69. Νήπιοι ὠς πρός τήν κακία, τέλειοι ὡς πρός τήν φρόνηση (Α΄ Κορ. 14, 20-25), Ἑρμ. Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, 7-11-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

https://youtu.be/4JNuVAp_9OI

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα Διαδικτυακής σύναξης μέ τίτλο: 69. Νήπιοι ὠς πρός τήν κακία, τέλειοι ὡς πρός τήν φρόνηση (Α΄ Κορ. 14, 20-25), Ἑρμ. Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, 7-11-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὅλα θά πᾶνε χαμένα, ἄν δέν ἀγωνισθοῦμε ν’ ἀποκτήσουμε ἄκακη, ἁπλή καί ταπεινή ψυχή.

-Υπόμενε, παιδί μου, με γενναιότητα τους πειρασμούς των δαιμόνων. Πρέπει να ξέρεις καλά ότι, όσους κόπους και αγώνες κι αν κάνουμε, όσο κι αν νηστέψουμε ή αγρυπνήσουμε ή οποιαδήποτε άλλη άσκηση πραγματοποιήσουμε, όλα θα πάνε χαμένα, αν δεν αγωνισθούμε ν’ αποκτήσουμε άκακη, απλή και ταπεινή ψυχή. Γιατί μόνο σε μια τέτοια ψυχή κατοικεί η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. 

Ἕνας νέος ἄφησε τήν πατρίδα του καί ξενιτεύτηκε γιά τόν Χριστό....

- Ένας νέος άφησε την πατρίδα του και ξενιτεύτηκε για τον Χριστό....

Πήγε σε μια σκήτη βαθιά στην έρημο και ζήτησε να γίνει Μοναχός...

Τον δέχτηκαν. Οι αδελφοί της σκήτης είχαν έθιμο να τρώγουν κάθε Κυριακή, ύστερα από τη Θεια Λειτουργία, όλοι μαζί σε κοινό τραπέζι...

Πήγε και ο ξένος να καθίσει μαζί τους την πρώτη Κυριακή που βρέθηκε στην εκκλησία....

- Ποιος είναι αυτός;

Ρωτούσαν μεταξύ τους οι Μοναχοί...

Ποιος τον προσκάλεσε να φάει;

Επειδή κανένας δεν τον ήξερε, του είπαν να σηκωθεί να φύγει...

Γερο-Παχώμιος -Φοβόμασταν τά φίδια καί τά χάναμε, γιατί πραγματοποιεῖτο μπροστά μας ἡ προφητεία

Μοναχός Παχώμιος Ιβηροσκητιώτης (1896 - 22 Οκτωβρίου 1967)

Το μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Ιβήρων φειδωλά, ως συνήθως, αναφέρει περί αυτού: «Μοναχός Παχώμιος της Καλύβης των Αγίων Αποστόλων της Ιεράς Σκήτης Τίμιου Προδρόμου Ιβήρων. Κατά κόσμον Νικόλαος Ασημής του Παναγιώτου και της Μαρίας. Εγεννήθη το 1896 εις Ταϋφόριον Καλλιπόλεως Α. Θράκης. Τόπος διαμονής Αραβησσός Γιαννιτσών. Ημερομηνία προσελεύσεως 20.5.1929. Ημερομηνία κουράς 30.11.1932. Ημερομηνία κοιμήσεως 22.10.1967».

Από τα εβδομήντα έτη της ζωής του τα σαράντα τα διήλθε στη σκήτη. 

Ο Προηγούμενος Βασίλειος Ιβηρίτης, που έζησε στη σκήτη μία τετραετία, πρόλαβε τον Παχώμιο και γράφει συγκινητικά γι’ αυτόν: 

«Ένα από τα αμάραντα άνθη που βλάστησε στις μέρες μας ήταν ο γερο-Παχώμιος της συνοδείας του παπα-Νείλου. Ποιος δεν συμφωνεί ότι ο ελάχιστος και ευλογημένος αυτός γέροντας ήταν αντάξιος στην απλότητα και τη χάρη με τον Παύλο τον απλό του Μεγάλου Αντωνίου;

Ποιος μπόρεσε να ξεχάσει το παιδικό του χαμόγελο, έστω και αν το είδε μιά φορά; 

Μιά στιγμή τοῦ Πάσχα...

Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΡΩΣΟΥ ΑΣΚΗΤΟΥ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣΤι χωρίζει το φως από το σκοτάδι, τη χαρά από τη λύπη, τη ζωή από το θάνατο, το καλό από το κακό;

Φαίνονται αντίθετα και μακρινά το ένα από το άλλο, στην ουσία όμως τα χωρίζει μονάχα μια πολύ λεπτή κλωστή, μια λέξη, ένα άγγιγμα, μια στιγμή.

Μια τέτοια στιγμή στάθηκε μοιραία και για τη ζωή του Θωμά, του κεντρικού ήρωα αυτής της Ιστορίας, που αγγίζει τα όρια τον φανταστικού κι όμως είναι το σο αληθινή. βέβαια δεν ήταν καθόλου τυχαία αλλά ήταν μια στιγμή του Πάσχα, που θα πει πέρασμα, μετάβαση. Πάσχα είπανε και οι Εβραίοι όταν βγήκαν από τη δουλεία της Αιγύπτου πηγαίνοντας προς τη γη της Επαγγελίας, την ελευθερία, τη χαρά. Ένα τέτοιο πέρασμα έγινε και στην ψυχή αυτού του ανθρώπου που αφέθηκε ολοκληρωτικά στα χέρια του νοητού Μωϋσή της, του Ιησού Χριστού, να την οδηγήσει εκεί που μόνο Εκείνος ξέρει και μπορεί.

Καθαρισμένη από τα πολυτιμότερα μύρα, τα ειλικρινή δάκρυα της μετάνοιας, φωτισμένη από την αγνή της πρόθεση η ψυχή - ο σύνολος άνθρωπος - οδηγήθηκε στο δρόμο της επιστροφής, στη νοητή γη της Επαγγελίας και μάλιστα κάνοντας τέτοιους καρπούς άξιους μιας τέτοιας μετάνοιας ώστε να διακρίνεται «ως πόλη κειμένη επάνω όρους». Ο Θωμάς, αυτός ο πρώην κατάδικος, ο πρώην θηριώδης φονιάς, το φόβητρο μιας ολόκληρης κοινωνίας, σαν άλλος Σαύλος μεταμορφώνεται σε ζωντανό κήρυκα της αγάπης του Χριστού φτάνοντας να θεωρείται μέχρι σήμερα στην ιδιαίτερη του πατρίδα ως άγιος!

Ποιος το περίμενε, ποιος το ήλπιζε, ποιος θα μπορούσε ποτέ να το πιστέψει;

«Τα αδύνατα για τους ανθρώπους, είναι δυνατά για τον Θεό» που είπε: «Σας δίνω τη ζωή και το θάνατο• διαλέξτε τη ζωή»...Η ιστορία που ακολουθεί, καθώς εξελίσσεται ανάγλυφη μπροστά στα μάτια σου, σε συνεπαίρνει με την απλότητα, την αλήθεια και τη ζωντάνια της και θα μπορούσε να πει κανείς πως παρουσιάζει εκπληκτικές ομοιότητες και αναλογίες. μ' εκείνη του Δαβίδ, της αλειψάσης τον Κύριο, του ληστή στο σταυρό, του τελώνη, του Παύλου, αλλά και της Μαρίας της Αιγυπτίας, τι πιο φυσικό απ' αυτό;

Η ίδια ανθρώπινη ψυχή, ο ίδιος Χριστός, η ίδια έμπρακτη μετάνοια!

