Ποιός πρέπει νά κάνει τίς δουλειές στό σπίτι ὁ ἄντρας ἤ ἡ γυναίκα;

❈ Ξέρετε, αὐτό πού ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὅταν τόν ρώτησαν ποιός κάνει τίς δουλειές στό σπίτι, ποιός πρέπει νά κάνει τίς δουλειές στό σπίτι ὁ ἄντρας ἤ ἡ γυναίκα; Μερικοί λένε, ἡ γυναίκα.. εἶναι ὑποχρεωμένη στό σπίτι, νοικοκυρά εἶναι! Ἐν τῷ μεταξύ τῆς ἔχουνε φορτώσει καί ὅλες τίς δουλειές τῶν ἀνδρῶν τώρα, ἀφοῦ σοῦ λέει ἰσότητα ἔχουμε.. ἔχει καί τά παιδιά, τά ὁποῖα ἀρέσκονται στήν μητέρα περισσότερο ἀπ' ὅ,τι στόν πατέρα βέβαια, ἀφοῦ εἶναι πιό γλυκομίλητη κ.λπ., ὁπότε τί θά κάνει καί αὐτή ἡ καημένη;.. στό τέλος, ἐξουθενώνεται τελείως καί παραδίδει τά ὅπλα.

"Μείζων πασῶν τῶν ἀρετῶν ἡ διάκρισις".

Πάντα πρέπει νά ὑπάρχει ἡ διάκριση. "Μείζων πασῶν τῶν ἀρετῶν ἡ διάκρισις".

Ἦταν ἕνας μοναχός καί πῆγε στόν Ἅγιο Παΐσιο καί τοῦ ἔκανε τό ἑξῆς ἐρώτημα:

- Γέροντα, εἶμαι στό μοναστήρι καί ἔχω τό τάδε διακόνημα - ἦταν ἕνα σχετικά εὔκολο διακόνημα - καί σέ τέσσερις ὧρες τελειώνω τό διακόνημά μου. Ἕνας ἄλλος ἀδελφός ἔχει ἕνα βαρύ διακόνημα. Ἐγώ ἔχω ἀρκετό ἐλεύθερο χρόνο. Νά πηγαίνω νά τόν βοηθάω;

Τοῦ λέει ὁ Ἅγιος Παΐσιος:

- Πήγαινε νά τόν βοηθᾶς ἔτσι, ὥστε καί ὁ ἄλλος ἀδελφός νά ἔχει χρόνο νά πηγαίνει στό κελλί του νά κάνει τά πνευματικά του.

Πολύ λυποῦμαι πού δέν πιστεύεις μέσα σου ὅτι οἱ ἀπόστολοι πήγανε ἐν πνεύματι, στήν κηδεία τῆς Παναγίας (Ἅγιος Παΐσιος)

«Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε»

Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο.

Τότε, ακούστηκε ήχος δυνατής βροντής και συγκεντρώθηκαν πολλά νέφη, τα οποία μετέφεραν από τα πέρατα της οικουμένης, τους αποστόλους και τους έφεραν στην οικία της Παναγίας, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμησή της. Μαζί με τους Αποστόλους ήλθε ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Iερόθεος επίσκοπος Αθηνών, ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Aπόστολος Tιμόθεος, και οι λοιποί Εβδομήκοντα Απόστολοι και θεόσοφοι Iεράρχες, μεταφερόμενοι «επί των νεφελών».

Όταν δε έφτασε και ο θεσπέσιος Απόστολος Παύλος, το σκεύος της εκλογής, ο οποίος έπεσε στα πόδια της Θεοτόκου και την προσκύνησε και την εγκωμίασε με πολλά ουράνια εγκώμια, λέγοντας : «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής και του κηρύγματός μου η υπόθεσις, διότι εγώ παρόλο που δεν είδα σωματικά τον Υιόν Σου επί της γης, όμως βλέποντάς Σε, νόμιζα ότι βλέπω Εκείνον τον ίδιο».

Ἡ παραμονή τοῦ ἁγίου Παϊσίου στὸ Ὅρος Σινᾶ

Ο Άγιος Παΐσιος άφησε οριστικά το Στόµιο στις 30 Σεπτεµβρίου 1962 και αναχώρησε για το Θεοβάδιστο Όρος Σινά, όπου … εγκαταστάθηκε στο ασκητήριο των αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, που αποτελείται από το Εκκλησάκι και ένα πολύ μικρό συνεχόμενο Κελλάκι. Βρίσκεται σε ωραία θέση σε ύψωμα, απέναντι ακριβώς από την αγία Κορυφή, και απέχει λιγώτερο από μία ώρα από το Μοναστήρι. Διακόσια μέτρα πιο πάνω βρίσκεται η σπηλιά του αγίου Γαλακτίωνος και λίγο πιο πίσω είναι η Σκήτη που έμενε η αγία Επιστήμη με τις άλλες ασκήτριες.

