Γιὰ ὅσους διαπράττουν τὴν ἀνομία, ὁ Θεὸς μεταβάλλεται σὲ πῦρ καταναλίσκον

"Ας μη μας ξεγελούν διάφοροι χαζοχαρούμενοι κήρυκες του Χρι­στιανισμού, που μας παρουσιάζουν τον Θεό όλο καλοσύνη και όλο ζά­χαρη.

Για όσους διαπράττουν την ανομία, ο Θεός μεταβάλλεται σε πυρ καταναλίσκον."

Μακαριστός γέροντας Δανιήλ Γούβαλης.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/02/blog-post_10.html

Οἱ ἀποτυχημένοι προφῆτες τοῦ Ἀχαὰβ καὶ οἱ ψευδοπροφῆτες των πεντηκοστιανών

Αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ (+)

ΑΝΑΒΑΙΝΕ ΕΙΣ ΡΑΜΩΘ ΓΑΛΑΑΔ

(Γ’ Βασιλ. 22, 138 – Β’ Παραλ. 18, 134)

Οι αποτυχημένοι προφήτες του Αχαάβ και οι ψευδοπροφήτες των πεντηκοστιανών

Η περιοχή της Γραφής που θα περιδιαβούμε τώρα, θα μας δείξει ότι το κίβδηλο πολλές φορές μάχεται σκληρά το γνήσιο.

Το αγαθό Πνεύμα στέλνει κάπου έναν δούλο του να εξαγγείλει σωτήριες αλήθειες αλλά και το πονηρό πνεύμα εμφανίζει κάποιον δικό του πράκτορα. Δεν είναι ασυνήθιστο, να κινδυνεύη το έργο ενός προφήτου από την δράσι κάποιου ψευδοπροφήτου. Υπάρχουν περιπτώσεις που ενέργειες και εκδηλώσεις ενός αγίου συναντώνται όμοια και σε κάποιον ψευτοάγιο.

Βρισκόμαστε γύρω στο 850 π. Χ. και το βόρειο βασίλειο το κυβερνά ο άθλιος Αχαάβ. Δεν λείπουν οι πολεμικές συγκρούσεις με τους γείτονες Σύρους. Έτσι σε κάποια μάχη η Συρία κατέλαβε την Ραμώθ, σημαντική πόλη καλοωχυρωμένη, πρωτεύουσα της φυλής Γαδ, που βρισκόταν πέρα από τον Ιορδάνη στην χώρα Γαλαάδ. Μία πόλις που ο Μωυσής την κατέστησε καταφύγιο αυτών που έκαναν ακούσιο φόνο – πόλις φυγαδευτηρίου (Δευτ. 4, 43), και ο Σολομών έδρα ενός των δώδεκα σιταρχών νομαρχών (Γ Βασ. 4, 13). Η λέξις Ραμώθ ερμηνεύεται υψώματα και δηλώνει φυσικά ορεινή περιοχή.

Ο Αχαάβ το έφερε βαρειά, που έχασε μια τόσο σπουδαία πόλι. Αργότερα σε κάτι διαπραγματεύσεις ο Βεναδάδ, βασιλεύς της Συρίας, υποσχέθηκε να την επιστρέψη, αλλά κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιήθηκε. Έτσι ωρίμασε στο κεφάλι του η σκέψις να την ανακαταλάβη με πόλεμο.

Εκμεταλλεύθηκε και μια επίσκεψι του συμπεθέρου του βασιλέως του Ιούδα Ιωσαφάτ (η κόρη του πρώτου Γοθολία παντρεύθηκε τον γυιό του δεύτερου Ιωράμ) στον οποίο παρέσχε πλουσιώτατη φιλοξενία, και απέσπασε υπόσχεσι βοηθείας. Θα τον ακολουθούσε με αρκετό στρατό. Για τον ευσεβή Ιωσαφάτ η συμπαράταξις με τον ολέθριο Αχαάβ αποτελεί το μόνο μελανό σημείο της ζωής του, και η πολεμική αυτή επιχείρησις μαζί του, τη μοναδική στρατιωτική του αποτυχία, όπως θα ιδούμε.

Ο βασιλεύς του Ιούδα, προσηλωμένος στην πατροπαράδοτη θρησκεία, δεν εννοούσε ν’ αναλάβη εκστρατεία χωρίς να πάρη την γνώμη του Θεού, που μεταβιβαζόταν, άλλοτε μέσω των Ιερέων και άλλοτε μέσω των προφητών. Ιερείς όμως στην Σαμάρεια, καθώς και σ΄ όλο το βόρειο βασίλειο δεν υπήρχαν. Ήδη από τα χρόνια του αθλίου Ιεροβοάμ αναγκάσθηκαν να συγκεντρωθούν στην Ιουδαία και στην Ιερουσαλήμ.

Δεν έλειπαν όμως οι προφήτες. Και απ’ αυτούς θα επληροφορείτο το θείο θέλημα, όσον αφορά την συγκεκριμένη περίπτωσι.

Πρότεινε στον Αχαάβ:

– Ζήτησον τον Κύριον. Επερωτήσατε τον Κύριον. Εκείνος έδωσε εντολές και δεν άργησαν να συγκεντρωθούν γύρω του τετρακόσιοι προφήτες! Μάλιστα τετρακόσιοι!

– Να κάνω εκστρατεία εναντίον της Ραμώθ Γαλαάδ ή όχι;

– Να κάνης. Ανάβαινε εις Ραμώθ Γαλαάδ! Ανάβαινε! Και ο Κύριος θα σού την παραδώση.

Τετρακόσιοι άνδρες, φωνές ισχυρές, ύφος παθιασμένο και εκστατικό, κινήσεις χεριών και πάνω απ’ όλα το ανάβαινε εις Ραμώθ Γαλαάδ! Ανάβαινε και θα νικήσης! Ανάβαινε και ο Θεός θα σε βοηθήση!. Χάλαγε ο κόσμος από τα ανάβαινε.

Στα μάτια του Ιωσαφάτ όλος αυτός ο όχλος με τις κραυγές το δεν χτύπαγε καλά. Κάτι νοθευμένο υπήρχε. Δεν έδειχναν για αληθινοί προφήτες. Δεν έβλεπε συμπεριφορά αντάξια προφητών.

Γιὰ ὅσους διαπράττουν τὴν ἀνομία, ὁ Θεὸς μεταβάλλεται σὲ πῦρ καταναλίσκον...

Ας μη μας ξεγελούν διάφοροι χαζοχαρούμενοι κήρυκες του Χρι­στιανισμού, που μας παρουσιάζουν τον Θεό όλο καλοσύνη και όλο ζά­χαρη...

Για όσους διαπράττουν την ανομία, ο Θεός μεταβάλλεται σε πυρ καταναλίσκον...

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/03/blog-post_39.html

Θαυμαστὴ προστασία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ἀπὸ Ἀρειανούς.

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης (+)

«Πάτερ Γρηγόριε…»

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΑΡΕΙΑΝΟΥΣ

Βρισκόμαστε στο έτος 378 μ.Χ. Αυτήν τη χρονιά ο αυτοκράτωρ του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους Ουάλης, ο άνθρωπος που υποστήριζε τους Αρειανούς, φονεύθηκε σε πόλεμο με τους Γότθους που είχαν καταλάβει την Θράκη και την Μακε­δονία. Δύο χρόνια αργότερα ο Μ. Θεοδόσιος κα­τανικά τους Γότθους. Το Νοέμβριο αυτού του έ­τους, του 380, ο Θεοδόσιος έρχεται σαν αυτοκράτορας να εγκατασταθή στην πρωτεύουσα του βα­σιλείου του, στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη του επίσημη εμφάνισις θα γινόταν στον ναό των αγίων Αποστόλων, εκεί που υπήρχαν οι τάφοι των προκατόχων του αυτοκρατόρων. Πρωί-πρωί η βασιλι­κή πομπή θα προχωρούσε προς τον ναό. Ο ναός μέχρι τότε ανήκε στους Αρειανούς, αλλά τώρα άλ­λαξαν τα πράγματα. Εκείνη την επίσημη ημέρα θα παραδινόταν στους Ορθοδόξους. Γι’ αυτό ο Γρηγόριος, ο επίσκοπος των Ορθοδόξων, που πριν από δύο χρόνια βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολι αγωνιζόμενος για να κρατηθή άσβεστη η λαμπάδα της Ορθοδοξίας, τώρα πρωί-πρωί έπρεπε να μεταβή στον ναό των αγίων Αποστόλων, να τον πα­ραλαβή και να τιμήση με τον Ορθόδοξο λαό τον αυτοκράτορα..

