Ἅγιος Εὐμένιος Σαριδάκης: «Πιστεύετε ὅτι ὑπηρετεῖτε τὴν Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ; Τὸν Χριστὸ τὸν Ἴδιο; Ἒ μὴν ἐμβολιαστεῖτε»!

 

Μέ ἀφορμή τήν σημερινή ἁγιοκατάταξη τοῦ Γέροντος Εὐμένιου Σαριδάκη ἀναδημοσιεύουμε παλαιότερη ἀνάρτησή μας, στήν ὁποία ἐξιστορείται ἔνα περιστατικὸ ποῦ ἀφορᾶ τὸν Ἅγιο (πλέον) Εὐμένιο Σαριδάκη καὶ πῶς ἀντιμετώπισε τὸν ἐμβολιασμὸ τῶν νοσοκόμων γιὰ τὴν ἡπατίτιδα στὸ νοσοκομεῖο Λοιμωδῶν.

Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2004, πραγματοποιήθηκε μία ὁμιλία τοῦ π. Νικολάου Λουδοβίκου μὲ θέμα: «Πνευματικὴ ζωὴ - Θεωρία καὶ πράξη». Στὸ τέλος περίπου τῆς ὁμιλίας, κάποιος πατὴρ Νεκτάριος (ἄγνωστος σὲ ἐμᾶς), ἐξιστορεῖ ἔνα περιστατικὸ πού ἀφορᾶ τὸν Πατέρα Εὐμένιο Σαριδάκη καὶ πῶς ἀντιμετώπισε τὸν ἐμβολιασμὸ τῶν νοσοκόμων γιὰ τὴν ἡπατίτιδα στὸ νοσοκομεῖο Λοιμωδῶν.

Διαβάστε καὶ τὴν ἀπομαγνητοφώνηση…

π. Νεκτάριος: Μὲ μεταφέρετε πρὶν μερικὰ χρόνια σὲ ἕνα νοσοκομεῖο τῶν Ἀθηνῶν, στὸ Λοιμωδῶν, ὅπου ἦταν ἕνας Γέροντας, μερικοὶ τὸν ἔχουν χαρακτηρίσει ὡς κατὰ Χριστὸν σαλό, τὸν πατέρα Εὐμένιο. Ὁ μακαριστὸς κηδεύτηκε στὴν Κρήτη, ὑπηρετοῦσε στὸ Λοιμωδῶν. Ὃταν λοιπὸν τελούσαμε τὰ σαράντα του κουβεντιάζαμε μὲ μία προϊσταμένη μεγάλη τῇ ἡλικίᾳ καὶ μοῦ εἶπε ἕνα περιστατικὸ πρὶν ἀρκετὰ χρόνια, συγκινητικό:

Νοσοκόμα: «Ήμασταν ἐδῶ (Λοιμωδῶν), ἦταν οἱ ἄρρωστοι μὲ ἡπατίτιδα - μεταδοτικὴ ἀσθένεια καὶ ἦρθαν νὰ μᾶς ἐμβολιάσουν. Μερικὲς ἀπὸ τίς ἀδελφὲς πλησιάσαμε τὸν πατέρα Εὐμένιο καὶ τοῦ λέμε: “νὰ ἐμβολιαστοῦμε κ΄ ἐμεῖς;”. Καὶ γυρνάει ὁ Γέροντας καὶ λέει: «Βρὲ παιδιά μου. Πιστεύετε ὅτι ὑπηρετεῖτε τὴν Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ; Ὅτι αὐτὴν τὴν στιγμή, ὑπηρετεῖτε τὸν Χριστὸ τὸν Ἴδιο;”.

Γιατί ὁ Χριστὸς ταυτίστηκε. Βλέπετε σήμερα “ἀσθενής ἤμην καὶ οὐκ ἤλθατε πρὸς με”...

«Ὅταν ἀκηδιάσεις, νὰ θυμᾶσαι τὸν θάνατο καὶ τὶς φοβερὲς κολάσεις» Ἀββᾶ Μάρκου- Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Ὅταν ἀκηδιάσεις, νὰ θυμᾶσαι τὸν θάνατο καὶ τὶς φοβερὲς κολάσεις»

Ἀββᾶ Μάρκου- Τὰ 226 κεφάλαια περὶ αὐτῶν ποὺ νομίζουν ὅτι δικαιώνονται ἀπὸ τὰ ἔργα τους, Φιλοκαλία τόμος Α’

