Η πιο κάτω ομιλία ( ελαφρά συντομευμένη) δόθηκε το 1984 κατά το χειμερινό προσκύνημα στον Άγιο Χέρμαν, στο Ρέντιγκ της Καλιφόρνια.
Θα ήθελα να σας ζητήσω να σκεφτείτε κάτι που δεν έχετε σκεφτεί μέχρι τώρα..Πώς θα νιώθατε αν ο γιός ή η κόρη σας εξέφραζε την επιθυμία να μπει σε μοναστήρι; Μπορεί να είστε Ορθόδοξος και πολύ ευλαβής. Μπορεί να είστε σταθερός στον εκκλησιασμό σας και να διαβάζετε πνευματικά βιβλία. Μπορεί να έχετε κάνει ότι καλύτερο για να μεγαλώσετε τα παιδιά σας με Ορθόδοξο τρόπο και μπορεί να θαυμάζετε κιόλας τον μοναχισμό. Παρόλα αυτά πώς θα νιώθετε αλήθεια;
Ζούμε σε εποχή και κοινωνία που είναι αρκετά διαφορετική από αυτήν της Ελλάδας και της Αγίας Ρωσίας, όπου ο μοναχισμός ήταν φανερός και αρκετά αποδεκτό μέρος της ζωής. Δεν ήταν ασύνηθες για ολόκληρες οικογένειες να επισκέπτονται μοναστήρια.
Ωστόσο σήμερα λίγοι άνθρωποι εκτίθενται σε κάποιο σημαντικό βαθμό στον μοναχισμό, γι αυτό και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στην αντιχριστιανική και ανορθόδοξη κοινωνία μας και μόνο η σκέψη ότι το παιδί μας μπορεί να θέλει να γίνει μοναχός μπορεί να φανεί ως μεγάλη απειλή.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τέτοια αντίδραση. Η έλλειψη γνωριμίας με το μοναχισμό γεννά το φόβο. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που θεωρούν τον μοναχισμό σαν κάτι το πολύ θλιβερό και μισάνθρωπο. Μπορεί να φαντάζονται το παιδί τους κλειδωμένο πίσω από κάγκελα και να τρέφεται με ψωμί και νερό για το υπόλοιπο της ζωής του. Το άλλο άκρο είναι μια εξίσου λανθασμένη ρομαντική θεώρηση για μια πνευματική κατάσταση στην οποία το παιδί περνά τη ζωή του χωρίς να πατά στη γη σε μια εξαϋλωμένη ατέρμονη αγιότητα. Και στις δύο περιπτώσεις, οι άνθρωποι φαντάζονται ότι το να μπει κανείς σε μοναστήρι προϋποθέτει την εγκατάλειψη του ανθρώπινου γένους.