Εκείνο το πρωινό τα πνεύματα ήταν ανήσυ­χα. Οι Ορθόδοξοι εφοβούντο μήπως οι Αρειανοί δη­μιουργήσουν επεισόδια. Αγωνιούσαν μη συμβή τί­ποτε δυσάρεστο στον ιεράρχη τους κατά την δια­δρομή από το σπίτι όπου διέμενε μέχρι τον ναό.

Δεν ήταν δύσκολο ένας φανατικός Αρειανός να του στείλη με το τόξο του ένα θανατηφόρο βέ­λος ή ένας άλλος θερμόαιμος να ορμήση εναντίον του με μαχαίρι. Όλα ήταν πιθανά.

Μ. Βασίλειος: Διὰ προσευχῆς ἀνοίγει τὶς θύρες τοῦ Ναοῦ καὶ τὸν παραδίδει στοὺς Ὀρθοδόξους.

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης (+)

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ:

ΔΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΘΥΡΕΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ο Χριστός κάποτε, καθισμένος σ’ ένα πλοίο εδίδασκε τους Γαλιλαίους που κάθονταν στην ακρογιαλιά. Τους μίλησε για την επιτυχία ή αποτυχία της σποράς. Αν ο σπόρος πέση σε καλό χώμα, αποδίδει καρπόν στο τριάντα ή στο εξήντα ή στο εκατό. «Και άλλο έπεσεν εις την γην την καλήν και εδίδου καρπόν αναβαίνοντα και αυξάνοντα, και έφερεν εν τριάκοντα και εν εξήκοντα και εν εκατόν».

Στην περίπτωσι του Μ. Βασιλείου, η καρπο­φορία έφθασε στο εκατό. Όταν συμβή κάτι τέ­τοιο, τότε ο άνθρωπος γίνεται δοχείον της θείας χάριτος, τότε γεύεται ανέκφραστα ουράνια δώρα, τότε αξιώνεται να ατενίση την θεία δόξα, όπως οι προ­φήτες και οι απόστολοι.

Σ’ αυτές τις πανύψηλες πνευματικές κορυφές είχε ανέλθει και ο Μ. Βασίλειος. Ο Θεός γνωρίζει πόσες φορές, στην ιερή απομόνωσι της προσευχής, ατένισε την θαβώρια δόξα. Κάποια φορά όμως επέτρεψε ο Θεός να γνωσθή και σε άλλους ότι είχε φθάσει στο ύψος των θείων ελλάμψεων.

Ήταν νύχτα και ο αδελφός του Γρηγόριος Νύσσης χρειάσθηκε να τον επισκεφθή. Αλλά τε­λικά η επίσκεψις δεν ολοκληρώθηκε. Γιατί; Διότι κάτι αντίκρυσε ο αδελφός του στο δωμάτιο και έκρινε καλό να επιστρέψη. Αυτό που είδαν τα μά­τια του, δεν μπορούσε ποτέ να το λησμονήση.

Ἡ Μεγάλη θλίψις καί τό χωρίο Λουκ. κα' 36

 

Αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ

   Στο εσχατολογικό διάγραμμα, όπως διδάσκει η Αγία Γραφή και ερμηνεύουν οι Άγιοι Πατέρες, υπάρχει μία περίοδος άσχημη, πού ονομάζεται «Μεγάλη Θλίψις». Κατ' αυτήν θα κυριαρχήση ο Αντίχριστος, ο οποίος θα πολεμή την χριστιανική πίστι και ηθική και θα καταδιώκη τους Χριστιανούς. Συγχρόνως ο Θεός θα παιδαγωγή την ανθρωπότητα πού αποστάτησε και δέχθηκε τον Αντίχριστο. Θα επιφέρη σκληρές παιδαγωγικές τιμωρίες, οι οποίες περιγράφονται στο όραμα των επτά φιαλών της Αποκαλύψεως (Πρβλ. 16ο κεφ. Αποκαλύψεως).

Οι Πεντηκοστιανοί διδάσκουν ότι κατ' αυτήν την ζοφερά περίοδο ο Χριστός θα φροντίση να προστατεύη τους δικούς του. Δηλαδή θα τους απομακρύνη από την γη. Θα τους αρπάξει στον ουρανό, στο μεσουράνημα. Και όταν τελειώση η Μεγάλη Θλίψις θα τους κατεβάση κάτω.

Σ' αυτή την δοξασία τους νομίζουν ότι βρίσκουν στήριγμα σε ένα χωρίο από το Ευαγγέλιο του Λουκά. Κάθε λίγο και λιγάκι φέρουν στο στόμα τους αυτό το εδάφιο. Νομίζουν ότι δικαιώνει την εσχατολογική τους θεωρία.

Λουκάς κα' 36, «Αγρυπνείτε ουν εν παντί καιρώ, δεόμενοι, ίνα καταξιωθήτε εκφυγείν πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι και σταθήναι έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου». δηλαδή: «Να είσαστε πάντοτε ξάγρυπνοι και να παρακαλείτε να ξεφύγετε όλα αυτά πού πρόκειται να συμβούν και να σταθήτε μπροστά στον Υιό τού ανθρώπου».

Για να ερμηνευθή σωστά αυτό το χωρίο, πρέπει να χρησιμοποιηθή ένας ερμηνευτικός νόμος, πού ονομάζεται νόμος της συναφείας του κειμένου. Δηλαδή, να εξετασθή τι λένε οι αμέσως προηγούμενοι στίχοι. Αυτό το χωρίο είναι ο 36ος στίχος. Πρέπει να δούμε τι λένε οι δύο προηγούμενοι στίχοι, ο 34ος και ο 35ος. Αν δούμε αυτούς τους στίχους, θα καταλάβουμε αμέσως ότι το χωρίο έχει εντελώς διαφορετικό νόημα από εκείνο πού τού δίνουν οι Πεντηκοστιανοί. 

Λουκάς κα' 34-35: «Και να προσέχετε τους εαυτούς σας μήπως γίνουν βαρείες οι καρδιές σας από κραιπάλη και μέθη και βιοτικές μέριμνες και έτσι πέση επάνω σας ξαφνικά εκείνη η ημέρα, διότι πράγματι θα επέλθη εκείνη η ημέρα σαν παγίδα σε όλους όσους κατοικούν επάνω στη γη».

Πριν από την Β' Παρουσία θα υπάρξη ένα χρονικό διάστημα, όπου θα επικρατή κάλμα. Όλα τα συγκλονιστικά γεγονότα, Αντίχριστος, Επτά φιάλες, Μεγάλη Θλίψις, θα έχουν περάσει. Κατ' αυτήν την περίοδο, όπως φαίνεται, θα σημειωθή η επιστροφή των Εβραίων στον αληθινό Μεσσία, σύμφωνα με την προφητεία του Αποστόλου Παύλου (Βλ. Ρωμ. ια' 25-26).

Τά θαυμάσια τῆς δημιουργίας:Ἀντοχή-ἱκανότητες-ρεκόρ

ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ:

  

ΑΝΤΟΧΗ – ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ - ΡΕΚΟΡ

 

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη 

   Ο σημερινός άνθρωπος πολύ εντυπωσιάζεται από αθλητάς, πυγμάχους, χιονοδρόμους, ραλλίστας, ποδοσφαιριστάς. Επίσης άπ' όσους παρουσιάζουν εντυπω­σιακά νούμερα σε ακροβασίες, σε χορό, σε παγοδρομίες, σε επίδειξι δυνάμεως.

 

Όσοι είναι άσσοι στο θαλάσσιο σκί, στην κολύμβησι, στο τρέξιμο, στην άρσι βαρών, όσοι πλησίασαν στο άλμα εις μήκος τα 8.50 μ. και στο επί κοντώ τα 6 μ., όσοι πλησίασαν την σφαίρα στα 25 μ., όσοι εκσφενδό­νισαν πολύ μακρυά το ακόντιο, όσοι πήραν κάποιο χρυσό μετάλλιο (όπως η ευσεβής καθηγήτρια σωματικής αγω­γής Άννα Βερούλη, ως ακοντίστρια στους Πανευρωπαϊκούς του 1982 στην Αθήνα στο νεοεγκαινιασμένο Ολυμπιακό στάδιο, που έκανε 80.000 Έλληνες ν' αναρριγήσουν από συγκίνησι και εθνική υπερηφάνεια), όσοι κα­τέρριψαν το παγκόσμιο ρεκόρ, όσοι πήραν τον τίτλο του ολυμπιονίκου... γίνονται πολλές φορές επίγειες θεό­τητες. Η τηλεόρασις συχνά παρουσιάζει τέτοια θεάματα, ώστε να τέρπωνται και να γεμίζουν ενθουσιασμό οι τηλεθεαταί.

