«'Ιερομόναχος Πετρώνιος Προδρομίτης δικαίος τῆς ρουμάνικης σκήτης Ἁγίου Ὄρους»

«ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΙΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ (1916-2011)»,

Ο Γέροντας Πετρώνιος Προδρομίτης ήταν προσηλωμένος στις παραδόσεις και τα δόγματα της Εκκλησίας μας. Κατεδίκαζε απερίφραστα τον Οικουμενισμό και κάθε απόκλιση από την αγία μας Πίστη.

Άκουσα από τον π. Δανιήλ: «Όταν γινόταν λόγος για την Ορθόδοξη Πίστη, και μάλιστα όταν διαλεγόταν με κάποιο αιρετικό, ήταν πολύ προσεκτικός και δεν πρόδιδε τίποτε από τα Ιερά και Όσια της Ορθοδοξίας μας. Γνώριζε πολύ καλά τους Κανόνες της Εκκλησίας και τους λόγους των Αγίων Πατέρων και τους τηρούσε με ακρίβεια και διάκριση.

»Όταν μάθαινε ότι παραβιάζονται οι ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας, ελυπείτο πολύ και καταδίκαζε με τον λόγο του τις παρεκτροπές αυτές. Όταν όμως τον παρακαλούσαν κάποιοι να γράψει κάτι γι’ αυτές, απαντούσε ότι αυτό είναι έργο της Ιεράς Συνόδου. Είχε βαθειά πίστη ότι το Άγιο Πνεύμα θα μείνει στην Εκκλησία του Χριστού μέχρι το τέλος του κόσμου και θα εργάζεται δια των Ιερών Συνόδων και ότι δεν θα αφήσει την Εκκλησία να την εξουσιάσει ο άρχοντας του κόσμου τούτου».

Την ακλινή προσήλωσή του στην Αγία μας Ορθόδοξη Πίστη μαρτυρούσε και η αγία ζωή του.

Κάποιος λαϊκός θεολόγος, πνευματικό τέκνο του Γέροντα, μου είπε:

«Μέγα χάρισμα του Γέροντα ήταν η ανεξικακία του. Κάποτε ένας αδελφός από τους παλαιοτέρους, σε έκρηξη θυμού, σήκωσε το χέρι του και ράπισε τον Γέροντα. Εκείνος, όχι μόνο σιώπησε, αλλά και τον συγχώρησε από καρδίας και ποτέ δεν τον κακολόγησε.

Τὸ ἅγιο καὶ Μέγα Σάββατο (Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε)

Η ανομία των Εβραίων έλαβε τέλος και συγχρόνως ο Κύριος συνεπλήρωσε το έργο της θείας Οικονομίας Του. «Τετέλεσται»! Το θείο Σώμα κρεμασμένο στον Σταυρό, γυμνό και νεκρό, χωρίς πνοή! Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος το ευτρεπίζουν για τον ενταφιασμό του, οδυρόμενοι με συντριβή και κλαυθμούς: «Πῶς σὲ κηδεύσω, Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; Ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα; ἢ ποῖα ἄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ, Οἰκτίρμον;…». Τοποθετείται ο άγιος Επιτάφιος στο μέσον της Εκκλησίας έχοντας επάνω το Ιερό Ευαγγέλιο και τον Τίμιο Σταυρό, το σημείο της δόξης τού Εσταυρωμένου και ο ευσεβής λαός εναποθέτει ως αφιερώματα ανοιξιάτικα λουλούδια και άνθη ψυχής: τα δάκρυα της μετανοίας και τούς σπαραγμούς της καρδιάς.

Η Επιτάφιος Ακολουθία της Παρασκευής το βράδυ είναι η τελευταία φάσις του θρήνου για τον Κύριο, ο oποίος ευρίσκεται στον τάφο. Η ακολουθία στηρίζεται στον 118ον Ψαλμό, που χρησιμοποιείται από την εβραϊκή παράδοση για το Πάσχα. Στους στίχους του παρεμβάλλονται στροφές που είναι συνθέσεις της Εκκλησίας. Είναι ένα είδος συνδέσεως και συν-πλοκής των Δύο Διαθηκών. Τα τρία μέρη του, που είναι χωρισμένος, μας δείχνουν πληρέστερα την ανεκλάλητη συγκατάβαση του Κυρίου, ο οποίος κατεβαίνει μέχρι τα κατώτατα του άδου, όπου ευρίσκεται ο αιχμάλωτος ακόμη άνθρωπος. Είναι το κατώτερο σημείο της κενώσεως του Θεού για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Όταν το άγιο σώμα Του ευρίσκετο στον τάφο, ο Κύριος με την ψυχή κατέβηκε στον άδη ως Θεός και, αφού συνέτριψε τις πύλες, ελευθέρωσε τους απ’ αιώνος δεσμίους.

Αλλά τι είναι αυτές οι πύλες που τις συνέτριψε ο Κύριος; Ο άδης με τις πύλες του, που εκλείδωνε τους απ’ αιώνος νεκρούς είναι η ξεπεσμένη από τον Θεό ανθρωπότητα. Ο Χριστός παίρνοντας κοντά του τους νεκρούς, συνέτριψε όλες τις αλυσίδες του θανάτου, έφερε την ενότητα, την ζωή και το φως, εκεί όπου κυριαρχούσε το σκοτάδι του θανάτου και η μοναξιά.

Κατερχόμενος στην βασιλεία του θανάτου, ο Χριστός ενίκησε διά παντός τον θάνατο και μετέδωσε και εκεί την αιώνια ζωή. Από εδώ πηγάζει η μεγάλη και ασυγκράτητη χαρά της Αναστάσεως. Από τώρα πλέον ο θάνατος και ο άδης δεν έχουν δυνάμεις. Η Εκκλησία είναι ο τόπος, όπου οι πύλες του άδου δεν θα κλειδώσουν πλέον ποτέ τον άνθρωπο. «Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον, ἡ Ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ἅδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος…». «Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ κατετέθης, Χριστέ, καὶ θανάτῳ σου τὸν θάνατον ὤλεσας, καὶ ἐπήγασας τῷ κόσμῳ τὴν ζωήν».

