Μὴ προσπαθῆς νὰ λύσης κάποιο δύσκολο πρόβλημα μὲ φιλονεικίες, ἀλλὰ μὲ τὰ μέσα, πολυ ἐπιβάλλει ὁ πνευματικὸς νόμος

Ὁ μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ μέγας νηπτικὸς Ἅγιος, ὁ Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής, γράφει στὸ ἔργο του «Πνευματικὸς Νόμος», πῶς πρέπει ὁ πιστὸς νὰ λύνη τὰ προβλήματά του:

Πειρασμοῦ ἐπελθόντος...

https://proskynitis.blogspot.com/2024/10/blog-post_96.html

Περί πνευματικοῦ νόμου (Ἁγ. Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ), κεφ.41-55, Φιλοκαλία, π. Σάββα Ἁγιορείτου

Περί πνευματικοῦ νόμου (Ἁγ. Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ), κεφ.41-55, Φιλοκαλία, π. Σάββα Ἁγιορείτου, 7-9-2013

 

Τί φρονεῖτε ἐσεῖς οἱ µοναχοί καί λέτε ὅτι πρέπει αὐτούς πού ἀδικοῦν νά µή τούς κρίνουµε; ἤ µέ τί ἀσχολεῖσθε καί ἀπέχετε ἀπό τά αἰσθητά ἔργα;

Αγίου Μάρκου του Ασκητού

Περί των ακουσίων θλίψεων

∆ΙΑΛΟΓΟΣ ΑΣΚΗΤΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΝΟΜΙΚΟ

1. Ρώτησε κάποιος νοµικός ρήτορας ένα Γέροντα ασκητή λέγοντας παρακαλώ να µου εξηγήσετε, γιατί θέλω να µάθω, τί φρονείτε εσείς οι µοναχοί και λέτε ότι πρέπει αυτούς που αδικούν να µη τους κρίνουµε; ή µε τί ασχολείσθε και απέχετε από τα αισθητά έργα[1]; Για τα οποία σας κατηγορώ ευθαρσώς, διότι επαγγέλεστε την έλλειψη κρίσεως που είναι αντίθετη στους νόµους και την αργία που είναι αντίθετη στη φύση. Αν όµως το κάνετε για χάρη κάποιας θεωρίας θέλω να το γνωρίσω, οπότε αναγκαστικά θα σταµατήσω την κατηγορία και θα επαινέσω την αρετή σας.

Ο ασκητής ευχήθηκε κατά πρώτον νοερά και έπειτα είπε έπρεπε φιλοµαθέστατε να τα πληροφορηθείς και να τα µάθεις από τους πλέον έµπειρους, γιατί εµείς είµαστε ακόµα στην τάξη των µαθητών. Επειδή όµως συ ο σοφός κατέφυγες σ' εµάς τους απαίδευτους για να εξακριβώσεις αυτά για τα οποία µίλησες, άκουσε οι µονάχοι δεν προτίµησαν διαφορετικό φρόνηµα απ' αυτό της Εκκλησίας, αλλά αγωνίζονται να κρατούν µε δύναµη το φρόνηµα του Χριστού, σύµφωνα µε τον Απόστολο που λέγει: «Να υπάρχει µεταξύ σας το ίδιο φρόνηµα που είχε κι ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος, αν και ήταν Θεός, δε θεώρησε την ισότητά του µε το Θεό αποτέλεσµα αρπαγής, αλλά τα απαρνήθηκε όλα, πήρε µορφή δούλου και έγινε άνθρωπος». Μάθε λοιπόν ότι η εργασία αυτή είναι δώρον Θεού και πρόξενος της µεγάλης αρετής, εννοώ την ταπεινοφροσύνη. Ο ίδιος ο Κύριος έδωσε εντολή στην Εκκλησία αυτή την εργασία να εργάζεται, λέγοντας: «µην κοπιάζετε για τη φθαρτή τροφή, που προσωρινά συντηρεί, αλλά για την τροφή που τρέφει µόνιµα για την αιώνια ζωή».

Λέγει τότε ο νοµοµαθής λόγιος

Παρακαλώ, ας γνωρίσουµε και εµείς ποιο είναι αυτό το έργο.