Άγια μέρη, ευλογημένα. Παρ᾿ όλη την αιχμηρότητά τους, εμπνέουν αυτά τα βράχια. Εκεί ψηλά λοιπόν, σαν αετός, έστησε ο Γέροντας την φωλιά του…

-Μετά απ’ το Στόμιο, Γέροντα, πήγες στο ερημικό Σινά και συγκεκριμένα στο ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης. Εκεί πώς ήταν ή ζωή; ρώτησε ένας άλλος, πού γνώριζε από παλιά τον Γέροντα

.-Ο Μοναχός, όπου και να βρεθεί, το ίδιο περνάει. Η πρόνοια του Θεού δεν τον εγκαταλείπει. Εκεί στο Σινά ο Θεός ήταν πάντα μαζί μου. Όταν πήγα εκεί, δεν είχα τίποτα βρέθηκα στην έρημο, με αγνώστους ανθρώπους, χωρίς να σκεφτώ τι θα φάω και πώς θα ζήσω. Το ασκητήριο ήταν εγκαταλειμμένο και ακατοίκητο. Το νερό λιγοστό. Εγώ δεν ήξερα και κάποιο εργόχειρο, για να βγάζω το ψωμί μου. Το μόνο εργαλείο, πού είχα ήταν ένα ψαλίδι, το όποιο χώρισα στα δυο κομμάτια και αφού τ’ ακόνισα σε μια πέτρα, άρχισα να φτιάχνω ξυλόγλυπτα εικονάκια Δούλευα πολλές ώρες κι έτσι μπορούσα να ζω, άλλα και τους Βεδουίνους να βοηθάω. (Πρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης)

Ἀκόμα καὶ ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε κανέναν ἄλλον ἅγιο, ἕνας Παΐσιος θὰ ἀρκοῦσε γιὰ νὰ μᾶς τραβήξει στὸν Παράδεισο

Συμπληρώθηκαν 30 χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ πνευματικοῦ ἀστέρα ποὺ λέγεται Ἅγιος Παΐσιος - Ἕνα ἄστρο ποὺ ἄλλους τοὺς φωτίζει καὶ ἄλλους τοὺς «καίει»!

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης

Καὶ ἂν ἀκόμα ὑποθέταμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶχε γεννήσει κανέναν ἅγιο στοὺς αἰῶνες, θὰ ἔφτανε μόνο ἕνας Ἅγιος Παΐσιος νὰ ἀποδείξει ὅτι ὁ Θεός μας εἶναι ὁλοζώντανος. Τόσο μεγάλο εἶναι τὸ ἁγιασμένο ἀποτύπωμα ποὺ ἄφησε ὁ ἀσυρματιστὴς τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο σήμερα συμπληρώνονται 30 χρόνια ἀπὸ τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του καὶ ἕνας αἰῶνας ἀπὸ τὴ γέννησή του.

Παρὰ τὴν παλιανθρωπιά μας, ὁ Θεός μᾶς καταθέτει ἀκόμα ἀμύθητους θησαυροὺς στὸ ταμεῖο τῆς ζωῆς. Κάνει ἐπενδύσεις σωτηρίας καὶ δρέπει ἄφθονους καρποὺς ἀκόμα καὶ στὴν ἐσχατολογικὴ ἐποχή μας. Καὶ τὸ μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι οὔτε ἡ εἰρήνη, οὔτε ἡ οἰκονομικὴ εὐημερία, οὔτε ἡ θεραπεία κάποιας ἀσθένειας. Μεγάλες εὐλογίες καὶ αὐτές, ἀλλὰ ὁ κόσμος τὶς χρησιμοποιεῖ... κυρίως γιὰ νὰ γίνεται ἀκόμα πιὸ ἀναίσθητος καὶ ἀχάριστος ἀπέναντι στὸν Θεό. Καὶ ὠφελοῦν μόνο στὴν παροῦσα ζωή, ὄχι στὴ μέλλουσα.

Τὸ μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ὁ κάθε ἕνας ἅγιος ποὺ θὰ ζωντανέψει τὶς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου, μπροστὰ στὰ μάτια μας. Ὁ κάθε χαριτωμένος χριστιανὸς ποὺ λειτουργεῖ ὡς μαγνήτης ψυχῶν γιὰ νὰ τὶς κατευθύνει πρὸς τὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος μὲ τὸ ἔργο του ἔχει γεμίσει τὸν παράδεισο μὲ ψυχὲς ποὺ ἠλέκτρισε γιὰ νὰ πλησιάσουν τὸν Χριστό. Καὶ τὸ καταφέρνει ἀκόμα πιὸ πολὺ ὡς κεκοιμημένος, παρὰ ὡς ζωντανός.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ μοιάζει ὅλο καὶ περισσότερο μὲ ἐπίγεια κόλαση ἀνασφάλειας καὶ κακοῦ, γιατί ἡ ἁμαρτία ἔχει φτάσει σὲ προκατακλυσμιαῖα μέτρα, ὁ Ἅγιος Παΐσιος φαντάζει σὰν μιὰ ἀβύθιστη κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ κλείνει μέσα του ὅλες τὶς ψυχὲς ποὺ θέλουν νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὸν κατακλυσμὸ τῆς φαυλότητας ποὺ ἔχει ἁπλωθεῖ στὰ πάντα.

Νὰ διαβάζεις κάθε μέρα τὸ Θεοτοκάριο. Αὐτὸ θὰ σὲ βοηθήσει πολὺ νὰ ἀγαπήσεις τὴν Παναγία

Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία

Τὸ Θεοτοκάριον εἶναι µοναχικὸ βιβλίο, τὸ ὁποῖο περιέχει κανόνες πρὸς τιµὴν τῆς Θεοτόκου σὲ ὅλους τοὺς ἤχους, διαφόρων ὑµνογράφων, οἱ ὁποῖοι ψάλλονται στὰ µοναστήρια ἀπὸ εὐλάβεια πρὸς τὴν Παναγία. Χρήση τοῦ Θεοτοκαρίου στὸν κόσµο γίνεται κυρίως τὴν περίοδο τῆς µεγάλης Σαρακοστῆς (ἀπὸ τὴν β΄ ἑβδοµάδα τῶν νηστειῶν καὶ ἐντεῦθεν), ὁπότε καὶ χρησιµοποιεῖται στὴν ἀκολουθία τοῦ µεγάλου ἀποδείπνου.