Έτσι λοιπόν ο Κύριος, ο «κοιμώμενος λέων», έγινε ο ήλιος που ανέτειλε για να διασκορπίσει τα σκότη, και παρομοιάζεται με τον κόκκο του σίτου, που πεθαίνει (σαπίζει) για να βλαστήσει την αιώνια ζωή.

Μετά τον φόβο, που προκάλεσε η απερίγραπτος κένωσις του Κυρίου, μετά την νίκη κατά του θανάτου, το θείο σκήνωμα αναπαύεται την ημέρα της αναπαύσεως, το Μέγα Σάββατο, κατά το οποίο υποφώσκει το γεγονός της Αναστάσεως. «Καὶ εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν ἐβδόμην…, αὕτη ἐστίν ἡ τῆς καταπαύσεως ἡμέρα· ἐν ᾗ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ…», και «ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ὡς μόνος ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος».

Ἡ προσευχή μᾶς πλησιάζει στόν Θεό; (Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε)

Ἂν κάθε ἀρετή μᾶς βοηθάει νὰ δοῦμε τὸ Θεό, μία ἀπὸ αὐτές μᾶς βοηθάει κατὰ τρόπο ἐξαιρετικό, καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ προσευχή. Ὅπως μεταξὺ δυὸ προσώπων, ὁ διάλογος δημιουργεῖ τὸ πιὸ μεγάλο πλησίασμα, ἔτσι καὶ ἡ προσευχή, ἡ συνομιλία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεό, μᾶς τοποθετεῖ σὲ ἄμεσο καὶ μεγαλύτερο πλησίασμα τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία πλημμύρισε μὲ προσευχὲς ἕνα τόσο μεγάλο μέρος τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, γι’ αὐτό μᾶς προτρέπει νὰ προσευχόμαστε ἀκατάπαυστα, ὥστε κάθε ἄνθρωπος νὰ γίνει ἕνας ἄνθρωπος προσευχῆς, δηλαδὴ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν προσεύχεται μόνον ὅταν προσεύχεται, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, ἀλλὰ ὁλόκληρη ἡ ζωὴ του εἶναι προσευχή.

Πῶς πρέπει νὰ γίνεται ἡ ἀληθινὰ ἀδιάλειπτη προσευχή, μᾶς τὸ εἶπαν μ’ ἕνα πλῆθος διδασκαλιῶν οἱ μεγάλοι ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς. Σταματῶ μόνο στὸν σύντομο καὶ πολὺ περιεκτικὸ ὁρισμὸ τοῦ ἁγίου Μαξίμου: «Ἔχει ἀδιάλειπτη προσευχὴ αὐτὸς, ποὺ ὁ νοῦς του εἶναι προσηλωμένος μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ πόθο στὸ Θεὸ καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα κρέμεται ἀπὸ Ἐκεῖνον καὶ ἐμπιστεύεται Ἐκεῖνον σ’ ὅ,τι κάνει καὶ σ’ ὅ,τι τοῦ συμβαίνει».

«Μὲ εὐλάβεια καὶ πόθο», δηλαδὴ ἄπειρη ἀγάπη στὸ Θεό, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ λέει μαζὶ μὲ τὸν ψαλμωδό: «ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου» (Ψάλμ. 62:9)· ἔπειτα «μὲ ἐλπίδα καὶ ἐμπιστοσύνη» ὁλοκληρωτικὴ στὸ Θεὸ σ’ ὅλες τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς. Ἀδιάλειπτη προσευχὴ, ἑπομένως, σημαίνει κάτι περισσότερο ἀπὸ μία ἀκατάπαυστη ἐργασία προσευχῆς, σημαίνει μία προσευχὴ μὲ πίστη ἰσχυρή, μὲ ἀγάπη ἀπεριόριστη, μὲ τὸ νοῦ προσηλωμένο στὸ Θεό, μὲ βαθιὰ συγκέντρωση στὴν καρδιά.

Ὁ σύνδεσμος τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς μὲ τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ εἶναι πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἐμφανής. Καὶ τὰ δυὸ θεμελιώνονται στὴν πίστη καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ βρίσκουν τὸ πλήρωμά τους τὸ ἕνα στὸ ἄλλο. Διότι τὸ νὰ αἰσθάνεται κανεὶς τὸ Θεὸ ἀδιάκοπα παρόντα σημαίνει τὸ νὰ βρίσκεται σὲ ἀδιάλειπτη προσευχή, ἐνῶ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ σημαίνει νὰ βρίσκεται ἀκατάπαυστα μέσα στὴ παρουσία Του· ἐπειδὴ «ἡ προσευχὴ ἀνατέλλει ἀπὸ τὴν ὅραση καὶ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπιπλέον δυναμώνει αὐτὴ τὴν ὅραση» (π. Δήμ. Στανιλοάε). Ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔζησαν δυνατὰ τὴν ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς ἀποκαλύψεις καὶ τὰ θεῖα ὁράματα ποὺ εἶχαν, μόνο μέσα στὴν κατάσταση τῆς προσευχῆς τὰ εἶχαν.

Γέροντας Πετρώνιος Προδρομίτης (†): Ὁ Γέροντας Δομέτιος Μανωλάκε καί ἡ μονή Ριμέτς

Το αρχαιότερο πνευματικό καθίδρυμα στα βουνά της Δυτικής Ρουμανίας, που λέγεται Τρανσυλβανία, είναι το μοναστήρι Ριμέτς, όνομα που προέρχεται από παραφθορά της ελληνικής λέξης ερημίτης, που σημαίνει ότι παλιά εκεί ασκήτευαν πολλοί ερημίτες.

Η πέτρινη μικρή εκκλησία της μονής είναι κτισμένη επάνω στην θαυματουργική πηγή, μία πηγή που τρέχει νερό μέχρι σήμερα κάτω από το ιερό Βήμα και μπροστά από την αγία Τράπεζα. Εκεί πλήθη πιστών έρχονται για να πάρουν αγίασμα προς θεραπείαν τους.

