Ἀγωνίζου, τέκνον, διότι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ εἶναι στενός καί ἀκανθώδης, ὄχι φυσικῶς ἀλλά διά τά πάθη μας· καί ἐφ᾿ ὅσον θέλομεν νά ἐκριζώσωμεν ἀπό τήν καρδίαν μας τά πάθη, τά ὁποῖα εἰκονίζονται ὡς ἀκανθώδεις ριζίδες, διά νά φυτεύσωμεν χρήσιμα φυτά, φυσικῶς θά κοπιάσωμεν πολύ καί τά χέρια μας θά αἱματώσουν καί τό πρόσωπόν μας θά ἱδρώσῃ· ἐνίοτε θά μᾶς ἔλθῃ καί ἀπελπισία, βλέποντας ὅλο ρίζες, ὅλο πάθη!
Ἡμεῖς ὅμως, μέ τήν ἐλπίδα μας εἰς τόν Χριστόν, τόν διορθωτήν τῶν ψυχῶν μας, ἄς ἐπιμελούμεθα κάθε ἡμέραν τήν γῆν τῆς καρδίας μας ἐργαζόμενοι ἐπί αὐτῆς τήν κάθαρσιν. Ἡ ὑπομονή, τό πένθος, ἡ ταπείνωσις, ἡ ὑπακοή, ἡ ἐκκοπή τοῦ θελήματος, ὅλα αὐτά συνεργοῦν εἰς τήν καλλιέργειαν. Ἡμεῖς πρέπει νά βάλωμεν ὅλην τήν δύναμίν μας καί ὁ Θεός βλέποντας τόν κόπον μας ἔρχεται καί τόν εὐλογεῖ καί γίνεται ἡ προκοπή μας.
Θάρσει, ὁ κόπος πρόσκαιρος καί ἐφήμερος, ἐνῷ ὁ μισθός πολύς ἐν τῷ οὐρανῷ· ἀγωνίζου καί νῆφε εἰς τούς λογισμούς· τήν ἐλπίδα κράτει γερά, διότι εἰκονίζει ὅτι τό σπίτι τεθεμελίωται εἰς τήν πέτραν· πέτρα δέ ὁ Χριστός μας.
2α. Νά ἔχῃς πραότητα, νά μή θυμώνῃς· διότι ὁ θυμός εἶναι καρπός ἐγωϊσμοῦ καί ἰδίου θελήματος· ἐνῷ, ἀντιθέτως, ἡ πραότης εἶναι καρπός ταπεινῆς καρδίας καί ἐκκοπῆς τοῦ ἰδίου θελήματος. Ὅταν κανείς θυμώνῃ, χάνει τό διακριτικόν ὁ νοῦς, καί ὡς ἐκ τούτου χάνει τήν ἰσορροπίαν του καί παρασύρεται εἰς ἄπρεπους λόγους καί σχήματα.
Οἱ ἅγιοι πατέρες τόν θυμόν κυρίως, ἄν καί ὅλα τά πάθη, τόν παρομοιάζουν μέ τήν μέθην· διότι ὅταν μεθύῃ κανείς, χάνει τήν ἀξιοπρέπειάν του καί γίνεται γελοῖος ἐνώπιον τῶν συνανθρώπων του· οὕτω πως καί ὁ θυμώδης ἐν καιρῷ παραφορᾶς.
