Οἱ ἐνορίες πρέπει νὰ μεταβληθοῦν σὲ ἀσκητικὰ κέντρα, ἀλλὰ αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχει μονάχα ἕνας ἐφημέριος - ἀσκητής!

 Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Οἱ ἀσκητὲς εἶναι οἱ μοναδικοὶ ἱεραπόστολοι τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὁ ἀσκητισμὸς εἶναι ἡ μόνη ἱεραποστολικὴ σχολὴ μέσα στὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ ὀρθοδοξία εἶναι ἄσκηση καὶ ζωὴ γι᾿ αὐτὸ καὶ μονάχα διὰ τῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς ζωῆς ἐπιτελεῖται τὸ κήρυγμα καὶ ἡ ἱεραποστολή. Ἡ ἀνάπτυξη τῆς ἀσκητικότητος -προσωπικὰ καὶ καθολικά- αὐτὴ πρέπει νὰ γίνει ἡ ἐσωτερικὴ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας μας μέσα στὸν λαό.

Ποῦ ἐκκλησιαζόμεθα;

Ποῦ ἐκκλησιαζόμεθα;

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι ἀρκετοὶ οἱ χριστιανοὶ ποὺ ἐπιλέγουν νὰ ἐκκλησιάζονται τακτικὰ σὲ κάποιο κοντινὸ μὲ τὴν ἐνορία τους μοναστήρι. Συνδέονται μὲ τοὺς μοναχοὺς καὶ νιώθουν μία πνευματικὴ ἄνεση κάθε φορά ποὺ πηγαίνουν ἐκεῖ. Αὐτὸ συμβαίνει, γιατί στοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς οἱ ἱερεῖς εἶναι πολυάσχολοι καὶ ἐξωστρεφεῖς καὶ δὲν ὑπάρχει χρόνος ἐπικοινωνίας μαζί τους μετὰ τὸν ἐκκλησιασμό.

Ἐπίσης οἱ ἀκολουθίες καὶ ἡ θεία Λειτουργία συχνὰ δὲν τελοῦνται μὲ κατανυκτικὸ τρόπο, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαζόμενους ἐμφανίζονται στὸν ἐνοριακὸ ναὸ ἀπὸ κάποια κοινωνικὴ ὑποχρέωση καὶ ἀγνοοῦν καὶ τὰ στοιχειώδη τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ καταστρέφουν τὴν κατανυκτικὴ ἀτμόσφαιρα μὲ τὶς κοσμικὲς συνήθειες καὶ ἀπαιτήσεις τους. Μερικὲς φορὲς ἀπωθεῖ τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς καὶ τὸ πρόχειρο καὶ χωρὶς πνευματικὸ περιεχόμενο κήρυγμα ἀπὸ μὴ δόκιμους ἱερεῖς.

Δὲν ἔχουν ὑπομονὴ νὰ ἀκοῦν τὴν ἀπερίσκεπτη καὶ ἀδιάκριτη πολυλογία τους. Δυστυχῶς, πολλοὶ κληρικοὶ ὅταν βγαίνουν στὴν ὡραία πύλη ἢ ἀνεβαίνουν στὸν ἄμβωνα, ἔχουν τὴν βεβαιότητα ὅτι μποροῦν νὰ μιλήσουν γιὰ κάθε θέμα, ἐνῷ εἶναι ἀκατάλληλοι καὶ ἀνήμποροι. Τὸ ἴδιο παρατηροῦμε καὶ ὅταν μιλοῦν μερικοὶ λαμπροφορεμένοι μητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι «ντὲ καὶ καλὰ» πρέπει νὰ μιλήσουν χωρὶς θέμα, παντελῶς ἀπροετοίμαστοι. Λένε τετριμμένα ἢ σχολιάζουν τὴν πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ συμβουλεύουν τοὺς ἐκκλησιαζόμενους ἀναλόγως, χωρὶς φυσικὰ νὰ καλύπτουν τὶς πνευματικές τους ἀνάγκες ἢ νὰ τοὺς παρηγοροῦν στὰ προβλήματα καὶ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζουν. Ἔχουν καὶ τὴν πρόσθετη «ἀρετὴ» νὰ μὴ τελειώνουν ποτέ! Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς οἱ πιστοὶ ποὺ πηγαίνουν στὸ ναό, ἂν πληροφορηθοῦν τὴν παρουσία τοῦ δεσπότη, ἀλλάζουν πορεία καὶ πηγαίνουν στὸν ἑπόμενο ναό. Ἔτσι κάπως ἐξηγεῖται καὶ τὸ φαινόμενο οἱ μητροπολιτικοί ναοὶ νὰ μὴ ἔχουν ἐκκλησίασμα.

