείψανα στο Ράντενι, στην κομητεία Νεάμτ.

Σεβασμιώτατος Σχημα μονάχος Ιωσήφ (1928-2004)

Ερμιτάζ Αγίας Παράσχεβα, Ραντένι, κομητεία Νεάμτ

Ο Ιωσήφ από το Ράντενι, Νεάμτ, ήταν μοναχός μόνο για τρεις εβδομάδες, αφού έζησε μια αμαρτωλή ζωή. Βρέθηκε άφθαρτος 7 χρόνια μετά την ταφή του, στις 7 Νοεμβρίου 2011.

Οι άγιοι θεωρούνταν πάντα από τους απλούς ανθρώπους ως φίλοι του Θεού. Σε ποιον μπορεί κανείς να απευθυνθεί με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, μέσα σε έναν ορισμένο πόνο, από έναν στενό φίλο του Κυρίου; Η ζωή αυτών των ανθρώπων που έφτασαν στην αγιότητα ήταν τις περισσότερες φορές παρόμοια με αυτή που ζούμε εμείς οι ίδιοι: γεμάτη αμαρτίες, πτώσεις και δάκρυα πόνου. Αλλά αυτό που έκανε τη διαφορά μεταξύ του αμαρτωλού ανθρώπου και του ευσεβούς αγίου ήταν η μετάνοια. Όχι η μετάνοια που είναι μακρόχρονη, αλλά βαθιά στην εμπειρία. Ακόμα και μια στιγμή, ένα ειλικρινές λεπτό μετάνοιας, έχει συχνά κάνει τον αμαρτωλό άνθρωπο να γίνει ένας άγιος που αγαπήθηκε από τον Θεό. Οι ζωές που είναι γεμάτες αμαρτίες και αδυναμίες των αγίων πρέπει να είναι ένα μέσο ενδυνάμωσής μας, και σε καμία περίπτωση ένα μέσο αμφιβολίας. Το γεγονός ότι ένας άγιος πέρασε ό,τι περάσαμε κι εμείς, ή ακόμα πιο συγκεκριμένα: είχε αμαρτίες που έχουμε κι εμείς, μας κάνει πνευματικά πολύ κοντά τους. Κοιτάξτε τις αδυναμίες των αγίων και θαυμάστε πόσο δυνατά ανήλθαν στην αγιότητα! Τι θα μπορούσε να είναι πιο χρήσιμο σε έναν Ορθόδοξο Χριστιανό που αναζητά απτά στοιχεία από έναν άγιο που ανακαλύπτεται στις μέρες μας, άφθαρτο μετά από τόσα χρόνια από την ταφή;

Ο άγιος για τον οποίο μιλάμε είναι κάποιος που είναι ακόμα ζωντανός. Είναι ακόμα ζωντανός, επειδή μας βοηθάει ακόμα. Είναι ακόμα ζωντανός, επειδή προσεύχεται για εμάς. Είναι ακόμα ζωντανός, επειδή ο Θεός έχει κανονίσει ένα θαύμα μαζί του. Ένα θαύμα που μπορούμε να δούμε με γυμνό μάτι... Τώρα είναι ένας αξιόπιστος φίλος στον παράδεισο, και η χαρά των Χριστιανών πρέπει να είναι τεράστια ακριβώς επειδή η εμφάνιση ενός νέου αγίου είναι ένα νέο σκαλοπάτι που μπορούμε να ανέβουμε στο μονοπάτι προς τη σωτηρία, στο μονοπάτι προς τον Θεό.

Ὁ μακαριστὸς ἡγούμενος Ἄρχιμ. Σεραφεὶμ τῆς Ι.Μ.Αγίου Σάββα στὰ Ἱεροσόλυμα ἐνώπιον τῆς Λάρνακας τοῦ Ὁσίου.

Ο μακαριστός ηγούμενος Αρχιμ. Σεραφείμ της Ι.Μ.Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα ενώπιον της Λάρνακας του Οσίου .

Από neilosmonaxos instagram

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_163.html

Ὁσίου Στεφάνου του Χωρηβίτη- Σιναΐτη(+13 Ἰουλίου)

Άγνωστος για τους περισσότερους ο Όσιος Στέφανος.

Αναμφισβήτητα η έρημος του Σινά αποτελεί μια δεξαμενή αγιότητος. Αυτή η δεξαμενή ανέδειξε και τον Όσιο Στέφανο τον Σιναΐτη !