Δια μέσου της μακραίωνης ιστορίας του το μοναστήρι πέρασε πολλές περιπέτειες και δοκιμασίες, ενώ στην περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ερημώθηκε τελείως.

Αυτός ο οποίος επανέφερε τη ζωή στη μονή ήταν ο ιερομόναχος πατήρ Δομέτιος, τον οποίο και γνώρισα προσωπικά. Κοντός στο ανάστημα, με πραεία μορφή και καρδιά γεμάτη από καλοσύνη, εκλεκτό δοχείο του Αγίου Πνεύματος, ταπεινός και πλήρης αγάπης για τον Θεό και τον άνθρωπο. Έζησε μόνο 51 χρόνια, αλλά, όπως λέει ο Παροιμιαστής, σε λίγα χρόνια εκπλήρωσε χρόνους μακρούς. Με πίστη και ακαταπόνητο ζήλο, σε λίγα χρόνια κατόρθωσε να ανασυστήσει το έρημο μοναστήρι και πνευματικά και υλικά. Άφησε αιώνια τη μνήμη του στα γύρω χωριά, των οποίων ήταν πνευματικός πατέρας. Ο τάφος του, μπροστά από τα κελλιά των μοναζουσών, είναι πάντοτε στολισμένος με λουλούδια και κεριά, τα οποία καίνε ημέρα και νύχτα. Έρχονται εκατοντάδες πιστοί που τα ανάβουν και κλαίνε στο μνήμα του, ζητώντας συμβουλές και του εξομολογούνται σαν να τον βλέπουν μπροστά τους ζωντανό, απαρηγόρητοι από τον αιφνίδιο χαμό του, διότι όταν ζούσε ήταν σε όλους πατέρας, αδελφός και ποιμένας πνευματικός.

Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε: Ἡ προσευχή τοῦ μοναχοῦ καί ἡ προσευχή τοῦ λαϊκοῦ. Μέρος Β.

Το πρώτο μέρος ΕΔΩ

Η μέθοδος του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου

Για να αποκτήσουμε αδιάλειπτη προσευχή, πρέπει να κάνουμε το εξής. Ας πούμε, ξύπνησες το πρωί. Ας ο νους σου θα ανεβάσει την προσευχή στον Θεό και θα πει: «Ευχαριστώ Συ, Θεέ μου που μου χάρισες ακόμα μια ημέρα». Θα μπορούσες να πεθάνεις. Αφού τόσοι άνθρωποι ξαπλώνουν το βράδυ και την επόμενη μέρα δεν ξυπνάνε.

Όταν πλένεσαι το πρωί, να λες: «Ευχαριστώ Συ, Κύριε, που μου έδωσες αυτό το εκπληκτικό στοιχείο, το νερό, το οποίο με καθαρίζει και είναι ευεργετικό για την υγεία των ανθρώπων». Όταν ντύνεσαι, ο νους σου ας αφιερώσει ξανά το λογισμό στον Θεό: «Ευχαριστώ, Συ, Κύριε, για αυτά τα ρούχα που καλύπτουν τη γύμνια του σώματός μου από την κακοκαιρία». Και έτσι, σε όλα, ό, τι κι αν κάνεις, έχεις ασταμάτητη προσευχή. Αυτός ο τρόπος ζωής είναι προσιτός για τον απλό άνθρωπο.

Μια φορά, ένας δόκιμος ρώτησε τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή: «Πάτερ, πώς μπορεί κανείς να προσεύχεται ασταμάτητα, όταν κάθε μέρα πρέπει να δουλεύεις, να κυκλοφορείς πέρα-δώθε και ο νους σου διασκορπίζεται στις δουλειές που κάνεις;» Ο Άγιος Μάξιμος απάντησε στον μαθητή: «Ο Θεός δε δίνει εντολή σε άνθρωπο που δεν μπορεί να την εκπληρώσει».

Ο Απόστολος Παύλος, επίσης, κηρύττει την άσκηση της αδιάλειπτης προσευχής. Η αδιάλειπτη προσευχή αποκτάται με αγάπη, εγκράτεια, ανύψωση του νου στον Θεό και με πνευματικό στοχασμό. Όποιος τα έχει, αυτός έχει και την αδιάλειπτη προσευχή. Αυτές οι απαιτήσεις δημιουργούν στην ψυχή μια συγκεκριμένη διάθεση, επειδή χάρη σε αυτήν την αγάπη έχεις καλές σχέσεις, πρώτα από όλα, με τον Θεό, και μετά με όλο τον κόσμο. Πρώτα από όλα, με τον Θεό, επειδή η αγάπη προς τον Θεό είναι η μεγαλύτερη ευαγγελική εντολή. Με την εγκράτεια βάζεις τάξη στην σωματική σου ζωή, επειδή χωρίς την πειθαρχία το σώμα δεν συμβάλλει στην πνευματική εξέλιξη. Με την πνευματικό στοχασμό ο νους ανυψώνεται στον Δημιουργό του και έτσι, μπαίνει κανείς σε συνεχή επικοινωνία με τον Θεό. Αυτή είναι η αδιάλειπτη προσευχή.

Η προσευχή είναι «συνομιλία ανάμεσα σε δύο προσωπικότητες

που στέκονται μπροστά η μια στην άλλη»

Όπως λένε οι πατέρες, η προσευχή είναι ανύψωση του νου προς τον Θεό, ή, όπως ισχυρίζεται ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, είναι η συνομιλία του ανθρώπου με τον Θεό. Αναλύοντας αυτόν τον ορισμό της προσευχής, μπορούμε να αναρωτηθούμε: τι σημαίνει ο διάλογος ανάμεσα σε μας και τον Θεό; Είναι συνομιλία ανάμεσα σε δύο προσωπικότητες. Η προσευχή που κάνουμε προϋποθέτει αυτήν την παρουσία. Όλες οι προσευχές μας απευθύνονται στην άλλη Προσωπικότητα στον ενικό αριθμό: «Βασιλεύ Ουράνιε, ο πανταχού παρών… Ελθέ και σκήνωσον εν ηµίν».