Ο ασκητής απάντησε

Ἁµαρτάνουν δηλαδή οἱ ἄρχοντες πού τιµωροῦν ὅσους ἀδικοῦν καί διασώζουν τό δίκαιο ὅσων ἀδικοῦνται;

Αγίου Μάρκου του Ασκητού

Περί των ακουσίων θλίψεων

∆ΙΑΛΟΓΟΣ ΑΣΚΗΤΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΝΟΜΙΚΟ

2. Ακούγοντας αυτά ο νοµικός είπε:

Αµαρτάνουν δηλαδή οι άρχοντες που τιµωρούν όσους αδικούν και διασώζουν το δίκαιο όσων αδικούνται;

Ο Γέροντας απάντησε

∆εν αµαρτάνουν οι δικαστές, αλλά εκείνοι που τους παραδίνουν και δεν εµπιστεύονται στο Θεό. Πρώτα-πρώτα κάθε τι που τους συµβαίνει, είναι επακόλουθο των δικών τους κακών που τους έλκει σε µετάνοια και όχι σε αντίσταση[2]. Ύστερα, ακόµα και αν αδικήθηκαν, έπρεπε να συγχωρέσουν το τυχόν πληµµέληµα σ' αυτόν που τους αδίκησε, γιατί άκουσαν τον Κύριο που είπε «άφετε και αφεθήσεται υµίν» και να µη κάνετε µε την ανθρώπινη εκδίκηση ασυγχώρητα τα δικά σας κακά[3]. Ο Απόστολος λέγει «οι άρχοντες δεν προκαλούν φόβο σ' όποιον κάνει το καλό, αλλά σ' όποιον κάνει το κακό». ∆εν αναγκάζουν τους πιστούς και ευλαβείς να κατηγορούν όσους τους αδικούν, ούτε τους ανεξικάκους καταγγέλουν επειδή δεν χρησιµοποιούν τα δικαστήρια όταν αδικούνται. Απλά και µόνον παρέχουν την εκδίκηση σ' όσους επιθυµούν. Εκείνους όµως που για χάρη του Θεού δείχνουν µακροθυµία, τους τιµούν και τους αποδέχονται ως περισσότερο συνετούς. Όπως λοιπόν όσους δεν θέλουν να λύνουν τις διαφορές τους δικαστικώς δεν τους σύρουν µε τη βία, παρόµοια δεν αµαρτάνουν όταν αποδίδουν το δίκαιο σ' εκείνους που καταγγέλουν κάποιον. Γι' αυτό πρέπει, σοφώτατε, µετά τους λόγους και τους νόµους τους εκτός Εκκλησίας να διδαχθείς και τον πνευµατικόν νόµον, να αναλάβεις τους κόπους για χάρη της ευσέβειας και να φθάσεις να υποµένεις ως δικά σου τα επερχόµενα θλιβερά[4], γιατί χωρίς αυτά δεν µπορεί κάνεις να γίνει αληθινά σοφός.

Συνεχίζεται

[2]. Κάθε τι που µας συµβαίνει, κάθε θλίψη και αδικία, είναι επακόλουθο των δικών µας κακών. Σε άλλο λόγο του ο άγιος Μάρκος είναι πιο σαφής. «Αι επερχόµεναι, θλίψεις τοις ανθρώποις - είναι γεννήµατα- των ιδίων κακών» (Περί των οιοµένων § 9, σ. 132). Γι' αυτό προτρέπει να µην κατηγορούµε τους άλλους ανθρώπους ως αίτιους, για τις συµφορές που µας συµβαίνουν (Περί των οιοµένων § 53, σ. 146).

«Οἱ πειρασμοὶ ποὺ μᾶς ἔρχονται ἀναπάντεχα, εἶναι θεία οἰκονομία»,Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

 

«Οἱ πειρασμοὶ ποὺ μᾶς ἔρχονται ἀναπάντεχα, εἶναι θεία οἰκονομία»

Ἀββᾶ Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ, Τὰ 226 κεφάλαια περὶ αὐτῶν ποὺ νομίζουν ὅτι δικαιώνονται ἀπὸ τὰ ἔργα τους, Φιλοκαλία Τόμος Α’

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 21/2/22

 Οἱ πειρασμοὶ ποὺ ἀπροσδόκητα μᾶς συμβαίνουν, λέγει ὁ Ἀββᾶς Μάρκος ὁ Ἀσκητὴς στὸ σύγγραμμά του Περὶ τῶν οἰομένων ἐξ ἔργων δικαιοῦσθαι, δηλαδὴ περὶ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι δικαιώνονται ἀπὸ τὰ ἔργα - αὐτὸ τὸ σύγγραμμα ποὺ ὑπάρχει στὴ Φιλοκαλία καὶ ὅπως εἴπαμε εἶναι τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ-  σ’ αὐτὸ τὸ σύγγραμμα λέγει ὁ Ἀββᾶς Μάρκος ὅτι οἱ πειρασμοὶ ποὺ ἀπροσδόκητα μᾶς συμβαίνουν, μᾶς διδάσκουν διὰ τῆς θείας οἰκονομίας νὰ εἴμαστε φιλόπονοι καὶ μᾶς ἕλκουν στὴ μετάνοια χωρὶς νὰ θέλουμε.