Στο έβδομο κεφάλαιο της Κλίμακος ο Άγιος Ιωάννης μας αναφέρει για τον Όσιο Στέφανο τον Σιναΐτη το γνωστό μας από το αλώβητο και άφθαρτο σκήνωμα του, που φυλάσσεται ως θησαυρός για αιώνες τώρα στο οστεοφυλάκιο της μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.

Ὁ Πατριάρχης Τύχων κοιμήθηκε τήν 25η Μαρτίου(7/4) 1925, δηλητηριασμένος ἀπό πράκτορες τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας

Ὁ Πατριάρχης Τύχων κοιμήθηκε τήν 25η Μαρτίου 1925, δηλητηριασμένος ἀπό πράκτορες τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας (κατά τήν ὁμολογία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ).

Δύο ἡμέρες πρίν, τήν Κυριακή 23η Μαρτίου, τέλεσε τήν τελευταῖα του Θεία Λειτουργία καί χειροτόνησε τόν Ἐπίσκοπο Ἐφραίμωβ Σέργιο (ἔπειτα Ἐπίσκοπο Μπουζουλούκ, Ἱερομάρτυρα, ὁ ὁποῖος κατασπαράχθηκε ζωντανός ἀπό ἀρουραίους ! τό 1930). Τά τελευταῖα του λόγια ἦταν: “Ἡ νύχτα θά εἶναι βαθειά καί θά διαρκέσει πολύ” (κατά τόν διακονητή του Κωνσταντῖνο Panshkevich).

Ὁ Ζελένσκυ κακοποιεῖ καὶ τὴ Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία!

Πρεσβύτερος

π. Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος

Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

τηλ. 6945-377621, agotsopo@gmail.com

Πάτρα 28 . 3 . 24

Ο Ζελένσκυ κακοποιεί και τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία!

Με αισθήματα ιερής οργής και αγανάκτησης οι Ορθόδοξοι σε όλο τον κόσμο παρακολουθούμε τη βεβήλωση των ιερών Λειψάνων, των δεκάδων άφθαρτων Ιερών Λειψάνων, της Λαύρας του Κιέβου από το καθεστώς Ζελένσκυ.

Όπως καταγγέλλει το ελληνικό Παράρτημα της Ένωσης Ορθοδόξων Δημοσιογράφων (ΕΟΔ) (https://eeod.gr/omologia-pistews/83500-oi-frikaletites-ton-neokommounistn-sti-lara) το Υπουργείο Πολιτισμού της Κυβέρνησης Ζελένσκυ όρισε Επιτροπή μελέτης για «να αξιολογήσει την ιστορική και επιστημονική τους αξία, καθώς και να καταρτίσει καταλόγους αντικειμένων που εμπίπτουν στον ορισμό των πολιτιστικών αξιών»!

Έτσι, σήμερα το πρωί, την παραμονή της δεύτερης επετείου (29.3.2023) εκδίωξης της κανονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (υπό υπό τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Ονούφριο) από το ιστορικό Μοναστήρι της Λαύρας του Κιέβου, η Επιτροπή πήγε στη Λαύρα συνοδευόμενη από την αστυνομία και την SBU (Ουκρανικές Μυστικές Υπηρεσίες) και με αλυσοπρίονο έκοψε τις κλειδαριές.

Σπάνια φωτογραφία τῆς μοναχῆς Βαρβάρας Γιακοβλεβνα.

Η μοναχή Βαρβάρα Γιακοβλεβνα ακολούθησε την Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα, μέ τήν θέλησή της, στό μαρτύριο και ήταν από τις πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς.

Τη νύχτα της 18ης Ιουλίου 1918 οι Μπολσεβίκοι τις μετέφεραν(μαζί με τον τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ και τους πρίγκηπες Ιβάν,Κωνσταντίνο και Γεώργιο Ρομανώφ. σ'ένα παλιό εγκαταλελειμένο ορυχείο,σε απόσταση 12 χιλιομέτρων στο Νίζνια Σελίνσκαια.Τους κατέβασαν για να πυροβολήσουν τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς,ενώ τους υπόλοιπους, με δεμένα μάτια,τους πέταξαν στο βάθος του ορυχείου.Έπειτα οι δολοφόνοι πέταξαν χειροβομβίδες.

Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η τοῦ ἰδίου μηνός. Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ!

Ἡ λάρνακα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα εἶναι κενὴ καὶ στέκει στὴν θύρα...