 

Εάν κάναμε ένα περίπατο μέσα στο χώρο της δη­μιουργίας, θ' αντικρύζαμε κι εκεί σ' αυτά τα θέματα καταπληκτικές περιπτώσεις. Θα βλέπαμε ρεκόρ αντοχής και ταχύτητας, πρωτοφανείς ικανότητες και επιδε­ξιότητες, σπάνια νούμερα, απίθανα ακροβατικά, απαρά­μιλλες αθλητικές επιδόσεις. Και αν τα τοποθετούσαμε δίπλα στα αντίστοιχα επιτεύγματα του ανθρώπου, νικη­μένος θα ήταν ο άνθρωπος. Σε πολυάριθμες περιπτώσεις οι ανθρώπινες επιτυχίες σε σύγκρισι μ' εκείνες ενός πουλιού ή ενός εντόμου ισοδυναμούν με το μηδέν.

 

Ας αρχίσουμε από την αντοχή στην δίψα, στην πείνα, σε αντίξοες καιρικές συνθήκες. Τι έχει να παρου­σίαση εδώ ο άνθρωπος και τι η δημιουργία;

 

Όσον αφορά την δίψα ο άνθρωπος κατά κανόνα αντέ­χει γύρω στις τρεις - τέσσερις ημέρες. Αν μάλιστα εργά­ζεται εντατικά και κάνη ζέστη, ούτε μία ημέρα.

 

Υπάρχουν όμως ζώα που μπορούν και μία ολόκληρη εβδομάδα, και περισσότερο, να περάσουν χωρίς νερό. Π.χ. δύο είδη αντιλόπης, οι άντακες και οι όρυγες, που ζουν σε έρημους ξηρότοπους, παρουσιάζουν θαυμαστή αντοχή στο θέμα της δίψας. Οι άντακες μάλιστα μπο­ρούν να μείνουν επί εβδομάδες χωρίς νερό.

 

Φημισμένη για αντοχή σε δίψα είναι και η καμήλα. Σε όλους προξενεί κατάπληξι, όταν την βλέπουν επί ημέρες και εβδομάδες να διασχίζη την θερμή έρημο χω­ρίς σταγόνα νερού. Αξιοθαύμαστο «πλοίο της έρημου»! Η συμπεριφορά της αυτή παρεκίνησε τους φυσιοδίφες να μελετήσουν με προσοχή τον οργανισμό της. Μετά από συστηματικές μελέτες και πειράματα κατέληξαν σε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

 

Τά θαυμάσια τῆς δημιουργίας:τρόποι αὐτοπροστασίας

ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ:

 

 ΤΡΟΠΟΙ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη 

 Θ' αρχίσουμε το καινούργιο κεφάλαιο με τον αίγαγρο της Κρήτης, το περίφημο αγριόγιδο των Λευ­κών ορέων, γνωστό και με την ονομασία κ ρ ί - κ ρ ί. Ανέκαθεν το κυνηγούσαν αμείλικτα. Οι «αγριολόγοι» της Κρήτης δεν το άφηναν ποτέ ήσυχο. Το κρέας του νοστιμώτατο. Σου δίνει την εντύπωσα πως πρόκειται για ζαρκάδι και όχι για αίγα. Το δέρμα του ζηλευτό. Μάλι­στα δύο μαύρες ταινίες η μία κατά μήκος της ράχης και η άλλη στο προ των εμπρόσθιων ποδιών μέρος σχηματί­ζουν σταυρό. Και επειδή είναι πολύ συνεκτικό προσφέ­ρεται στην κατασκευή στερεών σπόγγων και λουριών. Τα κέρατα του γεμάτα μεγαλείο, με τύλους, εγκάρσιες δηλαδή ραβδώσεις που προσδιορίζουν την ηλικία του. Οι αρχαίοι Κρήτες συνέδεαν δύο κέρατα τού αρσενικού (τού θηλυκού είναι μικρά) με ξύλινη λαβή και έφτιαχναν εξαιρετικά τόξα.

 

 Ο κίνδυνος της εξαφανίσεώς του είναι προφανής. Πλην όμως ο Δημιουργός τού χάρισε τρόπους αυτοπρο­στασίας. Μπορεί να τρέχη και να πηδάη με καταπλη­κτική ταχύτητα και τέχνη μέσα στα βράχια και στους γκρεμούς. Στα πολύ δύσβατα και απόκρημνα μέρη το βοηθούν και τα κέρατά του, που τα αγκιστρώνει στους βράχους για να σωθή από την κατακρήμνισι. Είναι εφωδιασμένο με ισχυρή όρασι και ακοή. Αλλά ιδιαίτερα με οξύτατη όσφρησι. Οσφραίνεται τους «αγριολόγους» από πολύ μεγάλες αποστάσεις. Γι' αυτό και οι κυνηγοί προσέχουν τι θέσι θα πάρουν σχετικά με την διεύθυνσι τού ανέμου. Επίσης, καθώς ζη μαζί με άλλα κατά μικρές ομάδες, ένα κάνει τον φρουρό, και μόλις αντικρύση τον εχθρό ειδοποιεί με ειδική κραυγή, με το λεγόμενο «πτοιάκισμα».

 

Τρόποι αυτοπροστασίας. Συστήματα αμύνης. Είναι κάτι που παρατηρείται σ' όλες τις σελίδες τού βιβλίου της φύσεως. Όλα τα δημιουργήματα είναι προικισμένα με τρόπους και ικανότητες που τους εξασφαλίζουν την επιβίωσι. Μελετώντας αυτούς τους τρόπους θαυμά­ζουμε την σοφία τους, καθώς επίσης και την πολύμορφη ποικιλία τους. Το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης θα είχε πολλά να διδαχθή από την μελέτη τους!

 

Τά θαυμάσια τῆς δημιουργίας:οἰκολογική ἰσορροπία

ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ:

 

 ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

 

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη  

    Το πως βρίσκουν την αναγκαία τροφή και εξασφα­λίζουν την επιβίωσί τους επάνω στην γη τα αναρίθμη­τα είδη των φυτικών και ζωικών οργανισμών, αποτελεί θαύμα θαυμάτων. Από τον πάνσοφο νου τού Δημιουργού έχει καταστρωθή ένα σχέδιο που μας εκπλήσσει με την σοφία του.

 

Το πράγμα γίνεται πιο κατανοητό, αν σκεφθούμε ότι το κάθε είδος θέλει την δική του τροφή. Άλλες ουσίες χρειάζεται η χλόη, άλλες η μηλιά, άλλες η μέ­λισσα, άλλες η αράχνη, άλλες το περιστέρι, άλλες η αγελάδα, άλλες ο ελέφαντας, άλλες η φάλαινα. Και πρέ­πει όλα τα είδη να εξασφαλίζουν τα αναγκαία προς το ζην, και κανένα να μη μένη παραπονεμένο.

 

Ας αρχίσουμε από τα φυτά. Πως βρίσκουν την τρο­φή τους; Ποια κουζίνα τους ετοιμάζει τα γεύματά τους;

 

Ο φυτικός κόσμος τρέφεται από την ανόργανη φύσι. Πιο συγκεκριμένα για να συντηρηθή η ζωή των φυτών χρειάζεται βασικά άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο, φώσφο­ρο, άζωτο και κάλιο. Επίσης κατά δεύτερο λόγο ασβέ­στιο, μαγνήσιο, σίδηρο, θειάφι, μαγγάνιο, ψευδάργυρο, χαλκό, χλώριο, μολυβδαίνιο και βόριο. Τα περισσότερα από αυτά τα στοιχεία βρίσκονται στο έδαφος.

 

Το χώμα, οι πέτρες, το νερό και ο αέρας μεταβάλλονται σε ολόδροσα φύλλα, σε τρυφερούς βλαστούς, σε ό­μορφα άνθη, σε γλυκείς καρπούς. Σε μήλα, σε αχλάδια, σε σταφύλια.