Ο πατήρ Παΐσιος έλεγε σε κάποια Μοναχή: «Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία. Και να δεις η Παναγία μετά!...Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»!

«Και πότε να διαβάζω το Θεοτοκάριο», τον ρώτησε αυτή η Μοναχή. «Το βράδυ ή το πρωί;».

«Καλύτερα τις πρωινές ώρες -της απήντησε ο Γέροντας-, ώστε αυτά που διαβάζεις, να τα έχεις στο νου σου όλη την ημέρα. Το Θεοτοκάριο πολύ βοηθάει. Θερμαίνεται η καρδιά και συγκινείται».

Και μνημόνευε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος τον Αγιορείτη παπα-Κύριλλο, τον Ηγούμενο της Μονής Κουτλουμουσίου, που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από τους λυγμούς και τα δάκρυα, όταν διάβαζε το Θεοτοκάριο!

Οἱ δοκιμασίες-θλίψεις στή ζωή μας Γ΄, Ἁγ. Παϊσίου-Οἰκογενειακή ζωή.Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ δοκιμασίες-θλίψεις στή ζωή μας Γ΄, Ἁγ. Παϊσίου-Οἰκογενειακή ζωή, 10-4-2024, 

Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com, 

Περί Θλίψεων - Δοκιμασιῶν

 ❈ Τί μᾶς εἶπε ὁ Χριστός μας γιά τίς θλίψεις; «Ὅν ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δέ πάντα υἱόν ὅν παραδέχεται» (Παρ. 3,12). Δηλαδή αὐτόν πού ἀγαπᾶ ὁ Κύριος τόν παιδαγωγεῖ. Δέν τόν βασανίζει, τόν παιδαγωγεῖ. Ὅπως ὁ πατέρας πού ἀγαπάει τό παιδάκι του, ἀσκεῖ μιά ἀγωγή. Δέν τό ἀφήνει ἀνεξέλεγκτο. Τοῦ τραβάει καί τό αὐτί, τοῦ κάνει παρατηρήσεις, τό διορθώνει κ.λπ. Οἱ θλίψεις εἶναι ἡ παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι τό κλάδεμα, πού λέει πάλι ὁ Κύριος, πού κάνει ὁ ἀμπελουργός στό ἀμπέλι του γιά νά φέρει πολύ καρπό. Ἄν δέν ἔχουμε θλίψεις, δέν θά ἔχουμε καί καρπούς καί δέν θά ἔχουμε καί τήν αἰώνια ζωή, γιατί «διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 4,22). Ἄρα οἱ θλίψεις εἶναι σημάδι εὔνοιας τοῦ Θεοῦ καί ὄχι σημάδι μίσους τοῦ Θεοῦ. Γιατί μερικοί, λόγω τοῦ ἐγωισμοῦ τους, τό παίρνουν ἀνάποδα καί λένε, ὅτι ὁ Θεός τούς δίνει θλίψεις, γιατί δέν τούς ἀγαπάει. Ἴσα - ἴσα ἐπειδή σέ ἀγαπάει σοῦ δίνει θλίψεις καί εἶναι ἐπίσκεψη Θεοῦ ἡ θλίψη γιά νά τελειοποιηθεῖς. (Ὁμιλία 12 - 03 - 2016) 