«Οἱ ἀπροσδοκήτως συμβαίνοντες ἡμῖν πειρασμοί, οἰκονομικῶς ἡμᾶς φιλοπόνους διδάσκουσιν εἶναι, καὶ μὴ βουλομένους εἰς μετάνοιαν ἕλκουσιν», μᾶς λέγει ὁ Ἀββᾶς Μάρκος· αὐτοὶ οἱ πειρασμοὶ δηλαδὴ ποὺ ἔρχονται ξαφνικά, χωρὶς νὰ τοὺς προσδοκοῦμε, χωρὶς νὰ τοὺς περιμένουμε, οἱ διάφορες θλίψεις καὶ δοκιμασίες ποὺ εἶναι ἀκούσιες. Αὐτοὶ οἱ πειρασμοὶ καὶ αὐτὲς οἱ δοκιμασίες μᾶς διδάσκουν διὰ τῆς θείας οἰκονομίας νὰ εἴμαστε φιλόπονοι. Νὰ ἀγαπήσουμε δηλαδὴ τὸν κόπο γιὰ τὸν Θεό, τὸν πόνο γιὰ τὴν ἀρετή, καὶ μᾶς ἕλκουν στὴν μετάνοια καὶ χωρὶς νὰ θέλουμε. Εἶναι μία ἔκτακτη θὰ λέγαμε βοήθεια τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Καὶ τί μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτοὶ οἱ πειρασμοί; Μπορεῖ νὰ εἶναι κάτι ἐξωτερικό, μία ἀδικία ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο, μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ κάτι ἐσωτερικό. Γι’ αὐτὸ ἀφήνει ὁ Θεὸς τοὺς ἁγίους Του, μᾶς λέγει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος, γι’ αὐτὸ ἀφήνει ὁ Θεὸς τοὺς ἁγίους Του νὰ δοκιμάσουν κάθε λύπη· γιὰ νὰ ἀποκτήσουν πείρα καὶ νὰ βεβαιωθοῦν γιὰ τὴ βοήθειά Του, καὶ γιὰ τὸ πόσο προνοεῖ καὶ νοιάζεται γι’ αὐτούς. Ὅποιες θλίψεις καὶ δοκιμασίες καὶ πειρασμοί, μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ στερήσεις καὶ αὐτῶν ἀκόμα τῶν σωματικῶν καὶ ἀναγκαίων πραγμάτων γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ σώματος, ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ δεχόμαστε μὲ χαρά, γιατὶ εἶναι φανέρωση τῆς στοργικῆς πρόνοιας του Θεοῦ, ἔτσι ὥστε νὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ πληρέστερη καὶ τελειότερη καὶ πιὸ ὁλοκληρωμένη μετάνοια.

Ἀφήνει ὁ Θεὸς λοιπὸν τοὺς Ἁγίους Του, λέει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ, νὰ δοκιμάζουν κάθε λύπη γιὰ νὰ βεβαιωθοῦν γιὰ τὴ βοήθειά Του, γιὰ τὸ πόσο προνοεῖ καὶ νοιάζεται γι’ αὐτούς. Ἑπομένως, πρέπει νὰ τοὺς δεχόμαστε μὲ χαρὰ τοὺς διάφορους πειρασμοὺς ποὺ ἀπροσδόκητα μᾶς ἔρχονται γιατὶ εἶναι ἐργαλεῖο, θὰ λέγαμε, εἶναι μέσο μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς μᾶς διδάσκει τὴ φιλοπονία, τὴν ἀποβολὴ τῆς φιλαυτίας καὶ τὴν ἀποδοχὴ μὲ χαρὰ τῆς λύπης, τῆς θλίψης γιὰ χάρη τῆς ἀρετῆς, γιὰ χάρη τῆς σωτηρίας μας.

Ὅταν σοῦ ἔρθει πειρασμός…

Ἁγίου Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ*

Ἐκεῖνος ποὺ ἀντιστέκεται στὰ σκυθρωπὰ (λυπηρά, δυσάρεστα) ποὺ φέρνει ἡ ζωή, πολεμᾶ χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζει τὴν διαταγὴ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος ποὺ τὰ ἀποδέχεται, γνωρίζοντας καλὰ γιατὶ ἔρχονται καὶ ὅτι ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ προέρχονται, αὐτός, κατὰ τὴν Γραφὴ ὑπομένει τὸν Κύριο[1].