 

Για να επιτευχθή όμως αυτό χρειάζεται να συνεργήση και το ηλιακό φως. Λαμβάνει χώρα μία θαυμαστή και καταπληκτική λειτουργία που ονομάζεται φωτοσύνθεσις. Αυτή μεταβάλλει τις ανόργανες ουσίες σε οργανικές. Αυτή κάνει το μεγάλο θαύμα.

 

Η διαδικασία έχει ως εξής: Τα φυτά που έχουν στα φύλλα τους την πράσινη χρωστική ουσία, την χλωροφύλλη, όταν βρίσκωνται στο φως, άμεσο ή διάχυτο, προσλαμβάνουν άνθρακα από το διοξείδιο του άνθρακος που υπάρχει στην ατμόσφαιρα. (Το διοξείδιο του άνθρα­κος εισέρχεται μέσα στα πράσινα φύλλα από τα στομάτια που αφθονούν στην κάτω επιφάνεια των φύλλων). Ο άνθρακας μαζί με το νερό που απορροφήθηκε από τις ρίζες και το ηλιακό φως μας δίνουν γλυκόζη και οξυ­γόνο.

 

Το οξυγόνο λοιπόν που απελευθερώνεται και κάνει αγαπητό στους ανθρώπους το πράσινο δεν προέρχεται από το διοξείδιο του άνθρακος, αλλά από το νερό.

 

Από την γλυκόζη θα σχηματισθή το άμυλο, η κυττα­ρίνη και άλλες ανθρακούχες ενώσεις, δηλαδή ουσίες οργανικές που συγκροτούν την ζωντανή ύλη.

 

Ο τρόπος όμως όλων αυτών των διαδικασιών παρα­μένει ανεξιχνίαστος. Για τους ερευνητάς η λειτουργία της φωτοσυνθέσεως παραμένει μυστηριώδης.

Τά θαυμάσια τῆς δημιουργίας:

ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ:

 

ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ ΗΧΩΝ

 

«Ποιος πάλι λογικός άνθρωπος δεν θα διακρίνη πίσω από την ηχητική αρμονία της φύσεως τον άφθαστο καλ­λιτεχνικό νου τού Θεού; Και ποιος δεν θα τον υμνήση επάξια;» 

 

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη 

 «Καθώς παρατηρούσα τον πανώριο κόσμο— σημειώ­νει κάποιος σοφός — νόμισα ότι ακούω ένα δυνατό κή­ρυγμα και αποκαλύφθηκα αυτόματα. Μου φάνηκε ότι επρόκειτο να ψάλλω κι' εγώ αλληλούια».

 

Το ίδιο ισχύει εάν το «παρατηρούσα» γινόταν «ά­κουα». Οι μελωδικοί και αρμονικοί ήχοι που είναι σκορπισμένοι μέσα στην δημιουργία, παρόμοια βιώ­ματα προξενούν σ' αυτόν που τους ακροάζεται.

 

Ας μην εξετάσουμε όλους τους ήχους, γιατί θα μακρύνη η έρευνα. Ας σταθούμε μόνο στις φωνές των που­λιών. Ας στρέψουμε την προσοχή μας κυρίως στον κό­σμο των ωδικών πτηνών. Και συνεπαρμένοι από τα γλυκόλαλα κελαηδήματά τους, ας καταλήξουμε σε προσευχές και δοξολογικές αναφωνήσεις.

 

«Ν' ακούω τη φωνή σας, πουλάκια, μ’ αρέσει σε ξέφωτη θέσι, σε λόγγο βαθύ. Σαν ήλιος προβαίνει σαν ήσυχα σβιέται παντέχω πως λέτε καμμιά προσευχή».

 

Εδώ ο ποιητής—πρόκειται για τον Γεράσιμο Μαρκορά — στα πρωινά και βραδυνά τραγούδια των πουλιών διακρίνει ορθρινές και εσπερινές προσευχές. «Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον... Αινείτε αυτόν ερπετά και πετεινά πτερωτά».

Ἡ ἀσύγκριτη καλλιτεχνία τῆς δημιουργίας

Η ΑΣΥΓΚΡΙΤΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

  

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη 

      Εμπρός μου έχω κάποιο περιοδικό, ένα από τα πολυ­άριθμα που κυκλοφορούν στις ημέρες μας. Το ανοίγω και παρατηρώ δύο σελίδες, αφιερωμένες στο θέμα: «Το μαγικό παραμύθι της φύσεως». Πιο πολύ άπ’ όλα χτυ­πούν στο μάτι οι έξι έγχρωμες εικόνες του.

 

Στην πρώτη παρουσιάζεται ένα εντυπωσιακό κοχύλι από το Κρητικό πέλαγος, αρκετά σπάνιο, μήκους 17 εκ. με σπείρες διακοσμημένες με μικρούς κόκκους. Η δεύ­τερη δείχνει τον θαυμάσιο χρωματισμό και την ωραία μορφή τού δέρματος μιας σαύρας. Στην τρίτη παρατη­ρούμε μία κάμπια στο κλωνάρι ενός φυτού με κυριολεκτικά μαγευτική ομορφιά. Οι αντιθέσεις που δημιουργούν οι λευκές κηλίδες με τους κίτρινους και κόκκινους χρωμα­τισμούς τού σώματος είναι πολύ θαυμάσιες. Η τέταρτη παρουσιάζει ένα εξαίσιο άνθος με την επιγραφή: «Μόνο στην Ελλάδα φυτρώνει το ωραίο αυτό κρίνο με τα κρεμαστά κόκκινα - πορτοκαλιά άνθη. Γνωστό από την Εύβοια, την Θεσσαλία και την Πελοπόννησο. Λέγεται lilium chalcedonicum». Η πέμπτη δείχνει ένα πανόμορφο μανιτάρι με κοκκινωπό κυρίως χρωματισμό, και η έκτη ένα ωραίο αλλά και περίεργο στο σχήμα άνθος, σαν μέλισσα, που φέρει την επιγραφή, «Οφρύς: λεπτό φυτό σε χρώμα γαλάζιο και κόκκινο».

 

Και μόνο ένα βλέμμα σ' αυτές τις ολίγες εικόνες αρκεί για να γευθή κανείς την άφθαστη καλλιτεχνία που μπορεί να συναντήση στα δημιουργήματα. Και να θυμηθή έτσι τον στίχο τού εθνικού ποιητού: «Μάγεμα η φύσις, χι όνειρο, στην ομορφιά και χάρη».

Στην νεανική μου ηλικία συνήθιζα να διαβάζω έργα μεγάλων λογοτεχνών και να αντιγράφω μερικές εκλεκτές περικοπές. Ταιριάζει εδώ που γίνεται λόγος για την μαγευτική ομορφιά της φύσεως να καταχωρήσω κάτι σχετικό από τον Βίκτωρα Ουγκώ: «Το μεσημέρι χιλιά­δες κάτασπρες πεταλούδες έτρεχαν εκεί και στ' αλή­θεια ήταν το θέαμα θεϊκό να τις βλέπης να στροβιλί­ζονται σαν νιφάδες από χιόνι». «Ο ήλιος χρύσωνε, πορφύρωνε και φλόγιζε τις τουλίπες, που έμοιαζαν με ποι­κιλίες μιας φλόγας, καμωμένες λουλούδια». «Ο άνεμος λάξευε κύματα μέσα στις μεγαλόπρεπες τεράστιες κα­στανιές». «Η φύσις είχε συμπόσιο. Η δημιουργία ήταν καθισμένη στο τραπέζι. Δυο μεγάλα τραπεζομάντηλα είχαν στρωθή, το γαλάζιο στον ουρανό και το πράσινο στην γη. Ο ήλιος φώτιζε τα μεσούρανα κι' ο Θεός σερ­βίριζε το γεύμα».

Τά ἀόρατα διά τῶν ὁρατῶν

ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΔΙΑ ΤΩΝ ΟΡΑΤΩΝ

 

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

 

    Τα ζώα που κατατρώγονται ευκολώτερα, γεννούν πιο πολλά τέκνα. Έτσι οι λαγοί είναι πολύτοκοι... Κατ' αυτόν τον τρόπο δεν εξαφανίζεται το είδος τους, που απειλείται από τα σαρκοβόρα. Αντίθετα τα σαρκο­βόρα ζώα είναι ολιγότοκα. Η λέαινα λ.χ. γέννα ένα μόνον... Έτσι τίποτε το απρονόητο δεν υπάρχει μέσα στα όντα —ουδέν απρονόητον εν τοις ούσι — και τίποτε δεν στερείται την ανάλογη φροντίδα.