❈ Ἄν κανείς δέν θέλει νά ὑπομείνει τίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς, λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἐκεῖνος πού δέν ὑπομένει γενναίως τό δυσβάσταχτο βάρος τῶν πειρασμῶν, δέν θά μπορέσει νά προσφέρει καρπό στούς λινούς τοῦ Θεοῦ (λινός: εἶναι τό πατητήρι, ἐκεῖ πού λιώνουν τά σταφύλια) ἀντάξιο τῆς αἰώνιας ἀποθήκης, ἔστω καί ἄν ἔχει ὅλες τίς ἄλλες ἀρετές. Διότι, συνεχίζει, κάθε Χριστιανός ἀγωνιστής γίνεται τέλειος μέ τίς ἑκούσιες καί τίς ἀκούσιες θλίψεις, προερχόμενες ἄλλες ἀπό ἀνθρώπους, κατά παραχώρηση Θεοῦ καί ἄλλες ἀπό τόν ἑαυτό μας - οἱ ἑκούσιες - μέ ἄσκηση καί κακοπάθεια. Μᾶς τελειοποιοῦν δηλαδή, ἡ θλίψη και ἡ ὑπομονή στίς θλίψεις. Γι’ αὐτό ὁ Κύριος εἶπε στήν παραβολή τοῦ σπορέως ὅτι καρποφοροῦσιν ὁ ἕνας κόκκος τριάντα, ὁ ἄλλος ἑξήντα, ὁ ἄλλος ἑκατό, ἀλλά ἐν ὑπομονῆ (Λουκ. 8,5-15). Δέν καρποφορεῖς ἑν ριπή ὀφθαλμοῦ. Θέλει χρόνο. Μάκρος χρόνου. Καί αὐτή ἡ σύγχρονη Γερόντισσα πού ἁγίασε καί πρόσφατα ἀναγνωρίστηκε ἡ ἁγιότητά της, ἡ Ἁγία Σοφία στήν Κλεισούρα, εἶχε σάν ἀγαπημένο λόγιό της αὐτό: «Ὑπομονή, ὑπομονή, πολλή ὑπομονή» καί πέρασε τήν ζωή της σέ πολύ μεγάλη ὑπομονή, ἄν δεῖ κανείς τί ἄσκηση ἔκανε. Τρομερή ὑπομονή. Γι’ αὐτό καί καρποφόρησε τόσο πολύ καί ἀναγνωρίστηκε πάρα πολύ σύντομα ἡ ἁγιότητά της. Ὅ,τι ὑφίστανται, λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τά φυτά τῆς γῆς, τόσο ἀπ’ τίς φυσικές μεταβολές, ὅσο καί ἀπό τήν γεωργική τέχνη, τά ἴδια καί μεῖς τά λογικά κλήματα τοῦ Χριστοῦ ὀφείλουμε νά ὑπομένουμε ἐκ προαιρέσεως, μέ τήν θέλησή μας. Ἕνα φυτό τό δέρνουν οἱ ἄνεμοι, ἡ βροχή, τό χιόνι κ.λπ., ταλαιπωρεῖται. Στή συνέχεια ἔρχεται ὁ γεωργός τό κλαδεύει, τό σκάβει, τό ποτίζει ἤ ἐνδεχομένως τό ἀφήνει καί ἀπότιστο, γιατί ἔτσι πρέπει. Ὅλα αὐτά πού ὑφίστανται τά φυτά κατ’ ἀναλογία πρέπει νά τά ὑφιστάμεθα καί ἐμεῖς, πού εἴμαστε τά λογικά φυτά, μέ τήν θέλησή μας, ἀφοῦ θέλουμε νά ὑποταχθοῦμε στόν γεωργό τῶν ψυχῶν μας, πού εἶναι ὁ Χριστός. Χωρίς τήν ὑπομονή, λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, στούς ἀκούσιους πειρασμούς, οὔτε ἡ ἑκούσια κακοπάθεια ἀπό τήν ἄσκηση θά τύχει Θείας εὐλογίας. Πολλοί κάνουν εὔκολα, π.χ. νηστεῖες, ἰδίως οἱ γυναῖκες, ἀλλά ἄν δέν δέχεσαι, λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος καί τούς ἀκούσιους πειρασμούς, δέν σηκώνεις ἕναν λόγο πού θά σοῦ πεῖ ὁ ἄλλος ἤ ἕναν ὁποιοδήποτε ἄλλο πειρασμό πού δέν τόν περιμένεις, τότε χάνεις καί τήν εὐλογία στούς ἑκούσιους πειρασμούς, ἀπό τίς ἑκούσιες θλίψεις. Γι’ αυτό, λέει, ἡ ψυχή πρέπει νά κατορθώσει, ὥστε νά ὑπομείνει τίς ἑκούσιες κακοπάθειες καί ἀφοῦ συνηθίσει στήν καταφρόνηση τῶν ἡδονῶν καί τῆς ἀνθρώπινης δόξας, εὔκολα ὕστερα θά ὑπομένει καί τούς ἀκούσιους πειρασμούς. Δηλαδή οἱ ἑκούσιες κακοπάθειες πού κάνουμε μόνοι μας, οἱ νηστεῖες, οἱ μετάνοιες, οἱ προσευχές κ.λπ. ὅπως τά εἴπαμε, εἶναι μία προπόνηση, ὥστε νά μάθουμε νά καταφρονοῦμε τίς ἡδονές καί τήν ἀνθρώπινη δόξα. Μετά θά ὑπομείνουμε καί τούς ἀκούσιους πειρασμούς. Αὐτό εἶναι τό ἐμπόδιο πού δέν ἀνεχόμαστε τούς ἀκούσιους πειρασμούς, τό ὅτι ἀγαπᾶμε τήν καλοπέραση, τίς ἡδονές καί τή μάταιη δόξα τοῦ κόσμου. Ἄν λοιπόν κάνοντας προπόνηση μόνος σου ρίχνεις τόν ἑαυτόν σου σέ ἑκούσιους πειρασμούς, μαθαίνεις νά καταφρονεῖς τίς ἡδονές καί τήν ἀνθρώπινη δόξα, ὁπότε μετά εὔκολα δέχεσαι καί τούς ἀκούσιους. Ὁπότε δέν σοῦ κάνει αἴσθηση νά βρεθεῖ κάποιος νά σέ βρίσει, ἀφοῦ ἐσύ ἤδη τό ἔχεις κάνει, ἔχεις δηλαδή κατεβάσει τόν ἑαυτόν σου μέ αὐτή τήν ἑκούσια θλίψη, τήν ἄσκηση πού κάνεις. Τό ἴδιο καί μέ τίς διάφορες ἡδονές, πού ἐσύ προηγουμένως ἔχεις καταφρονήσει, ὁπότε δέν σέ πειράζει ἄν σοῦ ἔλθει καί ἀπό ἔξω μιά στέρηση. (Ὁμιλία 20 – 5 – 2012)

...Ἄν δέν ὑπάρχει ἡρωισμός, δέ γίνεται τίποτε

«...Αν δεν υπάρχει ηρωισμός, δε γίνεται τίποτε. Και να ξέρετε, ο πιστός είναι και γενναίος... Θα τιμωρηθούν όσοι επιδιώκουν να εξαφανίσουν την Ελλάδα... Υπάρχει η μαγιά κι αυτή η μαγιά κρατάει την Εκκλησία και την Ελλάδα. Γι’ αυτή τη μαγιά ο Κύριος θα κάνει ό,τι θα κάνει...

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ 1987: Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου (1924-1994) - (Ἀναδημοσίευση γιά ὑπενθύμηση)

Ἀναδημοσιεύουμε γιὰ ὑπενθύμηση καὶ γιὰ ἐνημέρωση γιὰ ὅσους δὲν γνωρίζουν τί ἔχει πῇ ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιὰ τίς νέες ἠλεκτρονικές/ψηφιακὲς ταυτότητες, ποὺ ὅλοι σπεύδουν μαζὶ καὶ ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία νὰ μᾶς καθησυχάσουν ὅτι δὲν ὑπάρχει πνευματικὸ ζήτημα καὶ νὰ ὑπακούσουμε στοὺς νόμους τοῦ κράτους παίρνοντας τὴν νέα ταυτότητα/κάρτα τοῦ πολίτη.

