«Θὰ πᾶς τον π. Τιμόθεο στοὺς Δανιηλαίους...» ἕνα χλιμίντρισμα καὶ ἡ ἐντολὴ γινόταν πράξη.

σ.σ. Δείτε το ταπεινό γαΐδουράκι του Θεού.

Ο χαριτωμένος ημίονος, ήταν ο προσωπικός μεταφορέας του Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτη στις δύσκολες διαδρομές από τη Μικραγιάννα στις Σκήτες και τα Μοναστήρια του Αγίου όρους. Ήθελε όμως απαραίτητα πριν τις μεταφορές και τις άλλες δουλειές που έκανε, και ένα μεγάλο φιλί…

Είχε μιάν οικειότητα με τον Γέροντα που ξάφνιαζε. Χαρακτηριστικό είναι πως πολλές φορές μετέφερε μόνο του επισκέπτες σε διάφορα σημεία της Σκήτης, αφού πρώτα ο Γέροντας του ψιθύριζε στο αυτί τον προορισμό, π.χ. “Θα πας τον π. Τιμόθεο στους Δανιηλαίους και θα περιμένεις να τον γυρίσεις πίσω εδώ”. Ένα χλιμίντρισμα και η εντολή γινόταν αμέσως πράξη.

Ἀνθρωποφοβικὴ Ζωοφιλία- Ἡ Θεοποίηση τῶν Ζώων στὴν Σύγχρονη Ἐποχή της Ἀποϊεροποίησης τοῦ Ἀνθρώπου.

Στυλιανός Καβάζης

Στη σύγχρονη εποχή, όπου η εσωτερική σύγχυση, ο ατομικισμός και η πνευματική αποστασία πολλαπλασιάζονται, αναδύεται ένα ακόμη παράδοξο μέσα στα πολλά η υπέρμετρη ζωοφιλία.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο στο οποίο η αγάπη προς τα ζώα, αντί να συνυπάρχει αρμονικά με τη φιλανθρωπία, υποκαθιστά την αγάπη προς τον άνθρωπο. Δεν είναι η φυσιολογική, θεολογικά θεμιτή φροντίδα για την κτίση, αλλά μια μετατόπιση του νοήματος της σχέσης και της αγάπης, με χαρακτηριστικά σχεδόν ειδωλολατρικά.

Ο άνθρωπος, κατά την Ορθόδοξη θεολογία, δεν είναι απλώς ένα βιολογικό όν, αλλά εικόνα του Θεού.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει:«Οὐδέν τοῦ Θεοῦ τιμιώτερον ἀνθρώπου.»

Ὁ Ἱερομόναχος Χριστόδουλος Καπέτας διηγήθηκε γιὰ τὴν πρώτη του συνάντηση μὲ τὸν Ἅγιο Παΐσιο.

Ο Ιερομόναχος Χριστόδουλος Καπέτας, Γέροντας του Ιβηρίτικου Κελλιού Αγίων Πέτρου και Ονουφρίου, διηγήθηκε για την πρώτη του συνάντηση με τον Πατέρα (Άγιο) Παΐσιο.

«Ακούγαμε για τον Γέροντα ότι μιλά με τα ζώα και τα πουλιά, ότι πιάνει τα φίδια με τα χέρια του, αλλά εγώ προσωπικά δεν τα πίστευα. Θεωρούσα ότι είναι λόγια του κόσμου και λέγονταν για ν’ απόκτηση ο Γέροντας όνομα και φήμη.

Όταν αποφοίτησα από την Αθωνιάδα, το 1971, αρχές Ιουλίου, μ’ έναν πνευματικό αδελφό μου ονομάτι Κωνσταντίνο Λύτρα, από την Κατερίνη, επισκεφθήκαμε τον Γέροντα στο Κελλί του Τίμιου Σταυρού (φώτος).

