Ἡ εἰρήνη μετά τοῦ Θεοῦ ἀσυγκρίτως προτιμωμένη καί προηγουμένη τῆς εἰρήνης μετά τοῦ κόσμου

Η ειρήνη μετά του Θεού ασυγκρίτως προτιμωμένη και προηγουμένη της ειρήνης μετά του κόσμου

Η υπερεκτιμώμενη και εγωιστικώς και ανθρωποκεντρικώς προτιθέμενη της ειρήνης του Θεού, απροσδιόριστη και «αθεμελίωτη» ειρήνη του κόσμου και η ψευδεπίγραφος ειρήνη της Εκκλησίας μετ΄ αυτού, με τις συνεχείς αναφορές και ποικίλες εκδηλώσεις και δράσεις, για την εδραίωσή της σε όλον τον πλανήτη, ακόμη και από ποιμένες της Εκκλησίας, χωρίς την προϋπόθεση της οριοθέτησης και αναζήτησης αυτής εν Αγίω Πνεύματι, θα παραμένει πάντοτε ένα μάταιο, εύθραυστο και "αχυρόπλαστο" κατασκεύασμα.

Η αληθινή ειρήνη εκπηγάζει ως περίσσευμα της καρδιάς, ως δώρο του Θεού, όταν πάντες ομονοούν "εις τον της ευσεβείας λόγον". Αυτός εξάλλου είναι ο ιερός σκοπός, το ιεραποστολικό καθήκον, το υπό του Αγίου Πνεύματος ανατεθέν εις τους ποιμένες της Εκκλησίας και κατ΄ επέκταση σε κάθε μέλος αυτής.

Γράφει ο Άγιος Χρυσόστομος στην Α' ομιλία της προς Κορινθίους: "Ουδέν όφελος ημίν, κάν προς πάντας ώμεν ειρηνικοί, προς δε τον Θεόν εκπεπολεμωμένοι• ώσπερ ουδέν βλάβος ημίν, κάν παρά πάντων πολεμώμεθα, τω δε Θεώ ειρηνεύομεν. Και πάλιν ουδέν όφελος, κάν παρά πάσιν ευδοκιμώμεν, τω δε Κυρίω προσκρούωμεν• ουδείς κίνδυνος, κάν πάντες ημάς αποστρέφονται και μισώσιν, ο δε Θεός αποδέχηται και φιλή. Η γαρ όντως χάρις, η όντως ειρήνη παρά του Θεού".

Δηλαδή: "Δεν μας προκύπτει καμιά ωφέλεια, αν έχουμε ειρήνη με όλους τους ανθρώπους, αλλά βρισκόμαστε σε πόλεμο με τον Θεό. Όπως δεν μπορεί να μας συμβεί τίποτε κακό, αν μας καταπολεμούν, εμείς όμως έχουμε ειρήνη με τον Θεό. Αλλά πάλι, τίποτε δεν κερδίζουμε, αν τα έχουμε καλά με όλους και ερχόμαστε σε αντίθεση με το θέλημα του Θεού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, ακόμη και αν μας αποστρέφονται όλοι οι άνθρωποι και μας μισούν, αλλά ο Θεός μας έχει στην αγκαλιά του και μας αγαπά. Διότι, η πραγματική χαρά, η πραγματική ειρήνη είναι αυτή που μας χαρίζει ο Θεός".

Γέρων Ἐφραίμ: Ἡ ἐσωτερική εἰρήνη τοῦ χριστιανοῦ

 

https://enromiosini.gr/arthrografia/geron-efraim-i-esoteriki/

«Εἰρήνευσε ἐσύ καί θά εἰρηνεύσουν ἄλλοι χίλιοι μαζί σου» , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἡ ἀληθινή εἰρήνη, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

Ἡ ἀληθινή εἰρήνη, 23-10-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (απόσπασμα)

Ἡ σύγχρονη παρακμή, ὡς ἔλλειψη ἐσωτερικῆς ἐλευθερίας (Ἡρακλῆς Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικῆς-Χριστιανικῆς Παιδαγωγικῆς Α.Π.Θ.)

Ελευθερία δεν είναι απλώς η δυνατότητα να επιλέγεις αυτό που θέλεις ή αυτό που σε ευχαριστεί, αλλά η δυνατότητα να επιλέγεις το καλό και το αληθινό. Κατά τον Ε. From, δεν μπορεί να είναι κανείς ελεύθερος, αν είναι δούλος των παθών του.

Ελευθερία, επομένως, δεν είναι η ασύδοτη ελευθεριότητα, ως δυνατότητα φανέρωσης της κακότητας έναντι των συνανθρώπων και της κτίσεως, αλλά η απαλλαγή από τα πάθη και τις καταστάσεις, που κρατούν τον άνθρωπο δέσμιο και εγκλωβισμένο σε μια παρακμιακή κατάσταση.