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 27/2/22

«Ἐὰν ἐνῷ προσεύχεσαι πέσεις σὲ ἀκηδία ἤ βρεθεῖς ἀπὸ κακία σὲ παντὸς εἴδους θλίψη, θυμήσου τὸν θάνατο καὶ τὶς φοβερὲς κολάσεις» μᾶς συμβουλεύει ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής στὸ σύγγραμμά του Περὶ τῶν οἰομένων ἐξ ἔργων δικαιοῦσθαι ποὺ ὑπάρχει στὸν Α’ τόμο τῆς Φιλοκαλίας, ἐὰν πέσεις σὲ ἀκηδία ἐνῷ προσεύχεσαι. «Ἀκηδία εἶναι» ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀμέλεια, ἡ βαρεμάρα». Εἶναι ὅπως τὸ λέει ἀκριβῶς, «ὁ περιεκτικὸς θάνατος τῆς ψυχῆς». Δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει ὄρεξη πλέον νὰ ἀγωνιστεῖ πνευματικά. Καὶ αὐτὴ ἡ κατάσταση βέβαια ἔρχεται ἀπὸ πονηρὸ πνεῦμα. Ἀλλὰ βεβαίως, φταίει καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀφήνεται. «Ἐὰν ἀκηδιάσῃς» λοιπὸν «προσευχόμενος» σοῦ ἔρθει αὐτὸ τὸ πονηρὸ πνεῦμα καὶ σοῦ βάλει αὐτὸν τὸν λογισμὸ νὰ σταματήσεις, νὰ τὰ παρατήσεις, νὰ μὴν ἀγωνίζεσαι πλέον καὶ προσεύχεσαι, «ἤ ἀπὸ κακίας πολυτρόπως θλιβόμενος» ἤ ἐπειδὴ ἔπεσες σὲ κάποια κακία, σὲ κάποια ἁμαρτία καὶ γι’ αὐτὸ θλίβεσαι, γιατὶ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ θλίψις καὶ ὁ πνευματικός θάνατος, τί νὰ κάνεις τότε; «Μνημόνευσον τῆς ἐξόδου καὶ τῶν χαλεπῶν κολάσεων»· θυμήσου τὸν θάνατό σου, τὴν ἔξοδό σου ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ τὶς φοβερὲς κολάσεις. Εἶναι βέβαια καλλίτερο τὸ νὰ προσκολλᾶται κανεὶς στὸν Θεὸ μὲ προσευχὴ καὶ ἐλπίδα, παρὰ νὰ ἔχει μνῆμες ἔξω καὶ πέρα ἀπὸ τὸν Θεό, ἀκόμα καὶ ἄν τυχαίνει νὰ εἶναι ἐπωφελεῖς· «κρεῖσσον δὲ τὸ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ διὰ προσευχῆς, καὶ ἐλπίδος, ἤ μνήμας ἔχειν ἐξωτέρας, κἄν ἐπωφελεῖς τυγχάνωσιν». Βέβαια, εἶναι πολὺ ἀνώτερο νὰ προευχόμαστε, λέει ὁ Ἀββᾶς Μάρκος, ἀλλὰ ὅμως, ὅταν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ κατάσταση τῆς ἀκηδίας, βοηθάει πολὺ τὸ νὰ θυμόμαστε τὸν θάνατό μας. Αὐτὴ ἡ μνήμη τοῦ θανάτου εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο πάρα πολὺ βοηθάει τὸν πνευματικὸ ἀγωνιστή.

«Μερικοὶ νομίζουν σφαλερὰ» λέγει ὁ Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, «πὼς ἡ μνήμη τοῦ θανάτου δηλητηριάζει τὴ ζωή. Δὲν τὴν δηλητηριάζει. Ἀπεναντίας, μᾶς διδάσκει νὰ εἴμαστε προσεκτικοὶ καὶ νὰ ἀπέχουμε ἀπὸ ὅλα ὅσα πραγματικὰ δηλητηριάζουν τὴ ζωή, τὴν ἀληθινὴ ζωή. Καὶ αὐτὰ βέβαια εἶναι ἡ ἁμαρτία, ἡ κακία, τὰ πάθη. Αὐτὰ πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε ὡς δηλητήρια, ὡς ὀλέθρια καὶ ὄχι τὸν θάνατο. Ἄν θυμόμασταν περισσότερο τὸν θάνατο, θὰ ὑπῆρχε λιγότερη σύγχυση στὴ ζωή μας» λέει ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος. Θὰ ὑπῆρχε ὀλιγότερη σύγχυση στὴ ζωή μας, τόσο στὴν προσωπική ὅσο καὶ στὴν κοινωνική. «Γιατί, τί εἶναι ὁ θάνατος; Ὁ θάνατος οὐσιαστικὰ εἶναι μία εὐεργεσία» ὅπως λέει ὁ μακαριστὸς ἱεροκήρυκας Δ. Παναγόπουλος. «Εἶναι εὐλογία τοῦ Θεοῦ, γιατὶ ἄν δὲν τὸν ἐπέτρεπε ὁ Θεός, θὰ ἦταν ἡ ἁμαρτία καὶ τὸ κακὸ ἀθάνατο. Καρκίνοι, ἀρρώστιες, βάσανα, κακουχίες τῆς ζωῆς καὶ πολλὰ ἄλλα, θὰ ὑπῆρχαν αἰώνια στὸν ἄνθρωπο. Ἀλλὰ ἐμεῖς» λέγει ὡραῖα, «θάνατο ἀκοῦμε καὶ χτυπᾶμε ξύλο, λὲς καὶ ἀπομακρύνουμε ἔτσι τὸν θάνατο. Οὔτε κἄν θέλουμε νὰ ἀκοῦμε καὶ νὰ θυμόμαστε τὴ λέξη ‘θάνατος’.