Λόγοι Ἁγίου Παϊσίου γιά τήν οἰκογενειακή ζωή.

Επιμέλεια: Ἀρχιμανδρίτης Παύλος Ντανάς. Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας & Ἀκαρνανίας

1.Να κάνετε οικογένεια τώρα που είστε νέοι. Γιατί, εάν μεγαλώσετε, δεν θα μπορείτε να παίζετε με τα παιδιά σας.

2.Στη μέση της οικογένειας πρέπει να είναι ο Χριστός. Τα προβλήματα τα λύνει ο πνευματικός. Το ζευγάρι πρέπει να έχει κοινό πνευματικό.

3.Ο θηλασμός και η αγκαλιά της μάνας αποτελούν προϋποθέσεις φυσιολογικής ανάπτυξης των παιδιών.

Ρήσεις καί Διηγήσεις Ἁγίου Παϊσίου (ριη-ρκς). Ἀπό τήν Ἀσκητική καί Ἡσυχαστική Ἁγιορείτικη Παράδοση

ρι­η’

«Σή­με­ρα ἔρ­χον­ται πολ­λοί νέ­οι μέ ἐν­δι­α­φέ­ρον­τα. Δέν εἶ­ναι πε­ρί­ερ­γοι, ζη­τοῦν νά βροῦν πα­ρά­δειγ­μα, καί ἐ­μεῖς πρέ­πει νά εἴ­μα­στε ὅ­πως θέ­λει ὁ Θε­ός γιά νά ὠ­φε­λοῦν­ται οἱ ἄλ­λοι πού μᾶς πλη­σιά­ζουν, δι­ό­τι ἀλ­λοι­ῶς θά δώ­σου­με λό­γο καί γι᾿ αὐ­τούς πού μᾶς πλη­σιά­ζουν καί βλά­πτον­ται ἤ δέν ὠ­φε­λοῦν­ται».

ρι­θ’

«Ἕ­νας φοι­τη­τής πῆ­γε καί ἔ­μει­νε τρι­ά­μι­σι χρό­νια στήν Ἰν­δί­α, ἀ­σχο­λή­θη­κε μέ δι­ά­φο­ρες θρη­σκεῖ­ες καί μέ τήν μα­γεί­α. Ἔ­ψα­χνε νά βρῆ ποῦ βρί­σκε­ται ἡ ἀ­λή­θεια μέ τίς θρη­σκεῖ­ες κ.ἄ. Τε­λι­κά ἐ­πι­σκέ­φθη­κε ἕ­να μά­γο μέ με­γά­λη φή­μη καί ἄ­κου­σε ἔκ­πλη­κτος νά τοῦ λέ­η: “Τί ἦρ­θες ἐ­δῶ; Αὐ­τό πού ζη­τᾶς θά τό βρεῖς στήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α· ἐ­κεῖ εἶ­ναι τό φῶς. Νά πᾶς στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος καί νά δι­α­βά­σης Φι­λο­κα­λί­α. Ἐ­κεῖ θά βρεῖς αὐ­τό πού ζη­τᾶς”. Τἄ­χα­σε, δέν πε­ρί­με­νε νά ἀ­κού­ση ἀ­πό ἕ­ναν μά­γο αὐ­τά. Ἐ­πέ­στρε­ψε στήν Ἑλ­λά­δα, ἦρ­θε στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος καί μοῦ τά δι­η­γή­θη­κε ὅ­λα».

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ 1987: Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου (1924-1994)

Ἅγιος Παΐσιος: Νὰ στρέψουμε τὸν θυμὸ ἐναντίον τῶν παθῶν

– Γέροντα, θέλω νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὸν θυμό. Βλέπω πόσο ἀνάρμοστο εἶναι νὰ θυμώνη ὁ μοναχός.

– Ὁ θυμός, ὁ καθαρὸς θυμός, εἶναι δύναμη τῆς ψυχῆς. Ἐὰν ὁ ἐκ φύσεως πρᾶος βοηθιέται μιὰ φορὰ ἀπὸ τὸν χαρακτήρα του γιὰ τὴν πνευματική του πρόοδο, ὁ θυμώδης βοηθιέται δυὸ φορὲς ἀπὸ τὴν δύναμη ποὺ ἔχει ὁ χαρακτήρας του, ἀρκεῖ τὴν δύναμη αὐτὴ τοῦ θυμοῦ νὰ τὴν ἀξιοποιήση κατὰ τῶν παθῶν του καὶ τοῦ πονηροῦ. Ἂν δὲν τὴν ἀξιοποιήση, θὰ τὴν ἐκμεταλλευθῆ ὁ διάβολος.

Ὁ ἐκ φύσεως ἤπιος, ἐὰν δὲν ἀγωνισθῆ νὰ ἀποκτήση ἀνδρισμό, δὲν μπορεῖ νὰ κάνη ἅλματα. Ἐνῶ ὁ θυμώδης, ἐὰν πάρη μιὰ γενναία ἀπόφαση καὶ στρέψη τὸν θυμό του ἐναντίον τοῦ κακοῦ, πάει, πήδησε. Γι᾿ αὐτὸ τὰ ἅλματα στὴν πνευματικὴ ζωὴ τὰ κάνουν ὅσοι ἔχουν παλαβὴ φλέβα.

– Καταλαβαίνω, Γέροντα, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ θυμώνω μὲ τὸν διάβολο καὶ ὄχι μὲ τὶς ἀδελφές.