Ὅταν σοῦ ἔρθει πειρασμός, θλίψη καὶ συμφορά, μὴ ζητᾶς γιατὶ καὶ μέσῳ τίνος ἦρθε. Ζήτησε νὰ τὸν ὑποφέρεις μ’ εὐχαρίστηση, χωρὶς λύπη καὶ χωρὶς μνησικακία.

Ἂν δὲν μποροῦμε νὰ βροῦμε εὔκολα ἄνθρωπο ποὺ εὐαρέστησε τὸν Θεὸ... χωρὶς πειρασμούς, πρέπει νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ ὅ,τι μᾶς συμβαίνει.

Περί τῶν αἰτιῶν τῶν πειρασμῶν (Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής)

Κατά τον 5ον αιώνα, την εποχήν του Αγίου Μάρκου του Ασκητού, ανεκινούντο υπό των πάντοτε ανησύχων ψυχών θέματα, ως προς την αιτίαν της υπάρξεως των ηθικών και φυσικών κακών. Η αρχαιότης «έλυσε» το πρόβλημα δια της αποδοχής της ειμαρμένης, εις ην υπετάσσοντο τα πάντα, ακόμη και αυτοί οι Θεοί.

Εις τον Χριστιανισμόν όμως, το πρόβλημα τούτο ελύθη τελεσιδίκως υπό της Εκκλησίας. Η διδασκαλία του Κυρίου και των Αποστόλων και η πνευματική παράδοσις βεβαιούν αυθεντικώς πλέον, ότι τα πάντα τελούν υπό την κατεύθυνσιν του Θεού, είτε ευδοκία είτε παραχωρήσει, κατά το υπό των Θεολόγων Πατέρων καλούμενον προηγούμενον και επόμενον θέλημα του Θεού. Η αποδοχή της διδασκαλίας αυτής, προϋποθέτει, βεβαίως, πίστιν εις τον Θεόν. Άλλως το πρόβλημα μεταφέρεται εις την περιοχήν της φιλοσοφίας, ως θέμα θεοδικίας.

Αλλά τα πιστά μέλη της Εκκλησίας ποικίλουν κατά τον βαθμόν πίστεως. Άλλα πιστεύουν απολύτως εις την Θ. Πρόνοιαν, άλλα αμφιβάλλουν και άλλα απιστούν, ως προς τα αίτια των πειρασμών που υφιστάμεθα.

Ο Άγιος Μάρκος, επόμενος τη πνευματική παραδόσει, δια της πραγματείας του αυτής, αποδεικνύει Γραφικώς, ότι οι συμβαίνοντες πειρασμοί οφείλονται εις την θείαν Δικαιοσύνην «εξ αναδοχής», ήτοι από τα καλά έργα, τας κακάς πράξεις και τους λογισμούς.

Έργον του, συναφές προς την πραγματείαν, είναι και τα 200 «Κεφάλαια» «περί του Πνευματικού νόμου», όστις λειτουργεί εις τα ανθρώπινα, αλλά πιστεύεται και «ελέγχεται» μόνον υπό των εχόντων πνευματικήν όρασιν.

Είναι δε περιττόν να λεχθή ότι η βεβαιότης επί της λειτουργίας του «πνευματικού νόμου», δεν οδηγεί εις παθητικότητα και μοιρολατρείαν, αλλ’ ούτε αίρει την ηθικήν ελευθερίαν μας. Αντιθέτως, μας βοηθεί εις την απελευθέρωσιν εκ των παθών, μας αυξάνει την γνώσιν επί των σχέσεών μας μετά του Θεού και διαθερμαίνει την πίστιν, την ελπίδα, την ευγνωμοσύνην και την αγάπην προς τον απείρως αγαπώντα ημάς Θεόν.

θ.μ.δ.

***

Απόδοσις υπό μ.μ.:

Αδελφοί, ουδείς πειρασμός, εξ όσων μας συμβαίνουν, έρχεται αδίκως εις ημάς, αλλά πάντες συμφώνως με δικαίαν κρίσιν του Θεού. και άλλοι μεν εκ των πειρασμών παραχωρούνται υπό του Θεού δια τας ιδικάς μας αμαρτίας, άλλοι δε δια τας αμαρτίας του πλησίον. Δια τούτο και η Γραφή λέγει, «εις κόλπον επέρχεται πάντα τοις αδίκοις, παρά γαρ Κυρίου πάντα τα δίκαια». Και πάλιν, «πάντα τα έργα Κυρίου μετά δικαιοσύνης». Ωσαύτως και ο Απόστολος Παύλος λέγει, «ο σπείρει έκαστος, τούτο και θερίσει» (Γαλ. 5: 7).