Φθάσαμε εκεί το πρωί, γύρω στις εννιάμισυ η ώρα, και μας υποδέχθηκε ο Γέροντας στο υπαίθριο Αρχονταρίκι, στην ελιά. Αφού μας κέρασε από ένα ξερό σύκο και δύο-τρία φουντούκια και νεράκι, άρχισε να μας ομιλή για διάφορα πνευματικά θέματα.

Η περιοχή είχε πολλά πουλιά, κυρίως αηδόνια, το οποία κελαϊδούσαν και ήταν κουραστικά. Μας δυσκόλευαν στην συζήτησε οπότε σε μια στιγμή ακούμε τον Γέροντα να λέη:

Περί Ζώων

*Περί Ζώων*

❈ Ξέρετε, τά θηρία δέν ἦταν ἄγρια. Ἔγιναν ἄγρια, μετά τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτό στόν Παράδεισο ὁ Ἀδάμ κυριαρχοῦσε ἐπάνω σ’ ὅλα τά ζῶα καί τούς ἔδινε ὀνόματα. Τό λέει ἡ Ἁγία Γραφή, περνοῦσαν ὅλα μπροστά του καί τούς ἔδινε ὀνόματα (Γεν. 2,20).

Ὁ σκύλος στὴν ταφὴ τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ.

Στις 5 Μαΐου 1426 εκοιμήθη στα χέρια των Τούρκων ο Άγιος Εφραίμ από τη Νέα Μάκρη ύστερα από πολύμηνα βασανιστήρια

Μια μοναχή από τη Μονή Ευαγγελισμού της Νέας Μάκρης διηγήθηκε σε όραμα τι συνέβη μετά το μαρτύριο του Αγίου.

Είδε πώς ένας σκύλος από το μοναστήρι εκείνης της εποχής, λευκός με μαύρες κηλίδες, που έζησε την εποχή του Αγίου, κρατούσε κοντά στο σκορβώδες δέντρο (πρόκειται για τη μουριά από την οποία κρεμάστηκε ο Άγιος Εφραίμ ο Νέος, μια μουριά που υπάρχει και σήμερα, γύρω από το οποίο χτίστηκε σήμερα παρεκκλήσι).

Τὸ φίδι, πού ʺἔγινε ἀρνάκιʺ.

Το φίδι, που ʺέγινε αρνάκιʺ.

Δεν είναι γνωστό το όνομα εκείνου του ασκητή, που έμεινε στην ιστορία ως «Ο περιζωσμένος με το φίδι». Την ιστορία αυτή διηγήθηκε στα πνευματικά του τέκνα ο Άγιος Παΐσιος.

Ασκήτευε σε μία καλύβα, στα άγρια και απάτητα μέρη του Αγίου Όρους, ένας αναχωρητής. Ήταν πολύ απλός και εργατικός, δούλευε ασταμάτητα και προσευχόταν αδιαλείπτως. Εκεί που δούλευε ο Ασκητής υπήρχαν πάρα πολλά φίδια, τα οποία συνήθιζαν και δεν τον φοβόντουσαν. Ένα από αυτά τα φίδια, όμως, σχεδόν δεν έφευγε από τα πόδια του και τον ενοχλούσε να δουλεύει. Κάποια στιγμή, κουράστηκε ο Ασκητής να το αρπάζει και να το πετάει συνέχεια μακριά, για να μην τον ενοχλεί και βρήκε μία άλλη λύση: το πήρε από τα πόδια του και το έβαλε πάνω του, σαν ζώνη, δένοντάς το και με κόμβο.

Ἀφοῦ ἀκόμα μᾶς φοβοῦνται τὰ πουλάκια, δὲν ἔχουμε φτάσει σὲ ὑψηλὰ πνευματικὰ ἐπίπεδα...

Αφού ακόμα μας φοβούνται τα πουλάκια, δεν έχουμε φτάσει σε υψηλά πνευματικά επίπεδα...

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/06/blog-post_61.html

Ξέρουν καὶ τὰ πουλιὰ νὰ ἀγαποῦν καὶ νὰ δείχνουν τὴν εὐγνωμοσύνη τοὺς πρὸς ὅσους φιλιωθηκαν μαζί τους.