Ἐνορία καί Νεοεποχίτικες ὀργανώσεις

Ρακοβαλῆ Ἀθανασίου

Ἄν κοιτάξουμε τόν κόσμο γύρω δέν εἶναι δυνατό νά μήν παραδεχθοῦμε ὅτι οἱ νεοεποχίτικες σέκτες συνεχῶς κερδίζουν ἔδαφος καί ἀναπτύσσονται ραγδαῖα. Ξεκίνησαν ἀπό τό μηδέν και κερδίζουν συνεχῶς νέους ὀπαδούς, αὐξάνουν τήν οἰκονομική ἰσχύ τους, ἔχουν πιά κοινωνική ἐπιρροή ὄχι μικρή, τήν ὁποία πολύ ἔξυπνα καί δραστήρια φροντίζουν νά τήν ἐξαργυρώσουν καί σέ πολιτική ἐπιρροή.

Ποῦ ὀφείλεται ἡ ἐπιτυχημένη πορεία τους; Ἀναμφισβήτητα ἔχουν πολύ καλό μάνατζμεντ. Οἱ ἀρχηγοί τους (γκουρού) εἶναι πολύ καλοί μάνατζερς που δουλεύουν σέ βάθος χρόνου μέ στρατηγικά πλάνα καί ἔχουν τόν τρόπο τους γιά νά δραστηριοποιοῦν τούς ὀπαδούς τους.

Κυρίως ὅμως ἡ ἐπιτυχία τους ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι ἔχουν μελετήσει τόν σύγχρονο ἄνθρωπο καί ἔχουν ἐντοπίσει σωστά τα προβλήματα, τίς ἀνάγκες του καί φροντίζουν νά τίς καλύψουν.

Ἐνορία καὶ Θεία Εὐχαριστία

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου «Ἐφόδιον Ὀρθοδοξίας»

 

Κάθε φορᾶν κατὰ τὴν ὁποίαν συνέρχονται οἱ χριστιανοί μιᾶς ἐνορίας πρὸς τέλεσιν τῆς Θείας εὐχαριστίας γίνονται Ἐκκλησία, ὁλόκληρος ἡ Ἐκκλησία…

Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἐνορία ἐκφράζει τὴν ζωὴν ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας, φανερώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐν γένει πνευματικὴν ζωὴν τῶν ἐνοριτῶν, ἡ ὁποία πραγματώνεται εἰς τὰ πλαίσια τῆς ζωῆς τῆς ἐνορίας.

Ἡ ἐνορία ἔχεις τοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ὑπάγονται εἰς τὸν κανονικὸν Ὀρθόδοξον ἐπίσκοπον τῆς περιοχῆς καὶ ἐγγυῶνται διὰ τὴν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν λειτουργικὴν ζωὴν καὶ διὰ τὴν ἑνότητα μαζί Του. Εἰς τὴν ἐνορίαν θὰ εὔρωμεν καὶ τὸ μυστήριον τῶν μυστηρίων, τὴν Θείαν εὐχαριστίαν. Καθὲ φορᾶν κατὰ τὴν ὁποίαν συνέρχονται οἱ ἐνορίται διὰ νὰ τελεσθῆ ἡ Θεία λειτουργία, πρέπει νὰ γνωρίζουν ὅτι συνέρχονται «ἐν Ἐκκλησίᾳ», συγκροτοῦν τὴν Ἐκκλησίαν ὁλόκληρον. Κάθε μέλος μιᾶς ἐνορίας ἀνήκει διὰ τῆς ἐνορίας του εἰς τὴν Καθολικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.

Ἀρχιμ. Ἰωήλ Κωνστάνταρος, Μόνον συσσίτια;

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής των Μυροφόρων

(Πραξ. στ' 1-7)

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. &Κονίτσης
e-mail: ioil.konitsa@gmail.com

Ποίο είναι το έργο τής Εκκλησίας; Γιατί υπάρχει η Εκκλησία; Στα ερωτήματα αυτά πολλές απαντήσεις δίδουν οι άνθρωποι. Όμως, στο Αποστολικό Ανάγνωσμα ακούμε θεοπνεύστως ποίο είναι το έργο τής Εκκλησίας.