Ὅ,τι εἶναι τό σπίτι γιά τόν ἀέρα, ἔτσι εἶναι καί ὁ νοῦς γιά τή Θεία Χάρη

Ό,τι είναι το σπίτι για τον αέρα, έτσι είναι και ο νους για τη _*Θεία Χάρη*_. Όσο βγάζεις υλικά πράγματα μέσα από το σπίτι, τόσο έρχεται ο αέρας. Και όσο βάζεις πράγματα μέσα στο σπίτι, τόσο φεύγει ο αέρας. 

_*Άγιος Μάρκος ο Ασκητής*_

Στόν καιρό τῆς θλίψεως νά προσέχεις τήν ἐπίθεση τῆς ἡδονῆς ...

Στον καιρό της θλίψεως να προσέχεις την επίθεση της ηδονής .Γιατί τότε γίνεται εύκολα αποδεκτή , επειδή παρηγορεί τη θλίψη .

'Οσιος Μάρκος ο Ασκητής.

https://proskynitis.blogspot.com/2020/08/blog-post_96.html

«Πάντα πώλησον... Μᾶρκον ἀγόρασον»: "πρόσεχε μή ἐπαρθῆς ἐμπαθῶς..."

του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Μάρκου του Ασκητού

11. Πρόσεχε μή επαρθής εμπαθώς, όταν συλλάβης υψηλά νοήματα εκ της Γραφής, δια να μή παγιδευθή ο νους σου μέσα στο πνεύμα της βλασφημίας.

12. Μή προσπαθής να επιλύσης κανένα δύσκολον πνευματικόν πρόβλημα, φιλονεικών με τους έχοντας διάφορον γνώμην. Αλλά να χρησιμοποιής τα μέσα που τους επιβάλλει ο πνευματικός νόμος. Δηλαδή την προσευχήν, την υπομονήν και την απλότητα της ελπίδος.

13. Είναι τυφλός εκείνος που κράζει "Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με" (Λουκ. ιη΄ 3Cool. Ωσαύτως τυφλός είναι και εκείνος πού μή έχων ακόμη πνευματικήν γνώσιν, προσεύχεται σωματικώς.

14. Όταν ο πρώην τυφλός ανέβλεψε και είδε τον Κύριον, δεν τον ωνόμαζε πλέον υιόν Δαβίδ, αλλά υιόν θεού ομολογήσας, προσεκύνησε (Ιωάν. θ΄38).

15. Όταν χύνης δάκρυα είς την προσευχήν σου, πρόσεχε μή υπερηφανευθής, διότι δεν είναι ιδικά σου. Ο Χριστός ήγγισε τα πνευματικά μάτια σου και ανέβλεψες νοερώς.

16. Όστις, μιμούμενος τον τυφλόν, απέβαλε το ιμάτιον της εμπαθείας του, και ήγγισε τον Χριστόν, αυτός καθίσταται ακόλουθός του και κήρυξ των υψηλοτέρων δογμάτων.

17. Η κακία που ανακυκλούται εις τον νούν και μελετάται συνεχώς, αυξάνει την εμπάθειαν της ψυχής. Αντιθέτως, αναιρουμένη δια της εν πράξει εγκρατείας και της εν προσευχή ελπίδος, συντρίβει την καρδίαν.

Ὅπως εἶναι ἀδύνατη ἡ συνύπαρξη φωτιᾶς καί νεροῦ, ἔτσι...

«Όπως είναι αδύνατη η συνύπαρξη φωτιάς και νερού, έτσι είναι ενάντιες η δικαιολογία και η ταπείνωση».

Άγ. Μάρκος ο Ασκητής.

Γιά τή νηστεία. Ἁγίου Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ

Για τη νηστεία.