«Ἡ ἀντιμετώπιση τῆς περιφρόνησης» Ἀββᾶ Μάρκου- Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Ἡ ἀντιμετώπιση τῆς περιφρόνησης»

Ἀββᾶ Μάρκου- Τὰ 226 κεφάλαια περὶ αὐτῶν ποὺ νομίζουν ὅτι ἀπὸ τὰ ἔργα τους δικαιώνονται, Φιλοκαλία τόμος Α’

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 13/4/22

«Ὅποιος περιφρονεῖται ἀπὸ κάποιον καὶ δὲν φιλονικεῖ μὲ ἐκεῖνον ποὺ τὸν περιφρονεῖ οὔτε μὲ λόγο οὔτε μὲ σκέψη, αὐτὸς ἔχει ἀποκτήσει ἀληθινὴ γνώση καὶ ἐπιδεικνύει ἀκλόνητη πίστη στὸν Δεσπότη Χριστὸ» λέει ὁ Ἀββᾶς Μάρκος ὁ Ἀσκητὴς στὸ σύγγραμμά του Περὶ τῶν οἰομένων ἐξ ἔργων δικαιοῦσθαι ποὺ βρίσκεται στὸν Α’τόμο τῆς Φιλοκαλίας. «Ὁ ἀθετούμενος ὑπό τινος, καὶ μήτε λόγῳ, μή τε ἐννοίᾳ τῷ ἀθετοῦντι φιλονεικῶν, γνῶσιν ἀληθῆ κέκτηται, καὶ πίστιν βεβαίαν ἐπιδείκνυται τῷ Δεσπότῃ»· αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἀθετεῖται ἀπὸ κάποιον, καταφρονεῖται, περιφρονεῖται, ἀμφισβητεῖται, διαβάλλεται ἐνδεχομένως καὶ οὔτε μὲ λόγια οὔτε μὲ τὴ σκέψη δὲν ἀντιστέκεται, δὲν φιλονικεῖ, δὲν τσακώνεται μὲ αὐτὸν ποὺ τὸν περιφρονεῖ, αὐτὸς ἔχει ἀποκτήσει τὴν ἀληθινὴ γνώση καὶ ἐπιδεικνύει ἀκλόνητη πίστη στὸν Δεσπότη Χριστό.

Ποιά εἶναι ἡ ἀληθινὴ γνώση; Εἶναι ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ὁ ὁποῖος ρυθμίζει τὰ πάντα, ὁ ὁποῖος ἔφερε εἰς τὸ εἶναι, στὴν ὕπαρξη τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία καὶ ὁ ὁποῖος κατευθύνει τὰ πάντα, σύμφωνα μὲ τὸ Ἅγιο θέλημά Του. Αὐτὸς ποὺ ἔχει αὐτὴ τὴ γνώση καὶ τὴν πίστη τὴν ἀκλόνητη στὸν Δεσπότη Χριστό, δὲν ταράζεται ὅταν ἀθετεῖται, ὅταν περιφρονεῖται· ὅταν ἀπὸ κάποιον ἄνθρωπο ἄλλο καταφρονεῖται. Ἔτσι μᾶς λέγει ἐδῶ ὁ Ἅγιος Μάρκος, πῶς πρέπει νὰ στεκόμαστε ἀπέναντι στὴν περιφρόνηση ἡ ὁποία πάρα πολὺ πληγώνει τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου οἱ ὁποῖοι ἔχουν περὶ πολλοῦ τὴν καλὴ γνώμη τῶν ἀνθρώπων. «Ἄν ἕνας ἄνθρωπος», λέγει ὁ Ἅγιος Ἡσαῒας ὁ Ἀναχωρητής (καὶ διαβάζουμε στὴν Πατερικὴ Συλλογὴ Φῶς στὰ φῶτα αὐτὸ τὸ κείμενο), «ἄν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ κάνει μεγάλους ἀσκητικοὺς ἀγῶνες δεῖ κάποιον ὁλότελα ἁμαρτωλὸ ἤ ἀμελῆ καὶ τοῦ δείξει περιφρόνηση, μάταιη εἶναι ὅλη του ἡ μετάνοια, γιατὶ ἀπορρίπτει ἕνα μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, καταδικάζοντάς τον καὶ μὴ ἀφήνοντας τὴν κρίση στὸν Κριτὴ Θεό καὶ μὴν κοιτάζοντας ταυτόχρονα τὶς δικές του μονάχα ἁμαρτίες. Γιατὶ στὴν παρούσα ζωὴ ὅλοι εἴμαστε σὰν σὲ νοσοκομεῖο· ἄλλος ὑποφέρει ἀπὸ τὸ μάτι του, ἄλλος πονάει στὸ χέρι, ἄλλος ἔχει συρίγγιο ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη πάθηση. Ἄν ὅμως ἐκεῖνος ποὺ θεραπεύτηκε φάει κάτι ποὺ τὸν βλάπτει, τότε ὑποτροπιάζει. Ἔτσι γίνεται καὶ μὲ ἐκεῖνον ποὺ βρίσκεται στὸν δρόμο τῆς μετανοίας καὶ κατακρίνει ἤ περιφρονεῖ κάποιον, χάνει τὴ μετάνοια καὶ ξανακυλίεται στὴν ἀμετανοησία.