Στην εποχή μας υπάρχει έντονο το ερώτημα, αν ο άνθρωπος είναι όντως ελεύθερος, με τόσες εξωτερικές επιδράσεις που δέχεται καθημερινά, που τον μετατρέπουν σε ένα άγριο θηρίο, έτοιμο να κατασπαράξει τον «άλλο», προκειμένου να διακριθεί ή να εξυπηρετήσει το οποιοδήποτε ατομικό ή κακόβουλο συμφέρον του.

Ιδιαίτερος προβληματισμός υπάρχει, σήμερα ως προς την κυριαρχία της κοινωνίας της πληροφορίας και του διαδικτύου, που, πολύ συχνά, με τη δική τους επιρροή, κατασκευάζεται, επιλεκτικά, μια πλασματική αλήθεια, καθώς δημιουργούνται νέα νοήματα, πεποιθήσεις, αντιλήψεις, ανάγκες κ.ά., που προσανατολίζουν τους δέκτες των μηνυμάτων τους -και ιδιαίτερα τους νέους- μακράν της αληθινής ελευθερίας σε συγκεκριμένες δουλικές κατευθύνσεις και σκοπιμότητες.

Παρατηρείται, έτσι, μια σταδιακή απώλεια της αλήθειας και του νοήματος της ζωής, που συνεπάγεται ταυτόχρονα και μια απώλεια ή διαστρέβλωση της αληθινής ελευθερίας, που δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να σκέπτεται, να οραματίζεται και να αποφασίζει σωστά.

Ἡ εἰρήνη (Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης)

Ὅλοι ἐπιθυμοῦν τὴν εἰρήνη, ἀλλὰ δὲν γνωρίζουν πῶς νὰ τὴν ἀποκτήσουν. Ὁ Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε ἀπὸ θυμὸ καὶ παρακάλεσε τὸν Κύριο νὰ τὸν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ πάθος αὐτό. Ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε σὲ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «Παΐσιε, ἂν θέλεις νὰ μὴν ὀργίζεσαι, μὴν ἐπιθυμεῖς τίποτε, μὴν κρίνεις καὶ μὴ μισήσεις κανένα καὶ θὰ ἔχεις τὴν εἰρήνη». Ἔτσι κάθε ἄνθρωπος ποὺ κόβει τὸ θέλημά του μπροστὰ στὸν Θεό καὶ τοὺς ἀνθρώπους, θὰ εἶναι πάντα εἰρηνικὸς στὴν ψυχή. Ὅποιος ὅμως ἀγαπᾶ νὰ κάνει τὸ θέλημά του, αὐτὸς δὲν θὰ ἔχει εἰρήνη.

Ψυχὴ ποὺ παραδόθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὑπομένει εὔκολα κάθε θλίψη καὶ κάθε ἀσθένεια· γιατὶ καὶ τὸν καιρὸ τῆς ἀσθένειας παραμένει στὴ θεωρία τοῦ Θεοῦ καὶ προσεύχεται· «Κύριε, Ἐσὺ βλέπεις τὴν ἀσθένειά μου. Ἐσὺ ξέρεις πόσο ἁμαρτωλὸς καὶ ἀδύνατος εἶμαι· βοήθησέ με νὰ ὑπομένω καὶ νὰ εὐχαριστῶ τὴν ἀγαθότητά σου». Καὶ ὁ Κύριος ἀνακουφίζει τὸν πόνο, καὶ ἡ ψυχὴ αἰσθάνεται τὴν ἐγγύτητα τοῦ Θεοῦ καὶ μένει ἐν τῷ Θεῷ γεμάτη χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη.

Ἂν ἀποτύχεις σὲ κάτι, σκέψου· «Ὁ Κύριος βλέπει τὴν καρδιά μου καὶ ἂν εἶναι θέλημά του, ὅλα θὰ εἶναι γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὸ δικό μου καὶ τῶν ἄλλων». Ἔτσι ἡ ψυχή σου θὰ ἔχει πάντα εἰρήνη. Ἀλλὰ ἐὰν ἀρχίζει κανεὶς νὰ παραπονεῖται· «Αὐτὸ δὲν εἶναι καλό, ἐκεῖνο δὲν εἶναι ὅπως πρέπει», τότε ποτὲ δὲν θὰ ὑπάρχει εἰρήνη στὴν ψυχή του, ἔστω καὶ ἂν νηστεύει καὶ προσεύχεται πολύ.

Οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν παραδοθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μόνο ἔτσι διαφυλάσσεται ἡ εἰρήνη. Τὸ ἴδιο καὶ ὅλοι οἱ μεγάλοι Ἅγιοι ὑπέμειναν ὅλες τὶς θλίψεις παραδομένοι στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μποροῦμε νὰ μὴ φοβόμαστε τίποτε, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία· γιατὶ ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας χάνεται ἡ χάρη καὶ χωρὶς τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ ἐχθρὸς παρασύρει τὴν ψυχή, ὅπως παρασύρει ὁ ἄνεμος τὰ ξερὰ φύλλα ἢ τὸν καπνό.

