Σὲ κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας.

Μία δυσάρεστη εξέλιξη εντοπίσαμε προσφάτως, η οποία αφορά την Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Στο κάτω μέρος της επίσημης ιστοσελίδας της Μητροπόλεως οι, μέχρι προσφάτως, 14 Τοπικές Εκκλησίες έγιναν 15, με την συμπερίληψη των σχισματικών και αχειροτόνητων της Ουκρανίας. Υπάρχει μάλιστα ζωντανός σύνδεσμος για να μην αιωρείται οποιαδήποτε αμφιβολία και για να γίνει δημοσίως γνωστό τοις πάσι από το επίσημο μέσο ενημέρωσης της Μητροπόλεως, ότι ο προκαθήμενός της κ. Ιερώνυμος αναγνωρίζει το σχισματικό μόρφωμα των αχειροτόνητων και καθηρημένων που διώκουν την Κανονική Εκκλησία του Ονουφρίου.

Πάντοτε θεωρούσαμε ότι ο Σεβασμιώτατος Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Ιερώνυμος είναι ένας παραδοσιακός στο φρόνημα Ιεράρχης.

«Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία καί Οὐκρανικόν Σχίσμα»*

Γράφει ὁ κ. Βασίλειος Ἰ. Τουλουμτσὴς, ὑπ. δρ Δογματικῆς, Θεολογικὴ Σχολὴ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Πρὶν ἀπ’ ὅλα, θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω θερμὰ τὸν κύριο Γεώργιο Καραλῆ, καὶ στὸ πρόσωπο τῆς Ὀλυμπίας, τὸν ἐκδοτικὸ οἶκο, οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν τὴν ἀρχικὴ πρωτοβουλία ἔκδοσης τοῦ συγκεκριμένου τόμου, καὶ συντόνισαν ὅλες τὶς ἀπαραίτητες ἐνέργειες προκειμένου ἡ ἀρχικὴ σύλληψη καὶ ἰδέα νὰ γίνει πραγματικότητα. Πρέπει βεβαίως νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ ἔκδοση τοῦ παρόντος συλλογικοῦ τόμου ἔχει ἰδιαίτερη θεολογικὴ ἀξία καθώς, λόγω τοῦ εὐαίσθητου χαρακτήρα τοῦ οὐκρανικοῦ ζητήματος, ἦταν εὐκολότερη ἡ διάδοση κειμένων ποὺ ὑποστήριζαν τὸ ἐπικρατοῦν ἀφήγημα περὶ «θεραπείας τοῦ σχίσματος», καὶ δυσχερέστερη ἡ δημοσίευση κειμένων ποὺ ἀναδείκνυαν τὸν πολυσύνθετο χαρακτήρα τῆς συνειδητῆς ἀλλοίωσης τῆς συνοδικῆς καὶ κανονικῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπιπρόσθετα δὲν ἦταν λίγοι καὶ ἐκεῖνοι, ἀπὸ τὸν ἀκαδημαϊκὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, οἱ ὁποῖοι, γιὰ δικούς τους λόγους ὁ καθένας, δὲν θέλησαν νὰ ἐκτεθοῦν στὸν δημόσιο διάλογο καὶ νὰ ὑπερασπιστοῦν τὶς ἀρχὲς τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας, ἐπιλέγοντας νὰ μείνουν στὴν ἀσφάλεια τῆς ἀνέξοδης σιωπῆς, δίνοντας ὅμως ἔτσι ἕνα προβάδισμα στὰ ψευδῆ καὶ κατασκευασμένα ἐπιχειρήματα αὐτῶν ποὺ ἐπέλεξαν νὰ ὑποστηρίξουν τὸ ἐγχείρημα τῆς ἀπροϋπόθετης ἀναγνώρισης ὅλων τῶν σχισματικῶν Οὐκρανῶν. Κατὰ συνέπεια, ἡ ἀξία τῆς συγκεκριμένης ἐκδοτικῆς προσπάθειας ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι ὑπηρετεῖ καὶ προβάλλει τὸ πλαίσιο καὶ τὶς ἀρχὲς τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας, τὰ ὁποῖα κατὰ βάση ἦταν καὶ αὐτὰ ποὺ κακοποιήθηκαν.