– Κοίταξε, στὴν ἀρχὴ θυμώνει κανεὶς μὲ τοὺς ἄλλους· ὕστερα, ἂν ἀγωνισθῆ, θὰ θυμώνη μὲ τὸ ταγκαλάκι καὶ στὸ τέλος φθάνει νὰ θυμώνη μόνο μὲ τὸν παλαιό του ἄνθρωπο, μὲ τὰ πάθη του. Προσπάθησε λοιπὸν νὰ θυμώνης μόνον μὲ τὸ ταγκαλάκι καὶ ἐναντίον τῶν παθῶν σου καὶ ὄχι μὲ τὶς ἀδελφές.

– Γέροντα, ὁ θυμός, τὸ πεῖσμα, ποὺ ἔχω εἶναι παιδικὰ πάθη;

Ἅγιος Παΐσιος: Ἡ ἀγάπη τῶν παιδιῶν πρός τούς γονεῖς μετά τόν γάμο τους

Ὁ Καλὸς Θεὸς οἰκονόμησε, ὥστε τὸ ἀνδρόγυνο νὰ συνδέεται μὲ τέτοιου εἴδους ἀγάπη, ποὺ νὰ ἐγκαταλείπουν ἀκόμη καὶ τοὺς γονεῖς τους καὶ ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα. Ἂν δὲν ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ ἀγάπη, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν δική τους οἰκογένεια. Ὁ σκοπὸς τῶν γονέων λήγει μετὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν παιδιῶν. Στὴν συνέχεια τὰ παιδιὰ τοὺς ὀφείλουν μόνον πολὺ σεβασμὸ καὶ τόση ἀγάπη, ὅση χρειάζεται πρὸς τοὺς γονεῖς.

Δὲν θέλω νὰ πῶ μὲ αὐτὸ νὰ μὴν ἀγαποῦν τοὺς γονεῖς τους, ἀλλὰ νὰ ἔχουν πρῶτα ἀγάπη μεγάλη μεταξύ τους καὶ μετὰ νὰ ἀγαποῦν τοὺς γονεῖς τους. Νὰ εἶναι τόσο ἀγαπημένοι, ὥστε ἀπὸ τὴν ἄφθονη ἀγάπη ποὺ θὰ ἔχουν, νὰ δίνουν καὶ στοὺς γονεῖς τους τὴν ὑπερχείλιση τῆς ἀγάπης τους καὶ ὅλον τὸν σεβασμό τους καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη τους. Ἡ ἀγάπη τους νὰ εἶναι ἀρχοντική, γιὰ νὰ φροντίζη ὁ ἕνας γιὰ τοὺς γονεῖς τοῦ ἄλλου, ὅσο μπορεῖ περισσότερο.

Πολὺ βοηθάει στὴν ὁμόνοια τῆς οἰκογενείας, ὁ ἄνδρας νὰ ἀγαπάη τὴν γυναίκα του περισσότερο ἀπὸ τὴν μητέρα του καὶ ἀπὸ κάθε ἀγαπητὸ καὶ συγγενικό του πρόσωπο. Ἡ ἀγάπη του πρὸς τοὺς γονεῖς του νὰ διοχετεύεται διὰ μέσου τῆς γυναίκας του. Τὸ ἴδιο φυσικὰ πρέπει νὰ κάνη καὶ ἡ γυναίκα.

Γνωρίζω ἀνδρόγυνα ποὺ στὶς ἀρχὲς ἔχουν προβλήματα μεταξύ τους, ἐπειδὴ ἡ γυναίκα ἢ ὁ ἄνδρας ἀγαπάει τὴν μάνα του μὲ ὑπερβολικὴ ἀγάπη. Αὐτὸ ξεκινάει ἀπὸ τὸ φιλότιμο ποὺ ἔχουν· νιώθουν μεγάλη εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν μάνα τους. Σιγὰ-σιγὰ ὅμως, ὅταν συνδεθοῦν μεταξύ τους, δὲν θὰ ὑπάρχη πρόβλημα. Δὲν θὰ ἦταν φυσιολογικό, ἂν ἀγαποῦσαν ἀμέσως ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ τέτοια ἀγάπη ποὺ θὰ ἀναπλήρωνε τὴν ἀγάπη τῆς μάνας.

«Καί ἐδῶ νά τόν ἀφήσεις θά σκοτωθεῖ» (Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης )

Φωτογραφία του 1949 η οποία εμφανίζει ασυρματιστές των ‘’Λόχων Ορεινών Καταδρομών’’ (ΛΟΚ) στον χειρισμό ασυρμάτου κατά την περίοδο του συμμοριτοπολέμου στην περιοχή του Γράμμου.

Ο κ. Μπαλάσκας εξιστορεί πώς γνώρισε τον ασυρματιστή στο Στρατό Άγιο Παΐσιο και πώς κατάλαβε τις ικανότητες που είχε ο άνθρωπος αυτός από νεαρή ηλικία (στο τέλος του κειμένου η συνέντευξη).

Το πρώτο πράγμα που έκανε και κέντρισε το ενδιαφέρον του συστρατιώτη του, αλλά και όλων των άλλων στρατιωτών ήταν να προβλέψει την απώλεια ενός στρατιώτη πυροβολητή.

Όπως δήλωσε σε συνέντευξη του ο Βασίλειος Μπαλάσκας επρόκειτο να προωθήσουν στο μέτωπο δύο από τα τέσσερα πυροβόλα που είχαν (τα άλλα δύο θα τα κρατούσαν τα μετόπισθεν)...

Τότε τον πλησίασε ο στρατιώτης πυροβολητής και του είπε να μην πάει εκείνος μπροστά, αλλά να μείνει πίσω.

Ο διμοιρίτης του έκανε το χατίρι, αλλά τότε ήρθε η προφητεία του νεαρού ασυρματιστή:

«Και εδώ να τον αφήσεις θα σκοτωθεί», είπε ο Άγιος Παΐσιος στον κ. Μπαλάσκα.