 

»Εάν πάλι παρατηρήσης καλά τα μέλη των ζώων, θα διαπίστωσης ότι ο Κτίστης ούτε κατεσκεύασε κάποιο μέλος περιττό ούτε λησμόνησε να δημιουργήση κάποιο απαραίτητο.

 

»Στα σαρκοβόρα ζώα έβαλε αιχμηρά δόντια, διότι τέτοια τους χρειάζονται για το είδος της τροφής τους...

 

»Ο λαιμός της καμήλας είναι μακρύς, για να εξισώ­νεται με τα υψηλά πόδια και για να φθάνη το χόρτο με το οποίο ζη. Ο λαιμός όμως της αρκούδας είναι κον­τός και βυθισμένος μέσα στους ώμους, όπως επίσης και ο λαιμός τού λιονταριού και της τίγρης και των άλλων ζώων αυτής της κατηγορίας, διότι αυτά δεν τρέφονται από την χλόη ούτε χρειάζεται να σκύβουν στην γη, αφού σαν σαρκοβόρα αρκούνται στην σύλληψι ζώων.

 

»Τι χρειάζεται η προβοσκίδα στον ελέφαντα; Χρειάζεται. Σ' αυτό το ζώο που είναι μεγάλο, το μεγαλύτερο άπ’ όλα τα χερσαία... αν υπήρχε μεγάλος λαιμός και ανάλογος με τα πόδια, θα ήταν δυσκολομεταχείριστος, και με το υπερβολικό του βάρος θα κρεμόταν συνεχώς προς τα κάτω. Τώρα όμως το κεφάλι ενώνεται με την ράχι με λίγους σπόνδυλους τού αυχένος, ενώ η προβοσκίδα που παίζει ρόλο λαιμού φέρνει στο στόμα την τροφή και αντλεί το νερό. Επίσης τα πόδια του είναι χωρίς αρθρώ­σεις, μονοκόμματα σαν κολώνες, ώστε να υποβαστάζουν το βάρος, διότι αν είχε ασθενικά και ευλύγιστα πόδια, όταν γονάτιζε και όταν σηκωνόταν, θα τού έβγαιναν συνε­χώς οι αρθρώσεις, μη μπορώντας να αντέξουν τόσο βά­ρος...

 

»Έτσι αληθεύει ο λόγος, ότι τίποτε περιττό και τί­ποτε ελλιπές δεν μπορείς να βρής μέσα στα δημιουργή­ματα «ουδέν περιττόν ουδέ ελλείπον εν τοις κτισθείσι δυνατόν ευρεθήναι».

 

Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Μ. Βασίλειο, ο οποίος σαν Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας, πιθανόν κατά το έτος 370 μ.Χ., την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, εξεφώνησε τους περίφημους εννέα λόγους «Εις την εξαήμερον». Το προηγούμενο απόσπασμα είναι από τον τελευταίο λόγο, τον ένατο. Οι ομιλίες αυτές είχαν σαν στόχο να παρουσιάσουν την σοφία τού Θεού μέσω των δημιουρ­γημάτων. Επίσης και την αγάπη και την πρόνοιά του προς τα κτίσματα. Επιδίωξις τού ομιλητού ήταν να μάθουν οι Χριστιανοί να παρατηρούν προσεκτικά την δημιουργία και μέσω αυτής να ατενίζουν την σοφία, το κάλλος και την δόξα τού Δημιουργού.

Μυνήματα ἀπό τήν ἀποκάλυψη

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

 

     Το Ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως που γράφθηκε γύρω στο 95 μ.Χ. στη νήσο Πάτμο από τον γηραιό Απόστολο Ιωάννη τον Θεολόγο είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο, που μόνο αυτό να σωζόταν από τα βιβλία της Κ. Διαθήκης θα αρκούσε για να δείξη το υπερφυσικό μεγαλείο της Χρι­στιανικής Εκκλησίας.

 

 Ίσως σε παλαιότερες εποχές να μη μπορούσε να εκτιμηθή όσο έπρεπε το άγιο αυτό σύγγραμμα. Στις ημέρες μας όμως, όλοι, θρη­σκευόμενοι και μη στριφογυρίζουν γύρω από αυτό.

 

Κάποιες σελίδες του βιβλίου που παλαιότερα φαίνονταν περίερ­γες και ακατανόητες ή και μυθώδεις, στις ημέρες μας εννοούνται άρι­στα. Ο Ιερός συγγραφεύς είδε προ δεκαεννέα αιώνων καταπληκτικές εφευρέσεις του εικοστού αιώνος. Προείδε την πολεμική τεχνολογία των ημερών μας με τα τρομερά όπλα ολέθρου, τα οποία και περιέγρα­ψε, όπως μπορούσαν να περιγραφούν με την ορολογία της εποχής του. Είδε π.χ. ο άγιος Ιωάννης το ραδιενεργό νέφος του Τσερνομπίλ να σκορπίζεται στην γη και να δημιουργή μόλυνσι και θάνατο. Και πως το περιέγραψε; Έπεσε από τον ουρανό μεγάλο αστέρι που καιγόταν σαν λαμπάδα. Και έπεσε στο ένα τρίτον των ποταμών και στις πηγές των υδάτων. Και το όνομα του αστεριού είναι ο Άψινθος (σημειωτέον ότι στην ουκρανική γλώσσα ο άψινθος, δηλαδή το χορτάρι αψιθιά ονομά­ζεται Τσερνομπίλ) και έγινε το ένα τρίτον των υδάτων πικρό σαν άψινθος, και πολλοί άνθρωποι πέθαναν από τα νερά, διότι πικράθηκαν (Αποκάλ. 8). Δεν μπορούσε να πη ραδιενεργό νέφος που προήλθε από έκρηξι πυρηνικού αντιδραστήρος, και είπε μεγάλο αστέρι που καιγόταν σαν λαμπάδα. Δεν μπορούσε να πη διότι χτυπή­θηκαν από τα επικίνδυνα ραδιενεργά στοιχεία που υπήρχαν στα νερά, και είπε διότι χτυπήθηκαν από την πικρότητα που είχαν τα νερά, διότι πικράθηκαν.

 

Είδε ο Θεολόγος να συγκεντρώνωνται στην περιοχή του Ευφρά­τη και στον Περσικό κόλπο αναρίθμητα τεθωρακισμένα τανκς και είδε τι έβγαινε από τις φοβερές κάννες τους όταν γινόταν πυροβολισμός. Το περιέγραψε όπως του επέτρεπαν τα δεδομένα της εποχής του: Είδα φοβερά άλογα με θώρακες. Είχαν κεφάλια λιονταριών και στόματα που έβγαζαν φωτιά και καπνό και θειάφι (Πρβλ. Αποκ. 9, 17).

 

Είδε επίσης όλους τους ανθρώπους της γης να στέκωνται μπρο­στά στις μικρές οθόνες και να παρακολουθούν την προσωρινή νίκη του Αντίχριστου πάνω στους δύο εσχατολογικούς προφήτες τον Ηλία και τον Ενώχ· να βλέπουν άταφα τα σώματά τους στην πλατεία των Ιερο­σολύμων. Βέβαια δεν μπορούσε να σημείωση, ότι κάθονταν μπροστά στις οθόνες της τηλεοράσεως, γιατί αυτό θα ήταν ακατανόητο. Ακατα­νόητο όχι μόνο για τους ανθρώπους του α' η β' η γ' μ.Χ. αιώνος, αλλά και για τους ανθρώπους των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αίώνος, αφού προηγουμένως η τηλεόρασις ήταν άγνωστη. Διαβάζουμε στα χω­ρία 11, 89: Και το πτώμα τους, επάνω στην πλατεία της πόλεως της μεγάλης... Και βλέπουν oι άνθρωποι από τους λαούς και από τις φυλές και από τις γλώσσες και από τα έθνη το πτώμα τους τρισήμιση ημέρες και τα πτώματα τους δεν θα τα αφήσουν να μπουν σε τάφο.