π. Πέτρος Χίρς – Ἡ διαδικασία τῆς κατήχησης στήν ἀρχαία Ἐκκλησία· καιρός ἐξαγνισμοῦ.

 

Η ερώτηση αφορά στο πόσο χρονικό διάστημα χρειάζεται ο κατηχούμενος για να μυηθεί στην Ορθοδοξία πριν το Μυστήριο της Βαπτίσεως.

…Θα σου δώσω μία γενική απάντηση και μετά μία συγκεκριμένη, όχι για σένα προσωπικά διότι δεν σε γνωρίζω αλλά για την εποχή μας.

Υπάρχει ιστορικά στην αρχαία Εκκλησία η χρονική περίοδος των τριών ετών, και αυτό δεν είναι τυχαίο διότι βασίζεται στα τρία χρόνια που οι Απόστολοι ήταν μαζί με τον Κύριό μας πριν την Πεντηκοστή. Και με τον ίδιο τρόπο οι Πατέρες της Εκκλησίας ορίζουν γενικά τρία χρόνια για την μύηση. Και σε αυτά τα τρία χρόνια ένα πολύ μικρό κομμάτι είχε να κάνει με το «σχετικά με» την Εκκλησία. Κυρίως ήταν μία διαδικασία εξαγνισμού από τους παλιούς τρόπους.

Οι ειδωλολάτρες λοιπόν έπρεπε να παραιτηθούν από τους παλιούς τρόπους και να απαγκιστρωθούν από όλες τις ειδωλολατρικές πρακτικές και ιδέες, και από την πορνεία και την ειδωλολατρία, και όλα όσα συνιστούσαν έναν «κανονικό», σε εισαγωγικά, ειδωλολατρικό τρόπο ζωής. Και αυτό ήταν μία διαδικασία. Και φυσικά δεν γινόταν μέσα σε μία ή δύο ημέρες αλλά έπρεπε να δείξουν ότι αρνούνται σταθερά τον παλαιό άνθρωπο και τους παλιούς τρόπους. Γι’ αυτό και χρειάζονταν πολύ καιρό. Παραμένει αυτό το πρόσωπο πιστό και μακριά από τους πειρασμούς αυτού του κόσμου μετά από τρία χρόνια;

Αυτό αποτελούσε μέρος της διαδικασίας και υπήρχαν και πολλά άλλα. Υπήρχε φυσικά πολλή διδασκαλία, υπήρχαν και εξορκισμοί, όχι μόνο στο Μυστήριο [σ.σ. της Βαπτίσεως] αλλά και πριν.

Ὀρθόδοξος καὶ ρωσικὸς ρεαλισμὸς.

Ο π. Ιωάννης Δρογγίτης απαντά σε ερωτήσεις.

Ερ.: Αυτό που ήθελα να ρωτήσω, πάτερ, είναι γιατί αυτός ο πόλεμος τώρα και γιατί αυτός ο πόλεμος έτσι, που θυμίζει τα γεγονότα στη Γιουγκοσλαβία και ο τρόπος που διεξήχθη τότε ο πόλεμος. Από τότε δεν έχουμε ξαναδεί στην Ευρώπη μια τέτοια πολεμική σύρραξη. Αυτό, γιατί τώρα και γιατί έτσι;

Π.Ι.: Δεν ξέρω πώς να στο πω αυτό που ρωτάς, μπορώ να πω το εξής όμως, ότι ο πόλεμος αυτός είναι ένας πόλεμος δυστυχώς αναπόφευκτος. Δεν ξέρω ποιος πολεμάει ποιον. Ή μάλλον μπορώ, έχω μια γνώμη για το ποιος πολεμάει ποιον. Σίγουρα δεν νομίζω ότι πολεμάει η Ρωσία την Ουκρανία. Αυτό μπορώ να το πω. Ο πόλεμος είναι γενικευμένος. Αν μας ενδιαφέρει να μάθουμε για τον πόλεμο θα έπρεπε να βλέπουμε τόσο καιρό ότι ζούμε σε έναν πόλεμο γενικευμένο. Επομένως το ερώτημά μας θα πρέπει να ξεκινήσει από την αντίληψη ότι ούτως ή άλλως ζούμε σε πόλεμο και ότι αυτό που συμβαίνει είναι μια ειδική φάση αυτού του πολέμου που θα μπορούσε να γίνει τώρα, θα μπορούσε να γίνει [….] Η μυστική Ιστορία του κόσμου γίνεται σε άλλα δωμάτια στα οποία εμείς δε συμμετέχουμε.