Ὄχι καὶ ἄλλο σχίσμα στὴν Ὀρθοδοξία*

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το προ εξαετίας εκκλησιαστικό σχίσμα εντός των κόλπων της Ορθοδοξίας προέκυψε μετά την εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναγνώριση των χωρίς κανονική ιερωσύνη κληρικών της Ουκρανίας ως «αυτοκέφαλης ουκρανικής ορθόδοξης Εκκλησίας». Η ενέργειά του αυτή απομόνωσε το Φανάρι από την πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών, οι οποίες έκριναν ότι η αναγνώριση των μη κανονικών κληρικών της Ουκρανίας δεν είχε καμία σχέση με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, αλλά πάρθηκε στα πλαίσια των γεωπολιτικών αποφάσεων των χωρών μελών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας.

Συγκεκριμένα από τα εννέα Ορθόδοξα Πατριαρχεία δεν έχουν αναγνωρίσει την κρατική και αντικανονική Εκκλησία της Ουκρανίας τα επτά (Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Μόσχας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, και Γεωργίας). Την έχει αναγνωρίσει ένα, πλην του της Κωνσταντινουπόλεως. Πρόκειται για το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Αλεξανδρείας. Επίσης από τις πέντε Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες δεν την έχουν αναγνωρίσει οι τρεις (Πολωνίας, Αλβανίας, Τσεχίας – Σλοβακίας) και την αναγνώρισαν οι δύο ελληνικές (Ελλάδος και Κύπρου).

Το σχίσμα είναι σαφές και έχει σοβαρές συνέπειες στην Ορθοδοξία. Η Εκκλησία της Μόσχας έχει διακόψει την κανονική σχέση με αυτήν της Κωνσταντινουπόλεως και με όσες έχουν αναγνωρίσει την αντικανονική κρατική Εκκλησία της Ουκρανίας. Λόγω του εσωτερικού σχίσματος, οι διαχριστιανικοί διάλογοι έχουν ατονήσει, οι συναντήσεις των προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών έχουν σταματήσει, η παρουσία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο έχει καίρια τραυματισθεί και η πρόβλεψη του διακεκριμένου Άγγλου ιστορικού και βυζαντινολόγου Στίβεν Ράνσιμαν, ότι ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας της Ορθοδοξίας, έως σήμερα, έχει τραγικά διαψευσθεί.

Τὰ πραγματικὰ αἴτια τοῦ Σχίσματος

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

του π. Ιωάννου Ρωμανίδου

Από το περιοδικό «Εν Συνειδήσει» Έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου. Δεκέμβριος 2006.

Η γέννησις του Φραγκικού Πολιτισμού περιγράφεται εις επιστολήν του Αγίου Βονιφατίου προς τον Πάπα της Ρώμης Ζαχαρίαν (natione Graecus) το 1741. Οι Φράγκοι είχον διώ­ξει όλους τους Ρωμαίους επισκόπους από την Εκκλησίαν της Φραγκίας και είχαν διορίσει τον εαυτόν τους ως τους επισκόπους και ηγουμένους της Γαλλίας. Ήρπασαν την περιουσίαν της Εκκλησίας και την εχώρισαν εις τιμάρια, των οποίων την επικαρπίαν διένειμαν ως Φέουδα, συμφώνως προς τον βαθμόν που κετείχε έκαστος εις την πυραμίδα της στρατιωτικής ιεραρχίας. Αυτοί οι Φράγκοι επίσκοποι δεν είχον Αρχιεπίσκοπον και δεν είχον συνέλθει εις σύνοδον στα 80 χρόνια από τότε που κατέλαβαν την ιεραρχίαν. Συνήρχοντο δια τα εθνικοεκκλησιαστικά θέματα μαζί με τους βασιλείς και λοιπούς οπλαρχηγούς συναδέλφους τους. Κατά τον Άγιον Βονιφάτιον, ήσαν «αδηφάγοι λαϊκοί, μοιχοί καί μέθυσοι κληρικοί, οι οποίοι μάχονται εις τον στρατόν με πλήρη πολεμικήν εξάρτησιν και με τας χείρας των σφάζουν χριστιανούς και ειδωλολάτρας».