Συνήθιζε ο παπα-Φιλάρετος ο Κωνσταμονίτης να βάζει ψιχουλα στο περβάζι του παραθύρου του κελιου του και να ρίχνει σπόρους στο μικρό μπαλκονάκι του για τα πετεινά του ουρανού, που μαζεύονταν να γευτούν την ευλογία του αγαθού γέροντα. Ένα από αυτά εξοικειώθηκε τόσο που δεν δίσταζε να κάθεται στην παλάμη του πατρός και από εκεί να παίρνει σαν φίλος την τροφή του.

Συνήθιζε ο Παπα-Φιλάρετος να λειτουργεί στο ερημικό εξωκκλήσι της Αγίας Τριάδος, κάπως μακριά από την Μονή Κωνσταμονίτου. Και μία ζεστή ανοιξιάτικη ημέρα, μετά την θεία Λειτουργία, κάθισε στο πεζούλι και ακουμπώντας στον τοίχο απολάμβανε τον φυσικό ήλιο, ενώ πριν λίγο είχε χορτάσει από τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Άρτο τον Ζωντανό, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και με την ανοιξιάτικη ζέστη το γεροντάκι αποκοιμήθηκε.

Δύο Ἅγιοι μέ τό ὄνομα Μόδεστος Ἀρχιεπίσκοποι Ἱεροσολύμων.

Δύο Άγιοι με το όνομα Μόδεστος Αρχιεπίσκοποι Ιεροσολύμων.

16 Δεκεμβρίου και 18 Δεκεμβρίου (Προστάτης των ζώων).

Στο Συναξάρι του Δεκεμβρίου υπάρχουν δύο Άγιοι που φέρουν το όνομα Μόδεστος, ενώ και οι δύο ήταν Αρχιεπίσκοποι Ιεροσολύμων.

Ο πρώτος, είναι Ιερομάρτυρας και εορτάζεται στις 18 Δεκεμβρίου, ενώ ο δεύτερος είναι Όσιος και τιμάται στις 16 Δεκεμβρίου. Αν και επικρατεί μια σύγχυση για τους βίους των δύο ομώνυμων Αγίων, θα δούμε κάποια στοιχεία της ζωής τους, όπως τα διασώζει η παράδοση.

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΟΔΕΣΤΟΥ Α' ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ.

Φέρει, Μόδεστε παμμάκαρ, καὶ σὸν τάφον,

Ἡ τὸν τάφον φέρουσα γῆ τοῦ Κυρίου.

Ο Μόδεστος γεννήθηκε στη Σεβάστεια της Μ. Ασίας από ευσεβείς χριστιανούς γονείς, οι οποίοι πέθαναν στη φυλακή κατά το διωγμό του Διοκλητιανού (περίπου 305 μ. Χ.). Το μόλις πέντε μηνών βρέφος Μόδεστο, οι δεσμοφύλακες το ανέθεσαν σε έναν ειδωλολάτρη άρχοντα. Σε ηλικία δεκατριών ετών έμαθε για τους πραγματικούς γονείς του και αποφάσισε να βαπτιστεί κι ο ίδιος χριστιανός.

Σ΄αυτό συνετέλεσε και κάποιος χριστιανός χρυσοχόος από την Αθήνα, ο οποίος ανέλαβε τη φροντίδα του νεοφώτιστου Μοδέστου, τον έφερε στην Αθήνα και τον αγκάλιασε σαν παιδί του. Μετά το θάνατο των θετών γονέων του, η ζήλεια των δύο παιδιών του χρυσοχόου για την αρετή του Μοδέστου τα οδήγησε στο να τον πουλήσουν ως δούλο στην Αίγυπτο. Η Χάρις του Θεού, όμως, δεν τον εγκατέλειψε. Ο αφέντης του Μοδέστου κατηχήθηκε από το δούλο του, έγινε και ο ίδιος χριστιανός και ελευθέρωσε το Μόδεστο, τον ελευθερωτή του από τα δεσμά της αμαρτίας και του διαβόλου. Φεύγοντας από την Αίγυπτο ο Μόδεστος κατευθύνεται για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, και εκεί, αφού άνοιξαν μπροστά του οι πύλες του Παναγίου Τάφου, ο πιστός λαός των Ιεροσολύμων, που είδε το θαυμαστό αυτό γεγονός, εξέλεξε το Μόδεστο αρχιεπίσκοπο της Μητρός Εκκλησίας, διάδοχο του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου.