Ξέρουμε όμως ότι αυτός ο πόλεμος ήταν σχεδόν αναπόφευκτος, ήταν προγραμματισμένος. Το ίδιο το Ουκρανικό κράτος δημιουργήθηκε για να πολεμήσει τη Ρωσία. Έτσι δημιουργήθηκε. Και έδωσαν υπόσχεση οι στρατιωτικοί ότι θα πολεμήσουν τη Ρωσία. Τον έχουν δώσει από το ’90. Τους υποχρέωσαν. Επομένως, δηλαδή ο πόλεμος θα γινόταν. Θα γινόταν γιατί το Ουκρανικό κράτος είναι ένα κράτος-μαριονέττα. Δημιουργήθηκε γι’ αυτό. Δημιουργήθηκε για να πολεμήσει τη Ρωσία. Και είναι ας πούμε ένα θέατρο σκιών αυτό. Θα συνέβαινε αυτό ούτως ή άλλως με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Δε θα συνέβαινε αν η Ουκρανία είχε επίγνωση, ας πούμε, της Ιστορίας της – οι άνθρωποι είχαν, παρασύρθηκαν οι καημένοι. Ο Ουκρανικός λαός δεν είναι ένας λαός ο οποίος ξαφνικά έγινε αυτό που βλέπουμε. Και ούτε και ξέρουμε πόσοι παραμένουν σε αυτή την ιδεολογία. Τέλος πάντων είναι πολλά που μπορεί να πει κανείς αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε.

Αυτό λοιπόν είναι ένα κράτος που στήθηκε ακριβώς από τη νέα τάξη πραγμάτων για να χτυπήσει τη Ρωσία την οποία μισεί. Νόμιζε ότι τελείωσε με τη Ρωσία, προσπάθησε να κάνει ένα τελειωτικό χτύπημα, δεν πρόλαβε να το κάνει γιατί βγήκε αυτός ο άνθρωπος, νομίζω ως άγγελος, για το ρωσικό λαό – ο Πούτιν εννοώ – και απέτρεψε αυτήν την καταστροφή. Η χώρα είχε διαλυθεί. Περίμεναν απλώς το χτύπημα της σκανδάλης. Εκεί ακριβώς στο χτύπημα της σκανδάλης εμφανίστηκε αυτός ο άνθρωπος.

"Γιατί τά κορίτσια πρέπει νά φοροῦν φόρεμα καί ὄχι παντελόνι;".

Μία απορία μαθητριών,στο ανώτερο κατηχητιθκό Θηλέων,πόλεως Λαρίσης,στον μακαριστό π.Αθανάσιο ,πριν από 40 χρόνια περίπου: †.Λέει η απορία: "Γιατί τά κορίτσια πρέπει να φορούν φόρεμα και όχι παντελόνι;".

Αχ, αυτό το διαβόητο και περιλάλητο θέμα. Λοιπόν παιδιά προσέξτε. Τα έχουμε ξαναπεί, τα ξαναλέμε.

Όταν οι κοπέλες βγάλαν τις ποδιές απο το σχολείο, τις βγάλαν εν ονόματι της δημοκρατίας, αλλά ακριβώς ετσι καταργήθηκε η δημοκρατία, διότι η πλούσια βάζει κάθε μέρα καινούργιο φόρεμα στό σχολείο και η φτωχιά παίρνει φωτιά, και πάει στή μάνα της καί λέει: "Θέλω και εγώ φουστάνι, διότι η τάδε φιλενάδα μου αλλάζει κάθε μέρα φουστάνι . Που είναι η δημοκρατία λοιπόν; Βλέπετε ότι μερικά πράγματα εν ονόματι της δημοκρατίας γίνονται και μόνο δημοκρατία δεν είναι. Ἐνω εκείνη η ωραία ποδιά, η σεμνή ποδιά ισοπέδωνε ὅλες τίς κοπέλες, πλούσιες καί φτωχές. Κάποτε, φορούσαμε καί εμείς ως ἀγόρια πηλίκιο. Τώρα, πρώτα τό πηλίκιο καταργήθηκε, μετά οι ποδιές, δέν ξέρω που θα πάμε παρακάτω..

Έτσι σήμερα, εμφανίζονται και τα αγόρια καί τα κορίτσια με ό,τι είδους ενδυμασία θέλετε εκει στό σχολείο, καί φροντίδα βεβαίως πια δεν είναι του μαθητού παρά, πώς να ἐμφανιστεί στό σχολείο.

Εάν τώρα, το κορίτσι πρέπει να βάλει ανδρικά ρούχα ή το αγόρι να βάλει γυναικεία ρούχα κατά το unisex, δηλαδή ομοιομορφία των φύλων, αυτό παιδιά το λέγει ο ίδιος ο Θεός! Θα απαντήσω όχι εκείνο το οποίο θα θέλαμε να πούμε, εκείνο που λέγει ο Θεός. Δέν ευρεσηλογούμε, όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων.