Οι Φράγκοι καταδίκασαν τους Ανατολικούς Ρωμαίους ως «αιρετικούς» και «Γραικούς» ήδη το 794 και το 809, δηλαδή 260 χρόνια ενωρίτερα από το λεγόμενο σχίσμα το 1054. Οι Φρά­γκοι είχαν αρχίσει από το 794 να αποκαλούν τους ελευθέρους Ρωμαίους με τα ονόματα «Γραικοί» και «αιρετικοί» με σκοπό οι υπόδουλοι Δυτικοί Ρωμαίοι να ξεχάσουν βαδμηδόν τους συναδέλ­φους τους εις την Ανατολήν.

«Διακοπὴ μνημοσύνου δὲν σημαίνει σχίσμα» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Διακοπὴ μνημοσύνου δὲν σημαίνει σχίσμα»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα 12/2/17

…Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ φοβόμαστε εἶναι ἡ ἁμαρτία καὶ νὰ εἴμαστε ταπεινὰ πάντοτε μὲς στὴν Ἐκκλησία. Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὅταν τὸν καθαίρεσαν, τοὺς λέει, «ἐντάξει, δὲν θὰ ὑπογράψετε ἐναντίον μου τὶς ἀποφάσεις ἀλλὰ δὲν θὰ σχισθεῖτε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν θὰ φύγετε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία· θὰ κάνετε ὑπακοὴ σ’ αὐτὸν ποὺ μπῆκε στὴ θέση μου. Δὲν θὰ φύγετε, δὲν θὰ κάνετε σχίσμα». Αὐτὸ εἶναι τὸ Ὀρθόδοξο. Καὶ σήμερα κάποιοι ποὺ κόβουν τὸ μνημόσυνο –νὰ τὸ ποῦμε κι αὐτὸ- αὐτὸ θέλει πολλὴ ὡριμότητα σκέψης καὶ πολλὴ ἁγιότητα γιὰ νὰ τὸ κάνει κανείς. Ἀλλὰ ἅπαξ καὶ τὸ κάνουν, θὰ πρέπει νά ‘χουν τὴ διάκριση τὴ στοιχειώδη, ὅπως πρὶν ἀπὸ χρόνια εἶχε ξαναγίνει μὲ τρεῖς ἀρχιερεῖς, νὰ συλλειτουργοῦν μὲ τοὺς ἄλλους ποὺ ἀκόμα δὲν ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο. Οἱ τρεῖς ἀρχιερεῖς τότε ποὺ εἶχαν κόψει τὸ μνημόσυνο, ὁ Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος, ὁ μακαριστὸς Φλωρίνης Αὐγουστίνος καὶ ὁ Τίτος ὁ Παραμυθίας, αὐτοὶ οἱ τρεῖς λοιπὸν δὲν τὸν μνημόνευαν τότε τὸν Ἀθηναγόρα ποὺ ἦταν οἰκουμενιστὴς ἄκρως, ἀλλὰ συλλειτουργοῦσαν μὲ τοὺς ἄλλους ἀρχιερεῖς ποὺ ἀκόμα τὸν μνημόνευαν· αὐτὸ εἶναι τὸ σωστό. Ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου δὲν σημαίνει σχίσμα.