Πρέπει νὰ θυμόμαστε πάντοτε ὅτι οἱ ἐχθροὶ (δαίμονες) ἔπεσαν ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ μᾶς σπρώξουν στὴν ἴδια πλάνη —καὶ πολλοὺς ἐξαπάτησαν. Ὁ Κύριος ὅμως εἶπε· «Μάθετε ἀπ᾿ Ἐμοῦ τὴν πραότητα καὶ τὴν ταπείνωσιν καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν εἰς τὰς ψυχὰς ὑμῶν».

«Ὦ, ἐλεῆμον Κύριε, δῶσε μας τὴν εἰρήνη σου, ὅπως ἔδωσες εἰρήνη στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους· “Εἰρήνην τὴν Ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν”». Κύριε, δῶσε ν᾿ ἀπολαύσουμε κι ἐμεῖς τὴν εἰρήνη σου. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔλαβαν τὴν εἰρήνη σου καὶ τὴν σκόρπισαν σὲ ὅλον τὸν κόσμο, καὶ σώζοντας τὸ λαὸ δὲν ἔχασαν τὴν εἰρήνη τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὴ δὲν ἐλαττώθηκε μέσα τους». Δοξασμένος νὰ εἶναι ὁ Κύριος, γιατὶ μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μᾶς δίνει τὴν εἰρήνη Του καὶ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Πῶς νὰ διατηρήσουμε τὴν ψυχικὴ εἰρήνη μέσα στὰ σκάνδαλα τῶν ἡμερῶν μας;

Ὁ πόλεμος, ὡς συνέπεια τῆς ἔλλειψης ἐσωτερικῆς εἰρήνης

Ηρακλής Ρεράκης,

Καθηγητής Παιδαγωγικής ΑΠΘ

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

«Ο πόλεμος, ως συνέπεια της έλλειψης εσωτερικής ειρήνης»

Η αποτυχία των ανθρώπων και των λαών να ζουν σε συνθήκες ειρήνης και διαλόγου μεταξύ τους, οφείλεται τόσο στην παραβίαση διεθνώς αναγνωρισμένων κανόνων όσο και στην απομάκρυνσή τους από τον άρχοντα της Ειρήνης, που είναι ο Θεός της αγάπης.

Η ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει με σαφήνεια ότι, όταν οι άνθρωποι αρνούνται το σπουδαίο πνευματικό δώρο της ειρήνης, που προσφέρεται στις ανθρώπινες ψυχές, με την πίστη και τη διαρκή αναφορά τους στον Θεό, τότε επιτρέπουν στο δαιμονικό κακό να κυριαρχεί και να φέρνει, αρχικά μέσα τους και έπειτα στις διαπροσωπικές ή διακρατικές τους σχέσεις, το αντίθετο της Ειρήνης, που είναι ο Πόλεμος.

Ο ίδιος ο Χριστός, που ως Λόγος του Θεού έφερε στον κόσμο την ειρήνη του Θεού, διά του Ευαγγελίου και των Αγίων της Εκκλησίας Του, ήλθε για να δωρίζει, εσαεί, στους πιστούς και μέσω αυτών σε ολόκληρο τον κόσμο, την άνωθεν αγάπη, Ειρήνη και ενότητα.

Επομένως, «Ο Χριστός, η ειρήνη ημών» (Εφεσ. 2, 14), μας προσφέρει αρετές, όπως είναι η αγάπη, η ειρήνη, η δικαιοσύνη, η αγαθότητα, η πραότητα, η εγκράτεια κ.ά., που αλλάζουν την ποιότητα και τους στόχους της ζωής μας.

Ωστόσο, επειδή οι αρετές αυτές είναι μεν δώρα του Θεού, αλλά εν δυνάμει, χρειάζεται να τις ενεργοποιούμε, διά του αυτεξουσίου και του λογικού μας, ζώντας εμείς οι άνθρωποι κοντά στον Θεό.

Τή γαλήνη τῆς καρδιᾶς θά τήν κερδίσεις, ὅπου κι ἄν εἶσαι, μόνο μέ δύο προϋποθέσεις

Πιστεύεις πράγματι ότι η εσωτερική ειρήνη που αναζητάς, εξαρτάται από την τοποθεσία που θα επιλέξεις τελικά για να ζήσεις; Να είσαι βέβαιος ότι η ειρήνη της ψυχής δεν εξαρτάται από τούς τόπους διαβιώσεως.