Τό κάλυμμα καί ἡ ἐπιστροφή

ΤΟ ΚΑΛΥΜΜΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (Β' Κορ. 3, 6-16)

 

     Πολλά μυστικά της Π. Διαθήκης μας τα αποκαλύπτει ο Απόστο­λος Παύλος στις επιστολές του. Αυτό το διαπιστώνουμε μελετώντας και μία περικοπή από το τρίτο κεφάλαιο της Β' προς Κορινθίους επιστο­λής. Και μένουμε κατάπληκτοι για τον ωκεανό των μυστηρίων που κρύ­βονται στις σελίδες του παλαιού Νόμου.

 

Ας δούμε την περικοπή:

 

...διότι ο γραπτός νόμος καταδικάζει σε θάνατο, ενώ το Πνεύμα ζωοποιεί. Άλλ' εάν εκείνο που παράγει θάνα­το, ο γραπτός νόμος, χαραγμένος σε πέτρες, εγκαινιάσθηκε με λαμπρό­τητα, ώστε οι Ισραηλίτες να μη μπορούν να κοιτάξουν το πρόσωπο του Μωυσή, λόγω της λαμπρότητος του προσώπου του, η οποία όμως θα παρερχόταν, δεν θάχη μεγαλύτερη λαμπρότητα εκείνο που παράγεται από το Πνεύμα; Γιατί αν εκείνο που παράγει κατάκρισι είχε λαμπρότη­τα, πολύ μεγαλύτερη θα είναι η λαμπρότητα εκείνου που παράγει δικαίωσι. Και στην περίπτωσι αυτή εκείνο που κάποτε είχε λαμπρότητα και δόξα, την έχασε εξ αιτίας μιας πολύ μεγαλύτερης λαμπρότητας και δόξας. Γιατί αν εκείνο που επρόκειτο να παρέλθη, φάνηκε με δόξα και λαμπρότητα, πόσο μεγαλύτερη είναι η δόξα και λαμπρότητα εκείνου που μένει.

 

Επειδή λοιπόν έχουμε τέτοια ελπίδα, φερόμαστε με πολύ θάρ­ρος και παρρησία˙ όχι σαν τον Μωυσή που έβαζε κάλυμμα στο πρόσω­πό του, ώστε oι Ισραηλίτες να μη δουν το τέλος εκείνου που επρόκειτο να παρέλθη. Αλλά τα μυαλά τους πωρώθηκαν. Διότι μέχρι σήμερα το ίδιο κάλυμμα μένει κατά την ανάγνωσι της Π. Διαθήκης και δεν αφαιρεί­ται, διότι μόνο δια του Χριστού καταργείται. Αλλά μέχρι σήμερα κάθε φορά που διαβάζεται ο Μωυσής, υπάρχει ένα κάλυμμα στο μυαλό τους. Όταν όμως αυτός που διαβάζει Μωυσή επιστρέψη στον Κύριο, τότε αφαιρείται το κάλυμμα.

 

Εδώ γίνεται λόγος για την λάμψι του προσώπου του Μωυσή, όταν για δεύτερη φορά συνωμίλησε με τον Θεό επί σαράντα ημερόνυχτα και κατέβηκε από το Χωρήβ κρατώντας τις πλάκες με τις εντολές. Σημειώνεται ακόμη ότι ο Μωυσής κάποιες φορές σκέπαζε το πρόσωπο του μ' ένα κάλυμμα. Άλλοτε έπρεπε να το φορή και άλλοτε να το αφαιρή. Και τονίζεται ότι πίσω άπ' αυτές τις εμφανίσεις και κινήσεις του Μωϋσή κρύβονται σπουδαίες αλήθειες του Θεού, πραγματικότητες της Κ. Διαθήκης και προφητείες για την μελλοντική τύχη του Ισραηλιτικού λαού.

Ὁ βράχος στήν ἔρημο Μάαν

Ο ΒΡΑΧΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΜΑΑΝ

 

(Α' Σαμ. 23, 24-28)

 

Ένα σύμβο­λο της θεϊκής αγάπης και προνοίας, για κάθε δίκαιο που διώκεται άδικα, για κάθε ευσεβή που εναποθέτει τις ελπίδες του στην πρόνοια τού ου­ράνιου Πατέρα, για κάθε πιστό που ξέρει να ομολογή σαν τον Δαβίδ, ότι ο Κύριος αποτελεί το καταφύγιό του

 

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

 

(1940-2009)

 

 

 

   Βρισκόμαστε στα χρόνια που βασιλεύει στον Ισραήλ ο Σαούλ, χί­λια είκοσι περίπου έτη προ Χριστού. Όχι ο καλός Σαούλ που εφήρμοζε το θέλημα τού Κυρίου και υπάκουε στον «άνθρωπο τού Θεού» δηλ. στον Σαμουήλ. Αλλά ο Σαούλ που ξεστράτισε και έγινε όργανο των δαιμόνων που υποδουλώθηκε στο πάθος της αντιζηλίας και τού φθό­νου εναντίον τού Δαβίδ, τον οποίον αγωνιζόταν με μανία να εξοντώση.

 

Τους πιο εκλεκτούς, τους πιο επίλεκτους στρατιώτες τού βασι­λείου του δεν τους είχε τόσο για να προασπίζη την χώρα από τους Φιλισταίους, όσο για να καταδιώκη τον Δαβίδ. Πλήθος διαλεχτοί πολεμι­στές και επί κεφαλής ο περίφημος στρατηγός Αβεννήρ συνώδευαν τον Σαούλ στην αμείλικτη καταδίωξι. Το δίκτυο των κατασκόπων δούλευε καλά. Αλλά και oι προδότες και oι καιροσκόποι ήταν στην διάθεσι τού βασιλέως.

 

Η έρημος της Νότιας Ιουδαίας, περιοχή κατάξερη, με χαράδρες, λόφους, βουνά, σπήλαια, δύσβατες περιοχές, προσφερόταν για κατα­φύγιο τού Δαβίδ. Δεν ήταν μόνος του. Τον περιτριγύριζαν τετρακόσιοι οπαδοί, oι οποίοι πίστευαν ότι μία ημέρα θα τον έβλεπαν στον βασιλικό θρόνο. Σ' αυτήν την περιοχή σ' ένα οροπέδιο υπήρχε μία μικρή πόλις, η Ζιφ. Οι κάτοικοί της, πολύ ελεεινοί άνθρωποι. Μόλις αντιλαμβάνονταν ότι κάπου εκεί κρυβόταν ο Δαβίδ, αμέσως έστελναν μήνυμα στον Σαούλ: «Ουκ ιδού Δαβίδ κέκρυπται παρ' ημίν»; (23, 19)· «ιδού Δαβίδ σκεπάζεται μεθ' ημών εν τω βουνώ τού Εχελά» (26, 1).

 

Στον ευσεβή αναγνώστη της Βίβλου το όνομα «Ζιφαίοι» προκαλεί αηδία. Θυμίζει άλλα ποταπά πρόσωπα, θυμίζει Ιούδες και Εφιάλτες. Στον Σαούλ όμως οι κάτοικοι της Ζίφ ήταν οι ευλογημένοι, οι αγαπημέ­νοι. «Ευλογημένοι υμείς τω Κυρίω» (23, 21).Αυτά που σημειώσαμε για τους Ζιφαίους θα μας χρειασθούν αρ­γότερα.

 

Νοτιοδυτικά της Βηθλεέμ, όχι πολύ μακρυά άπα την Χεβρών, στα σύνορα σχεδόν με τους Φιλισταίους υπήρχε η πόλις Κεϊλά. Ήταν ονομαστή γιατί σ' αυτήν είχε ταφή ο προφήτης Αββακούμ. Λόγω της κρίσιμης γεωγραφικής της θέσεως την είχαν περιβάλει με τείχος. Πόλις ωχυρωμένη, με βαρείες πόρτες και αμπάρες, «πόλις θυρών και μο­χλών».

 

Η πόλις δέχθηκε επίθεσι από τους Φιλισταίους και διέτρεξε με­γάλο κίνδυνο. Ο Δαβίδ όμως με τους λιγοστούς άνδρες του κατώρθωσε να την σώση προξενώντας μεγάλη ήττα στους αλλοφύλους. Ο Σαούλ πληροφορήθηκε ότι ο Δαβίδ βρίσκεται στην Κεϊλά και με φοβε­ρή στρατιωτική δύναμι εκστρατεύει εναντίον της. Ο Δαβίδ, για να γλυτώση και τον εαυτό του, αλλά και την πόλι από την καταστροφική μανία του βασιλέως, πήρε τους τετρακόσιους στρατιώτες του και εσπευσμέ­να απομακρύνθηκε από εκεί.