Πρωτοσύγγελος Πετρώνιος (Τενασέ): Πῶς νά κάνεις τή ζωή σου μία ἀδειάλειπτη προσευχή

Στις 4 Μαΐου του 2023 στη Ρουμανική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου του Αγίου Όρους βρέθηκαν τα λείψανα ενός συγχρόνου ασκητή, καθηγουμένου μιας σκήτης, του Πετρώνιου (Τενασέ), που αποδήμησε εις Κύριον πριν από 12 χρόνια, στις 22 Φεβρουαρίου του 2011. Ο γέροντας Πετρώνιος είναι ένας από τους Ρουμάνους πνευματικούς, που προτάθηκαν γι’ αγιοκατάταξη το 2025. Προσφέρουμε στους αναγνώστες της πύλης Gr.Pravoslavie.Ru τις συμβουλές του γέροντα για την άσκηση της προσευχής.

— Πείτε μας για την αδιάλειπτη προσευχή.

— Οι Άγιοι Πατέρες λένε την προσευχή «ανάσα της ψυχής». Όπως το σώμα δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς αέρα και πρέπει συνέχεια ν’ αναπνέει, έτσι και η ψυχή δεν μπορεί να υπάρχει, ούτε μια στιγμή, χωρίς σύνδεση με τον Θεό και πάντα πρέπει να είναι συνδεδεμένη μαζί Του, να προσεύχεται αδιαλείπτως. Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος προτρέπει τους Θεσσαλονικείς και μέσω αυτών και όλους τους χριστιανούς: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Θεσ. Α΄ 5, 17). Επί αιώνες οι χριστιανοί προσπαθούσαν να εκπληρώσουν την εντολή του Αποστόλου. Κι επειδή το θέμα αυτό δεν είναι εύκολο, οι πατέρες της Εκκλησίας τούς δίδασκαν πώς να προσεύχονται αδιαλείπτως.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, αναφερόμενος στη συνομιλία ενός αδελφού του με κάποιον πνευματικό πατέρα, λέει το εξής:

«Και είπε ο αδελφός: “Πώς μπορεί ο νους να προσεύχεται αδιαλείπτως; Διότι όταν ψάλλουμε ή διαβάζουμε, συναντιόμαστε με άλλους και λειτουργούμε, ξεφεύγουμε σε πολλές σκέψεις και στοχασμούς”. Και ο γέροντας απάντησε: “Η Αγία Γραφή δεν διδάσκει να κάνουμε κάτι το ακατόρθωτο, γιατί ο Απόστολος, επίσης, έψαλλε, διάβαζε και λειτουργούσε, αλλά, παρά ταύτα, προσευχόταν αδειαλείπτως. Η αδιάκοπη προσευχή συνίσταται στο να κρατάμε τον νου μας, με μεγάλη ευλάβεια και αγάπη, προσκολλημένο στον Θεό, με ελπίδα να πιανόμαστε απ’ Αυτόν, να βασιζόμαστε σ’ Αυτόν για όλα, ό,τι και αν κάνουμε και ό,τι και αν συμβεί”».

Ἡ ἁμαρτία εἶναι σάν τό δηλητήριο, παραλύει τήν ψυχή!

«Μην κρατάς την αμαρτία ανομολόγητη για πολύ, γιατί η αμαρτία είναι σαν το δηλητήριο, παραλύει την ψυχή! Γι' αυτό ο σημερινός κόσμος είναι τόσο βυθισμένος στην ανικανότητα, γιατί δεν ομολογεί τον εαυτό του».

Γέροντας Πετρώνιος Tănase

https://proskynitis.blogspot.com/2023/05/blog-post_16.html

Κυριακή Δ’ Νηστειῶν (Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε)

Η τετάρτη Κυριακή θέτει ενώπιόν μας, ωσάν μία ζωντανή εικόνα, όλες τις αρετές του μεγάλου πατρός και διδασκάλου της μετανοίας, του αγίου Ιωάννου του συγγραφέως του βιβλίου που λέγεται Κλίμαξ. Η ζωή του ήτο ζωή μυστική, ταπεινή και φλογισμένη από τον θείο έρωτα. Δεκατέσσερα χρόνια έζησε στην ησυχία, συνεχώς πυρακτούμενος από τον ένθεο ζήλο και την φλόγα της θείας αγάπης.

Όλη η βιοτή του ήτο μία αφιέρωσις στην αδιάκοπη προσευχή και την πύρινη αγάπη του Θεού. Γι’ αυτό έγινε πρότυπο πάσης αρετής και εμπειρίας ιατρός των αρρωστημένων ψυχών μας. Με την ταπεινωτική του σοφία, διότι το Άγιο Πνεύμα ωμιλούσε δια του στόματός του, ανεδείχθη απλανής αστήρ φωτίζων τα πέρατα του κόσμου. (Βλέπε Κοντάκιον του Αγίου).

Τον πλούτο αυτής της σοφίας του συγκέντρωσε στο πνευματικό του θησαυροφυλάκιο, που ονομάζεται «Κλίμαξ του παραδείσου», την οποία προσέφερε ως το τιμιώτατο δώρο στον ορθόδοξο μοναχισμό.

Αποτελείται από 30 βαθμίδες (σκαλιά), όσα ήσαν και τα χρόνια της ταπεινἤς ζωής του Κυρίου μας, και μας ανεβάζει από σκαλί σε σκαλί, από τα επίγεια στα ουράνια. Φυγή εκ του κόσμου, δηλαδή απάρνησις περιουσιών, συγγενών, του ιδίου του εαυτού μας, υποταγή σ’ έναν έμπειρο διδάσκαλο, μετάνοια μετά δακρύων, μνήμη θανάτου, σιωπή, απροσπάθεια και άρνησις κάθε ανθρωπίνης φροντίδος, όλα αυτά μας βοηθούν να ξεριζώσουμε τα πάθη από την καρδιά μας, όπως γαστριμαργία, φιλαργυρία, υπερηφάνεια, ακηδία και τα λοιπά πάθη, και μας ανεβάζουν ψηλά για την απόκτηση των πνευματικών αρετών, όπως είναι η πραότης, αγνεία, ακτημοσύνη, αγρυπνία, ταπείνωσις, εγρήγορσις, προσευχή, ησυχία, απάθεια και οι τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές: πίστις, ελπίς και αγάπη.