Ακούστε λοιπόν τί λέει ο Θεός είς το Δευτερονόμιον 22, 5. «Οὐκ ἔσται σκεύη ἀνδρὸς ἐπὶ γυναικί, οὐδὲ μὴ ἐνδύσηται ἀνὴρ στολὴν γυναικείαν, ὅτι βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σού ἐστι πᾶς ποιῶν ταῦτα.» Πρίν εξηγήσω, θα μου πείτε, μα αυτά ανήκουν στην Παλαιά Διαθήκη. Στην Παλαιά Διαθήκη ανήκουν και οι 10 Εντολές, αλλά, ποιός σας είπε ότι καταργήθηκαν; Μόνο ο τελετουργικός νόμος καταργήθηκε, γιατί ήρθε το πρωτότυπο. Εκεί είχαμε το αντίτυπο, και το πρωτότυπο είναι ο Ιησούς Χριστός! Εκεί είχαμε τα αντίτυπα των θυσιών, αυτά δεν χρειάζονται πια. Ο ηθικός νόμος; Ο ηθικός νόμος, όχι μόνον υπάρχει, αλλά και έχει βελτιωθεί και έχει γίνει ανώτερος της Παλαιάς Διαθήκης. Συνεπώς, θα λέγαμε, ακόμη περισσότερο θα πρέπει να τονίσουμε αυτό το οποίο λέγει ο Θεός είς το Δευτερονόμιον. Τί λέγει; Δέν πρέπει να υπάρχουν στη γυναίκα σκεύη ανδρός, ούτε να ντυθεί ο άντρας γυναικεία στολή· γιατί αυτό είναι βδέλυγμα στον Θεό σου, όταν κάνεις τέτοια πράγματα. Γιατί είναι βδέλυγμα; Θα λέγαμε, το λέει ο Θεός. Αλλά θα σας εξηγήσω μερικά πράγματα παιδιά.

«Οἱ πειρασμοὶ ποὺ μᾶς ἔρχονται ἀναπάντεχα, εἶναι θεία οἰκονομία»,Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

 

«Οἱ πειρασμοὶ ποὺ μᾶς ἔρχονται ἀναπάντεχα, εἶναι θεία οἰκονομία»

Ἀββᾶ Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ, Τὰ 226 κεφάλαια περὶ αὐτῶν ποὺ νομίζουν ὅτι δικαιώνονται ἀπὸ τὰ ἔργα τους, Φιλοκαλία Τόμος Α’

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 21/2/22

 Οἱ πειρασμοὶ ποὺ ἀπροσδόκητα μᾶς συμβαίνουν, λέγει ὁ Ἀββᾶς Μάρκος ὁ Ἀσκητὴς στὸ σύγγραμμά του Περὶ τῶν οἰομένων ἐξ ἔργων δικαιοῦσθαι, δηλαδὴ περὶ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι δικαιώνονται ἀπὸ τὰ ἔργα - αὐτὸ τὸ σύγγραμμα ποὺ ὑπάρχει στὴ Φιλοκαλία καὶ ὅπως εἴπαμε εἶναι τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ-  σ’ αὐτὸ τὸ σύγγραμμα λέγει ὁ Ἀββᾶς Μάρκος ὅτι οἱ πειρασμοὶ ποὺ ἀπροσδόκητα μᾶς συμβαίνουν, μᾶς διδάσκουν διὰ τῆς θείας οἰκονομίας νὰ εἴμαστε φιλόπονοι καὶ μᾶς ἕλκουν στὴ μετάνοια χωρὶς νὰ θέλουμε.

«Οἱ ἀπροσδοκήτως συμβαίνοντες ἡμῖν πειρασμοί, οἰκονομικῶς ἡμᾶς φιλοπόνους διδάσκουσιν εἶναι, καὶ μὴ βουλομένους εἰς μετάνοιαν ἕλκουσιν», μᾶς λέγει ὁ Ἀββᾶς Μάρκος· αὐτοὶ οἱ πειρασμοὶ δηλαδὴ ποὺ ἔρχονται ξαφνικά, χωρὶς νὰ τοὺς προσδοκοῦμε, χωρὶς νὰ τοὺς περιμένουμε, οἱ διάφορες θλίψεις καὶ δοκιμασίες ποὺ εἶναι ἀκούσιες. Αὐτοὶ οἱ πειρασμοὶ καὶ αὐτὲς οἱ δοκιμασίες μᾶς διδάσκουν διὰ τῆς θείας οἰκονομίας νὰ εἴμαστε φιλόπονοι. Νὰ ἀγαπήσουμε δηλαδὴ τὸν κόπο γιὰ τὸν Θεό, τὸν πόνο γιὰ τὴν ἀρετή, καὶ μᾶς ἕλκουν στὴν μετάνοια καὶ χωρὶς νὰ θέλουμε. Εἶναι μία ἔκτακτη θὰ λέγαμε βοήθεια τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Καὶ τί μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτοὶ οἱ πειρασμοί; Μπορεῖ νὰ εἶναι κάτι ἐξωτερικό, μία ἀδικία ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο, μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ κάτι ἐσωτερικό. Γι’ αὐτὸ ἀφήνει ὁ Θεὸς τοὺς ἁγίους Του, μᾶς λέγει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος, γι’ αὐτὸ ἀφήνει ὁ Θεὸς τοὺς ἁγίους Του νὰ δοκιμάσουν κάθε λύπη· γιὰ νὰ ἀποκτήσουν πείρα καὶ νὰ βεβαιωθοῦν γιὰ τὴ βοήθειά Του, καὶ γιὰ τὸ πόσο προνοεῖ καὶ νοιάζεται γι’ αὐτούς. Ὅποιες θλίψεις καὶ δοκιμασίες καὶ πειρασμοί, μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ στερήσεις καὶ αὐτῶν ἀκόμα τῶν σωματικῶν καὶ ἀναγκαίων πραγμάτων γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ σώματος, ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ δεχόμαστε μὲ χαρά, γιατὶ εἶναι φανέρωση τῆς στοργικῆς πρόνοιας του Θεοῦ, ἔτσι ὥστε νὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ πληρέστερη καὶ τελειότερη καὶ πιὸ ὁλοκληρωμένη μετάνοια.