Και όντως έτσι έγινε.

Ἅγιος Παΐσιος: Ἡ πεῖρα ἀπὸ τὶς πτώσεις μας

Ὅταν ἐξετάζετε τὸν ἑαυτό σας, πολὺ βοηθάει νὰ παίρνετε μερικὲς φορὲς τὴν ζωή σας μὲ τὴν σειρά, ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία, γιὰ νὰ βλέπετε ποῦ βρισκόσασταν, ποῦ βρίσκεστε καὶ ποῦ ἔπρεπε νὰ βρίσκεστε. Ἂν δὲν συγκρίνετε τὸ παρελθὸν μὲ τὸ παρόν, δὲν καταλαβαίνετε ὅτι μπορεῖ μὲν νὰ εἶστε κάπως σὲ καλὴ κατάσταση, ἀλλὰ δὲν βρίσκεστε ἐκεῖ ποὺ ἔπρεπε νὰ βρίσκεστε καὶ στενοχωρεῖτε τὸν Θεό. Ὅταν εἶναι κανεὶς νέος καὶ βρίσκεται σὲ μιὰ κατάσταση ὄχι πολὺ καλή, δικαιολογεῖται· ἀλλά, ὅταν μεγαλώση, ἂν παραμένη στὴν ἴδια κατάσταση ἢ ἔχη διορθωθῆ λίγο, δὲν δικαιολογεῖται.

Ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια, τόσο ὡριμάζει ὁ ἄνθρωπος πνευματικὰ καί, ἂν ἀξιοποιήση τὴν πεῖρα ἀπὸ τὸ παρελθόν, προχωρεῖ πιὸ σταθερὰ καὶ πιὸ ταπεινά. Πολλὲς φορὲς καὶ τὰ ἀνεβοκατεβάσματα στὸν ἀγώνα βοηθοῦν γιὰ μιὰ θετικὴ καὶ σταθερὴ πνευματικὴ πορεία πρὸς τὰ ἄνω.

Τὸ μικρὸ παιδί, ὅταν ἀρχίση νὰ περπατάη, ἑπόμενο εἶναι νὰ πάρη καὶ καμμιὰ κουτρουβάλα ἀπὸ τὴν σκάλα, νὰ χτυπήση καὶ τὸ κεφάλι στὴν κουπαστή, νὰ ἀνεβῆ καὶ στὴν καρέκλα καὶ νὰ πέση. Δὲν καταλαβαίνει ὅτι, ἂν ἀνεβῆ στὴν καρέκλα καὶ πατήση στὴν ἄκρη, θὰ τουμπάρη.

Ἅγιος Παΐσιος: Κριτήριο ἀγάπης

Ὅταν ἕνας ἔχη καὶ δίνη ἐλεημοσύνη, δὲν μπορεῖς νὰ καταλάβης ἂν ἔχη ἀγάπη ἢ ὄχι, γιατὶ μπορεῖ νὰ δίνη ὄχι ἀπὸ ἀγάπη, ἀλλὰ γιὰ νὰ ξεφορτωθῆ κάποια πράγματα. Ὅταν στερῆται καὶ δίνη, τότε φαίνεται ἡ ἀγάπη του. Πιστεύω, ἂς ὑποθέσουμε, ὅτι ἔχω ἀγάπη· ὁ Θεός, γιὰ νὰ δοκιμάση τὴν ἀγάπη μου, μοῦ στέλνει ἕναν φτωχό. Ἂν ἔχω λ.χ. δυὸ ρολόγια, ἕνα καλὸ καὶ ἕνα λίγο χαλασμένο, καὶ δώσω τὸ χαλασμένο στὸν φτωχό, σημαίνει ὅτι ἡ ἀγάπη μου εἶναι δευτέρας ποιότητος.

Ἂν ἔχω πραγματικὴ ἀγάπη, θὰ δώσω τὸ καλὸ στὸν φτωχό. Μπαίνει ὅμως ἡ βλαμμένη λογικὴ καὶ λέμε: «Τί, τὸ καλὸ θὰ δώσω; Γι᾿ αὐτόν, ἀφοῦ δὲν ἔχει κανένα ρολόι, καλὸ εἶναι καὶ τὸ παλιό», καὶ δίνω τὸ παλιό. Ἀλλά, ὅταν δίνης τὸ παλιό, ζῆ ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος ἀκόμη μέσα σου· ἂν δίνης τὸ καινούργιο, εἶσαι ἀναγεννημένος ἄνθρωπος. Κολάσιμη κατάσταση εἶναι, ὅταν κρατᾶς καὶ τὰ δυὸ καὶ δὲν δίνης κανένα.

– Γέροντα, πῶς βγαίνει κανεὶς ἀπὸ αὐτὴν τὴν κατάσταση;

– Νὰ σκεφθῆ: «Ἂν ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, τί θὰ ἔδινα; Ἀσφαλῶς τὸ καλύτερο». Ἔτσι καταλαβαίνει ποιά εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀγάπη. Θὰ πάρη λοιπὸν μιὰ γερὴ ἀπόφαση καὶ τὴν ἄλλη φορὰ θὰ δώση τὸ καλύτερο. Μπορεῖ λίγο νὰ δυσκολευθῆ στὶς ἀρχές, ἀλλά, ἂν ἀγωνίζεται μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ φθάση σὲ κατάσταση νὰ δίνη καὶ τὸ παλιὸ καὶ τὸ καινούργιο, γιὰ νὰ διευκολύνη τοὺς ἄλλους, καὶ αὐτὸς νὰ μὴν ἔχη ρολόι, ἀλλὰ νὰ ἔχη μέσα του Χριστὸ καὶ νὰ ἀκούη τὸ γλυκὸ χτύπημα τῆς καρδιᾶς του ποὺ θὰ σκιρτᾶ ἀπὸ θεϊκὴ χαρά.