Τά καλά πού προξενεῖ ἡ ἀκακία.Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο, Ἁγίου Νικοδήμου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Τά καλά πού προξενεῖ ἡ ἀκακία.Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο,
Ἁγίου Νικοδήμου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 27-03-2009 στήν Θεσσαλονίκη.

http://HristosPanagia3.blogspot.gr

ΟΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΜΑΝΤΣΟΦ (28/06/1885-01/01/1976) .Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΟΠΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΓΚΛΙΝΣΚ . "Ἡ στάση μας ἀπέναντι στούς ἄλλους"

Η στάση μας απέναντι στους άλλους

Θα παραθέσουμε τώρα κάποιες ποιμαντικές διευκρινίσεις του πατρός Σεραφείμ για την οδό προς τη σωτηρία: «Στην οδό προς τη σωτηρία χρειάζεται να φυλάττομε τελεία ακακία, ταπείνωση και υπακοή. Σε όλα τά πράγματα και τις υποθέσεις είναι απαραίτητο να καθοδηγούμαστε από τον λόγο του Θεού. Ή πνευματική ζωή πραγματώνεται διά της πίστεως, αλλά ή πίστης επιβεβαιώνεται με τά έργα.

 Όταν θέλετε να νικήσετε τούς δαίμονες οφείλετε να υποχωρείτε μπροστά στην κακία των ανθρώπων. Σε προσβάλλει κάποιος; Υποχώρησε σ’ αυτόν και τότε θα επέλθει ειρήνη και ησυχία, πού λυτρώνει τον άνθρωπο από τη σύγχυση.

Η ΑΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΖΗΝΟΒΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΑΝΝΗ ΚΡΕΣΤΙΑΝΚΙΝ. Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΟΠΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΓΚΛΙΝΣΚ.«Εἶδα μέ τά μάτια μου πῶς τό καλό συναντήθηκε ἀπρόσμενα μέ τό κακό. Τό καλό συνάντησε τό κακό μέ τέτοια χαρά!».

Από τά απομνημονεύματα του αρχιμανδρίτου Αντωνίου για τον επίσκοπο Ζηνόβιο

Τον επίσκοπο Ζηνόβιο τον γνώρισα όταν ήμουν ο μοναδικός υποδιάκονος στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σιών στην Τιφλίδα επί πατριαρχίας του Πατριάρχου πάσης Γεωργίας Εφραίμ. Όταν είχαμε πατριαρχική Λειτουργία καλούσαμε υποδιακόνους από τον ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι, όπου προϊστάμενος ήταν ο επίσκοπος Ζηνόβιος. Έτσι απέκτησα επαφή με τούς διακονητές και υποτακτικούς του ναού του Αγίου Αλεξάνδρου. Ενσωματώθηκα στην ομάδα τους και συχνά βρισκόμουνα στον 'Άγιο Αλέξανδρο. Ο επίσκοπος Ζηνόβιος με δεχόταν με πολλή στοργή. Θα πω γι’ αυτόν μόνο όσα έχω γνωρίσει από προσωπική εμπειρία ή ως αυτόπτης μάρτυρας.

Ὅταν λέμε «Βλέπει ὁ Θεός», τί ἐννοοῦμε; (Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Πρέπει να βλέπομε το καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας.
Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό. Να έχομε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη αυτά να μεταδίδομε.

Να προσέχομε να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν· μόνο να προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη. Ό,τι κι αν κάνει ο συνάνθρωπος μας, ποτέ να μη σκεπτόμαστε κακό γι’ αυτόν. Πάντοτε να ευχόμαστε αγαπητικά. Πάντοτε να σκεπτόμαστε το καλό.

Νά φοβᾶσαι τήν κακία σάν τή φωτιά (Ἅγ.Ἰωάννης Κροστάνδης)

Να φοβάσαι την κακία σαν φωτιά. Μη τη δέχεσαι στην καρδιά σου, όποια και αν είναι τα προσχήματά της. Η κακία είναι πάντοτε του Σατανά, θυγατέρα του Άδου. Κάποτε εισέρχεται στην καρδιά με το πρόσχημα του ζήλου για τον Θεό ή της ωφελείας του πλησίον. Είναι μία απάτη, μία μωρία.