Αφορμή για το όλον θέμα έδωσε η ακριβοδίκαιη διανομή των τροφίμων στα κοινά συσσίτια. Είχαν δημιουργηθεί παράπονα κατά την Αποστολική εποχή. Μπροστά σε αυτό το πρακτικό πρόβλημα, τι θα έκαμαν οι Απόστολοι; Θα εμοίραζαν οι ίδιοι τα τρόφιμα ή θα συνέχιζαν απερίσπαστοι την εντολή τού Χριστού, “Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη”;

Φυσικά έκαναν εκείνο που έπρεπε να κάνουν. “Ουκ αρεστόν εστιν ημάς καταλείψαντας τον λόγον τού Θεού διακονείν τραπέζαις”. Γι' αυτό, αδελφοί, εκλέξατε άνδρες “πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας” και αυτοί ας αναλάβουν την τακτοποίηση του οικονομικού και πρακτικού αυτού ζητήματος. Εμείς δε “τη προσευχή και τη διακονία τού λόγου προσκαρτερήσομεν”. Έτσι, το ζήτημα διά την Εκκλησία λύθηκε αυθεντικώς και διά παντός.

Ἡ Ἐκκλησία προϋπόθεσις τῆς Σωτηρίας (Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης Γρηγοριάτης)

Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την Αποστολή της ενορίας ως ευχαριστιακής εκκλησιαστικής κοινότητος, εάν δεν συνειδητοποιήσουμε την σημασία της Εκκλησίας για την σωτηρία μας.
Η Εκκλησία κατά την Ορθόδοξο πίστι μας είναι προϋπόθεσις της σωτηρίας μας. Γι' αυτό και στο Σύμβολο της πίστεως, αφού ομολογήσουμε πίστι στα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, ομολογούμε ότι πιστεύουμε και εις Μίαν. Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν.

Είναι γνωστός ο λόγος του Αγίου Κυπριανού ότι: "εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία" ή ότι: "δεν δύναται να έχη τον Θεόν Πατέρα εκείνος, όστις δεν έχει την Εκκλησία μητέρα".

Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, στο οποίο ο Χριστός δια των Αγίων Μυστηρίων μάς συσσωματώνει και μάς κάνει μέλη Του. Δια του Χριστού ενωνόμεθα και κοινωνούμε με την αγία Τριάδα και μεταξύ μας. Έτσι τα πρώην διασκορπισμένα τέκνα του Θεού "συνάγονται από τον Χριστό εις έν" (Ιωάν. ια', 52). Γινόμεθα και πάλι οικείοι του Θεού, λαός του Θεού. Βασίλειον Ιεράτευμα.

Η ένωσις του Θεού με τους ανθρώπους, που υπήρχε στον Παράδεισο και διασπάσθηκε λόγω της Αποστασίας και αμαρτίας των πρωτοπλάστων, αποκαθίσταται τώρα δια του Χριστού στην Εκκλησία.

Ἡ Ἑνορία ὡς ἐκκλησιαστική κοινότης (Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης Γρηγοριάτης)

Η ενορία, ως συγκεκριμένη εν χρόνω και τόπω πραγματικότης, καθιστά τον κάθε Χριστιανό παρόν και στο Μυστήριο της Εκκλησίας. Στην ενορία του ο Χριστιανός λαμβάνει πείρα ότι η Εκκλησία δεν είναι κάτι το γενικό, αόριστο, αφηρημένο, αλλά η συγκεκριμένη ευχαριστιακή σύναξις, που ποιμαίνεται από συγκεκριμένους ποιμένες και που ενωμένη με τον εις τύπον και τόπον Χριστού επιχώριο Επίσκοπο είναι ενωμένη με την Καθολική Εκκλησία.

Ο Απόστολος Παύλος στην Α' προς Κορινθίους επιστολή (κεφ. ια΄ 20) μας ομιλεί για την επί το αυτό σύναξι των Χριστιανών. Ο άγιος Ιγνάτιος ο θεοφόρος τονίζει την σημασία της επί το αυτό συνάξεως υπό τον Επίσκοπον, τους πρεσβυτέρους και τους Διακόνους. "Σπουδάζετε ουν πυκνότερον συνέρχεσθαι εις ευχαριστίαν Θεού και εις δόξαν.

Τά μοναχικά κοινόβια πρότυπα τῶν ἐνοριῶν (Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης Γρηγοριάτης †2014)

Τον κοινοβιακό τρόπο ζωής που εγκαινίασε ο Κύριος με τους μαθητάς Του και εφήρμοσε η Αποστολική Εκκλησία, συνεχίζουν σήμερα τα Ορθόδοξα κοινόβια.