Αφού ο ίδιος ανέβηκε προηγουμένως τις βαθμίδες αυτής της κλίμακος και έφθασε στην κορυφή της, παρακινεί και εμάς λέγοντας: Ανεβείτε, αδελφοί, ανεβείτε αναβάσεις πνευματικές, ενθυμούμενοι τον Προφήτη που λέγει: «Δεῦτε ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς οἶκον Θεοῦ ἡμῶν» (Ησ. 2, 3).

Ἡ προσευχή τοῦ μοναχοῦ καί ἡ προσευχή τοῦ λαϊκοῦ. Μέρος Α. Πρωτοσύγκελος Πετρώνιος (Τανάσε)

Η προσευχή του μοναχού και η προσευχή του λαϊκού. Μέρος Α.

Πρωτοσύγκελος Πετρώνιος (Τανάσε)

Στα πρόσωπα των πνευματικών ανθρώπων πάντα αντικατοπτρίζεται μια κάποια υπερκόσμια ομορφιά. Στην περίπτωση των μοναχών αυτή φαίνεται με γυμνό μάτι. Τα φωτισμένα τους μάτια, οι πράοι, αλλά σταθεροί και πειστικοί λόγοι – ο καρπός όλης της ζωής – δημιουργούν την εντύπωση ότι βγήκαν από σελίδες γεροντικών ή βίους αγίων. Αυστηρές νηστείες, εκτενείς αγρυπνίες και ολοκληρωτική παράδοση του εαυτού τους στα χέρια του Θεού έχουν εξαλείψει κάθε ίχνος εγωισμού και υπερηφάνειας.

Ο Γέροντας Πετρώνιος (Τανάσε), δικαίος της Ρουμανικής Σκήτης Τιμίου Προδρόμου Αγίου Όρους, είναι εικόνα μοναχού που ολοκληρωτικά εκπλήρωσε τον προορισμό του. Είχε ασυνήθιστο στους μοναχικούς κύκλους νοητικό επίπεδο (τρία πτυχία ανώτατης εκπαίδευσης) και ιδιαίτερη ζέση για τις ιερές ακολουθίες, στις οποίες συμμετείχε απαρέγκλιτα κάθε νύχτα στα 92 του χρόνια. Ο πατήρ Πετρώνιος μπορεί να αποτελέσει το παράδειγμα για όσους θα επιθυμούσαν να ζήσουν τη ζωή τους με νόημα.

Η χαρά που νιώθεις όταν συναντάς έναν τέτοιο άνθρωπο, δεν συγκρίνεται με τίποτα. Όμως, πώς μπορούμε και εμείς να αποκτήσουμε το αίσθημα της παρουσίας του Θεού; Τι είναι ο ησυχασμός; Ποιες είναι οι συνθήκες που απαιτούνται για να αποκτήσει κανείς την αδιάλειπτη προσευχή; Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις απαντάει ο γέροντας – πνευματικός της αγιορείτικης σκήτης του Προδρόμου*.

– Πατέρα Πετρώνιε, υπάρχουν στο Άγιο Όρος ακόμα μοναχοί που ασκούν την προσευχή του Ιησού;

– Νομίζω πως υπάρχουν. Δεν έχουμε άμεσες σχέσεις με τους ερημίτες που ασκητεύουν σε διάφορα αγιορείτικα κελλιά, αλλά, αναμφίβολα, οι μοναχοί που συνεχίζουν αυτήν την πρακτική της Ανατολικής Εκκλησίας, υπάρχουν.

Ἑτοιμάζεται ἡ ἁγιοκατάταξη δύο σύγχρονων Ρουμάνων Ἁγιορειτῶν

Ετοιμάζεται η αγιοκατάταξη δύο σύγχρονων Ρουμάνων Αγιορειτών,των γερόντων Διονυσίου Ιγνάτ(της Κολιτσού) και Πετρωνίου Τανάσε(Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους)

Ο Πατριάρχης Ρουμανίας κ.Δανιήλ παρουσίασε στα μέλη της Ιεράς Συνόδου τα λειτουργικά κείμενα που που θα συνοδεύουν την πρόταση προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς αγιοκατάταξη των δύο αγιορειτών πατέρων

Η είδηση από το Ziarul Lumina din ziua de 28 Septembrie 2022

proskynitis

https://proskynitis.blogspot.com/2022/09/blog-post_774.html

Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τρίτη (Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε)

Η αγία και Μεγάλη Τρίτη μας προετοιμάζει για την είσοδο στον νυμφώνα του Σωτήρος με τις δύο παραβολές: την παραβολή των Δέκα Παρθένων και των Ταλάντων. Η πρώτη παρομοιάζει την είσοδο στην αιώνια ζωή μ’ ένα γάμο. Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος, ο οποίος μας καλεί όλους στο συμπόσιο του γάμου, όπως ψάλλει ο όρθρος αυτής της ημέρας.

«Ὁ Νυμφίος ὁ κάλλει ὡραῖος παρὰ πάντας ἀνθρώπους, ὁ συγκαλέσας ἡμᾶς πρὸς ἑστίασιν πνευματικὴν τοῦ Νυμφῶνος σου, τὴν δυσείμονά μου μορφὴν τῶν πταισμάτων ἀπαμφίασον…καὶ στολὴν δόξης κοσμήσας τῆς σῆς ὡραιότητος, δαιτυμόνα φαιδρὸν ἀνάδειξον, τῆς Βασιλείας σου ὡς εὔσπλαγχνος».