Συνεχίζει τὶς σχισματικὲς ἐνέργειες ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΙΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

1. Χειρότερη ἀπό τήν πολιτική ἡ πνευματική αἰχμαλωσία στόν Οἰκουμενισμό.

Ὅσοι ἱστορικά καί θεολογικά γνωρίζουμε τό μεγαλεῖο καί τήν προσφορά τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, στήν διαμόρφωση ὅλων τῶν τομέων τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, σέ ἔνδοξους ἀλλά καί ἄδοξους καιρούς, κυρίως δέ τόν καθοδηγητικό καί ἡγετικό της ρόλο στήν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, θλιβόμαστε καί πικραινόμαστε, ὅταν παρατηροῦμε τίς σύγχρονες παρεκκλίσεις της ἀπό τήν ὁδό τῶν Ἁγίων Πατέρων, μέ συνέπεια νά πληγώνεται τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μέ αἱρέσεις, σχίσματα καί διαιρέσεις, νά ξεσχίζεται ὁ ἄρραφος χιτώνας τοῦ Χριστοῦ.

Μέ καλό λογισμό πολλοί δικαιολογοῦν ὡς διπλωματική συμπεριφορά τίς ἐκπτώσεις καί ἀποστάσεις ἀπό τά θέσμια τῆς Ὀρθοδοξίας, λόγῳ τῆς πολιτικῆς της αἰχμαλωσίας σέ ξένο κατακτητή. Στόν ἴδιο πάντως κατακτητή ὑπό σκληρότερες καί πιό ἄγριες συνθῆκες, μέ μαρτύρια καί σφαγές, ἀκόμη καί πατριαρχῶν, μέ πλῆθος νεομαρτύρων, σωματικά αἰχμάλωτη ἐπί τετρακόσια πενήντα χρόνια, μέχρι τό τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος, δέν ἐπρόδωσε τήν Ὀρθοδοξία, ἔγινε παράδειγμα χριστιανικῆς ὑπομονῆς καί θυσιαστικῆς Ὁμολογίας. Ὡς «Ἐκκλησία τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων» συγκράτησε ἀρχικά καί ἐξήρανε τελικά τό ποτάμι τῶν βίαιων ἤ ἐθελούσιων ἐξισλαμισμῶν καί κατόρθωσε μέσα στή νέα αὐτοκρατορία τῶν κατακτητῶν, ὡς ἐθναρχοῦσα Ἐκκλησία, νά ξανακτίσει τήν ρωμαίϊκη, τήν βυζαντινή αὐτοκρατορία, τό «Βυζάντιο μετά τό Βυζάντιο» κατά τόν γνωστό τίτλο βιβλίου Ρουμάνου ἱστορικοῦ[1]. Ἡ πολιτική αὐτή αἰχμαλωσία καί ἅλωση δέν ἐπέφερε καί τήν πνευματική ἅλωση τῶν ὑποδούλων, τήν ἀληθινή ἅλωση· τά ἔθνη χάνονται, ὄχι ὅταν χάσουν τήν κρατική τους ὑπόσταση, ἀλλά ὅταν χάσουν τήν πνευματική τους ὑπόσταση, τόν πολιτισμό τους, τήν ψυχή τους.

Τρομοκρατία εἰς Ἐσθονίαν

Τρομοκρατία εἰς Ἐσθονίαν

Γράφει ὁ κ. Διογένης Βαλαβανίδης, Πρόεδρος «ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ»

Οἱ Ἀρχὲς τῆς Ἐσθονίας ἀσκοῦν συστηματικὴ πίεση στοὺς ἱεράρχες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (ΟΕΕΠΜ) μὲ σκοπὸ νὰ τὴν ἀναγκάσουν νὰ ἐνταχθεῖ στὴ δομὴ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στὴν Ἐσθονία (ἡ ὀνομασία αὐτῆς εἶναι ἡ «Ἐσθονικὴ Ἀποστολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία», συντόμως ΕΑΟΕ), ἐκβιάζοντας μὲ τὴ δήμευση τῆς περιουσίας.