Κοινόβιο και Ενορία έχουν πολλά κοινά σημεία. Κέντρο αμφοτέρων είναι το θυσιαστήριο του Ναού. Πηγή της ενότητος των μελών ο θυσιαζόμενος και προσφερόμενος Χριστός. "Το συναγαγόν τους μοναχούς όνομα (είναι) το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" κατά τον Μ. Βασίλειον (όροι κατά πλ. λστ'. Ρ.G. 31,100).

Χειραγωγός στην εν Χριστώ ενότητα των προσώπων ο Ποιμήν (ο Ηγούμενος στη Μονή, ο Εφημέριος στην Ενορία).

Κύριος σκοπός των μοναχών ενός κοινοβίου είναι να προάγονται καθημερινά στην εν Χριστώ ενότητα καθοριζόμενοι από τα πάθη, που τραυματίζουν αυτήν την ενότητα, και ασκούμενοι στην εκκοπή του νοσηρού και εγωκεντρικού θελήματος, που επίσης χωρίζει τους ανθρώπους.

Ἡ ἐνορία ὡς ἐπί τό αὐτό εὐχαριστιακή σύναξις τῶν Χριστιανῶν ἑνός τόπου (Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης Γρηγοριάτης)

Στην ενορία δεν συνάγονται Χριστιανοί από διάφορα μέρη αλλά από τον συγκεκριμένο χώρο και τόπο, που περιβάλλει τον ενοριακό Ναό. Στην ενορία τους οι Χριστιανοί ενός τόπου εκκλησιοποιούνται. Ενώνονται πνευματικά, αδελφώνονται, ώστε στις καθημερινές τους σχέσεις να ζουν ως αδελφοί εν Χριστώ και μέλη της Εκκλησίας.
Στην καθημερινή ζωή άλλωστε δημιουργούνται μεταξύ των ανθρώπων που κατοικούν σε μια γειτονιά, περιοχή, συνοικία, προβλήματα επικοινωνίας, εχθρότητες, ανταγωνισμοί, ψυχρότητες, απόσταση και δυσκολία κοινωνίας. Στον Ναό της ενορίας κατά τις εκκλησιαστικές συνάξεις ο κάθε ένας μπορεί να ξαναδή τον συντοπίτη και συνενορίτη του Χριστιανό, ως εν Χριστώ αδελφό, να ξαναπούν καλημέρα, να ζεσταθούν οι καρδιές. Αυτός είναι ο λόγος που στην ενορία πρέπει να συνάγωνται όχι Χριστιανοί από διαφορετικά μέρη αλλά από τη γειτονιά που συζούν καθημερινά.

Ἡ πνευματική κατάσταση τῶν Ποιμένων ἐπηρρεάζει τό ποίμνιό τους. Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Ἡ πνευματική κατάσταση τῶν Ποιμένων

ἐπηρρεάζει τό ποίμνιό τους.

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Ποτέ ἄς μήν ξεχνᾶμε, ὅτι ὅλοι εἴμαστε ἕνα σῶμα καί ὅτι πρέπει ὁ ἕνας νά κεντρίζη τόν ἄλλο πρός τήν ἀγάπη καί τά καλά ἔργα. Ἰδιαίτερα ἐμεῖς οἱ ποιμένες ὀφείλουμε νά ἔχουμε ὑπ' ὄψι μας αὐτό καί νά τό ἐφαρμόζουμε. Ναί, πρέπει νά ἔχουμε ὑπ' ὄψι μας, ὅτι, ἄν ἡ δική μας ψυχή εἶναι εἰρηνική, ἄν ἐμεῖς πρῶτοι εἴμαστε στερεοί στήν  πίστι καί τήν εὐσέβεια, τότε καί τό ποίμνιό μας θά εἶναι πιό στερεωμένο, πιό εἰρηνικό, θά ἔχη πιό ἁγνή ζωή. Ἄν ἡ κεφαλή εἶναι φωτεινή, θά εἶναι καί τά μέλη φωτεινά. Ἄν ὄμως οἱ ψυχές μας εἶναι σκοτεινιασμένες ἀπό τά πάθη, ἡ σκιά θά πέση καί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, στο ποίμνιό μας.