Το μυστήριον του γάμου είναι μέγα, λέγει ο Απόστολος Παύλος, αλλά στον Χριστό και στην Εκκλησία. Με την ένωση δια του γάμου πραγματοποιείται, κατά ένα ατελή τρόπο, η επιθυμία του ανθρώπου για την αιωνιότητα. Με τους απογόνους του ο άνθρωπος παρατείνει τα όρια της επί γης παρουσίας του. Ο επίγειος γάμος ακόμη, είναι μία ξεθωριασμένη εικόνα της ανεκφράστου χαράς όταν είναι μαζί με τον Νυμφίο Χριστό. Η ένωσις μ’ Αυτόν είναι αιώνια και η χαρά ατέρμονη.

Αλλά για να μπορέσει ο άνθρωπος να εισέλθει με τον Νυμφίο Χριστό, πρέπει να εκπληρώσει ορισμένους όρους που αναφέρονται στην παραβολή των Δέκα Παρθένων. Επαγρύπνησις, παρθενία και έλαιο για τις λαμπάδες. Για την εγρήγορση και καθαρότητα μας ομίλησε η αγία και Μεγάλη Δευτέρα. Τώρα θα επιμείνουμε κυρίως επάνω στο έλαιο, ως προϋπόθεση εισόδου στον νυμφώνα του Κυρίου.

Είναι αλήθεια ότι όλες οι νέες ήσαν παρθένες. Όλες αγρυπνούσαν περιμένοντας τον Νυμφίο. Όμως πέντε απ’ αυτές, επειδή είχαν αρκετό λάδι για τα φανάρια τους, ονομάσθηκαν φρόνιμες, σοφές και εισήλθαν στον νυμφικό θάλαμο μαζί με τον Νυμφίο. Οι άλλες πέντε, επειδή δεν εφρόντισαν ν’ αγοράσουν εγκαίρως, έχασαν τους κόπους της παρθενίας και αγρυπνίας και έμειναν έξω από τον νυμφώνα, γι’ αυτό και εκλήθησαν μωρές. Το λάδι λοιπόν, είναι η λυδία λίθος. Τι μυστήρια άραγε κρύβει το λάδι για τα καντήλια των παρθένων;

Η παρθενία είναι ακριβός θησαυρός ενώπιον του Θεού. Ο Χριστός Σωτήρ γεννήθηκε από Παρθένο και έζησε ζωή παρθενική. Ο Πρόδρομος Ιωάννης και Βαπτιστής, καθώς και ο μαθητής του Ιωάννης ο Ευαγγελιστής ήσαν παρθένοι. Στην αιώνια ζωή ο θρόνος Του θα περιστοιχίζεται από παρθένους. Η Παραβολή των Δέκα Παρθένων όμως, ωσάν να θέλει να μας ειπεί ότι η παρθενία μόνη της δεν είναι επαρκής για την σωτηρία. Οι μωρές παρθένες, παρότι ήσαν παρθένες, δεν εισήλθαν μαζί με τον Νυμφίο στον νυμφικό οίκο. Οι άγιοι Πατέρες εξηγούν ότι το λάδι για τα φανάρια των παρθένων είναι η ελεημοσύνη, πράγμα που σημαίνει ότι η παρθενία για να είναι μέσον σωτηρίας, πρέπει να είναι ενωμένη με την ελεημοσύνη.

«Μεγάλες είναι οι πτέρυγες της ελεημοσύνης, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Διαπερνούν τον αιθέρα, φθάνουν στην σελήνη, στον ήλιο, στους ουράνιους χορούς και σταματούν μπροστά στον θρόνο του Θεού. Οποιαδήποτε αμαρτήματα κι αν κάνεις, η ελεημοσύνη είναι βαρύτερη απ’ αυτά».

Η παρθενία είναι ένα έργο τόσο μεγάλο, ώστε ούτε ένας σχεδόν από τους προ Χριστού δεν ημπόρεσαν να την φυλάξουν. Ούτε ο Νώε, ούτε ο Αβραάμ, ούτε ο Ιωσήφ. Η παρθενία και η περιφρόνησις του θανάτου είναι οι δυσκολότερες αρετές.

Μόνο από την εποχή του Χριστού ανθίζει μέσα στην Εκκλησία το άνθος της παρθενίας. Και παρά την σπουδαιότητά της, οι πέντε εκ των δέκα παρθένων, χωρίς την ελεημοσύνη, εξεδιώχθησαν. Η παρθενία είναι το πυρ, ενώ το λάδι είναι η ελεημοσύνη. Όπως η φωτιά, εάν δεν έχει καύσιμη ύλη, δεν ανάπτει και σβήνει, έτσι και η παρθενία, εάν δεν είναι ενωμένη με την ελεημοσύνη, χάνει την αξία της και καταστρέφεται. (Ομιλία του αγίου Χρυσοστόμου, περί μετανοίας).

Ποιος είναι ο σκοπός ενώσεως αυτών των δύο αρετών; Οι άγιοι Πατέρες διακρίνουν στο ένα γεγονός δύο μέρη: Το σώμα ή την ορατή μορφή του έργου και την ψυχή ή τον σκοπό για τον οποίον γίνεται το έργο. Αυτό το οποίο κάνει ένα έργο να είναι καλό ή κακό, είναι ο σκοπός και όχι η μορφή ή ο τύπος του έργου· διότι ο διάβολος «ψεύστης ἐστίν ἐξ ἀρχῆς καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ» (Ιωάν. 8, 44), πάντοτε κρύβει την αμαρτία με τον τύπο της αρετής. Πολλές φορές η μορφή, τόσο της αρετής, όσο και της αμαρτίας μπορεί να είναι η ίδια, ενώ ο σκοπός τους διαφέρει ριζικά. Ο σκοπός για κάθε καλό έργο είναι ο Θεός, ενώ για την αμαρτία είναι ο θάνατος. Γι’ αυτό η πράξις, για να είναι θεοφιλής, έχει ανάγκη μιας εγγυήσεως, ότι ο σκοπός της δηλαδή, οδηγεί στον Θεό. Αυτή την εγγύηση την έβαλε ο Θεός στον πλησίον μας: «Ἀμήν, λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματ. 25, 40) θα μας ειπεί ο Κύριος. Γι’ αυτό κάθε ενάρετο έργο λαμβάνει την αξία του από την συμπεριφορά μας που έχουμε προς τον πλησίον μας. Η ελεημοσύνη είναι ένα έργο αγάπης ενώπιον των συνανθρώπων μας. Είναι συνεπώς το πιστοποιητικό εγγυήσεως της αρετής μας, ότι δηλαδή, είναι καλό έργο και οδηγεί στον Θεό. Στην φοβερή Κρίση ο Θεός θα ελέγξει μόνο το πιστοποιητικό και ο έλεγχος θα είναι λεπτομερής. Κάθε αγαθό έργο, χωρίς αυτή την εγγύηση, δεν είναι σωτήριο. Γι’ αυτό, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι «κάθε άσκησις που δεν έχει αγάπη, είναι ξένη προς τον Θεό».