Η λάρνακα του Αγίου Σπυρίδωνα είναι κενή

59 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐπανακομιδὴ τοῦ ἀφθάρτου λειψάνου τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου

Τήν 13ην/26ην Ὀκτωβρίου ,τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἑορτάζει τήν ἑορτήν τῆς ἐπανακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου.

Ἀπὸ τὸν πανηγυρικὸ λόγο εἰς τὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα τὸν Θαυματουργόν, τοῦ κληρικοῦ καὶ μεγάλου διδασκάλου τοῦ γένους Νικηφόρου Θεοτόκη,

Ενα μικρό απόσπασμα, πολύ χαρακτηριστικό, από τον Πανηγυρικό Λόγο εις τον Άγιο Σπυρίδωνα τον Θαυματουργόν, του κληρικού και μεγάλου διδασκάλου του γένους Νικηφόρου Θεοτόκη, που εκφώνησε στην εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος στον ομώνυμο ναό του στην Κέρκυρα τα μέσα του 18ου αιώνα:
«Πέντε φορές τον κάθε χρόνον το λιτανεύομεν (το ιερόν Σκήνος) όρθιον, το
τριγυρίζομεν μέσα εις την εκκλησίαν του, το περιφέρομεν εις όλην την πόλιν, και το
κινούμεν με κάθε κίνησιν.
Κάθε ημέραν σχεδόν ανοίγει η λάρναξ, μέσα εις την οποίαν ευρίσκεται, δια να προσκυνούσιν οι ευλαβείς προσκυνηταί.

Ὅτὰν οἱ ''Προκοπιανοί'' ὀργάνωσαν τὴν «ἀπαγωγὴ» τοῦ Ἁγ.Ιωάννη τοῦ Ρώσου

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΟΣ

ΔΙΗΓΗΣΗ....

 

1924, Προκόπι Καππαδοκίας Μικρᾶς Ἀσίας δύο χρόνια μετὰ τὴν καταστροφὴ στὴν ἐπίσημη ἀνταλλαγή των πληθυσμών Ἑλλάδος-Τουρκίας, πῆραν τὸ Ἱερὸ Λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ρώσου, ἄλλα κειμήλια τῆς Ἐκκλησίας καὶ λιγοστὰ πρὸσωπικά τοὺς εἴδη καὶ ξεκίνησαν γιὰ τὸ δρόμο τῆς ξενιτειᾶς.

Ἀπὸ τὴν Καισάρεια στὴ Μερσίνα.

Ἀπὸ τὸ λιμάνι τῆς Μερσίνας μὲ τὸ πλοῖο «Βασίλειος Δεστούνης» ποὺ ναυλώθηκε μὲ ἔξοδα τῆς οἰκίας Παπαδοπούλου, μεταφέρεται στὴν Χαλκίδα.

Ὅταν ἦρθαν οἱ κάτοικοι τοῦ Προκοπίου στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀποβιβάστηκαν στὴν Χαλκίδα φέρνοντας μαζὶ καὶ τὸ ἄφθαρτο σκήνωμα τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου, τὸ σκήνωμα τοποθετήθηκε στὸν κοιμητηριακὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου στὴν Χαλκίδα (στὴν δεξιὰ πλευρά, ἐκεῖ ποὺ σήμερα βρίσκεται μαρμάρινο προσκυνητάρι μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Ὁσίου).

Οἱ Προκοπιανοὶ μοιράστηκαν στὴν Χαλκίδα, στὸ Μακρυμάλι καὶ στὸ Νέο Προκόπι (Ἀχμέταγα).

Τὸ ἄφθαρτο σκήνωμα τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας...

Το άφθαρτο σκήνωμα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας φυλάσσεται στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Φαναρίου Κωνσταντινουπόλεως.

Φυλάσσεται σε μία αργυρή λάρνακα στο παρεκκλήσιο της Παμμακαρίστου του Πατριαρχικού Ναού, επάνω σε μια μαρμάρινη βάση δίπλα στα σκηνώματα των αγίων Σολομονής και Θεοφάνους, της πρώτης συζύγου του Αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ´ του Σοφού.

https://proskynitis.blogspot.com/2024/09/blog-post_39.html

Τὸ δεξὶ χέρι τῆς Ἁγίας Παρθενομάρτυρος Ἐλπίδας

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους

https://proskynitis.blogspot.com/2024/09/blog-post_322.html

O Μητροπολίτης Ζαχουμίου -Ἐρζεγοβίνης τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας Λεόντιος καὶ τὸ ἄφθαρτο λείψανό του

Το 2010 το λείψανο του Μητροπολίτη Ζαχουμίου -Ερζεγοβίνης,της Σερβικής Εκκλησίας, Λεοντίου βρέθηκε όταν καθαρίζονταν τα ερείπια της κατεστραμμένης Εκκλησίας στο Μόσταρ.