Ὁ Ἀντίχριστος δέν θά εἶναι Ἕλληνας

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ

 Αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ

 

     Μία εσχατολογική πλάνη των Πεντηκοστιανών αφορά την καταγωγή του Αντιχρίστου. Διδάσκουν ότι ο Αντίχριστος θα είναι ελληνικής καταγωγής.

 

Όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας δια μέσου των αιώνων, ερμηνεύοντας την Βίβλο συμφωνούν ότι ο Αντίχριστος θα είναι εβραϊκής καταγωγής, και θα κατάγεται από την φυλή Δάν. Διδάσκουν ότι θα είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας των Ιουδαίων. 

Υπάρχει ο ένας Μεσσίας, και ο άλλος. Ο ένας είναι ο Αληθινός, ο άλλος είναι ο ψεύτικος. Και οι δύο έρχονται στην χώρα των Ιουδαίων. Ο ένας ήλθε. Ο άλλος θα έλθη. 

 

   Ο Ιησούς Χριστός, μετά την θεραπεία του ανθρώπου που ήταν επί τριάντα οκτώ έτη παράλυτος και παρέμενε στην κολυμβήθρα Βηθεσδά, άνοιξε έντονο διάλογο με τους Ιουδαίους. Η συζήτησις ξεκίνησε από το γεγονός ότι η θεραπεία έγινε ημέρα Σάββατο. Ο λόγος του Κυρίου προς τους Ιουδαίους ήταν αυστηρός. Σε μια στιγμή τους είπε: Εγώ έχω έλθει στο όνομα του Πατρός μου και δεν με δέχεσθε. Εάν έλθη άλλος στο δικό του όνομα, εκείνον θα τον δεχθήτε (Ιωάν. ζ 43). 

 

Με άλλα λόγια «Σε σας τους Ιουδαίους, στην χώρα σας ήλθα εγώ με ταπεινό τρόπο, εξ ονόματος του Πατρός μου, κι εσείς με απορρίπτετε. Στο μέλλον σε σας τους Ιουδαίους στην χώρα σας θα έλθη κάποιος άλλος με εγωιστικό τρόπο, ζητώντας την δική του δόξα, και αυτόν θα τον δεχθήτε.»

 

Το Ιουδαϊκό έθνος δεν αναμένει Έλληνα Μεσσία, αλλά Ιουδαίο. 

Ἡ χήρα τῆς Σαρεπτά

Η ΧΗΡΑ ΤΗΣ ΣΑΡΕΠΤΑ

  

(Γ Βασιλ. 17, 8-24)

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

(1940-2009)

   Στην εποχή των προφητών υπήρχε κοντά στην Σιδώνα την πρω­τεύουσα της Φοινίκης η Σαρεπτά, μία πόλις γνωστή από τον βίο τού προφήτου Ηλία. Σ' αυτήν κατοικούσε στα χρόνια αυτού τού προφήτου μία γυναίκα στολισμένη με εξαίρετες αρετές. Ο ίδιος ο Κύριος σε κά­ποια ομιλία του στη Ναζαρέτ μνημόνευσε την ευλογημένη αυτή ψυχή με τα εξής λόγια: «Πολλές γυναίκες χήρες υπήρχαν στα χρόνια τού Ηλία στα κράτος τού Ισραήλ, όταν επί τριάμιση έτη κλείσθηκε ο ουρα­νός και έπεσε μεγάλη πείνα σ' όλη την γη, αλλά σε καμμία από αυτές δεν εστάλη ο Ηλίας παρά στην Σαρεπτά της Σιδωνίας σε γυναίκα χήρα».

Μία απλή και άσημη γυναίκα τού λαού μπορεί να κρύβη μέσα της τέτοιο πνευματικό μεγαλείο που να το θαυμάζουν oι ουρανοί. Εδώ στην προκειμένη περίπτωσι επρόκειτο και για γυναίκα που δεν άνηκε στον περιούσιο λαό τού Θεού. Καμμία φορά το διαμάντι το βρίσκεις εκεί που δεν το περιμένεις.

Ας παρακολουθήσουμε όμως από κοντά τα πράγματα για να αντικρύσουμε μία - μία τις αρετές της μακαρισμένης αυτής υπάρξεως.

Κατόπιν προσευχής τού προφήτου Ηλία ο ασεβής και ειδωλολά­τρης Ισραηλιτικός λαός επλήγη με φοβερή ανομβρία. Η επιβίωσις ανθρώπων και ζώων κατάντησε προβληματική. Τον πρώτο καιρό της ανυδρίας ο Ηλίας βρισκόταν κοντά στην Ιεριχώ στον χείμαρρο Χορράθ. Σαν στέρεψε το νερό τού χειμάρρου, έλαβε παραγγελία από τον Ουρανό:

— Σήκω, άφησε τούτον τον τόπο και κατευθύνσου προς την Σα­ρεπτά της Σιδωνίας. Εκεί έχω δώσει εντολή σε μια χήρα γυναίκα να σε διαθρέψη.

Στα λόγια τού Κυρίου ο πύρινος προφήτης δεν πρόβαλε καμμία ένστασι. Χωρίς διόλου να καθυστερήση πήρε τον δρόμο για την Σαρεπτά. Η απόστασις δεν ήταν ευκαταφρόνητη. Οπωσδήποτε δύο - τρεις ημέρες θα πεζοπορούσε. Και βέβαια θα λάμβανε και προφυλάξεις να μη τον ιδουν και το αναγγείλουν στον Αχαάβ, τον ασεβέστατο αυτόν Βασιλέα, που «έπνεε μένεα» εναντίον του.

…ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται. (Β' Τιμ. δ',4)

  

Ομιλία μακαριστού πατρός Δανιήλ Γούβαλη

«τα πάθη εθεοποίουν, την μέν επιθυμίαν Αφροδίτην, τον δε θυμόν Άρην, την δε μέθην Διόνυσον προσειπόντες» Ιερός Χρυσόστομος

  Ο απόστολος Παύλος στην τελευταία του επιστολή την δευτέρα προς Τιμόθεον σημειώνει ότι θα έρθει καιρός που οι άνθρωποι δεν θα την θέλουν την αληθινή θρησκεία την υγιαίνουσα διδασκαλία και θα στραφούν στους μύθους διότι στους μύθους θα βρουν αυτά που ταιριάζουν στις επιθυμίες τους.

 

Ας προσέξουμε την φράση «κνηθόμενοι την ακοήν».

 

Θα θέλουν οι άνθρωποι να ακούνε διδασκάλους και διδασκαλίες που θα κάνουν τις ψυχές τους ευχαριστημένες, η ακοή τους θα τέρπεται, θα γαργαλίζεται,  διότι τα ακούσματα θα είναι ηδονικά.

 

Διότι τα δόγματα θα συμφωνούν με τις ηδονικές επιθυμίες τους.

 

Αν ακούσουν κάποιο σωστό δάσκαλο νιώθουν άσχημα, αν λόγου χάρη τους ομιλήσεις για την αυτοκυριαρχία για την εγκράτεια αν τους πεις ότι η εγκράτεια είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος αντιδρούν, αν τους προτείνεις κάτι από αυτά που συνδέονταν με την λατρεία του Διόνυσου ή της Αφροδίτης τότε τα δέχονται κνηθόμενοι την ακοήν.

 

Επί δε τους μύθους εκτραπήσονται, αυτό που γράφει ο Απόστολος Παύλος γίνεται πολύ κατανοητό στις ημέρες μας.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που στρέφουν τα νώτα στην αλήθεια του Χριστιανισμού και αγκαλιάζουν με ζήλο όλα τα παραμύθια της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας.

 

Τα μεγάλα πνεύματα της αρχαίας Ελλάδος, οι σοφοί, οι φιλόσοφοι, οι ποιητές, είχαν εννοήσει τα χάλια της αρχαίας θρησκείας και είχαν φτάσει, ας το πούμε έτσι, στον προθάλαμο του Χριστιανισμού.

 

Υπάρχει μια αλήθεια που πρέπει εδώ να την τονίσουμε, στον Ιουδαϊκό χώρο προετοίμασαν για τον Χριστιανισμό οι προφήτες και στον Ελληνικό χώρο οι Έλληνες σοφοί.