Ο Θεός έδωσε στο Μόδεστο ένα χάρισμα, ώστε να θεραπεύει τα κατοικίδια ζώα, και ιδιαίτερα τα βόδια και τους ημιόνους. Άλλωστε, και κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου του πραγματοποίησε θαυμαστά γεγονότα που σχετίζονταν με τα ζώα. Ενώ βρίσκονταν μπροστά στο βασιλιά ομολογώντας την πίστη του στον Αληθινό Θεό, μπροστά στο βασιλιά, εκείνος διέταξε τους στρατιώτες του να δέσουν τον Άγιο σε δύο άγριους ημιόνους και να τους αφήσουν να τρέξουν, προκειμένου να διαμελισθεί το σώμα τού Αγίου επάνω στις πέτρες. Ό Άγιος Μόδεστος, όμως, σήκωσε το χέρι του προς τους ημιόνους, τους ευλόγησε και τότε αυτοί έφυγαν, αφήνοντάς τον λυμένο και αβλαβή.

Ό βασιλιάς έξαλλος διέταξε να τον ξαναδέσουν στους ημιόνους, όχι μόνο απ' τα χέρια αλλά και απ' τα πόδια, και να χτυπήσουν με πολλή δύναμη τα ζώα, ώστε να τρέξουν. Ο Μάρτυρας του Χριστού έλεγε, καθώς τον έσερναν οι ημίονοι: «Εάν ο Θεός είναι μαζί μας, κανείς δεν είναι εναντίον μας».

Ἅγία Μελαγγέλα ἡ θαυματουργός ἐρημίτισσα τῆς Οὐαλίας

Η Αγία Μελαγγέλα: η προστάτιδα του περιβάλλοντος

Εξακόσια χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού, γεννήθηκε στα καταπράσινα δάση της Ιρλανδίας μια πανέμορφη βασιλοπούλα. Το όνομά της ήταν Μελανγκέλα και ζούσε με τους γονείς της σ’ έναν μεγάλο πύργο. ΄Ολοι την αγαπούσαν από μικρή.

΄Ηταν γεμάτη καλοσύνη και απ’ όπου κι αν περνούσε, σκορπούσε γύρω της χαρά. ΄Ολους τους βοηθούσε με προθυμία και για όλους είχε κάτι καλό να πει.

Η πιο μεγάλη, όμως, αγάπη της Μελαγγέλας ήταν ο Θεός. Σε εκείνον επιθυμούσε να αφιερώσει τη ζωή της. Αποφάσισε να αφήσει τα πλούτη και να πάει να ζήσει σε μια σπηλιά μέσα στο δάσος της Ουαλίας.

[..]τό γέρικο ἄσπρο ἄλογο τῶν μοναχῶν ἔτρεξε πρός τό μέρος του καί ἀπέθεσε τό κεφάλι του στό στῆθος του κλαίγοντας[...]

Από τον βίο του Αγίου Κολούμπα

[...]Μετά από 34 χρόνια αποστολικών μόχθων στη Σκωτία (574), ο όσιος Κολούμπα, σε ηλικία 70 χρόνων, ειδοποιήθηκε από άγγελο για την επικείμενη τελευτή του. Πήγε να ευλογήσει τις αποθήκες της μονής και στο δρόμο το γέρικο άσπρο άλογο των μοναχών έτρεξε προς το μέρος του και απέθεσε το κεφάλι του στο στήθος του κλαίγοντας[...]

