Ἅγιοι Κατάδικοι, Ρῶσοι ἱερομάρτυρες καί ὁμολογητές τοῦ 20ου αἰώνα

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤ. ΠΟΝΗΡΟΣ Δρ Θ., Μ.Φ.

Συντονιστής Ἐκπαιδευτικοῦ Ἔργου Θεολόγων Ἀττικῆς

Ἀντιπρόεδρος τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων

Ἕνα βιβλίο πού διαβάσαμε:

Ἡγουμένου Δαμασκηνοῦ (Ὀρλόφσκι), Ἅγιοι Κατάδικοι, Ρῶσοι ἱερομάρτυρες καί ὁμολογητές τοῦ 20ου αἰώνα, Ἱερά Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς 2014.

Ἕνα βιβλίο συγκλονιστικό, ἕνα βιβλίο ἰκανό νά συγκινήσει τόν ὁποιονδήποτε ἀναγνώστη, ἐκτός κι ἄν εἶναι καμωμένος ἀπό πέτρα.

Στό βιβλίο αὐτό βιογραφοῦνται σαρανταδύο ἐξέχοντες κληρικοί, ἀρχιεπίσκοποι, ἐπίσκοποι, ἱερομόναχοι καί ἔγγαμοι πρεσβύτεροι. Ἐξέχοντες, διότι ἔλαμψαν διά τῆς ἀνυποχώρητης πίστεώς τους καί τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης τήν ὁποία φανέρωναν πρός τόν πλησίον. Ἐξ αὐτῶν οἱ τριανταδύο ὑπῆρξαν ἱερομάρτυρες καί οἱ δέκα ὁμολογητές τῆς εἰς Χριστόν πίστεως.

Πρέπει ὅμως νά ἐπισημάνουμε, ὅτι ἡ διάκριση μεταξύ ἱερομαρτύρων καί ὁμολογητῶν, στίς πλεῖστες τῶν περιπτώσεων μόνον τυπική εἶναι δυνατόν νά χαρακτηρισθεῖ γιά τήν ἐν λόγῳ περίοδο. Διότι κάποιοι ἀπό τούς ὁμολογητές ἐκοιμήθησαν κατά τή διάρκεια τῆς φυλακίσεώς τους μή ἀντέχοντας τίς κακουχίες. Κάποιοι ἄλλοι δέ ἐκοιμήθησαν ὄχι πολύ ἀργότερα ἀπό τήν ἀποφυλάκισή τους, ἀφοῦ ἡ ὑγεία τους εἶχε ζημιωθεῖ ἀνεπανόρθωτα κατά τή διάρκεια τῆς φυλακίσεώς τους. Ἄρα ἀμφότεροι, ἱερομάρτυρες καί ὁμολογητές, θυσίασαν τή ζωή τους γιά τήν εἰς Χριστόν πίστη τους.

Πρέπει δέ ἀκόμη νά τονίσουμε, ὅτι κάποιοι ἀπό τούς βιογραφούμενους δέν ἦταν κληρικοί κατά τήν ἔναρξη τῶν διωγμῶν, ἀπεφάσισαν δέ νά χειροτονηθοῦν γνωρίζοντας τί ἐπρόκειτο νά ὑποστοῦν καί ἀψηφώντας τούς φόβους καί τίς ἀποτρεπτικές παρακλήσεις τῶν μελῶν τῶν οἰκογενειῶν τους.

Ὁ Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης (+1983) γιά τή μετάδοση τῶν Μυστηρίων στούς παπικούς.

Ο Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης (+1983) για τη μετάδοση των Μυστηρίων στους παπικούς.

επιμέλεια:  Νικόλαος Δ. Γεωργαντώνης

Πολύ ενδιαφέρουσα και σημαντική είναι η ανοιχτή επιστολή που συνέγραψε το 1970 ο Ηγούμενος της Ι. Μ. Διονυσίου Αγ. Όρους, Γέρων Γαβριήλ, διαμαρτυρόμενος για το τρομερό ολίσθημα της Ρωσικής Διοικούσας Εκκλησίας, της υποκινούμενης εκείνη την εποχή από το άθεο καθεστώς, να μεταδώσει τα Άχραντα Μυστήρια στους ρωμαιοκαθολικούς της Ρωσίας. Η απογοήτευση του γέροντα ήταν πολύ μεγάλη και αποτυπώνεται στην επιστολή αυτή που αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο (κατά τον χαρακτηρισμό του π. Θεοκλήτου) για την κατοχύρωσή της ιεροκανονικώς.