Αγίου Μάρκου του Ασκητού

Εκείνοι που αρχίζουν την άσκηση και την εκτελούν, και οι νέοι και οι μεγαλύτεροι, έχοντας το σώμα τους δυναμωμένο, χωρίς να φοβούνται ούτε την κούραση, ούτε την ταλαιπωρία, πρέπει με πολλή προθυμία να έχουν διαρκώς αρχηγό τους τη χρησιμότερη και ασφαλέστερη νηστεία. Να τρώνε από καιρό σε καιρό το ψωμί με τη ζυγαριά, και το νερό να το πίνουν με μέτρο, και να χρησιμοποιούν τόσο, ώστε να φεύγουν από το δείπνο πεινασμένοι και διψασμένοι, για να μη εμποδίζονται από την ηδονή των φαγητών να προσφέρουν την αναγκαία υπηρεσία στον Θεό. Γιατί, αν θελήσουμε τρώγοντας να χορτάσουμε, γρήγορα κυριευμένοι από ακηδία θα στραφούμε σε άλλη επιθυμία, και αν την ικανοποιήσουμε και αυτήν τρώγοντας, θα την αποδοκιμάσουμε και αυτήν όπως και την πρώτη και θα την εγκαταλείπουμε. Και δεν μπορούμε, εάν σκεφθούμε μέσα μας επιθυμία ή νηστεία, να επιμείνουμε στην παράκληση χορτάτοι. Τι πιο πολυτελές μεταξύ των τροφών υπάρχει από το μάννα; Κι όμως, μόλις το έφαγε και, χόρτασε ο Ισραηλιτικός λαός, όταν δεν είχε κάτι καλύτερο να επιθυμήσει, επιθύμησε το κατώτερο, σκόρδα και κρεμμύδια, επειδή στον χορτασμό η επιθυμία του άλλου είναι έμφυτη. Εφόσον λοιπόν μόλις χορτάσουμε ψωμί, επιθυμούμε κάτι άλλο, τρώγοντας ψωμί να μη χορταίνουμε, ώστε, επιθυμώντας αυτό, να επιθυμούμε πάντοτε να χορτάσουμε, με σκοπό και τη ζημιά της επιθυμίας να αποφύγουμε, και να επιτύχουμε τη δικαίωση από την εγκράτεια. 

Άλλ’ ίσως πει κάποιος από τους πιο οκνηρούς ως προς τη νηστεία. Μήπως είναι αμαρτία το να τρώγει ο άνθρωπος; Αλλ’ ούτε και εγώ το συμβουλεύω αυτό επειδή είναι αμαρτία. Αλ’ επειδή η αμαρτία αποτελεί επακόλουθο αυτού. Και ο Ισραήλ δεν αμάρτησε επιθυμώντας τα σκόρδα και τα κρεμμύδια, αλλά με την επιθυμία, μιλώντας άσχημα εναντίον του Θεού, ασέβησε. Γιατί είπε- «Μήπως μπορεί ο Θεός να στρώσει τραπέζι στην έρημο;». Και όταν τους ετοιμάσθηκε το τραπέζι, τότε εκδηλώθηκε η οργή του Θεού μεταξύ τους, και σκότωσε, δένοντας τους χειροπόδαρα, τους αρχηγούς τους, για να μη επιθυμήσουν πάλι ζώντας άλλη τροφή, και επαναστατήσουν πάλι εναντίον του Ύψιστου, και εξολοθρευθούν και οι υπόλοιποι από αυτούς.

Τί θά ἀνταποδώσω στόν Κύριο γιά ὅλα ὅσα μέ ἔχει εὐεργετήσει;

Λοιπόν την αρχή της κατά Θεόν ωφέλειάς σου, παιδί μου, οφείλεις να την κάνεις από αυτό το σημείο: 

πρέπει να μελετάς και να συλλογίζεσαι ακατάπαυστα χωρίς ποτέ να ξεχνάς, όλες τις οικονομίες τις διευθετήσεις και τους μυστηριώδεις τρόπους της θείας βουλής και τις ευεργεσίες που σου έκανε κι εξακολουθεί να σου κάνει ο Θεός για τη σωτηρία της ψυχής σου. 

Όχι τυλιγμένος από τη λήθη που προκαλεί η κακία ή εξαιτίας της ραθυμίας να ξεχνάς τις πολλές και μεγάλες προς εσένα ευεργεσίες Του, και έτσι να περνάς τον υπόλοιπο καιρό σου χωρίς ωφέλιμα έργα και χωρίς ευχαριστία.

Επειδή οι ακατάπαυστες αυτές ενθυμήσεις των ευεργεσιών του Θεού, κεντούν σαν το σουβλί την καρδιά, και την παρακινούν σε εξομολόγηση και σε δοξολογία, σε ταπείνωση, σε ευχαριστία με συντριβή ψυχής, σε κάθε αγαθή απασχόληση, σε προθυμία για να ανταποδώσει τις ευεργεσίες προς το Θεό με τρόπους και ήθη αγαθά και με όλη την αρετή που είναι σύμφωνη με το θέλημά Του. 

Ἐκεῖνος πού μέ φόβο Θεοῦ νουθετεῖ ἤ τιμωρεῖ παιδαγωγικά αὐτόν πού ἁμαρτάνει, προξενεῖ στόν ἑαυτό του τήν ἀντίθετη πρός τό σφάλμα τοῦ ἄλλου ἀρετή

Αυτός που ασκεί εξουσία οφείλει να λέει στον υποτακτικό του αυτό που πρέπει να κάνει. Οταν εκείνος τον παρακούσει, οφείλει να του προαναγγέλει τους πειρασμούς που θα του έρθουν. 