Δέν έχει τόση σημασία άν θα είσαι στο βουνό και στη θάλασσα, στην πόλη ή στην έρημο, μέσα στούς θορύβους των αμαξιών ή μέσα στο θρόϊσμα των φύλλων του δάσους.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Τὸ «ἐπὶ Γῆς εἰρήνη» ἀποτελεῖ τὸν μόνιμο πόθο τῶν ἀνθρώπων

Γράφει ὁ πατὴρ Γεώργιος Μεταλληνός

Γιὰ νὰ ἐξαπλωθεῖ καὶ νὰ ἐπικρατήσει τὸ πολυπόθητο ἀγαθό, προϋπόθεση εἶναι ἡ ὕπαρξη «καλῆς θελήσεως». Ἡ προθυμία, δηλαδή, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Χριστοῦ ὡς Λυτρωτῆ καὶ Σωτήρα

Ἀναγγέλλοντας τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ οἱ Ἄγγελοι, τὴ συνδέουν μὲ τὴν εἰρήνη, ποὺ εἶναι ὁ μόνιμος πόθος τοῦ ἀνθρώπου: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καὶ ἐπὶ Γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2, 14). «Εὐδοκία» εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ εὐλογία Του. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ ἀρχαία λατινικὴ ἀπόδοση τῆς τελευταίας φράσης εἶναι «Hominibus bonae voluntatis», δηλαδὴ «στοὺς ἀνθρώπους καλῆς θελήσεως». Αὐτὸ ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ ἐξάπλωση καὶ ἡ ἐπικράτηση τῆς πολυπόθητης εἰρήνης προϋποθέτουν τὴν ὕπαρξη «καλῆς θελήσεως» στοὺς ἀνθρώπους. Προθυμία, δηλαδή, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Χριστοῦ ὡς Λυτρωτῆ καὶ Σωτήρα, καὶ...

ἐνσάρκωση τῆς θεϊκῆς εἰρήνης, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Αὐτὸς (ὁ Χριστὸς) ἐστὶν ἡ εἰρήνη ἠμῶν» (Ἐφεσ. 2, 14).

Οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες, καὶ μάλιστα οἱ ἰσχυροί, ποὺ ἐπαγγέλλονται τὴν εἰρήνη, ἐξαπλώνουν τὸν πόλεμο στὴ Γῆ μας διότι συνδέεται μὲ τὸ οἰκονομικὸ κέρδος καὶ τὴν ἐπέκταση τῆς «ἐξουσίας» τους. Ἔρχεται στὴ μνήμη μου μία παλαιὰ πολιτικὴ γελοιογραφία τοῦ κορυφαίου τοῦ εἴδους Κ. Μητροπούλου: Ἕνας καλοθρεμμένος «κύριος», μᾶλλον πολιτικός, ὅπως προδίδει ἡ ἐνδυμασία του, κρατᾶ στὸ ὑψωμένο ἀριστερό του χέρι τὸ περιστέρι τῆς εἰρήνης, ἐνῶ μὲ τὸ δεξί του κρύβει πίσω ἀπὸ τὸ σῶμα του ἕναν πύραυλο. Περιστέρι καὶ πύραυλος: τὰ σύμβολα δύο ἀντιθέτων μεταξύ τους καὶ σαφῶς ἀλληλοαναιρουμένων καταστάσεων, τῆς εἰρήνης καὶ τοῦ πολέμου. Εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ καπηλευτῆ τῆς εἰρήνης, πού, ἐνῶ φαίνεται εἰρηνόφιλος καὶ εἰρηνευτής, στὰ κρυφὰ ὄχι μόνο «ἑτοιμάζει πόλεμο», ἀλλὰ προωθεῖ μὲ κάθε ἀθέμιτο μέσο τὰ ὄπλα τοῦ ὀλέθρου. Δὲν θὰ μποροῦσε ἁπλούστερα, σαφέστερα καὶ εὐγλωττότερα νὰ παρασταθεῖ ἡ περιπέτεια τῆς εἰρήνης, ἀλλὰ μαζί της καὶ τῆς κοινωνίας μας.

Ἦταν μία σκηνή παραδείσια!

Μέσα σ’ ένα δάσος, δύο ώρες μακριά από την Όπτινα, ασκήτευε ο π. Ελισσαίος, ένας άνθρωπος γεμάτος απλότητα και ταπείνωση. Απομονωμένος και αφοσιωμένος για χρόνια στην προσευχή, είχε αποκτήσει τόση αγγελική χάρη, που και τα ζώα του δάσους τον πλησίαζαν άφοβα.

Τον χειμώνα, όταν το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα, έβγαινε από το ερημιτικό κελί του, έριχνε κανναβούρι πάνω του -στο κεφάλι του, στους ώμους του, στα γένια του, στα χέρια του- και φώναζε:

– Πτίτσκι, πτίτσκι, πτίτσκι! (Πουλάκια, πουλάκια, πουλάκια!).