Ἀφήνει ὁ Θεὸς λοιπὸν τοὺς Ἁγίους Του, λέει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ, νὰ δοκιμάζουν κάθε λύπη γιὰ νὰ βεβαιωθοῦν γιὰ τὴ βοήθειά Του, γιὰ τὸ πόσο προνοεῖ καὶ νοιάζεται γι’ αὐτούς. Ἑπομένως, πρέπει νὰ τοὺς δεχόμαστε μὲ χαρὰ τοὺς διάφορους πειρασμοὺς ποὺ ἀπροσδόκητα μᾶς ἔρχονται γιατὶ εἶναι ἐργαλεῖο, θὰ λέγαμε, εἶναι μέσο μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς μᾶς διδάσκει τὴ φιλοπονία, τὴν ἀποβολὴ τῆς φιλαυτίας καὶ τὴν ἀποδοχὴ μὲ χαρὰ τῆς λύπης, τῆς θλίψης γιὰ χάρη τῆς ἀρετῆς, γιὰ χάρη τῆς σωτηρίας μας.

«Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα 13/2/22

Σήμερα ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ Τριωδίου ποὺ εἶναι ἡ πιὸ κατανυκτικὴ περίοδος τῆς ὅλης χρονιᾶς. Ἀρχίζει σήμερα λοιπὸν μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ τὸ Τριώδιο ποὺ εἶναι ἡ περίοδος ἡ ὁποία μᾶς προετοιμάζει, ἀλλὰ καὶ μᾶς εἰσάγει στὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ στὰ Πάθη τοῦ Κυρίου. Καὶ μετὰ βεβαίως, θὰ πανηγυρίσουμε ἄν θέλει ὁ Θεὸς καὶ ζήσουμε ἐδῶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἤ ἄν θέλει πάλι ὁ Θεὸς καὶ ζήσουμε σωστά, εἰς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ· γιατὶ πάντα πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι καὶ νὰ σκεφτόμαστε τὸ τέλος μας, τὴν ἔξοδό μας ἀπ’ αὐτὴ τὴν πρόσκαιρη ζωή.

Ἡ ζωή μας ἐδῶ θὰ περάσει ὁπωσδήποτε μέσα στὶς θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες. Γιατὶ ὅπως λέει ὁ Κύριος, «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν», (Πράξεις 14, 22)· πρέπει νὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ πολλὲς θλίψεις, γιατὶ μόνο ἔτσι θὰ καθαριστοῦμε καὶ θὰ φωτιστοῦμε καὶ θὰ θεωθοῦμε μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Βλέπουμε πὼς ὁ κόσμος εἶναι μέσα σὲ μία γενικὴ ἀναστάτωση, καὶ ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται βγαίνει ὁ μαῦρος ἵππος ποὺ λέγει στὴν Ἀποκάλυψη ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὸν πόλεμο. Ἀκούονται παντοῦ μηνύματα πολέμου καὶ μάλιστα στὴν χώρα αὐτή, τὴν Οὐκρανία. Ἐμεῖς θὰ πρέπει νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι βέβαια γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ζήσουμε σωστά, καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ πολεμήσουμε γι’ αύτό, γιατὶ κυρίως ὁ πόλεμος εἶναι πνευματικός. Βέβαια, οἱ κοσμοκράτορες τοῦ κόσμου τούτου ἔχουν σχεδιάσει τὰ πάντα καὶ ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται τὰ ἔχουν προγραμματίσει. Ἕνας μεγάλος μασόνος εἶχε ἀπὸ πολλὰ χρόνια πρὶν -ἑκατὸ καὶ πλέον- ὁ λεγόμενος Albert Pike εἶχε γράψει μιὰ ἐπιστολὴ ποὺ ἔλεγε ὅτι θὰ γίνουν τρεῖς παγκόσμιοι πόλεμοι. Οἱ δύο ἤδη γίνανε, καὶ ὁ τρίτος θὰ φέρει μετὰ καὶ τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία, τὸν ἀντίχριστο. Ἔτσι ἔχουν σχεδιάσει αὐτοὶ καὶ τὴν παγκόσμια κυριαρχία τους, γιατὶ βέβαια οἱ δύο πρῶτοι πόλεμοι ἔγιναν ἀπὸ τοὺς σιωνιστὲς μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιτύχουν τὴν ἐγκαθίδρυση τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸ πέτυχαν. Ἀλλὰ τώρα τὰ πράγματα γι’ αὐτοὺς εἶναι πιὸ φιλόδοξα· θέλουν νὰ κυριαρχήσουν παγκοσμίως, γι’ αὐτὸ καὶ ἔχουν προετοιμάσει κι αὐτὸν τὸν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