Τά ἀσκητικά τῆς ἐνορίας, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ-ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ (ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ)
Σελ. 376. Σχῆμα 14Χ20,5.
Σύν Θεῷ κυκλοφορεῖ τό νέο μας βιβλίο «Τά ἀσκητικά τῆς ἐνορίας». Ἀπευθύνεται σέ ὅλους τούς εὐσεβεῖς ὀρθοδόξους χριστιανούς κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς καθώς καί σέ ὅσους θέλουν νά γνωρίσουν τήν ὀρθοδοξη χριστιανική ζωή.
Κατ' ἐξοχήν ἀπευθύνεται στούς ποιμένες τῶν ἐνοριῶν, τούς εὐλαβεῖς ἱερεῖς ἀλλά καί στό ποίμνιο καί μάλιστα στούς ἀγωνιζομένους γιά μία ὀρθόδοξη ζωή μέσα στήν οἰκογενειακή παλαίστρα.
Εἴθε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς εὐχές ὅλων νά συμβάλλει ἔστω κατ' ἐλάχιστον στήν πνευματική οἰκοδομή ὅλων μας. Εἴθε νά γίνει ἀφορμή ὥστε νά ζήσουμε τό ἀληθινό πρωτοχριστιανικό πνεῦμα στίς ἐνορίες τοῦ κόσμου ἀλλά καί μέσα στίς καρδιές μας.

Ἐνοριακή λατρευτική ζωή.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Δ΄. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Ἐνοριακή λατρευτική ζωή.

Ἡ συνεχής καθημερινή λατρευτική ζωή τῆς μοναστικῆς Ἐνορίας θά μποροῦσε νά ἀποτελέσει ὁδηγητικό πρότυπο γιά τόν ποιμένα τῆς «ἐν τῷ κόσμῳ» Ἐνορίας. Ἡ πυκνή κοινή προσευχή-προσκαρτέρηση στό «Καθολικό» ἤ στό «Κυριακό» τῆς σκήτης ἤ στά παρεκκλήσια τοῦ Mοναστηριοῦ θά μποροῦσε νά ἐφαρμοσθεῖ- στό μέτρο τοῦ δυνατοῦ- προσαρμοσμένη στίς συνθῆκες ζωῆς τῶν ἐν τῷ κόσμῳ χριστιανῶν καί στήν κοσμική Ἐνορία.

Τί σημαίνει ὁ ὅρος Ἐνορία;Ἡ Ἐνορία ἔχει κέντρο τόν ναό.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΕΝΟΡΙΑ ΩΣ ΚΥΤΤΑΡΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τί σημαίνει ὁ ὅρος Ἐνορία;

«Ὁ ὃρος Ἐνορία παραγόμενος ἐκ τοῦ ἐπιθέτου ἐνόριος, σημαίνει ἱστορικά τόν ἐντός ὁρίων χῶρο, μία καθωρισμένη περιοχή ἢ τοπική περιφέρεια (territorium)⁶¹.

Σήμερα, ὡς Ἐνορία χαρακτηρίζεται κυρίως ἡ ἐκκλησιαστική περιφέρεια ἑνός ναοῦ (ἐνοριακοῦ), ἀπό τόν ὁποῖον ἀντλεῖ καί αὐτή τό ὂνομά της, ὃπως καί τό σύνολο τῶν ὀρθόδοξων πιστῶν πού κατοικοῦν στήν ἲδια περιφέρεια καί συνέρχονται γιά τίς ἐκκλησιαστικές συνάξεις. Ὁ σημερινός τύπος τῶν Ἐνοριῶν εἶναι πολύ νεώτερος καί διαμορφώθηκε μεταξύ τοῦ ιε΄ καί τοῦ ιζ΄ αἰῶνος.

Στήν ἐκκλησιαστική πραγματικότητα ἡ βασική μονάδα ὀργανώσεως, ὁ πυρῆνας τῆς ποιμαντικῆς καί διοικητικῆς δομῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὡς «σώματος Χριστοῦ» καί ἐν Χριστῷ κοινωνίας, εἶναι ἡ Ἐνορία.

Ἡ ἀπελευθέρωση. Ἡ Ἐνορία χάνει τό πρότυπό της

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ἡ ἀπελευθέρωση. Ἡ Ἐνορία χάνει τό πρότυπό της.

Μετά τήν ἀπελευθέρωση τοῦ 1821 τά ἰδεώδη τοῦ «Βυζαντίου» ὅπως ἀναλύθηκαν παραπάνω ἐκτενῶς παραμερίστηκαν ἐπίσημα καί θεσμικά ἀπό τό ἔθνος.