~ Ο βίος του ΕΔΩ

~Αναρτήσεις του Ιστολογίου μας ΕΔΩ

https://proskynitis.blogspot.com/2023/06/blog-post_64.html

Τό ἐλάφι καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος

Κάποτε ο ηγούμενος της Μονής Κουτλουμουσίου π. Χριστόδουλος είχε ένα πρόβλημα και θεώρησε ότι πρέπει να πάει νωρίς το πρωί στον Άγιο Παΐσιο να τον συμβουλευτεί. Όταν έφτασε το κελί του Αγίου εκείνος ήταν μόνος.

Καθώς μιλούσαν, έξω από το κελί του παρουσιάστηκε ένα ελάφι.

Βλέποντας το ο Άγιος του είπε:

« Σου έχω πει να μην κυκλοφορείς το πρωί γιατί μπορεί να σε σκοτώσουν»

Το ελάφι σήκωσε το ένα ποδαράκι του και τότε ο Άγιος κατάλαβε ότι ήταν σπασμένο.

Προσευχή εἶναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τοῦ Θεού μέ ἀγάπη....

Ο πνευματέμφορος αυτός που έχει το Πνεύμα του Θεού, προσέχει όπου περνάει, είναι όλα μάτια, όλα όσφρηση. Όλες του οι αισθήσεις ζούνε, αλλά ζούνε με το Πνεύμα του Θεού. Είναι αλλιώτικος.

Όλα τα βλέπει κι όλα τα ακούει· βλέπει τα πουλιά την πέτρα την πεταλούδα…

Περνάει από κάπου αισθάνεται το καθετί, ένα άρωμα για παράδειγμα.

Ζει μέσα σε όλα· στις πεταλούδες, στις μέλισσες κ.λπ.

Η χάρις τον κάνει να είναι προσεκτικός. Θέλει να είναι μαζί με όλα.

Τό φίδι καί ὁ ὑποτακτικός

Ο Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης (Καζάζης Γεώργιος του Διονυσίου εκ Μεσενικόλα Καρδίτσης, γεν. 1887, προσ. 1910, κουρ. 1911, ηγούμενος 1936, κοιμ. 24-10-1983) διηγήται θαυμαστά πράγματα για τον πολύ ενάρετο συγκοινοβιάτη του πατέρα Ισαάκ, πού σαν μάκιπας είχε... «συνοδεία» και «υποτακτικό» του στό διακόνημα του φούρνου ένα λαφιάτη κοντά δυο μέτρα και τον τάιζε στό πιάτο αλευροχυλό και ενώ οι άλλοι πατέρες, μόλις τον έβλεπαν, έντρομοι τό βαζαν στά πόδια κι' όπου φύγη φύγη, εκείνος κοιμόταν μαζί του στο ίδιο κρεβάτι του δωματίου του διακονήματος.. Γνώριζε την αρετή και αγιότητά του ο ηγούμενος και ενέκρινε την πρωτάκουστη συνοίκησι, αφού το υπάκουο αυτό φίδι του πατρός Ισαάκ είχε σάν διακόνημα τον όλεθρο των ποντικιών της Μονής.

Πόσοι ἅγιοι εἶναι προστάτες τῶν ζώων! Αλλά και τι τραβάνε τα καημένα!

Πόσοι άγιοι είναι προστάτες των ζώων! Αλλά και τι τραβάνε τα καημένα! Εμείς ούτε μια εβδομάδα δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε την υπακοή του κάνουν αυτά στον άνθρωπο.

Αν τα ταίσουν, τα τάισαν·διαφορετικά μένουν νηστικά. Αν δεν κάνουν αυτό που θέλει το αφεντικό τους, τα χτυπούν.