Ρήσεις καί Διηγήσεις Ἁγίου Παϊσίου (κζ-ρβ). Ἀπό τήν Ἀσκητική καί Ἠσυχαστική Ἁγιορείτικη Παράδοση

Ϟ­ζ’

«Ὑ­πα­κο­ή στόν Γέ­ρον­τα εἶ­ναι, ἄς ὑ­πο­θέ­σου­με, σάν ἕ­να βό­τα­νο πού χρει­ά­ζε­ται, ὅ­ταν εἶ­σαι κρυ­ω­μέ­νος. Ρω­τᾶς τόν Γέ­ρον­τα, σοῦ τό δεί­χνει καί τό παίρ­νεις. Τε­λει­ώ­νει ἡ ὑ­πό­θε­ση. Ἐ­νῶ ὅ­ταν εἶ­σαι μό­νος σου, δο­κι­μά­ζεις ὅ­λα τά βό­τα­να, μέ­χρι νά βρῆς τό κα­τάλ­λη­λο· καί ἴ­σως μέ­χρι νά τό βρῆς θά ᾿χεις πά­θει με­γα­λύ­τε­ρη ζη­μιά ἀ­πό τήν ὠ­φέ­λεια πού σοῦ προ­σφέ­ρει».

Ϟ­η’

«Ἡ πολ­λή δου­λειά ἀ­γρι­εύ­ει τόν ἄν­θρω­πο, τόν κά­νει ἀ­γρί­μι. Θέ­λει ἡ δου­λειά νά εἶ­ναι κα­τευ­θυ­νό­με­νη ἀ­πό πά­νω, μέ διάκριση, ἀ­πό τόν Γέροντα».

Ϟ­θ’

«Στά ἐρ­χό­με­να χρό­νια πολ­λοί ἄν­θρω­ποι θά γί­νων­ται μο­να­χοί, ἐ­πει­δή θά βα­ρι­οῦν­ται τά μπου­ζού­κια καί θά ὑ­πο­φέ­ρουν ἀ­πό κε­νό στήν ψυ­χή τους. Θά ἔρ­χων­ται στό Μο­να­στή­ρι καί θά κά­νουν ἄ­σκη­ση, νη­στεῖ­ες, ἀλ­λά δέν θά βρί­σκουν τί­πο­τε, δι­ό­τι θά τούς λεί­πουν οἱ ἀ­πα­ραί­τη­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Δι­ό­τι, γιά νά βρῆς, πρέ­πει νά ἔ­χης αὐ­τές τίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Τό πρῶ­το εἶ­ναι ἡ εὐ­αι­σθη­σί­α. Ἄν δέν ἔ­χης εὐ­αι­σθη­σί­α, θά μεί­νεις σέ μί­α ξε­ρή ἀ­σκη­τι­κό­τη­τα, ὅ,τι κι ἄν κά­νης».

«Ἄν οἱ Ἁγιορεῖτες δέν μιλοῦν, τότε ποιός θά μιλήσει;»

Από το βιβλίο: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Β’- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Είχε έρθει στο Καλύβι ένας άθεος μέχρι το κόκκαλο. Αφού είπε διάφορα, μετά μου λέει: «Εγώ είμαι εικονομάχος». Από εκεί που δεν πίστευε τίποτε, ύστερα έλεγε ότι είναι εικονομάχος.

«Βρε αθεόφοβε, του λέω, εσύ αφού δεν πιστεύεις σε τίποτε, τι μου λες ότι είσαι εικονομάχος; Τότε, τον καιρό της Εικονομαχίας, μερικοί Χριστιανοί από υπερβολικό ζήλο έπεσαν σε πλάνη, έφθασαν στην άλλη άκρη, και μετά η Εκκλησία τοποθέτησε το θέμα· δεν είναι ότι δεν πίστευαν».

Υποστήριζε εν τω μεταξύ όλη την σημερινή κατάσταση. Μαλώσαμε εκεί πέρα. «Καλά, του λέω, κατάσταση είναι αυτή;

Δικαστικοί να φοβούνται να δικάσουν, να κάνουν μηνύσεις για εγκληματίες και να τους απειλούν ο ένας και ο άλλος και να αναγκάζωνται να τις αποσύρουν;

Και τελικά ποιοί κυβερνούν; Σε αναπαύει αυτή η κατάσταση; Υποστηρίζεις αυτούς; Εσύ είσαι εγκληματίας. Γι᾿ αυτό ήρθες; Άντε, φύγε από εδώ!». Τον έδιωξα.

Έχω υπ᾿ όψιν μου έναν άλλον άθεο, έναν βλάσφημο, που τον αφήνουν στην τηλεόραση και μιλάει, ενώ έχει πεί τα πιο βλάσφημα λόγια για τον Χριστό και την Παναγία.

Δεν παίρνει και η Εκκλησία μια θέση να αφορίση μερικούς. Αυτούς έπρεπε να τους αφορίζη η Εκκλησία. Λυπούνται τον αφορισμό!

Έγραψε ένας κάτι βλάσφημα για την Παναγία και κανείς δεν μίλησε. Λέω σε κάποιον: «Δεν είδες τι γράφει εκείνος;». «Ε, τι να τους κάνης, μου λέει. Θα λερωθής, αν ασχοληθής μαζί τους». Φοβούνται να μιλήσουν.

Τά ὀστά τούς πείραξαν;

https://proskynitis.blogspot.com/2023/05/blog-post_68.html