Αν ανέλαβες να διδάσκεις το θέλημα του Κυρίου και σε παρακούσει, να θλίβεσαι νοερά, αλλα να μην ταράζεται φανερά. Γιατί αν θλίβεσαι, δεν θα κατακριθείς μαζί με εκείνον που σε παράκουσε, ενώ αν ταράζεται, θα έχεις τον ίδιο πειρασμό με εκείνον.

Ὅταν θέλεις νά βρεῖς λύση σέ πρόβλημα περίπλοκο, ψάξε γι᾿ αὐτό ...

Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής

Ἄν λοιπόν δέν λάβει ἀπό τόν Χριστό κάποιος τή χάρη Του γιά νά ἀποκτήσει γνώση τῆς ἀλήθειας καί φόβο Θεοῦ, ὄχι μόνον ἀπό τά πάθη, ἀλλά καί ἀπ᾿ ὅσα λυπηρά τοῦ συμβαίνουν, τραυματίζεται σοβαρά.

Ὅταν θέλεις νά βρεῖς λύση σέ πρόβλημα περίπλοκο, ψάξε γι᾿ αὐτό, τί ἀρέσει στό Θεό, καί θά βρεῖς τή λύση του τήν ὠφέλιμη.

Τό μήνυμα τῆς ἡμέρας

"Όταν έχεις λογισμό που σε προτρέπει να ζητήσεις ανθρώπινη δόξα, να ξέρεις καλά, ότι σου προετοιμάζει αισχύνη." 

Αγ. Μάρκος ο Ασκητής

https://epanosifi.blogspot.com/2019/07/blog-post_5.html

«Πάντα πώλησον... Μᾶρκον ἀγόρασον» : "Ὅταν ἁμαρτήσης, μή σκέπτεσαι μόνον τί ἔκαμες..."

του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Μάρκου του Ασκητού

111. Όπως εις όλα τα κτίσματα, ο Θεός απένειμεν ωρισμένας ενεργείας και καταλλήλους ιδιότητας, έτσι και εις τους ανθρωπίνους λογισμούς, έδωκε την ικανότητα της θεογνωσίας, και τον άγραφον νόμον του, την συνείδησιν, ανεξαρτήτως εάν ημείς συμμορφούμεθα με αυτόν ή όχι.

112. Εάν κάποιος αμαρτάνη χωρίς να αισχύνεται και δεν μετανοεί και παρά ταύτα δεν έπαθε κανένα κακόν μέχρι του θανάτου του, γνώριζε ότι η κρίσις του Θεού δι΄ αυτόν θα είναι χωρίς έλεος.

113. Εκείνος που προσεύχεται με φρόνησιν και γνώσιν, υπομένει ευχαρίστως, ως γνωστικός, τους πειρασμούς και τας θλίψεις. Ο δέ μνησικακών πρός τον πλησίον του ουδέποτε προσηυχήθη καθαρά εις τον Θεόν.

114. Εάν ζημιωθής ή ονειδισθής ή εκδιωχθής από κάποιον, μή προσέξης αυτά που σου συνέβησαν, αλλά βλέπε την μελλοντικήν

έκβασιν. Τότε θα ανακαλύψης, ότι η υπομονή σου εις ταπεινώσεις αυτάς, εγένετο πρόξενος πολλών αγαθών, όχι μόνον εις την παρούσαν, αλλά και εις την μέλλουσαν ζωήν.

115. Όπως τους νοσούντας ωφελούν τα πικρότατα φάρμακα, έτσι και τους κακοτρόπους συμφέρει να υποφέρουν πολλάς θλίψεις. Και τα μέν φάρμακα, δίδουν την υγείαν εις τους πρώτους, αι δέ θλίψεις οδηγούν εις μετάνοιαν τους δευτέρους.

Ὅσιος Μάρκος τοῦ Σάρωφ ὁ «Σιωπηλός», συνασκητής τοῦ ὁσίου Σεραφείμ στήν ἔρημο τοῦ Σάρωφ

  Ο όσιος και δίκαιος Μάρκος του Σάρωφ (+ 4η Νοεμβρίου 1817), ήταν συμπατριώτης και φίλος του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. 

 Γεννήθηκε το 1733 στο Κουρσκ σε μια οικογένεια εμπόρων. Συχνά ήταν σιωπηλός, και στην οικογένεια. 

Κάποτε, ένα βράδυ μεταξύ εγρήγορσης και ύπνου, «… είχε ένα πνευματικό όραμα, είδε την φοβερή κρίση του Θεού.»Η επίδραση του οράματος αυτού ήταν τόσο ισχυρή που το παιδί έμεινε ολόκληρη τη μέρα αμίλητο, και ήταν σαν σε μια ζάλη. Από τότε, μοναδικός σκοπός της ζωής του ήταν να αποφύγει τη σκληρή μοίρα των αμαρτωλών που είδε στο όραμα.