Με αφορμή μια πρόσφατη εκδήλωση που έγινε από κάποια Ιερά Μητρόπολη της Βορείου Ελλάδος, στην οποία δεν αναφέρθηκε καθόλου ο αρχηγικός ρόλος του Γέροντα Γαβριήλ στον αγώνα κατά του Οικουμενισμού, παρά μόνο οι αγαθές σχέσεις που είχε με τον μακαριστό Αθηναγόρα, πριν μάλιστα ο τελευταίος αρχίσει να πραγματοποιεί τους αντικανονικούς και αντορθόδοξους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς, παραθέτουμε αυτολεξεί από το βιβλίο του πνευματικού τέκνου του γέροντα, π. Θεόκλητου Διονυσιάτη «Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ, Γαβριήλ Διονυσιάτης», (εκδ. Παπαδημητρίου 1987) :

Ἡ ὡραιότερη ἀκολουθία τῆς ζωῆς μου

Τη σοβιετική εποχή, δεν υπήρχε ίσως φρικτότερο σύμβολο του αφανισμού της Ρωσικής Εκκλησίας από τη μονή Ντιβέγεβο.
Αυτή η μονή, ιδρυμένη από τον όσιο Σεραφείμ του Σάρωφ, είχε μεταβληθεί σε τρομακτικά ερείπια. Υψωνόταν πάνω από την άλλοτε όμορφη και χαρούμενη πόλη Ντιβέγεβο, που είχε πια μετατραπεί σε ένα μίζερο σοβιετικό περιφερειακό κέντρο. Οι αρχές δεν εξαφάνισαν ολοκληρωτικά το μοναστήρι. Άφησαν τα ερείπια σαν αναμνηστικό τής νίκης τους, σαν μνημείο της αιώνιας υποδούλωσης της Εκκλησίας. Κοντά στις ιερές πύλες τής μονής, είχε υψωθεί άγαλμα του ηγέτη τής επανάστασης, το οποίο υποδεχόταν άγρια και απειλητικά όποιον ερχόταν στο ρημαγμένο μοναστήρι.
Όλα εδώ μαρτυρούσαν ότι δεν υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν. Οι τόσο αγαπημένες σε όλη την ορθόδοξη Ρωσία προφητείες τού οσίου Σεραφείμ για το λαμπρό μέλλον τής μονής Ντιβέγεβο, έμοιαζαν ποδοπατημένες για πάντα και γελοιοποιημένες.

Ἐπιστολή τοῦ Μητρ. Πειραιῶς Σεραφείμ πρός τόν Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο γιά τό Πρωτεῖο

 

Πειραιεύς 9 Ἰανουαρίου 2014

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἀπέστειλε τήν κάτωθι ἐπιστολήν πρός τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Μόσχας καί πάσης Ρωσίας κ.κ. ΚΥΡΙΛΛΟΝ:

Ἀριθμ. Πρωτ. 50                                        Ἐν Πειραιεῖ τῇ 9ῃ Ἰανουαρίου 2014

Τῷ Μακαριωτάτῳ & Ἁγιωτάτῳ

Πατριάρχῃ Μόσχας

καί πάσης Ρωσίας

Κυρίῳ κ. ΚΥΡΙΛΛΩι

καί τῇ περί Αὐτῷ Ἱερᾷ Συνόδῳ

Ε ἰ ς  Μ Ο Σ Χ Α Ν

Μακαριώτατε καί Ἁγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

                                         Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,

Πάνυ εὐλαβῶς, μετά βαθυτάτων αἰσθημάτων εὐγνωμοσύνης ἐκ προσώπου τοῦ εὐαγοῦς Κλήρου καί τοῦ φιλοχρίστου λαοῦ τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Μητροπόλεως τῆς ναυλόχου πόλεως τοῦ Πειραιῶς καί πρώτου λιμένος τῆς Ἑλλάδος προάγομαι ὅπως ὑποβάλω θερμάς συγχαρητηρίους προσρήσεις καί εἰλικρινεῖς εὐχαριστίας διά τό υἱοθετηθέν ὑφ’ Ὑμῶν κατά τήν συνεδρίαν τῆς 25-26 Δεκεμβρίου 2013 (Πρακτικά Νο157) ἐκπονηθέν κείμενον ὑπό τῆς Συνοδικῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς περί «Πρωτείου ἐπί παγκοσμίου ἐπιπέδου ἐντός τῆς Ἐκκλησίας» καταθέτων ἐν ταὐτῷ καί μίαν οὐσιώδην ἔνστασι ἐν τῷ τέλει.