Τελικά ἡ ἀσκητική ζωή, ἡ ζωή τῶν πρώτων χριστιανῶν, ἐν πολλοῖς λησμονήθηκε ἤ καί ἀπαξιώθηκε στούς σύγχρονους ὀρθοδόξους. Αὐτό συνέβη ἐξ αἰτίας τοῦ Κοραϊσμοῦ καί τοῦ πνεύματος τοῦ Διαφωτισμοῦ πού ἐπικράτησε. Στά χρόνια τῆς ἀπελευθέρωσης, ὑπῆρχαν περίπου 600 Μοναστήρια-πνευματικοί φάροι τῆς Ρωμηοσύνης. Οἱ Βαυαροί τοῦ Ὄθωνα μέ τρεῖς νόμους πού ἐπιβάλλουν (σε συνεργασία μέ τούς νεοέλληνες «διαφωτιστές») καταστρέφουν τά 400 (κατ’ ἄλλους 550) ἀπό αὐτά!!!

Μέ τήν προτεσταντικῆς ἐμπνεύσεως πολιτική κατά τοῦ ἡσυχασμοῦ-Μοναχισμοῦ, ἡ Ἐνορία χάνει ἐν πολλοῖς τό πρότυπό της, τό ὀρθόδοξο Μοναστήρι καί τήν ἀρχέγονη ρίζα της, τήν πρωτοχριστιανική Ἀποστολική Ἐνορία-κοινότητα.

Ἡ Ἐνορία μας

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18^ο. Η Ενορία μας

1. Καθολικότης της ενορίας

Είπομεν ότι η Εκκλησία συγκροτείται και φανερώνεται με το γεγονός της θείας ευχαριστίας και της συμμετοχής μας εις αυτήν. Η θεία ευχαριστία είναι το μυστήριον το οποίον μεταβάλλει μίαν κοινότητα, όπως είναι η ενορία, εις Εκκλησίαν (Α' Κορινθίους 10,16-17).

Εκεί όπου είναι ο Χριστός, εκεί είναι και η Καθολική Ορθόδοξος Εκκλησία, λέγει, καθώς είδομεν, ο άγιος Ιγνάτιος και διακηρύσσει, κατ' αυτόν τον τρόπον, μίαν καθολικότητα εσωτερικήν και όχι εξωτερικήν (γεωγραφικήν), η οποία χαρακτηρίζει την ενορίαν. Τούτο, διότι εις την ενορίαν ευρίσκεται με την θείαν ευχαριστίαν ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, και η Εκκλησία ολόκληρος.

Η τοποθέτησις αυτή της ενορίας, βασίζεται πλήρως εις την διδασκαλίαν της Αγίας Γραφής. «Όταν, λοιπόν, συνέρχεσθε ως Εκκλησία (συνερχομένων υμών εν Εκκλησία), ακούω ότι υπάρχουν μεταξύ σας διαιρέσεις… Δεν έχετε σπίτια δια να τρώτε και να πίνετε; Η καταφρονείτε την Εκκλησίαν του Θεού;… Διότι εγώ παρέλαβον από τον Κύριον ό,τι και σας παρέδωσα.

Οἱ πρῶτες ὀργανωμένες Ἐνορίες

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

3.Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 

Οἱ πρῶτες ὀργανωμένες Ἐνορίες

Ὁπωσδήποτε τό σύστημα τῶν «τρισχιλίων» καί τῶν «πεντακισχιλίων» εἶναι οἱ πρῶτες μορφές ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί Ἐνορίας. Πότε ἐμφανίζονται ὅμως οἱ πρῶτες ὀργανωμένες Ἐνορίες;

Γράφει ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός:

«Οἱ ἀρχές τῆς Ἐνορίας⁵⁶ “ἐμφανίζονται λίαν σκοτειναί”⁵⁷. Ἀρχικά ἡ Ἐνορία ταυτιζόταν ὁριακά μέ τήν ἐπισκοπή, τήν κυρίως ἐν τόπῳ Ἐκκλησία. Ὁ Ἐπίσκοπος, ἢδη ἀπό τόν α΄ αἰῶνα, ἦταν ἡ ὁρατή κεφαλή τοῦ σώματος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, “στήν ὁποία βιώνεται ἡ πληρότητα τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας ὡς τοῦ ἱστορικοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ”⁵⁸. Κατά μίαν ἐκτίμηση, οἱ πρῶτες ἐνδείξεις γιά τήν ἐμφάνιση τῆς Ἐνορίας τοποθετοῦνται στά μέσα τοῦ γ΄ αἰῶνα⁵⁹. Ἂλλοι ὃμως τήν ἀνάγουν στά μέσα τοῦ β΄αἰῶνα “μέ τήν γένεση τοῦ θεσμοῦ τῶν χωρεπισκόπων ἢ ἐπισκόπων τῶν ἀγρῶν (‘χῶραι’)⁶⁰.

