Ἐκεῖνος πού μέ φόβο Θεοῦ νουθετεῖ ἤ τιμωρεῖ παιδαγωγικά αὐτόν πού ἁμαρτάνει, προξενεῖ στόν ἑαυτό του τήν ἀντίθετη πρός τό σφάλμα τοῦ ἄλλου ἀρετή

Αυτός που ασκεί εξουσία οφείλει να λέει στον υποτακτικό του αυτό που πρέπει να κάνει. Οταν εκείνος τον παρακούσει, οφείλει να του προαναγγέλει τους πειρασμούς που θα του έρθουν. 

Αν ανέλαβες να διδάσκεις το θέλημα του Κυρίου και σε παρακούσει, να θλίβεσαι νοερά, αλλα να μην ταράζεται φανερά. Γιατί αν θλίβεσαι, δεν θα κατακριθείς μαζί με εκείνον που σε παράκουσε, ενώ αν ταράζεται, θα έχεις τον ίδιο πειρασμό με εκείνον.

12. Ἡ ἀνευλόγητη παρακοή, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

12. Ἡ ἀνευλόγητη παρακοή, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 7-11-2018, ζωντανή μετάδοση, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Τό κεντρί τοῦ θανάτου

Ο κόσμος αυτός, ο ορατός άπό τους βασιλείς μέχρι τους φτωχούς, βρίσκεται σε αναταραχή, σε ακαταστασία και διαμάχη καί κανένας από αυτούς δε γνωρίζει την αιτία, δηλαδή αυτό το ίδιο το κακό πού φανερώνεται, αυτό πού μπήκε μέσα μας εξ αιτίας της παρακοής του Αδάμ, δηλαδή «το κεντρί του θανάτου».

 Διότι η αμαρτία πού μπήκε μέσα μας καί πού είναι κάποια λογική δύναμη καί ουσία του σατανά, έσπειρε όλα τα κακά, επειδή ενεργεί κρυφά μέσα στον εσωτερικό άνθρωπο καί στο νου καί ενεργεί δια των λογισμών.

Ἀρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ἡ ἔννοια τῆς ἁμαρτίας

Η έννοια της αμαρτίας

 

Του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών, Δρος Θεολογίας

 

Η έννοια της αμαρτίας, κυρίως στην σημερινή κοινωνία, έχει (εσκεμμένα;) αλλοιωθή. Και τούτο για τον λόγο ότι παραμείναμε στην επιφανειακή ερμηνεία της λέξεως (αποτυχία, αστοχία κ.τ.ό.) και χάσαμε το βαθύτερο νόημά της.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία και Θεολογία η αμαρτία δεν είναι νομικό γεγονός. Δεν συνιστά μια απλή παράβαση, αλλά παρακοή στο αιώνιο «θέλω» του Θεού. Γι᾽ αυτό και είναι γεγονός υπαρκτικό. Είναι έμπρακτη άρνηση του ανθρώπου σε αυτό που οντολογικά είναι, δηλαδή εικόνα του Θεού.

Οχυρώθηκε ο της παρακοής άνθρωπος στην βιολογική και ψυχολογική του ατομικότητα. Επαυσε να είναι πρόσωπο, ώστε να έχη κοινωνία με τον Δημιουργό του Θεό και τον συνάνθρωπο και πορεύεται μακρυά από το «θέλω» του Θεού.

Παρακοή! Πόσο μεγάλη ἁμαρτία εἶναι; (συγκλονιστική διήγηση ἀπό τόν Συναξαριστή)

Ὁ παρήκοος ὁσιομάρτυρας (15 Ὀκτωβρίου)