Κοιμήθηκε το 1888 και ετάφη στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδος.

Τι έγραφε ο σέρβικος τύπος το 2010(όταν και βρέθηκε το λείψανο):

Κατά την πρόσφατη εκκαθάριση των υπολειμμάτων του κατεστραμμένου καθεδρικού ναού στο Μόσταρ, προκειμένου να τον αποκαταστήσουν, οι ιερείς βρήκαν τα άφθαρτα λείψανά του στον τάφο του Μητροπολίτη Ζαχουμίου-Ερζεγοβίνης Λεόντιου Ραντούλοβιτς, ο οποίος ισοπεδώθηκε μαζί με την εκκλησία πριν από 18 χρόνια[1992].

Το σώμα του Μητροπολίτη, που θάφτηκε πριν από 122 χρόνια, σώζεται πλήρως και τα άμφια όπως και το εγκόλπιο με την Παναγία είναι άθικτα. Πολλοί πιστοί που έρχονται να προσκυνήσουν τα λείψανα λένε ότι μια ιδιαίτερη ευωδιά απλώνεται στην εκκλησία.

Δεν θα μπορούσαμε να λάβουμε μεγαλύτερη ευλογία από αυτή στην αρχή της ανακαίνισης του Καθεδρικού Ναού της Αγίας Τριάδας. Βρήκαμε το σώμα του πλήρως διατηρημένο, δεν αποσυντέθηκε παρόλο που ο τάφος ήταν εμποτισμένος με νερό. Και τα ρούχα είναι σχεδόν ανέγγιχτα – λέει ο ιερέας της ενορίας του Μόσταρ Radivoje Krulj.

Ἕνα θαυμαστὸ καὶ ὄχι παράδοξο γιὰ τὴν ἀπεριόριστη λογικὴ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὴν περιορισμένη ἀνθρώπινη λογική, φαινόμενο

ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΒΙΡ (30 Αυγούστου): Το λείψανό του παραμένει τελείως άφθαρτο εδώ και 486 χρόνια!

Ένα θαυμαστό και όχι παράδοξο για την απεριόριστη λογική του Θεού, αλλά μόνο για την περιορισμένη ανθρώπινη λογική, φαινόμενο:

Το λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ, ο οποίος εορτάζει στις 30 Αυγούστου, παραμένει εδώ και 486 χρόνια (κοιμήθηκε το 1533) τελείως άφθαρτο.

Και παρά την προσπάθεια επί κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρωσία να βεβηλωθεί, διατηρήθηκε ανέγγιχτο. Και όταν κάνουμε λόγο ότι είναι τελείως άφθαρτο, εννοούμε ότι δεν έχει χάσει το φυσικό του χρώμα, ούτε την ελαστικότητα του και διατηρεί ακόμη και τους μυς, το λίπος και τον υποδόριο ιστό.Και φυσικά θαυματουργεί… Αλλά για να συμβεί αυτό, προηγήθηκε η ταπείνωσή του και η υποταγή του στο θείο θέλημα.

Από τα 19 του χρόνια, γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου του 1448 στα μέρη του Νοβγκορόντ της Ρωσίας, μόνασε στη Μονή Βαλαάμ και μάλιστα οδήγησε στο μοναχισμό και τους δύο γονείς του.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Τη σάρκα του όχι μόνο δεν την έκανε είδωλο του εγώ του, όχι μόνο δεν την παραχάιδεψε, όχι μόνο δεν την άφησε να αποθρασυνθεί, αλλά σχεδόν την κατήργησε. Της είπε ένα μεγάλο όχι και δεν της επέτρεψε ούτε στιγμή να κατακτήσει έδαφος και υπεροχή κατά του πνεύματος.

Δέκα ολόκληρα χρόνια τα πέρασε σιωπηλός και με ελάχιστη τροφή σ’ ένα νησάκι. Και άλλα επτά, στις όχθες μιας λίμνης τρώγοντας μόνο χόρτα και έχοντας να αντιμετωπίσει τις σωματικές ασθένειες και το ανυπόφορο κρύο.