Τον σκοπό αυτής της Παραβολής κατά το τέλος της Μεγάλης Νηστείας δεν είναι δύσκολο να τον κατανοήσουμε. Κατά την διέλευση της νηστείας ο άνθρωπος είναι πιο προσεκτικός και νηφάλιος στα σωματικά του έργα: στην νηστεία, στην μετάνοια, στην εργασία κλπ., τα οποία, όταν γίνονται σωστά, επιφέρουν μία εκλέπτυνση στο σώμα, στην ψυχική καθαρότητα και παρθενία, επειδή η παρθενία η οποία, ορθώς νοουμένη, είναι μία σύνθεσις και αρμονία όλων των σωματικών αρετών. Η ελεημοσύνη όμως, ως αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, αντανακλά ιδιαίτερα το εσωτερικό βάθος των αρετών, τον σκοπό τους. Η αληθινή αρετή πρέπει να ενώνει και τα δύο: οι σωματικοί κόποι πρέπει να ενώνονται με τις ψυχικές αρετές. Η παρθενία πρέπει να στολίζεται με την ελεημοσύνη· αλλιώς δεν προξενεί την σωτηρία.

Οι μωρές Παρθένες είναι ο «τύπος» αυτών των ασκήσεων που δεν σώζουν. Οι κόποι γίνονται μόνο γι’ αυτές τις Παρθένες και όχι για τον Θεό. Γι’ αυτό είναι μωρές και ασύνετες, διότι είναι αφροσύνη να περάσεις μία κοπιαστική και ασκητική ζωή και στο τέλος να ριφθείς στο αιώνιο πυρ.

Το μεγάλο μάθημα που πρέπει να κρατήσουμε στον νου μας από την Παραβολή των Δέκα Παρθένων είναι αυτό· ότι η σωτηρία δεν κερδίζεται μόνο με προσωπική άσκηση και με τον προσωπικό αγώνα. Αυτή (η άσκηση) είναι αναγκαία, αλλά το ήμισυ της όλης αξίας. Χρειάζεται και το άλλο ήμισυ, που είναι και πολυτιμότερο: τα έργα της αγάπης προς τον πλησίον.

Υπάρχει ακόμη και ένας άλλος λόγος αναμνήσεως αυτής της Παραβολής την παρούσα ημέρα. Η εβδομάδα των Αγίων Παθών μας φανερώνει με πολύ δυνατό τρόπο την μεγάλη αγάπη του Θεού προς τους ανθρώπους. Στον Μυστικό Δείπνο Αυτός ο ίδιος μας καλεί να πλησιάσουμε «μετὰ πίστεως καὶ ἀγάπης», και όλοι οι Χριστιανοί λαχταρούν και ετοιμάζονται να γευθούν «ξενίας δεσποτικῆς καὶ ἀθανάτου τραπέζης». Για ν’ αξιωθούμε να συμμετάσχουμε σ’ αυτή την τράπεζα, η ετοιμασία μας για την αγία Ανάσταση πρέπει να περιστεφθεί απ’ αυτά τα δύο: από την παρθενία (ή αγνεία) και την ελεημοσύνη, ή, με άλλα λόγια, από την προσωπική μας αγνότητα και την αγάπη μας προς τον πλησίον.

Η άλλη παραβολή, των Ταλάντων, οδηγεί την προσοχή μας στο καθήκον που έχουμε να ζούμε ενάρετα. Ο Σωτήρ μας προστάζει πάντοτε: «Γίνεσθε ἅγιοι, ὅτι ἐγὼ ἅγιος εἰμι». Ο άνθρωπος έχει ήδη το χάρισμα της αγιοσύνης από το άγιο Βάπτισμα. Έλαβε από τον Δεσπότη Χριστό το τάλαντο, το οποίο πρέπει με επιμέλεια να πολλαπλασιάσει, επιτελώντας τα θεία έργα, για τα οποία έλαβε την πνευματική δύναμη. «…ἕκαστος πολυπλασιάσωμεν τό τῆς χάριτος τάλαντον, -μας προτρέπει η ακολουθία του όρθρου- Ὁ μέν σοφίαν κομιείτω δι᾿ ἔργων ἀγαθῶν… κοινωνείτω δὲ τοῦ λόγου πιστὸς τῷ ἀμυήτῳ, καὶ σκορπιζέτω τὸν πλοῦτον πένησιν ἄλλος. Οὕτω γὰρ τὸ δάνειον πολυπλασιάσομεν καὶ ὡς οἰκονόμοι πιστοὶ τῆς Χάριτος, δεσποτικῆς χαρᾶς ἀξιωθῶμεν…».

Η παραβολή μας δείχνει ακόμη ότι τον πολλαπλασιασμό του ταλάντου δεν τον κάνει ο άνθρωπος μόνος του, αλλά μέσω των άλλων, ή μέσω του τραπεζίτου, το οποίον μνημονεύει ο Κύριος στο Ματθ. 25, 27): «Ἔδει οὖν σὲ βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἄν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ». Ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι μας το λέγει το Δοξαστικό των Αίνων της ημέρας: «Ἰδοὺ σοι τὸ τάλαντον, ὁ Δεσπότης ἐμπιστεύει, ψυχή μου. Φόβῳ δέξαι τὸ χάρισμα, δάνεισαι τῷ δεδωκότι, διάδος πτωχοῖς, καὶ κτῆσαι φίλον τὸν Κύριον, ἵνα στῇς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, ὅταν ἔλθῃ ἐν δόξῃ…».