Αμέσως ακούγονταν αναρίθμητα φτερουγίσματα και χαρούμενα τιτιβίσματα. Το κεφάλι του, το πρόσωπό του, τα χέρια του γέμιζαν πουλιά. Ο χαριτωμένος ερημίτης, οι φτερωτοί φίλοι του που τσιμπούσαν λαίμαργα τους σπόρους, το χιόνι που έπεφτε, τα λευκοντυμένα δένδρα… Ήταν μια σκηνή παραδείσια!

Ἡ μεταβλητότητα τῆς ἐσωτερικῆς μας καταστάσεως (Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος)

Παραπονιέστε γιὰ τὴ μεταβλητότητα τῆς ἐσωτερικῆς σας καταστάσεως -ἄλλοτε εἶναι καλὴ καὶ ἄλλοτε κακή. Δὲν γίνεται ἀλλιῶς.

«Ἔχω δοκιμάσει καὶ δοκιμάζω δυσάρεστες ψυχικὲς καταστάσεις μὲ διάφορες μορφές». Δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ τὶς ὑπομένουμε μὲ ταπείνωση καὶ γενναιοψυχία, χωρὶς νὰ χαλαρώνουμε τὸν πνευματικό μας ἀγώνα, χωρὶς νὰ παραμελοῦμε τὴν ἐκπλήρωση τῶν θείων ἐντολῶν -αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ κάνετε..

Ἔρχεται μία καλὴ πνευματικὴ κατάσταση. Φεύγει. Ἔρχεται μία κακή. Φεύγει κι αὐτή. Ἡ ἐναλλαγὴ τους εἶναι συνεχὴς καὶ ἀναπότρεπτη. Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖτε καὶ πρέπει νὰ κάνετε, εἶναι νὰ ἐπιθυμεῖτε καὶ νὰ ἐπιδιώκετε πάντα τὸ καλό.

Ἂν δὲν ἀντιμετωπίζαμε ποτὲ καμιὰ δυσκολία, τότε θὰ εἴχαμε πέσει σὲ πνευματικὴ νάρκη.

Ψυχικὲς μεταπτώσεις

Οἱ ψυχικὲς μεταπτώσεις συμβαίνουν σὲ ὅλους. Δὲν ἔχετε, λοιπόν, παρὰ νὰ τὶς ὑπομένετε ἤρεμα, ἀφήνοντας τὸν ἑαυτό σας στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Μὴ νοιάζεστε γιὰ τίποτ’ ἄλλο, παρὰ μόνο γιὰ τοῦτο: Νὰ εἶστε πάντα μαζὶ μὲ τὸν Κύριο. Ὅ,τι κι ἄν σᾶς συμβαίνει, σ’ Αὐτὸν νὰ καταφεύγετε, σ’ Αὐτὸν ν’ ἀποκαλύπτετε τὴν ψυχὴ σας, σ’ Αὐτὸν ν’ ἀκουμπᾶτε τὰ βάρη σας, σ’ Αὐτὸν νὰ λέτε τὸν πόνο σας… Καὶ νὰ προσεύχεστε, παρακαλώντας Τὸν νὰ σᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ πειρασμοὺς καὶ θλίψεις, ἂν εἶναι θέλημά Του..

Εἰρήνευσε σύ καί θά ἔρθουν χιλιάδες νά εἰρηνεύσουν κοντά σου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Εἰρήνευσε σύ καί θά ἔρθουν χιλιάδες νά εἰρηνεύσουν κοντά σου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Δέν πρέπει νά ἀνησυχοῦμε ὅταν ἀντιστεκόμαστε, στό νά εἰρηνεύουμε ἐσωτερικά, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Δέν πρέπει νά ἀνησυχοῦμε ὅταν ἀντιστεκόμαστε, στό νά εἰρηνεύουμε ἐσωτερικά, 29-11-2009

Ὁ θυμός δέν σέ συμφέρει…

Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι το να αμύνεται κανείς δεν είναι άδικο, αλλά πρέπει και συ να συμφωνήσεις ότι δεν είναι και φιλοσοφημένο. Αυτό που λες θα ήταν λογικό, αν ήταν εύκολο και χωρίς πολλές περιπλοκές.

Αν όμως, πριν να δικαιωθεί κανείς, αδικείται χίλιες φορές τότε είναι καλύτερα να μην προσθέτει στην αδικία που του έγινε κι άλλο κακό.

Σου φαίνεται ότι μιλάω με αινίγματα; Θα προσπαθήσω λοιπόν να σου εξηγήσω.

Σκέψου, αν θελήσει κανείς να αμυνθεί, τι χρειάζεται να πάθει…

Πρώτα τον πλημμυρίζει ο θυμός και μετά τον διαλύει η οργή.