Ἡ ἀρετή τῆς ἀκακίας

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΑΚΑΚΙΑΣ

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος παρουσιάζοντας τήν εἰκόνα τοῦ ἀκάκου ἀνθρώπου, ἔγραφε «Ἄκακος ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἀπονήρευτος, πού δέν ἔχει κακία, ὁ εὐθύς, ὁ ἀκέραιος, ὁ δίκαιος. Ἀκάκους ἀνακηρύσσει ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης «ὅσους δέν μελετοῦν τά κακά οὔτε τά προσποιοῦνται, ἀλλά καθόλου δέν ξεφεύγουν ἀπό τήν καλοσύνη πρός τήν κακία τῶν ἄλλων, ἀντιθέτως μιμούμενοι τόν Θεό κάνουν καλούς τούς κακούς καί ἁπλώνουν πάνω τους τήν μεγάλη τους ἀγαθότητα καί μέ ἐπιείκεια τούς ὀνομάζουν ὁμοίους τους». Ὁ ἄκακος δέν εἶναι κακοῦργος. Στέκεται ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ φέροντας ὄχι μόνο τήν ἐμφανῆ ἐξωτερικά χρηστότητα καί ἀγαθοσύνη, ἀλλά ἔχοντας καρδιά ὄχι βέβηλη καί μάλιστα φαίνεται ὅτι εἶναι καί ἀβέβηλος. Ὁ ἄκακος εὐλογεῖται ἀπό τόν Θεό καί ἐντάσσεται στόν χορό τῶν δικαίων. Εἶναι ἀγαπητός στόν Θεό, θά ζήσει ἔχοντας πεποίθηση σέ Αὐτόν καί ὁ Θεός θά τόν δοξάσει ὅλες τίς ἡμέρες»1

Ἅγιος Νικόλαος Πλανᾶς-Θαυμαστά περιστατικά

Κορυφαία έκφραση της αληθινής κατά Χριστόν ζωής του κάθε συνειδητού πιστού και πιο πολύ του πραγματικού και τελείου Ιερέως, αποτελεί η ζωή και το έργο του αγίου Ιερέως Νικολάου του Πλανά, αγίου των ημερών μας.Η ωραία, η εύανδρος και αγιοτόκος Νάξος, είχε την θεία εύνοια και ευλογία να είναι η Γενέτειρά του. 
Γεννήθηκε το έτος 1851. Οι γονείς του, Καπετάν Γιάννης και Αυγουστίνα ήταν άνθρωποι ευσεβείς και καλοκάγαθοι, όπως όλοι οι νησιώτες, και εύποροι. Είχαν και ένα εμπορικό καΐκι, που πήγαινε από τη Νάξο στην Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη, ακόμα και στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Μέσα σε κάποιο από τα κτήματα τους είχαν και ένα μικρό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο.
Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς από βρεφικής ηλικίας ήταν αγιασμένος. Τις περισσότερες φορές ως παιδί ήταν στον Ιερό αυτό Ναό και περνούσε πολλές ώρες ε κεί ψάλλοντας όσα ήξερε και φορώντας πολλές φορές, αντί ιερατικού φελωνίου, κάποια σεντόνι, μιμούμενος τούς Ιερείς. Μια μέρα έψαλλε τόσο κατανυκτικά, ώστε προκάλεσε τον θαυμασμό των περαστικών.

Περί ἀκακίας

ΠΕΡΙ ΑΚΑΚΙΑΣ

Κάποιος μοναχός διηγόταν για τον Αββά Ιωάννη τον Πέρση, ότι από την πολλή χάρη που τον περιέβαλλε, είχε φθάσει σε μεγάλη ακακία. Και εξιστόρησε το εξής περιστατικό. Αυτός (ο Αββάς Ιωάννης) έμενε στην Αραβία της Αιγύπτου. Κάποτε χρειάστηκε και πήρε από κάποιον αδελφό ένα νόμισμα και αγόρασε λινάρια για να εργασθεί. Ήλθε τότε κάποιος αδελφός και τον παρακάλεσε λέγοντας· χάρισε μου Αββά λίγα λινάρια για να φτιάξω ένα λέβητα. Ο Αββάς Ιωάννης του έδωσε λινάρια με χαρά. Ήλθε και άλλος αδελφός και τον παρακάλεσε όπως ο προηγούμενος λέγοντας· δώσε μου λίγα λινάρια Αββά για να φτιάξω ένα προσόψιο. Ο Αββάς Ιωάννης έδωσε και σ’ αυτόν με χαρά όπως και στον προηγούμενο. Παρόμοια με τούς προηγούμενους ήλθαν και άλλοι αδελφοί που ζήτησαν λινάρια, στους οποίους έδωσε ο Αββάς με ευχαρίστηση.