Στους πτωχούς λοιπόν και στα πρόσωπα αυτών είναι ο ίδιος ο Κύριος, διότι, όποιος δίνει στους πτωχούς δανείζει τον Χριστό.

(Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε, “Οι Πύλες της Μετανοίας – Στοχασμοί στο Τριώδιο”, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη, 2003)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: agiosthomas.gr)

https://alopsis.gr/η-αγία-και-μεγάλη-τρίτη-γέροντας-πετρώ/

Κυριακή Ε’ Νηστειῶν (Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε)

…Από τις υπόλοιπες εβδομάδες της νηστείας, η Πέμπτη κατέχει ιδιάζουσα θέση, καθ’ όσον περιέχονται σ’ αυτήν δύο ιδιαίτερα γεγονότα: ο Μέγας Κανών της Πέμπτης και ο Ακάθιστος Ύμνος του Σαββάτου.

Την Πέμπτη πρωί στον όρθρο διαβάζεται ολόκληρος ο Κανών του Αγίου Ανδρέου, που διαβάστηκε κατά το Μέγα Απόδειπνο των πρώτων τεσσάρων ημερών της πρώτης εβδομάδος. Μαζί με τον Κανόνα διαβάζεται και η ζωή της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που είναι γραμμένη από τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σωφρόνιο.

Η αιτία για την οποία τοποθετήθηκαν τα παραπάνω σ’ αυτή την εβδομάδα, όπως λέγει το συναξάριο του Τριωδίου, είναι ότι πλησιάζει προς το τέλος η νηστεία και οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να αποκάμουν από ακηδία στον πνευματικό τους αγώνα και να εγκαταλείψουν τον δρόμο της ασκήσεως και ταπεινώσεως.

Ο άγιος Ανδρέας με τις ιστορίες που μνημονεύει στον Κανόνα του για τα καλά έργα των ανθρώπων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, παροτρύνει τους αγωνιστές χριστιανούς ν’ αντιμετωπίσουν ανδρείως τους νοητούς εχθρούς. Ενώ ο άγιος Σωφρόνιος με την τερπνή και ωραία διήγηση ενισχύει και προτρέπει τους πιστούς προς τον Θεό, ώστε να μην απελπισθούν, όσοι έπεσαν σε αμαρτίες, και ότι το έλεος και η αγαθότης του Θεού απέναντι στους αμαρτωλούς, καθώς φαίνεται από την ζωή της οσίας Μαρίας, είναι μεγάλη.

Το Κοντάκιο είναι μία δυνατή προτροπή εγρηγόρσεως και προετοιμασίας για την μέλλουσα φοβερή απολογία: «Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; Τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι! Ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν».

Στον όρθρο του Σαββάτου, διαβάζονται σε τέσσερις στάσεις οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου με πανηγυρική χάρη και με επανάληψη πολλές φορές του πρώτου κοντακίου που λέγεται προς τιμήν αυτής της εορτής: «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια…».

Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω: Ἡ Κυριακή τῆς Μελλούσης Κρίσεως (Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε)

Την παραβολή του Ασώτου Υιού θα την ενθυμούμεθα, όσον καιρό θα υπάρχει αυτός ο κόσμος, διότι δι’ αυτής εκφράζεται η ανεκλάλητη αγάπη και το έλεος του Θεού προς ημάς. Γι’ αυτό ίσως ο Σωτήρ ήθελε να πεθάνει δια σταυρικού θανάτου, δηλαδή με τα χέρια τεντωμένα, όπως άλλωστε πάντοτε τον παρουσιάζει και η Εκκλησία, για να μας φανερώσει ότι για πάντα θα μένει με τις αγκάλες ανοικτές, για ν’ αγκαλιάζει όλους τους αμαρτωλούς, οι οποίοι επιστρέφουν στο πατρικό τους σπίτι.

Η αγάπη όμως δεν είναι μονόπλευρη. Ζητεί απάντηση από τον αγαπώντα. Και η φυσικότερη απάντησις δεν ημπορεί να είναι άλλη παρά μόνον η αγάπη. Εάν η Κυριακή του Ασώτου μας επρόβαλε την άπειρη αγάπη του Θεού προς τους ανθρώπους, η τρίτη αυτή Κυριακή, της Μελλούσης Κρίσεως, μας παρακινεί να στοχασθούμε την απάντηση που θα δώσουμε απέναντι της θείας αγάπης.

Η αγάπη προς τον Θεό είναι ιερότατο καθήκον του ανθρώπου. Δεν αγαπούν άραγε τα παιδιά τους γονείς τους; Και τα ζώα και τ’ άγρια θηρία δεν αγαπούν τους ευεργέτες τους; Πώς λοιπόν να μην αγαπήσει ο άνθρωπος τον Θεό, τον ποιητή και χορηγό παντός αγαθού; «Η αγάπη του Θεού είναι η φυσικότερη κίνησις της καρδιάς του ανθρώπου. Πρέπει να σε εξαναγκάσουν, να σε πιέσουν, να σε βασανίσουν για να μην αγαπάς τον Θεό» (Reguy).

Γι’ αυτό, από την Παλαιά Διαθήκη ακόμη, η αγάπη του Θεού εκφράζεται στην αρχή του Δεκαλόγου είναι η μεγαλύτερη εντολή στην οποία περιέχεται όλος ο Νόμος και οι Προφήτες. «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου» (Ματθ. 22, 37). Ενώ ο Σωτήρ Ιησούς Χριστός μας διαβεβαιώνει ότι καμία άλλη εντολή δεν είναι ανώτερη από την εντολή της αγάπης.