 Στην ηλικία των 24 ετών, το 1757 ο Μιχαήλ άφησε το σπίτι των γονιών του και πήγε στο Σάρωφ όπου με ταπείνωση διακονούσε παντού. Με τον καιρό «ανέλαβε τον μεγάλο ασκητικό αγώνα του διά Χριστόν Σαλού. Για την παραδοξότητα των λόγων του δέχονταν ταπεινά και σιωπηλά το όνειδος των αδελφών-μοναχών και έπειτα την απομάκρυνση, στο δάσος γύρω από το μοναστήρι. Η αρετή του προσέλκυσε την προσοχή του ηγουμένου της μονής του Σάρωφ Παχωμίου όπου το 1784 τον έκειρε μοναχό και με την ευλογία του πήγε ξανά στο δάσος για να ησυχάσει. Ο μόνος του θησαυρός ήταν μια εικόνα της Παναγίας, την οποία φορούσε στο στήθος του. Ο Ερημίτης μιλούσε σπάνια κι όταν χρειαζόταν να απαντήσει έγραφε με κάρβουνο στον τοίχο ή στο έδαφος με το μπαστούνι του. Για αυτό λέγονταν Μάρκος ο «Σιωπηλός». Μόνο σε λίγους από την αδελφότητα μιλούσε μεταξύ αυτών ήταν ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ.

 

 Προικισμένος με το χάρισμα της διορατικότητας και των ιαμάτων, ζούσε συνέχεια, όπως ο άγιος Σεραφείμ, μέσα στην καρδιά του τη λαμπρότητα της Ανάστασης η οποία πολλές φορές τον κατέκλυζε ενώ περιπλανιόταν μέρα και νύχτα μέσα στα πυκνά δάση του Σάρωφ, μη γνωρίζοντας αν ήταν «εν σώματι ή εκτός του σώματος». Ιδιαίτερα τις νύχτες του καλοκαιριού τις περνούσε στο δάσος προσευχομενος ήσυχα με την προσευχή «Ανάσταση Χριστού θεασαμενοι»… Ο Γέροντας έλεγε ότι ένοιωθε ιδιαίτερη ουράνια χαρά αυτές τις ήσυχες ώρες, που όλη η φύση είναι σιωπηλή, και ότι ποτέ η προσευχή δεν ανεβαίνει στο Θεό τόσο εύκολα όσο αυτή την ώρα της καθολικής ηρεμίας και γαλήνης.

«Πάντα πώλησον... Μᾶρκον ἀγόρασον» : "Ἔκαστος ἄνθρωπος ἐπιτηδεύει κάθε τι, πού δύναται νά κάμη κατά τό θέλημά του..."

 του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Μάρκου του Ασκητού

71. Έκαστος άνθρωπος επιτηδεύει κάθε τι, πού δύναται να κάμη κατά το θέλημά του. Ο Θεός όμως, κατά την δικαιοσύνην του, προσδιορίζει το αποτέλεσμα.

72. Εάν θέλης να επαινεθής από τους ανθρώπους, χωρίς διά τούτο να κατακριθής από τον Θεόν, προηγουμένως αγάπησε τους ελέγχους των υπέρ των αμαρτιών σου.

73. Όσην εντροπήν υποστή κανείς, από τους ανθρώπους χάριν, της αληθείας του Χριστού, αυτός θα δοξασθή εκατονταπλασίως υπό πλήθους ανθρώπων. Όμως δεν πρέπει να ζητή κανείς την δόξαν των ανθρώπων, αλλά κάθε τι καλόν να το κάμνη χάριν των μελλόντων αγαθών.

 

74. Όταν ένας ωφελήση τον έτερον διά πνευματικών λόγων ή δι΄έργων, πρέπει αμφότεροι να αποδώσουν την χάριν εις τον Θεόν. Εκείνος που δεν εννοεί, διατί πρέπει να γίνη αυτό, θα αιχμαλωτισθεί από εκείνον που εννοεί καλώς τον πνευματικόν νόμον, δηλαδή τον διάβολον.

 

75. Εκείνος που επαινεί τον πλησίον με υπόκρισιν, θα έλθη καιρός που ο ίδιος θα τον ονειδίση και φυσικά θα εντραπή διά την ανακολουθίαν του.

 

76. Όστις αγνοεί τας ενέδρας των εχθρών, θα σφαγή με ευχέρειαν. Και εκείνος που δεν γνωρίζει τας αιτίας των παθών, ευκόλως πίπτει εις αυτά.