Ας αγαπήσουμε την αλήθεια, την δικαιοσύνη, την ακακία και τον αγιοπρεπή βίο. - Άγιος Μάξιμος ο Γραικός

Γιατί ψυχή μου, αφού είμαστε πλασμένοι για να κληρονομήσουμε τα επουράνια αγαθά, μένουμε απερίσκεπτα στα επίγεια ; Εικόνα Θεού είμαστε, και επομένως πρέπει να επιδιώκουμε να αναχθούμε στο αρχέτυπο αγαθό. Να ξέρεις όμως ότι, τότε συμπεριφέρεσαι σύμφωνα με το Αρχέτυπό σου, με το οποίο πρέπει να ομοιωθείς πραγματικά, όταν επιμελώς και ως την τελευταία σου πνοή βαδίζεις στην ζωή σου σύμφωνα με τις θείες εντολές Του, καθώς επίσης και όταν απαρνηθείς εντελώς τις εμπαθείς επιθυμίες της σάρκας και ξεριζώσεις από την καρδιά σου το ψέμα, τον δόλο και τον φθόνο.

Χωρίς τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ τίποτε δέν μποροῦμε νά κάνουμε- Β΄ ὁμιλία(Μικρός Εὐεργετινός)(mp3)

Π. Σάββας 2010-01-09_ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ_ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ_2

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 9-01-10 (Συνάξεις Κυριακῆς στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία).
Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ-Ἐμμαούς, Ἅγ. Βασίλειος Λαγκαδᾶ.

Ἂς ἀποφεύγουμε ὅσους μᾶς βλάπτουν - Μικρός Ευεργετινός

Ἂς ἀποφεύγουμε ὅσους μᾶς βλάπτουν, ἔστω κι ἂν εἶναι φίλοι ἢ γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο ἀπαραίτητοι. Σὰν πρότυπα νὰ ἔχουμε αὐτοὺς ποὺ ἀσκοῦν τὴν ἀρετή.

Τοῦ ἀββᾶ Ἡσαΐα

Ἂν θέλεις ν᾿ ἀκολουθήσεις τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ κρεμάσεις μαζί Του, πάνω στὸ σταυρό, τὸν παλιό σου ἑαυτό, πρέπει (πρῶτα) νὰ διώξεις ἀπὸ κοντά σου ἐκείνους ποὺ σὲ κατεβάζουν ἀπὸ τὸ σταυρό, (ἔπειτα) νὰ ἑτοιμαστεῖς γιὰ νὰ ὑπομείνεις ταπεινώσεις, καὶ (τέλος), νὰ ἀναπαύεις τὶς καρδιὲς ἐκείνων ποὺ σὲ στενοχωροῦν.
Τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ
Φίλος ἄμυαλος καὶ ἐπιπόλαιος εἶναι πηγὴ βλάβης, ἐνῷ ἡ συναναστροφὴ μὲ συνετοὺς εἶναι πηγὴ γλυκύτητας.
Τσακίζει τὴν καρδιὰ ἡ συντροφιὰ μὲ ἀσύνετους. Καλύτερα νὰ κατοικήσεις μαζὶ μὲ θηρία, παρὰ μὲ ἀνθρώπους κακότροπους.
Κάθισε μαζὶ μὲ γύπες, παρὰ μὲ πλεονέκτη καὶ ἀχόρταγο. Γίνε φίλος μὲ φονιά, παρὰ μὲ φιλόνικο.
Μίλησε μὲ χοῖρο, παρὰ μὲ κοιλιόδουλο ἄνθρωπο, γιατὶ εἶναι καλύτερη ἡ γοῦρνα τῶν χοίρων ἀπὸ στόμα λαίμαργο καὶ ἀχόρταγο.
Κάθισε ἀνάμεσα σὲ λεπρούς, παρὰ ἀνάμεσα σὲ ὑπερήφανους.