π. Ἠλίας Λακατουσοῦ, Ὁμολογητὴς τοῦ Χριστοῦ!!!!

π. Ηλίας Λακατουσού, Ομολογητής του Χριστού

Με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στις 11–12 Ιουλίου 2024, αγιοκατατάχθηκαν 16 άγιοι του Θεού που έλαμψαν με την αγιότητα της ζωής στον εικοστό αιώνα. Ένας από αυτούς είναι ο ιερέας Ilia Lecatushu, ο οποίος στο εξής θα ονομάζεται ιερατικός εξομολογητής Ilia Lecatushu και η μνήμη του θα εορτάζεται στις 22 Ιουλίου.

Όσοι δεν φοβόντουσαν να ομολογήσουν τον Θεό ακόμη και κάτω από το φόβο του πιο σκληρού μαρτυρίου, έλαμπαν σαν λαμπεροί λύχνοι κατά την εποχή του άθεου διωγμού του εικοστού αιώνα. Το αίμα των μαρτύρων κύλησε τότε, όπως και στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού.

Στη Ρουμανία, οι διώξεις των πιστών έπληξαν σκληρά και την Εκκλησία. Επίσκοποι, ιερείς και λαϊκοί με τίμημα τη ζωή τους υπερασπίστηκαν τον μεγαλύτερο θησαυρό - την ορθή πίστη. Πολλοί μεγάλοι ομολογητές, πολλοί μεγάλοι θεολόγοι πέρασαν από την κόλαση των φυλακών. Και αντί να γονατίσουν, βγήκαν από τις δοκιμασίες ακόμα πιο δυνατοί, πιο έμπειροι, έτοιμοι να κηρύξουν την αληθινή πίστη.

Στον οικοδεσπότη τους, ο πατέρας Ilia Lacatushu ξεχωρίζει. Όλη του η ζωή ήταν αφιερωμένη στον Θεό. Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1909 στο χωριό Krepeturile της κομητείας Valcea, σε οικογένεια ευσεβών πιστών. Οι γονείς του, Marin και Maria Lacatushu, δεν εγκατέλειψαν τον ναό όπου ο πατέρας του ήταν ψάλτης. Τα παιδικά χρόνια που πέρασε ο μικρός Ηλίας στο χωριό, η ομορφιά του κόσμου της αγροτικής ζωής, άνοιξε την καρδιά του στον Θεό και ακόμη και τότε ήθελε να Τον υπηρετήσει με όλο του το είναι.

Το 1922–1930 σπούδασε στο Σεμινάριο του Αγίου Νικολάου στην πόλη Valcea και ήδη εκεί ανακαλύφθηκαν οι εξαιρετικές του ικανότητες. Το 1930–1934 σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, όπου οι δάσκαλοι ήταν εξέχουσες θρησκευτικές προσωπικότητες εκείνης της εποχής. Τον Μάρτιο του 1931 παντρεύτηκε τη δασκάλα Ecaterina Popescu, με καταγωγή από το χωριό Cordesti της κομητείας Gorj. Τον Σεπτέμβριο του 1934, χειροτονήθηκε ιερέας και στάλθηκε στην ενορία στο χωριό Osica de Jos, στην κομητεία Olt, και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο χωριό Buicesti, στην κομητεία Mehedinti. Όλα αυτά τα χρόνια ο ιερέας έκανε μια ήρεμη ζωή, αφιερώνοντας όλες του τις δυνάμεις στην ιερατική του αποστολή και την οικογένειά του, που ευλογήθηκε από τον Θεό με πέντε παιδιά.

Ὁ π. Σεραφεὶμ ὁ Κυθήριος καὶ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Σάββα

Ο μακαριστός π. Παντελεήμων με τον Γέροντά του π. Σεραφείμ τον Κυθήριο,

Ἡγούμενο της Λαύρας Ἁγ. Σάββα της Παλαιστίνης επί πολλά έτη .

Όπως διηγείτο , όταν αξιώθηκε και πήγε στην Ιταλία να παραλάβει το τίμιο και άφθορο λείψανο του Αγίου Σάββα ,όταν άρχισε να ξεντύνει τον Άγιο για να Του φορέσει τα Ορθόδοξα άμφια,ο Άγιος Σάββας σήκωσε τα χέρια του μόνος Του θαυματουργικά .