Φιλανθρωπία καί κατοικίδια (Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης)

Στὴν ἐποχή μας ἔχουμε πολλοὺς ἰδιόρρυθμους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ ἐντυπωσιάζουν, χωρὶς ὅμως νὰ δέχονται εὔκολα τὶς γνῶμες καὶ τὶς παρατηρήσεις τῶν ἄλλων. Εἶναι κλειστοὶ χαρακτῆρες, δὲν ἔχουν κοινωνικὲς σχέσεις καὶ προπαντὸς δὲν ἐπικοινωνοῦν μὲ οἰκείους καὶ γνωστούς. Ἔχουν ὅμως τὴν ἀδυναμία νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ τὰ κατοικίδια ζῷα τους. Ἐκεῖνα βέβαια δὲν μιλοῦν, ἁπλῶς γαυγίζουν καὶ νιαουρίζουν, ἐκεῖνοι ὅμως τοὺς μιλοῦν, τὰ φωνάζουν μὲ τὸ ὄνομά τους, τρελλαίνονται οἱ ἴδιοι ἀπὸ τὶς κινήσεις τους καὶ τὰ «καμώματά» τους. Ἐκδηλώνουν τὰ συναισθήματά τους στὸ σκυλί, τὴ γάτα, τὰ πουλιά, τὰ προστατεύουν μὲ τρόπο προκλητικό, τὰ χαϊδεύουν, τὰ παίρνουν στὴν ἀγκαλιά τους, τὰ ἀσπάζοναι, «γιατί καὶ αὐτὰ ἔχουν ψυχή!», ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ παράξενοι ζῳόφιλοι, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὶς συνασθηματικές τους διαχύσεις πρὸς τὰ κατοικίδιά τους.

Κι ἐνῷ συμβαίνουν αὐτά, οἱ εὐαίσθητοι ζῳόφιλοι δηλώνουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ περιποιηθοῦν τοὺς γερασμένους γονεῖς τους, τὸ ἄρρωστο μέλος τῆς οἰκογένειάς τους ἢ νὰ φροντίσουν ἕνα πάσχοντα ἄνθρωπο τῆς πολυκατοικίας τους ἢ τῆς γειτονιᾶς τους! Καὶ συνεχίζεται ἡ προκλητικὴ συμπεριφορά. Διαρκῶς μιλοῦν γιὰ τὴν προστασία τῶν ἀδέσποτων ζῴων, ξεχνώντας ὅτι κάποιοι συν­άδελφοί τους τὰ ἐγκατέλειψαν.

Θερμοὶ ὑποστηρικτὲς τῶν κατοικιδίων εἶναι καὶ οἱ πολιτικοί, οἱ ὁποῖοι πρόσφατα, μὲ νόμο ποὺ ψήφισαν ὁμόφωνα στὴ βουλὴ χαρακτηρίζουν τὴν κακοποίηση κάποιου ζῴου ὡς κακούργημα! Ἀλλὰ τί γίνεται, ὅταν ἕνα ἀδέσποτο σκυλὶ κακοποιεῖ ἕνα ἄνθρωπο; Ποιὸς θὰ καταδικαστεῖ σὲ δέκα χρόνια φυλακή;

Δυστυχῶς, ἔχει χαθεῖ ὁ πνευματικὸς προσανατολισμὸς καὶ στρέφονται οἱ ἄνθρωποι σὲ ἔργα ποὺ μειώνουν τὴν προσωπικότητά τους καὶ ἀναδεικνύουν τὰ κατοικίδια ζῷα ὡς μέλη τῆς οἰκογένειάς τους, ποὺ συνήθως ἔχουν διαλύσει ἢ συζοῦν ἐν διαστάσει, γιὰ χάρη τῶν παιδιῶν καὶ τῶν κατοικιδίων!

Ἐλάφι τροφός καί λιοντάρια ἐθελοντές

Ο Όσιος Ονούφριος έζησε τον 4ο μ. Χ. αιώνα. Γεννήθηκε στην Περσία από πλούσιους και ευγενείς γονείς. Η μητέρα του, επειδή δεν έκανε παιδιά, προσευχόταν καθημερινά στον Θεό για να πραγματοποιηθεί η επιθυμία της. Όταν τελικά συνέλαβε, ο πατέρας του είδε στον ύπνο του έναν Άγγελο, που τον καλούσε να ονομάσει το παιδί Ονούφριο και μετά να το οδηγήσει σ' ένα Μοναστήρι, στην Θηβαΐδα της Αιγύπτου.

