Η Γνησιότης του Παναγίου Τάφου
Αρχιμ. Τίτου Κ. Χορτάτου, Ιεροκήρυκος
ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ ανεκινήθη θέμα, εκ του μη όντος, εκ ξένων προς την καθόλου χριστιανικήν παράδοσιν και δη και αυτην της Σιωνίτιδος Μητρός των Εκκλησιών, περί της γνησιότητας του Παναγίου Τάφου.
Εις απάντησιν των σων ελέχθησαν και εγράφησαν θεωρώ σκόπιμον ίνα, συμφώνως ταις πηγαίς, σημειώσω τα εξής, όχι βεβαίως ότι χρειάζονται αποδείξεις περί της γνησιότητας του Τάφου του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, αλλά ως απάντησιν των -όσων κακοβούλως και ανιστορίτως λέγονται.
Ο Τόπος των αγίων Παθών, της τριημέρου Ταφής και της ένδοξου Αναστάσεως ευρίσκεται βεβαίως εις το κέντρον της πόλεως Ιερουσαλήμ από της εποχής του Αδριανού. Τούτο κατανοείται, εάν λάβωμεν υπ όψιν μας την μετά Χριστόν ιστορική διαδρομή της Αγίας Πόλεως. Το 70 μ.Χ. η Ιερουσαλήμ κατεστράφη υπό του Τίτου. Ανιδρύθη δ εν μέρει επί Αδριανού κατά τα έτη 136-138, ο οποίος την μετενώμασεν εις Αιλίαν Καπιτωλίναν και την ανέδειξεν ως εθνική πόλιν, απελάσας εξ αυτης τους Ιουδαίους. Ο Τερτυλλιανός μάλιστα λέγει ότι ούτε εις τα «μεθόρια της γης εκείνης επετρέπετο ίνα κατοικώσιν οι Ιουδαίοι» (Τιμοθέου Θέμελη, Η Ιερουσαλήμ και τα μνημεία αυτης, Ιεροσόλυμα 1928, σελ. 197).