 

Ο Πλάτων λόγου χάριν, ένα από τα πιο εκλεκτά πνεύματα που γέννησε η αρχαία Ελλάδα, δεν δεχόταν όσα έγραφε ο Όμηρος για τους Θεούς, δεν τον παραδέχονταν τον Όμηρο, διότι το θείον το παρουσίαζε γεμάτο πάθη αδυναμίες κακίες. Δηλαδή μέσω των μεγάλων σοφών οι Έλληνες έκαναν ένα βήμα μπροστά, με το Χριστιανισμό κάνουν άλλο βήμα μπροστά και έρχονται τώρα οι νεοπαγανιστές να μας γυρίσουν προς τα πίσω.

'Ἀπόψεις περί ἐκκλησίας

ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Αόρατη ή Ορατή 

με συγκεκριμένα μέλη και ιεραρχική δομή;

 

+ π. Δανιήλ Γούβαλη

     Ας δούμε τώρα ένα πολύ σημαντικό θέμα. Πρόκειται για το θέμα, «Εκκλησία». Και εδώ διαφωνούμε. Οι Προ­τεστάντες ομιλούν για αόρατη Εκκλησία. Αυτή έχει ως μέλη της όσους ζουν χριστιανικά και είναι ενωμένοι με τον Χριστό («ενωμένοι», όπως το εννοούν αυτοί). Τον αριθμό τους τον γνωρίζει μόνο ο Θεός. Δεν αναγνωρίζουν όρια στην στρατευόμενη Εκκλησία ούτε θέλουν να ομιλούν για ορατή φανέρωση της Εκκλησίας. Την δέχονται σαν μία αό­ρατη , ιδεαλιστική, ποθητή επανασυνεύρεση όλων.

 

Αλλά το ότι η Εκκλησία αποτελεί ένα ορατό καθίδρυμα φαίνεται ολοκάθαρα στις σελίδες της Καινής Διαθήκης.

 

Πράξεις των Αποστόλων, β' 47: "Ο δε Κύριος προσετίθει τους σωζόμενους καθ' ημέραν τη εκκλησία". Προηγουμέ­νως λέγει ότι μετά το κήρυγμα του Αποστόλου Πέτρου βαπτίσθηκαν και προστέθηκαν 3.000 άνθρωποι. Εδώ λέγει ότι κάθε ημέρα με την ευλογία και την δύναμη του Κυρίου πίστευαν άνθρωποι, έβρισκαν τον δρόμο της σωτηρίας και προσθέτονταν στην Εκκλησία, σ' ένα ορατό οργανισμό που είχε συγκεκριμένα μέλη, τα οποία μπορούσαν να μετρη­θούν, σ' ένα σώμα με ιεραρχική δομή. Επικεφαλής ήταν οι Απόστολοι και στην συνέχεια οι ίδιοι πλαισιωμένοι από τους πρεσβυτέρους και διακόνους.

 

Πράξ. ε' 11: «Και εγένετο φόβος μέγας έφ' όλην την Εκκλησίαν». Ο Ανανίας και η Σάπφειρα συμπεριφέρθηκαν ά­σχημα, χρησιμοποίησαν ψευδολογία και τιμωρήθηκαν παραδειγματικά. Η είδηση της τιμωρίας των σκόρπισε φόβο σε όλη την Εκκλησία, δηλαδή στα συγκεκριμένα ορατά μέλη που ανήκαν σ' ένα ορατό οργανισμό με επικεφαλής τους δώδεκα Αποστόλους.

Τό ἑπτακέφαλο θηρίο

ΤΟ ΕΠΤΑΚΕΦΑΛΟ ΘΗΡΙΟ Αποκ. 13, 1-17

 

+ Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

 

      Ο εξόριστος στην Πάτμο γηραιός Απόστολος Ιωάννης, κάποια Κυριακή, αντίκρισε τα περίφημα οράματα της Αποκαλύψεως. Άνοιξαν γι' αυτόν τα επτασφράγιστα βιβλία του μέλλοντος και με αποκαλυπτικές οπτασίες είδε όσα μέλλουν να συμβούν. Η τελική προοπτική είναι αι­σιόδοξη, μία ουράνια δοξασμένη πόλι, όπου θα σκηνώση ο Θεός με τους ανθρώπους του. Ωστόσο προ του τέλους εμφανίζονται δυσάρε­στες παρουσίες και καταστάσεις. Υπάρχει η φοβερή σατανική τριάδα, ο Δράκοντας, το Θηρίο και ο Ψευδοπροφήτης, το αρχηγείο δηλαδή και τα στελέχη των σκοτεινών δυνάμεων, που θα τυραννήσουν υπερβολικά την ανθρωπότητα, η οποία αρνήθηκε να υποταχθή στον Καλό Ποιμένα, στον Χριστό.

 

Το όραμα του θηρίου ανήκει στις φοβερές περιγραφές της Αποκαλύψεως. Ο Απόστολος στέκεται σε κάποια ακρογιαλιά, επί την άμμον της θαλάσσης. Και βλέπει να ξεπροβάλη από τα θαλάσσια βάθη έ­να τερατόμορφο θηρίο. Το πρώτο που αναδύεται είναι φυσικά το κεφά­λι του ή μάλλον τα κεφάλια του, επτά τον αριθμό, εφοδιασμένα με δέκα κέρατα. Τερατόμορφο θηρίο! Μόνο τρόμο, αποτροπιασμό και φρίκη προξενεί ένα τέτοιο θέαμα. Αρκούσαν τα επτά κεφάλια, για να τονισθή το τερατώδες του θηρίου, μα και τα δέκα κέρατα ενισχύουν περισσότε­ρο αυτόν τον χαρακτήρα. Επτακέφαλο και δεκακέρατο. Αλλά, πράγμα παράδοξο και αλλόκοτο, σε κάθε κέρατο είναι τοποθετημένη από μια βασιλική κορώνα. Οπουδήποτε αλλού φαντάζεται κανείς ότι μπορούν να τοποθετούν διαδήματα εκτός από κέρατα θηρίου. Και όμως εδώ το επτακέφαλο θηρίο εμφανίζεται εστεμμένο με τόσα διαδήματα. Και σε καθένα άπ' αυτά είναι χαραγμένες κάποιες λέξεις με βλάσφημο περιε­χόμενο, κάποια ονόματα βλασφημίας (στ. 1)· υποθέτουμε κάτι σαν τα επόμενα: Κύριος του παντός, Κύριος και Θεός, Ουδείς ως εγώ, Φως και Ζωή, Σωτήρ και Λυτρωτής κ.τ.τ. Η βλασφημία έγκειται στο ότι σφετερίζονται από τον άρχοντα του σκότους ονόματα που ται­ριάζουν μόνο στον Κύριο του φωτός.

 

 Όταν το φοβερό θηρίο πάτησε στην στεριά, έδειξε ολόκληρη την θηριώδη υπόστασί του. Έμοιαζε με τρία σαρκοφάγα ζώα, με πάνθηρα, με αρκούδα και με λιοντάρι, κυρίως όμως με το πρώτο. Ο πάνθηρας ανήκει στα πιο άγρια και αιμοβόρα θηρία. Είναι και ιδιαίτερα επικίνδυ­νος, εφ' όσον κατορθώνει να επιτίθεται στα υποψήφια θύματα του όχι μόνο από ξηράς, αλλά και από αέρος, αφού μπορεί να ανεβαίνη και να κρύβεται στα κλαδιά των δένδρων.

 

Τα χαρακτηριστικά της αρκούδας υπήρχαν στα πόδια. Τα πόδια του ήταν σαν της αρκούδας (στ. 2). Πόδια βαρειά και σκληρά και απο­τρόπαια. Τα χαρακτηριστικά του λιονταριού αφορούσαν το στόμα του ή μάλλον τα στόματά του. Στόμα λέοντος σημαίνει πηγή τρόμου και θα­νάτου. Άπ' εκεί βγαίνουν φοβεροί βρυχηθμοί που κάνουν όλο τον κό­σμο να καταλαμβάνεται από πανικό. Κι αλλοίμονο στο ζώο που θα δοκιμάση τα τρομερά δόντια του και θα συντριβή άπ' αυτά.

 

 Αυτό το απαίσιο ον αντίκρισε ο άγιος Ιωάννης να εξέρχεται από την θάλασσα. Και άθελά του θα έτρεξε νοερώς πίσω, έξι αιώνες, και θα θυμήθηκε τον προφήτη Δανιήλ, που κάποτε ξύπνησε αφάνταστα τα­ραγμένος, εξ αίτιας ενός παρόμοιου συγκλονιστικού οράματος που είδε στον ύπνο του.