Γιατί πρώτα φέρνει στο μυαλό του αυτό που έπαθε και μετά οργίζεται και επιθυμεί την ανταπόδοση. Τρίτο, προκαλεί ταραχή γύρω του.

Τέταρτο, κάνει χίλιους δυο λογισμούς.

Πέμπτο, τον πιάνει δέος και τρεμούλα και αγωνία γιατί τον τρώει ο θυμός και τον συγκλονίζει ο φόβος για το πώς θα πετύχει την αντεπίθεσή του. Δε σου φαίνεται λοιπόν πως τιμωρείται αυτός ο ίδιος, πριν τιμωρήσει τον άλλον;

Οἱ εἰρηνοποιοί (Δημήτριος Παναγόπουλος)

«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται» (Ματθ. 5:9)

Ο εργαζόμενος την αρετή της ειρήνης προς τον Θεό, τον πλησίον του και τον εαυτό του ονομάζεται ειρηνοποιός και μακαρίζεται από τον Θεό. Πρώτος Ειρηνοποιός είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός και Λόγος του Θεού, διά του οποίου επέρχεται συνδιαλλαγή και συμφιλίωση μεταξύ ανθρώπων και Θεού. Το πρώτο και κύριο έργο του Χριστού στη γη ήταν να επιφέρει ειρήνη μεταξύ Θεού και ανθρώπων, οι οποίοι λόγω της αμαρτίας διέκειντο εχθρικά προς τον Θεό. Έφερε δε αυτήν διά της θυσίας Του επί του Σταυρού.

Και αν πρώτος Ειρηνοποιός υπήρξε ο Ιησούς Χριστός, αντίθετα πρώτος σκανδαλοποιός υπήρξε ο Διάβολος, διότι απέναντι μεν του Θεού είναι αποστάτης, απέναντι δε των Αγγέλων και των ανθρώπων είναι σκανδαλοποιός: απέσπασε και διαχώρισε από την υποταγή του Θεού το αγγελικό τάγμα, ενώ με το ψεύδος απάτησε τους πρωτοπλάστους και τους χώρισε από τον Θεό. Αλλά και εξακολουθεί να είναι τέτοιος φέρνοντας σύγκρουση και διαμάχη μεταξύ των ανθρώπων· γνωρίζει δηλαδή ότι αν ο άνθρωπος έχει με τον Θεό φιλία είναι μακάριος και προσπαθεί, με το ψεύδος και άλλα πονηρά μέσα, να τον αποπλανήσει γκρεμίζοντάς τον στην αμαρτία, για να παροργίσει τον Θεό εναντίον του. Ο θείος Χρυσόστομος λέει: «Όπου διαμάχη και φιλονικεία, εκεί ακαταστασία και κάθε κακό, εκεί ο Διάβολος».

*

Λέγεται ότι κάποιος νέος θέλησε να μονάσει κοντά στο κελλί ενός γέροντα και του υποτακτικού του. Οι ευρισκόμενοι γύρω μοναχοί προθυμοποιήθηκαν να τον φροντίσουν στις ανάγκες του με τρόφιμα κτλ.

«Μακαρισμός ἕβδομος»

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Ἀγαπητοί μου, σ᾿ ἕνα μουσεῖο ὑπάρχει ἕνας ζωγραφικός πίνακας, μία ἐλαιογραφία, πού παριστάνει μιά καταιγίδα στή θάλασσα. Ἄγρια κύματα, μαῦρα σύννεφα καί ζωηρές λάμψεις αὐλακώνουν τόν οὐρανό. Τά συντρίμμια ἑνός ναυαγίου ἐπιπλέουν στούς ἀφρούς τῆς θάλασσας, καί κάπου – κάπου φαίνεται κανένα χέρι νά βγαίνει ἀπό τή θάλασσα ζητώντας ἀπελπισμένα βοήθεια. Ἔξω ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας προβάλλει ἕνας βράχος, πού πάνω του σπάζουν τά κύματα. Σ᾿ ἕνα κοίλωμα τοῦ βράχου ὑπάρχει λίγη πρασινάδα, καί καθισμένο πάνω της ἕνα ἀγριοπερίστερο κοιτάζει ἤρεμο καί ἀτάραχο τήν καταιγίδα.

Ἡ εἰκόνα αὐτή φανερώνει τήν εἰρήνη πού βασιλεύει στήν ψυχή τοῦ Χριστιανοῦ, πού μέσα στίς κατιγίδες τῆς ζωῆς μένει ἤρεμος, ἀτάραχος καί εἰρηνικός, γιατί ἡ εἰρήνη του εἶναι ὁ Θεός.

Γι᾿ αὐτό λέει ὁ ἕβδομος μακαρισμός: «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται»¹. Εὐτυχισμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν τήν εἰρήνη, πού φέρνουν τήν εἰρήνη –αὐτό θά πεῖ εἰρηνοποιός– γιατί αὐτοί θά ἀποκληθοῦν “παιδιά τοῦ Θεοῦ”.