Αἱ Ὑμέτεραι θέσεις ἐκφράζουν ἀπολύτως τήν ἱστορικοκανονικήν θεώρησιν τοῦ πολιτεύματος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί κατακεραυνώνουν τήν  κακοδοξίαν καί αἵρεσι τοῦ ἐπικαιροποιημένου Ὠριγενισμοῦ καί «ὑποτακτικισμοῦ» πού ὄζουν Μοναρχιανισμό καί πού εἰσάγουν διαβάθμισι τῶν Τριαδικῶν Προσώπων, ἀσυνείδητον ἐνδεχομένως ἀπομείωσι τοῦ ὁμοουσίου Αὐτῶν καί στρέβλωσι τῶν θείων ἰδιωμάτων διά νά ἱκανοποιηθῇ τό κοσμοείδωλον μιᾶς δῆθεν παγκοσμίου «ἱεροκρατικῆς ἐξουσίας» κατ’ ἀντιστοιχίαν πρός τήν «μοναρχίαν καί πρωτεῖον ἐξουσίας» τοῦ Θεοῦ καί Πατρός. Εἶναι κατεγνωσμένη ἡ τοιαύτη κακοδοξία καί αἵρεσις τοῦ Ὠριγένους καταδικασθέντος ὑπό τῆς Ἁγίας Ε΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί διά τάς ὡς εἴρηται τραγικάς αὐτοῦ θέσεις διά τῶν ὁποίων «ὁ Λόγος εἶναι δεύτερος Θεός» (Εἰς Ἰωάννην τόμ. 5, 39), «αὐτός δέ καί ὁ Πατήρ εἶναι δύο Θεοί, δύναμις μία» (Διαλ. πρός Ἡρακλείδαν Β.Ε.Π ΙΣΤ 367), δέν δύναται νά συγκριθῆ πρός τόν Πατέρα διότι εἶναι μέν εἰκών ἀλλ΄ εἰκών τῆς ἀγαθότητος τοῦ Πατρός καί οὐχί αὐτοαγαθόν (Περί Ἀρχῶν 1,2 καί 13) καί δέν εἶναι φυσικόν καί ἀναγκαῖον γέννημα τοῦ Πατρός ἀλλά προϊόν τῆς θελήσεως αὐτοῦ (Περί ἀρχῶν 4,4,1).

Θέσεις τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκκλησίας σχετικά μέ τήν ἀνάπτυξη τῶν τεχνολογιῶν καταγραφῆς καί ἐπεξεργασίας τῶν προσωπικῶν δεδομένων.

 1. Κατά τή διάρκεια τῶν τελευταίων χρόνων πολλοί ἄνθρωποι, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τέκνα τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας φανερώνουν μιά σοβαρή ἀνησυχία λόγῳ τῆς εἰσαγωγῆς τῶν νέων ἠλεκτρονικῶν τεχνολογιῶν πού χρησιμοποιοῦνται κατά τήν συνεργασία τῶν πολιτῶν μέ τά κρατικά ἱδρύματα καί τούς ἐμπορικούς ὀργανισμούς.  Ἡ ἀνησυχία αὐτή ... ἐκφράζεται μέ ποικίλες μορφές διαφωνίας.

Παρόμοια ἀνησυχία γιά πρώτη φορά ἐμφανίστηκε μέ συχνά ἐρωτήματα γιά τήν ἐπιβολή τοῦ προσωπικοῦ φορολογικοῦ ἀριθμοῦ καί γι΄αὐτό στίς 19-20 Φεβρουαρίου 2001 ἐξετάστηκε τό θέμα αὐτό ἀπό τήν 7^η Ὁλομέλεια τῆς Συνοδικῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς  τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.