Σήμερα, 15 Οκτωβρίου, η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη ενός ανώνυμου μάρτυρα μοναχού.
Ο μοναχός αυτός ζούσε σε μία σκήτη της Αιγύπτου, και για αρκετά χρόνια έκανε υπακοή σε γέροντα. Από φθόνο όμως του μισόκαλου δαίμονα αθέτησε την υπακοή του κι έφυγε από την καθοδήγηση του γέροντα, χωρίς να υπάρχει εύλογη και βλαπτική για τη ψυχή του αιτία. Καταφρόνησε μάλιστα και το επιτίμιο, με το οποίο τον κανόνισε ο γέροντάς του.
Έφυγε λοιπόν και κατέβηκε στην Αλεξάνδρεια. Αλλά εκεί τον έπιασε ο ειδωλολάτρης άρχοντας του έβγαλε το μοναχικό σχήμα και τον πίεζε να θυσιάσει στα είδωλα. Καθώς όμως με κανένα τρόπο δεν τον έπειθε να το κάνει, πρόσταξε πρώτα να τον δείρουν αλύπητα με βούρδουλα, κι έπειτα να τον αποκεφαλίσουν με ξίφος. Έτσι κι έγινε. Άρπαξαν το μοναχό οι ειδωλολάτρες, του έκοψαν Το κεφάλι και πέταξαν το σώμα του έξω από την πόλη για να το φάνε τα σκυλιά.
Μερικοί όμως ευσεβείς χριστιανοί ήρθαν τη νύχτα και το σήκωσαν. Το άλειψαν με μύρα, το τύλιξαν με σεντόνια και το έβαλαν μέσα σε λάρνακα. Ύστερα το τοποθέτησαν στο άγιο βήμα ενός ναού της πολιτείας για να τιμάται σαν μαρτυρικό λείψανο.

«Πᾶσα παράβασις καί παρακοή ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας»

Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

Αἱ γυναῖκες δέν εἶναι ἄξιαι οὐδέ εἰς τήν αὐλήν τῶν ἱερῶν Ναῶν νά πατοῦν, ὄχι νά βλέπουν μέ ἄσεμνον ἀμφίεσι, μέ πονηρούς καί ἀκάθαρτους ὀφθαλμούς, μέ νοῦν, ψυχήν καί καρδίαν ρυπαρά τό φοβερόν καί εἰς αὐτούς τούς Ἀγγέλους Μυστήριον. Ἀλλίμονον ποῦ καταντήσαμε! Ἀλλά καί ποῦ θά καταντήσωμε!...

Ἀλλοίμονον εἰς τόν κόσμον, διότι ἐμιάνθη ἡ γῆ ἀπό τάς κακίας καί ἁμαρτίας τῶν κατοικούντων εἰς αὐτήν. Ὁ Κύριος νά μᾶς σκεπάσῃ ἀπό τάς πονηρίας τοῦ πονηροῦ μας αἰῶνος καί ἀξιώση ἅπαντας, διά τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως, τῆς αἰωνίου αὐτοῦ Βασιλείας, διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου Μαρίας καί πάντων τῶν Ἁγίων· ἀμήν.

Γιά μιά μικρή παρακοή

Ο πατήρ Χαράλαμπος (Βασιλόπουλος) έλεγε ότι «πολλές φορές για ένα μεγάλο κακό ευθύνεται μια ασήμαντη κακή αρχή. Ένα μικρό παράπτωμα ανοίγει την πόρτα σ’ ένα μεγαλύτερο…»

Γι’ αυτό δίδασκε να χτυπιέται κάθε κακό στο ξεκίνημά του, πριν φουντώσει και ριζώσει. Αυτό το εφάρμοζε συχνά ο ίδιος. Ήταν αυστηρός σε μικροπαρακοές. Αναφέρω ένα συγκεκριμένο περιστατικό που μου αφηγήθηκε λίγο πριν την αποδημία της η ευσεβής γερόντισσα Φωτεινή Βασιλοπούλου, σύζυγος του αειμνήστου αδελφού του Γέροντα, Σωτήρη.

Γέροντας Ἐφραίμ Κατουνακιώτης:Νά τί κάνει ἡ παρακοή!

Εις την Αγία Άννα, ζούσε ένας Γέροντας με τον υποτακτικό του, ο οποίος έκανε συχνά παρακοές. Ήτανε παραμονή μιας εορτής της Παναγίας. «Γέροντα», λέει ο υποτακτικός, «θά πάω να ψαρέψω κανένα ψάρι, διότι της Παναγίας εορτή είναι αύριο. Τί θα φάμε;» «Παιδί μου», του λέει ο Γέροντας, «εδώ οι γείτονες μας ψαράδες είναι. Ώρες ψάρευαν και δεν πιάσανε ψάρια. Αν ήθελε η Παναγία να τρώγαμε ψάρια, θα έπιαναν, θα έφερναν και σε μας. Να μην πάς για ψάρεμα». «Όχι, Γέροντα», ξαναλέει ο υποτακτικός, «εγώ θα πάω να ψαρέψω». «Μην πηγαίνεις», επαναλαμβάνει ο Γέροντας. «Όχι, θα πάω», λέει ο υποτακτικός και φεύγει…