Πραγματικά, τό πολυτιμότερο ἀγαθό εἶναι ἡ εἰρήνη, πού μόνο ὁ Χριστιανός μπορεῖ νά ἀποκτήσει, ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια τοῦ θέματός μας. Ὁ κόσμος οὐσιαστικά δέν ἔχει εἰρήνη. Ὁ κόσμος ἔχει ἀγωνιώδη φροντίδα, τήν ἀγωνιώδη μέριμνα, τό ἄγχος.

Ὁ μακαρισμός τῶν εἰρηνοποιῶν εἶναι καρπός αὐτῶν πού ἔχουν καρδίαν καθαράν· δηλαδή ὁ μακαρισμός αὐτός εἶναι συνέπεια τοῦ προηγούμενου μακαρισμοῦ, πού ἤδη ἐξετάσαμε, καί λέει: «μακάριοι οἱ καθαροί τῆ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται». Γι᾿ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος σημειώνει: «Εἰρήνην διώκετε μετά πάντων, καί τόν ἁγιασμόν, οὗ χωρίς οὐδείς ὄψεται τόν Κύριον»². Δηλαδή: Νά ἐπιδιώκετε τήν εἰρήνη μέ ὅλους, ὅσο τοῦτο εἶναι δυνατόν, ἀλλά νά ἐπιδιώκετε καί τόν ἁγιασμό, χωρίς τόν ὁποῖο –ἐννοεῖται μαζί καί τήν εἰρήνη– κανείς δέν μπορεῖ νά δεῖ πρόσωπο Θεοῦ.

Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρουσιάζει δύο στοιχεῖα, τόν ἁγιασμό καί τήν εἰρήνη, ὡς προϋπόθεση γιά νά δεῖ κανείς τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ.Διότι τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκρως ἐφετόν, δηλαδή τό ἀκραῖο τοῦ ἀνθρώπινου πόθου θά λέγαμε. Τί ἄλλο θά ἤθελα νά δῶ; Τί ἄλλο θά ἤθελα νάα ἀποκτήσω; Τί ἄλλο θά ἤθελα νά γίνω; Ὅλα αὐτά εἶναι ἐπιθυμίες κατώτερες ἀπό αὐτό τό ἀκραῖο, ἀπό τό νά δῶ δηλαδή τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ! Αὐτή ἡ θεωρία, ἡ ὅραση, τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ μοῦ δίνει ὅλη τή μακαριότητα.

Προσευχητική ἀπομόνωση στό μοναστήρι ἤ στό σπίτι.

   "Διότι τι είναι απομόνωση; Είναι όταν ο νους απομονωθεί στην καρδιά και στέκεται μαζί με τον Θεό και δεν επιθυμεί να εξέλθει από αυτή. Καλύτερη απομόνωση από αυτήν μη ζητάς. Διότι είναι δυνατόν και με κλειστές πόρτες να περιφέρεσαι στο σύμπαν ολόκληρο".

 Όταν κανείς μονάσει στο μοναστήρι αυτό σημαίνει μοναχική ζωή. Ο βίος στο μοναστήρι είναι δύσκολος μόνο σε εκείνον ο οποίος θέλει να έχει σχέση με πολλούς και να ζει βίο κοσμικής ζωής. Στη μονή πρέπει να γνωρίζει κάποιος μόνο ένα πρεσβύτερο, δηλαδή τον πνευματικό του πατέρα και Γέροντα. Τους λοιπούς αδελφούς να τους βλέπει ως συνδούλους Θεού. Τότε και μόνο θα διέρχεται τη ζωή ευχάριστα και με μεγάλη ανάπαυση και προκοπή. Ειδάλως δεν θα του λείψει η κοσμική ταραχή και σύγχυσις. 

 

Αρχίστε να συγκεντρώνεστε στα δωμάτιά σας τις ώρες της αναπαύσεως από τις σωματικές διακονίες και επιδοθείτε στην προσευχή λέγοντας όπως ο Δαυίδ:"Δείξον Κύριε οδόν εν ή πορεύσομαι". Όχι μόνο με την σκέψη ή τον λόγο αλλά και με πόνο καρδιάς επικαλεστείτε το όνομα του Ιησού Χριστού για να είναι ο Κύριος οδηγός και συνοδός της  ζωής σας.

 Προσθέστε σε αυτά και τη νηστεία διότι νηστεία και προσευχή διώχνει τους δαίμονες και τα πάθη από την καρδιά και ελευθερώνει την ψυχή.

 Την ώρα της απόσυρσης  την πρώτη θέση να έχει η προσευχή και η περισυλλογή στα περί του Θεού. Η απασχόληση αυτή έστω και για λίγο διώχνει την πλήξη και τη στεναχώρια καθότι από αυτήν πηγάζει τέτοια παρηγοριά που κανένα άλλο πράγμα στη ζωή δεν προσφέρει.