Πράγματι, λίγες ημέρες μετά την γέννηση του παιδιού, ο πατέρας, συνοδευόμενος από τους υπηρέτες του, πήρε τον δρόμο προς το Μοναστήρι, για να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού. Η διαδρομή ήταν μεγάλη και το μωρό έκλαιγε, γιατί πεινούσε. Τότε, προς μεγάλη έκπληξη όλων, παρουσιάστηκε μπροστά τους ένα θηλυκό ελάφι, που φαινόταν ότι μόλις είχε γεννήσει. Πλησίασε με θάρρος κοντά τους, έσκυψε επάνω από το μωρό που έκλαιγε και το άφησε να θηλάσει.

Όταν η συνοδεία έφθασε στο Μοναστήρι, ο Ηγούμενος τους υποδέχθηκε με χαρά και τους κάλεσε να ξαποστάσουν. Άκουσε με προσοχή από τον πατέρα όλη την ιστορία, αναρωτήθηκε όμως, πώς θα τρεφόταν το μωρό, αν έμενε εκεί, αφού καμία γυναίκα δεν επιτρεπόταν να εισέλθει στο Μοναστήρι.

Πατέρα, πῶς καταλαβαίνουν τά ζῶα τήν καλοσύνη ἑνός ἀνθρώπου;

- Πατέρα, πώς καταλαβαίνουν τα ζώα την καλοσύνη ενός ανθρώπου;

- Έχουν ένστικτο και καταλαβαίνω αν τους αγαπάς και αν τους πονάς. Στον παράδεισο, τα ζώα μπορούσαν να μυρίσουν τη χάρη και να υπηρετήσουν τον Αδάμ. Μετά την παραβίαση της εντολής όλη η φύση μαζί - αναστενάζει με τον άνθρωπο. Εδώ, το καημένο το κουνέλι, για παράδειγμα, κοιτάζει πάντα με φόβο.

Μή δείχνεις σκληρότητα πρός τά ζῶα((Ἅγ.Ἰωάννης Κροστάνδης)

«Μη δείχνεις σκληρότητα προς τα ζώα. Αν το κάνεις αυτό, θα είσαι ή θα γίνεις σκληρός και προς τους ανθρώπους. Θυμήσου πως τα ζώα κλήθηκαν στη ζωή από το έλεος του Κυρίου και πρέπει να ζουν απείραχτα, όσο διαρκεί ο σύντομος βίος τους»

(Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)

https://proskynitis.blogspot.com/2021/11/blog-post_755.html?m=1

Ἦταν μία σκηνή παραδείσια!

Μέσα σ’ ένα δάσος, δύο ώρες μακριά από την Όπτινα, ασκήτευε ο π. Ελισσαίος, ένας άνθρωπος γεμάτος απλότητα και ταπείνωση. Απομονωμένος και αφοσιωμένος για χρόνια στην προσευχή, είχε αποκτήσει τόση αγγελική χάρη, που και τα ζώα του δάσους τον πλησίαζαν άφοβα.

Τον χειμώνα, όταν το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα, έβγαινε από το ερημιτικό κελί του, έριχνε κανναβούρι πάνω του -στο κεφάλι του, στους ώμους του, στα γένια του, στα χέρια του- και φώναζε:

– Πτίτσκι, πτίτσκι, πτίτσκι! (Πουλάκια, πουλάκια, πουλάκια!).

Αμέσως ακούγονταν αναρίθμητα φτερουγίσματα και χαρούμενα τιτιβίσματα. Το κεφάλι του, το πρόσωπό του, τα χέρια του γέμιζαν πουλιά. Ο χαριτωμένος ερημίτης, οι φτερωτοί φίλοι του που τσιμπούσαν λαίμαργα τους σπόρους, το χιόνι που έπεφτε, τα λευκοντυμένα δένδρα… Ήταν μια σκηνή παραδείσια!