Ἡ μοναστηριακή Ἐνορία ὡς συνέχεια τῆς πρωτοχριστιανικῆς

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ Α΄. 

ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ

Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ

Ἡ μοναστηριακή Ἐνορία ὡς συνέχεια τῆς πρωτοχριστιανικῆς.

Οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, καθώς καί ἡ ἀδιάλειπτη λατρεία τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, πού βιώνονταν μέ πολύ ζῆλο ἀπό τούς πρώτους χριστιανούς τῆς Ἱεροσολυμιτικῆς Ἐνορίας, σιγά-σιγά ἔπαψαν νά βιώνονται στίς διάφορες κοσμικές Ἐνορίες. Συνέχισαν ὅμως οἱ εὐαγγελικές ἐντολές νά βιώνονται –καί μάλιστα μέ τήν ἴδια ἔνταση– στίς μοναστηριακές Ἐνορίες, δηλ. στά μοναστηριακά κοινόβια, στίς σκῆτες καί στά κελλιά πού συνέπηξαν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀντιστέκονταν στήν ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας. Συνεχίζουν δέ μέχρι καί σήμερα νά βιώνονται στούς ἴδιους τόπους, σέ διαφορετικό βεβαίως βαθμό, ἀνάλογα μέ τήν ἀκρίβεια ἐκπλήρωσης τῶν μοναχικῶν ὑποσχέσεων τοῦ καθενός.

Στίς μοναστικές αὐτές κοινότητες ἐτελεῖτο, ὅπως καί στίς ἡμέρες μας, συνήθως καθημερινά, ἡ Θεία Λειτουργία. Εἶχαν, ἐπίσης, οἱ μοναχοί τῶν κοινοτήτων αὐτῶν (καί συνεχίζουν καί σήμερα νά ἔχουν) μεταξύ τους αὐτήν τήν καθημερινή ἁγία ἀναστροφή, τήν ἀγαπητική ἀλληλεγγύη καί ἀλληλοβοήθεια πού εἶχαν οἱ πρῶτοι χριστιανοί.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Ποιμαντικόν ἔργον καί πολιτιστικαί ἐκδηλώσεις

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΝ ΕΡΓΟΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

ΣΥΧΝΑ βλέπουμε ἔντονη δραστηριότητα σὲ κάποιες ἐνορίες μεγάλων πόλεων καὶ αἰσθανόμαστε χαρὰ γιὰ τὸ ζῆλο τῶν ἐφημερίων. Οἱ ἐνορίτες τοὺς ἐπαινοῦν καὶ μιλοῦν γιὰ τὴν αὐταπάρνησή τους. Τὰ πνευματικὰ ὅμως ἀποτελέσματα δὲν εἶναι ἀνάλογα. Καταβάλλεται πολὺς κόπος, ἀλλὰ ἡ συγκομιδὴ εἶναι λίγη. Εὔκολα διαπιστώνει κάποιος ἔμπειρος περὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ ὅτι κάτι λείπει στοὺς δραστήριους αὐτοὺς κληρικούς.

Οἱ ἐνοριακὲς ἐκδηλώσεις κυρίως ἱκανοποιοῦν τὴ φιλοδοξία τους, γι᾽ αὐτὸ καὶ καταλήγουν στὸ δικό τους ἔπαινο. Εἶναι πάντα κοινωνικοῦ περιεχομένου, γιατὶ μόνο ἔτσι μποροῦν νὰ ἀποσπάσουν τὸ χειροκρότημα. Αὐτὸ τοὺς ἐνδιαφέρει πρωτίστως. Ποτὲ δὲν κάνουν λόγο γιὰ πνευματικὸ ἀγώνα κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπόκτηση ἀρετῶν. Τὸ ἐνοριακό τους ἔργο εἶναι μιὰ κοσμικὴ δραστηριότητα, τὴν ὁποία βλέπουμε καὶ σὲ πολλοὺς φορεῖς, δηλαδὴ δήμους, συλλόγους καὶ ὀργανώσεις. Στὴν Ἐκκλησία ὅμως μιλᾶμε γιὰ ποιμαντικὸ ἔργο, τὸ ὁποῖο ἔχει πνευματικὸ περιεχόμενο καὶ στοχεύει στὸ νὰ ὁδηγήσει τοὺς ἀνθρώπους στὴν κατὰ Χριστὸν ζωή, δηλαδὴ στὴν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν καὶ στὴν ἐν ταπεινώσει ἀφοσίωση στὰ ὅσα ὁ Κύριος ζητεῖ ἀπὸ τοὺς πιστούς.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος μᾶς θυμίζει τὴν ἀναγκαία προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου, ποὺ ἀναπτύσσει ἕνας κληρικός. Εἶναι χαρακτηριστικὰ τὰ λόγια του:

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Φιλόδοξοι καί φιλοχρήματοι κληρικοί

ΦΙΛΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

ΕΝΑΣ νέος κληρικός ξεκινάει πάντα μέ ἁγνές προθέσεις καί ἱερό ζῆλο. Κάνει σχέδια γιά τήν ἐνορία του, προσπαθεῖ νά λύσει προβλήματα καί νά ἐξωραΐσει τόν κεντρικό ναό καί τά ἐξωκκλήσια τῆς ἐνορίας του. Ὁ ἐνθουσιασμός του εἶναι προφανής και οἱ ἐνορίτες τόν παρακολουθοῦν μέ ἐνδιαφέρον καί ἐπαινοῦν κάθε ἐπιτυχία του. Ὅμως ὁ διάβολος καραδοκεῖ καί προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο νά ἐμποδίσει τόν ἱερέα τοῦ Θεοῦ καί νά μειώσει τό ζῆλο του. Τίς περισσότερες φορές ὁ διάβολος πετυχαίνει τό σκοπό του. Συμβαίνει αὐτό πού ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὁ ὁποῖος γνώριζε πολλούς κληρικούς καί εἶχε παρακολουθήσει τή μεταβολή τους πρός τό χειρότερο, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά προοδεύουν πνευματικά καί νά μένουν ἀνεπηρέαστοι ἀπό τούς διαφόρους πειρασμούς.

Μιὰ πρεσβυτέρα στὸ πλευρὸ τοῦ συζύγου της ἱερέως.

(Ἡ μακαριστὴ πρεσβυτέρα † Θεοδώρα Καλύβα-Σαράντου μετέστη εἰς τὴν ἄλλη ζωὴ - 27-9-1977 - ὕστερα ἀπὸ τραγικὸ θάνατο ποὺ εἶχε σὲ αὐτοκινητικὸ δυστύχημα. Ὅσοι τὴν εἶχαν γνωρίσει βεβαιώνουν ὅτι ἦταν μιὰ ἐκλεκτὴ ψυχή, μὲ ἔντονη πνευματικὴ ζωή. Ὁταν ἐκοιμήθη, ἄφησε τὸν ἱερέα Σαράντη Σαράντο ἐν χηρείᾳ μὲ τέσσερα ἀνήλικα παιδιὰ μικρῆς ἡλικίας. Στὸ ἄρθρο της ποὺ ἀκολουθεῖ - τὸ ὁποῖο δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «Ἐνορία» στὶς 1-12-1972 - δείχνει πῶς μπορεῖ σήμερα μιὰ πρεσβυτέρα νὰ σταθεῖ στὸ πλευρὸ τοῦ συζύγου της ἱερέως καὶ ταυτόχρονα νὰ διακονήσει τὴν οἰκογένειά της καὶ τὴν εὐρύτερη οἰκογένεια τῆς ἐνορίας. Τέλος, ἀναφέρουμε ὅτι ἦταν Θεολόγος καθηγήτρια, διορισμένη στὴν Μέση Ἐκπαίδευση. Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη της.)

Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας εἶπε: «Ἂν στὸν δρόμο μου συναντήσω ἕναν ἄγγελο καὶ ἕναν ἱερέα, θὰ σκύψω νὰ φιλήσω τὸ χέρι τοῦ ἱερέως πρῶτα καὶ ὕστερα θὰ προσκυνήσω τὸν ἄγγελο».

Αὐτὴ ἡ σκέψη πράγματι κρύβει τὴν μεγαλύτερη ἀλήθεια γιατὶ ὁ ἱερεὺς εἶναι ἡ ὁρατὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο μας, εἶναι ὁ Χριστὸς σαρκωμένος, ὁ Λυτρωτής, ὁ θριαμβευτὴς Κύριος ἀνάμεσά μας.