Η φώτο του αειμνήστου π. Σεραφείμ είναι μερικές ώρες προτού αναχωρήσει για την Βασιλεία των Ουρανών .

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/08/blog-post_84.html

Τό ἄφθαρτο λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χοζεβίτου κατά τήν ἡμέρα τῆς ἀνακομιδῆς του

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΟΥ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΟΖΕΒΙΤΗΣ εκοιμήθη την 5η Αυγούστου 1960 σε ηλικία μόλις 47 ετών, λόγῳ της κλονισμένης υγείας του.

Η κοίμησίς του, την οποία είχε προείπει, υπήρξε οσιακή.

Λίγα ακριβώς λεπτά μετά τη Θεία Κοινωνία, όπως περιέγραψε αυτόπτης μάρτυς, ο ήδη μακαριστός π. Βασίλειος Βακράς.

ΟΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ο ΣΙΝΑΙΤΗΣ 1500 ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΣΙΝΑ

Ο Όσιος Στέφανος για (40) ολόκληρα χρόνια, έζησε στην έρημο του Σινά, με ακατάπαυστα δάκρυα και κατάνυξη. Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο σε στάση προσευχής, καθήμενος με ελαφρώς γερμένο προς τα κάτω το κεφάλι, ντυμένος με το ευτελέστατο ασκητικό του τριβώνιο και το κομποσκοίνι της αδιάλειπτης προσευχής, στα άγια δάχτυλα του.

«Ἡ θαυμαστή ἀφθαρσια τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε»

Η θεόθεν απόδειξις της αγιότητος του Αγίου Ενδόξου Ιερομάρτυρος, Γρηγορίου του Ε΄, Πατριάρχου Κων/πόλεως, τον οποίον η Αγιωτάτη ημών Εκκλησία, δια Συνοδικής Πράξεως Αυτής της 8ης Απριλίου 1921, ενέγραψε εις τας δέλτους των Αγίων της αμωμήτου ημών πίστεως, είναι η θαυμαστή αφθαρσία του μαρτυρικού του λειψάνου.

Η άφθαρτος και ακήρατος διατήρησις του ιερού λειψάνου του Αγίου Ενδόξου Ιερομάρτυρος, Γρηγορίου του Ε΄, Πατριάρχου Κων/πόλεως, ο οποίος δια της αρνήσεως της αλλαξοπιστίας του και της σωτηρίας της ζωής του και δια την ομολογίαν της πίστεως και «διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί τήν μαρτυρίαν τοῦ Ἀρνίου ἥν εἶχε», είναι η αιτία της αναγνωρίσεως, παρά της συνειδήσεως της Εκκλησίας, της αγιότητός του.[....]

Οὕτω κατά τόν ἐπιτάφιον πρός τόν Πατριάρχην λόγον του (19 Ἰουνίου 1821) ὁ σοφός κληρικός Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονόμων ἔλεγε: “Πολλαί πόλεις καί χῶραι καί πρώην εὐλογήθησαν, ἐκλεχθεῖσαι θεόθεν εἰς ξένων ἁγίων λειψάνων οἰκητήρια. Τάς Λιπάρας ἐδιάλεξεν εἰς πρόσκαιρον κατοικίαν τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ λειψάνου ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας. Εἰς τήν νῆσον τῶν Κορυφῶν διεύθυνε τάς τρίβους αὐτοῦ διά θαλάσσης ὁ θεοφόρος Ἅγιος Σπυρίδων. Καί ὁ ἱερός Γρηγόριος ἐξελέξατo τήν Ὀδησσόν... Δοξάζου, λοιπόν, ἀείμνηστε Γρηγόριε, καί εἰς τήν γῆν, καθώς καί εἰς τούς οὐρανούς. Ἀναπαύου τό μέν ἱερόν σου λείψανον εἰς τήν Ὀδησσόν, τήν δ’ ἁγίαν σου ψυχήν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἐκεῖ μετά τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ καί πάντων τῶν Ἁγίων ἱεραρχῶν, ἐκεῖ ἔμπροσθεν εἰς τόν θρόνον τοῦ Ἀρνίου, ἐνδεδυμένος τήν λευκήν τῆς ἀθωότητος στολήν, τήν ὁποίαν ἐλεύκανας διά τοῦ αἵματος τοῦ Ἀρνίου καί αἵματος τοῦ μαρτυρίου σου, κράτει τόν φοίνικα τῆς νίκης καί δοξολόγει τῆς δόξης τόν Κύριον”.