Κανένας πάνω στή γῆ δέν μπορεῖ νά μᾶς χαρίσει ἀκύμαντη ἐσωτερική εἰρήνη....

 Από μόνοι μας δεν διαθέτουμε καμία δύναμη. Όμως ο Θεός έχει δύναμη. Σ΄αυτόν πρέπει να στραφούμε βαθιά στην καρδιά μας κι Εκείνος θα μας επιδαψιλεύσει τη δύναμη να υπερβούμε όλες μας τις δυσκολίες διότι είναι πολύ σημαντικό να αρθούμε πάνω από κείνα τα μικρά πράγματα που μας κλέβουν την εσωτερική μας ειρήνη. Σπάνια δίνουμε προσοχή σε αυτό κι έτσι επιτρέπουμε στην αδικία που μας βρίσκει από παντού στη ζωή μας να θρυμματίζει την εσωτερική μας ειρήνη.
   Συχνά είμαστε εμείς που αδικούμε τους άλλους. Ίσως μας φαίνεται προς στιγμήν πώς κάνουμε το σωστό αλλά αργότερα αποδεικνύεται ότι είχαμε κάνει μεγάλο λάθος. Πρέπει να μάθουμε να ξεπερνάμε όλα αυτά τα μικρά πράγματα με ειρήνη ενωμένοι με τον Κύριο, έτσι ώστε να μην εισέρχεται μέσα μας η εξωτερική ανησυχία και να διατηρούμε πάντοτε την εσώτερή μας ειρήνη.
   Ο Θεός είναι στο κέντρο της ζωής του καθενός. Βρίσκεται στην καρδιά μας είτε τον αποδεχόμαστε είτε όχι. Δεν διαχωρίζει ποτέ τον εαυτό του από μας. Αυτός είναι ο Ζωοδότης που χάρισε τη ζωή σε κάθε κτιστή ύπαρξη.

Ἡ ἀρχή τοῦ ἀγώνα μέ τήν ἁμαρτία εἶναι ἡ σιωπή τοῦ στόματος...

Η αρχή του αγώνα με την αμαρτία είναι η σιωπή του στόματος. Μην πείτε τίποτα μέχρι η καρδιά να είναι ήσυχη . Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Κάρελιν)

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2018/04/blog-post_956.html?m=1

Ἡ σπουδαιότητα τῆς ἐσωτερικής εἰρήνης:Κανόνες καί μέσα γιά τήν ἀπόκτησή της:μνήμη τοῦ Θεοῦ, ὑπακοή στή συνείδηση, ὑπομονή.

ΘΑ ήθελα να σου δώσω λίγες ακόμα συμβουλές για το τι πρέπει να κάνεις τώρα που μπήκες στον νέο σου δρόμο.

Όποιος επιχειρήσει να παρατηρήσει προσεκτικά τι συμβαίνει μέσα σου στο διάστημα μιας μόνο ημέρας , θα διαπιστώσει αναμφίβολα τον ξεπεσμό του πνεύματός σου. Σου μίλησα άλλοτε τόσο γι’ αυτό, όσο και για την κατάσταση της εσωτερικής συγχύσεως και ταραχής , μια κατάσταση αφύσικη, από την οποία πρέπει ν’ απαλλαγούμε. Εσύ, πάλι, μου έγραψες ότι δεν μπορούσες να τα βγάλεις πέρα με την ακατάσχετη κίνηση των λογισμών. Ας κάνω τώρα μια σύντομη επισκόπηση αυτής της κινήσεως και των συνεπειών της.

Οι   λογισμοί του νου κατευθύνονται προς τη γη. Ποτέ δεν υψώνονται στον ουρανό. Πάντα στοχεύουν σε πράγματα μάταια, υλικά, εφάμαρτα. Έχεις δει πώς σέρνεται η ομίχλη μέσα σε μια κοιλάδα; Ε, έτσι ακριβώς σέρνονται και οι λογισμοί μας πάνω στη γη. Η χαμέρπεια, λοιπόν, είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό τους. Κι ένα άλλο είναι η αεικινησία. Ασταμάτητα  βρίσκονται σε κίνηση , αναταραχή και αλληλοδιαδοχή, ασταμάτητα ζουζουνίζουν στο νου όπως ένα σμάρι κουνούπια σε καλοκαιριάτικη νύχτα.

Οι λογισμοί επενεργούν στην καρδιά , παράγοντας αντίστοιχα συναισθήματα: χαρά, λύπη, οργή,  φθόνο, φόβο, ελπίδα, απελπισία, καύχηση κ.λπ. Όπως και στους λογισμούς , έτσι και στα συναισθήματα , που προξενούνται απ’ αυτούς, παρατηρείται έντονη κινητικότητα και αταξία.