«Ὑπομονή, καρτερία καὶ εὐχαριστία πρέπει νὰ ἔχουμε ὅταν πονᾶμε», Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Ὑπομονή, καρτερία καὶ εὐχαριστία πρέπει νὰ ἔχουμε ὅταν πονᾶμε»

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ-ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, Φιλοκαλία τόμος Α’

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 19/07/21

«Γνώριζε», λέγει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος στὶς Παραινέσεις του «Περὶ ἤθους ἀνθρώπων καὶ χρηστῆς πολιτείας» ποὺ βρίσκονται στὴν Φιλοκαλία, «γνώριζε ὅτι οἱ σωματικοὶ πόνοι εἶναι ἰδιώματα τοῦ σώματος, σύμφωνα μὲ τὴν φύση του, ὡς φθαρτοῦ καὶ ὑλικοῦ». Ἐπειδὴ τὸ σῶμα μας εἶναι φθαρτό, ὑπόκειται στὴν φθορὰ ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας καὶ τελικὰ καταλήγει στὸν θάνατο. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ πόνοι, οἱ σωματικὲς ἀλγηδόνες, εἶναι ἰδιώματα τοῦ σώματος, σύμφωνα μὲ τὴν φύση του, ἡ ὁποία βέβαια, δὲν εἶναι ὄπως τὴν ἔφτιαξε ὁ Θεός, ἀλλὰ συνδέθηκε μὲ τὴν φθορὰ ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας.

«Τὰς σωματικὰς ἀλγηδόνας, γίνωσκε, φυσικῶς τοῦ σώματος ἰδίας ὑπαρχούσας, ὡς φθαρτοῦ καὶ ὑλικοῦ». Πρέπει, λοιπόν, σὲ τέτοια παθήματα, ὅταν πονάει δηλαδή, ὑποφέρει τὸ σῶμα λόγῳ τῆς φθορᾶς, λόγῳ τῶν ἀσθενειῶν, πρέπει τότε ἡ καλλιεργημένη ψυχὴ νὰ ἐμφανίζει καρτερία καὶ ὑπομονὴ μὲ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Καὶ νὰ μὴν μέμφεται, νὰ μὴν κατηγορεῖ τὸν Θεὸ ἐπειδὴ δημιούργησε τὸ σῶμα. Μᾶς λέγει δηλαδή, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τοὺς σωματικοὺς πόνους, τὶς σωματικὲς ἀλγηδόνες: «χρὴ οὖν ἐπὶ τῶν τοιούτων παθῶν, καρτερίαν, καὶ ὑπομονὴν εὐχαρίστως προβαλέσθαι τὴν πεπαιδευμένην ψυχήν, καὶ μὴ μέμφεσθαι τῷ Θεῷ διατὶ σῶμα ἐποίησεν». Θὰ πρέπει μὲ καρτερία, μὲ ὑπομονὴ καὶ μὲ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεὸ νὰ ὑπομένουμε τοὺς πόνους καὶ τοὺς κόπους τοὺς σωματικούς, καὶ νὰ μὴν κατηγοροῦμε τὸν Θεὸ ἐπειδὴ δημιούργησε τὸ σῶμα.

Λέγει καὶ στὸν Ἰώβ, καὶ διαβάζουμε στὴν συλλογὴ «Φῶς στὰ Φῶτα»: «Ὁ Θεὸς γιὰ τὴν πνευματική μας ὠφέλεια μᾶς κάνει νὰ πονοῦμε, ἀλλὰ καὶ πάλι μᾶς ἐπαναφέρει στὴν προτέραν εἰρηνικὴν κατάστασιν. Μᾶς χτύπησε μὲ τὶς θλίψεις, ἀλλὰ μὲ τὰ ἴδια Του τὰ χέρια μᾶς ἐθεράπευσε». «Αὐτὸς γὰρ ἀλγεῖν ποιεῖ καὶ πάλιν ἀποκαθίστησιν· ἔπαισε, καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἰάσαντο». ( Ἰὼβ ε’ κεφ. ). Ὁ Κύριος παραχωρεῖ νὰ πονέσουμε, νὰ ἀσθενήσουμε, ἀλλὰ καὶ πάλι, ὁ Κύριος μᾶς παίρνει τὸν πόνο καὶ μᾶς θεραπεύει.