Μία τέτοια συμπεριφορὰ εἶναι ἐξ ἀπόψεως θρησκευτικῆς ἀπαράδεκτη, διότι πρόκειται περὶ προκλήσεως σχίσματος. Τοῦτο εἶναι ἐξ ἀπόψεως ἠθικῆς ἀπαράδεκτο, διότι πρόκειται περὶ ἐκβιασμοῦ. Τοῦτο εἶναι ἀπαράδεκτο καὶ ἐξ ἀπόψεως ἀμιγῶς νομικῆς, διότι ἡ Ἐκκλησία στὴν Ἐσθονία εἶναι χωρισμένη ἀπὸ τὸ κράτος.

Δὲν θὰ ἀποδώσει ἀγαθοὺς καρποὺς αὐτὴ ἡ πολιτική. Τὸ σχῆμα τῆς «ἑνώσεως» τῆς κανονικῆς πλειοψηφίας μὲ τὴ σχισματικὴ μειοψηφία εἶχαν ἤδη προσπαθήσει νὰ ἐφαρμόσουν στὴν Οὐκρανία μὲ τὴν «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» νὰ γίνει πραγματικότητα. Στὴν Ἐσθονία ἡ κατάσταση εἶναι παρόμοια: σύμφωνα μὲ τὰ ἐπίσημα στατιστικὰ στὴν ΟΕΕΠΜ ἀνήκει ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν τῆς χώρας, δηλαδὴ 170 χιλ., ἐνῷ στὴν ΕΑΟΕ 6 φορὲς λιγότεροι, μόλις 27 χιλ.

Μά, πῶς ἔγινε ὥστε στὴν Ἐσθονία συνυπάρχουν ταυτοχρόνως δύο Ὀρθόδοξες ἐκκλησιαστικὲς δικαιοδοσίες; Ἄλλωστε οἱ Ἱεροὶ Κανόνες κελεύουν: «μή ἐν τῇ πόλει δύο ἐπίσκοποι ὦσιν» (8ος Καν. τῆς Α΄ Οἰκουμ. Συν.). Ἀλλὰ καὶ βάσει τῆς ἀποφάσεως τῆς Συνόδου τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τὸ 1593, μὲ τὴν ὁποία καθιδρύθηκε τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἡ ἐξουσία τοῦ Πατριάρχη Μόσχας ἐξαπλώθηκε ὄχι μόνον ἐπὶ τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ἐπὶ «ὑπερβορείων», δηλαδὴ «βορείων» χω­ρῶν. Ἡ Ρωσικὴ Ὀρθοδοξία ὑπῆρχε στὸ ἔδαφος τῆς σύγχρονης Ἐσθονίας μέχρι τὴν κατάκτησή της ἀπὸ τὴ Λουθηρανικὴ Σουηδία, ὅταν δὲ ὁ Ρῶσος τσάρος Πέτρος Α΄ ἀνακτοῦσε αὐτὰ τὰ ἐδάφη, ἐκεῖ σταδιακὰ καὶ μὲ πολὺ ἀργοὺς ρυθμούς, ἀλλὰ ἀνεπιστρεπτὶ ἄρχισε νὰ ἀποκαθίσταται ἡ Ὀρθοδοξία, ἐπίσης πλήρως ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ντοκιμαντέρ: Ὁ Οὐκρανικός Γολγοθᾶς...

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ : ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΣ ΓΟΛΓΟΘΑΣ .. οι συνέπειες του σχίσματος της Εκκλησίας στην Ουκρανία.

                                        https://www.youtube.com/watch?v=ew5lCWoy_aY

http://aktines.blogspot.com/2023/04/blog-post_87.html

Ὁ Ἃγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καί τό “Σχίσμα” τῶν Ἰωαννιτῶν

Πρωτοπρεσβύτερος π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

Πάτρα 27 . 1 . 2023

Ο ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ καὶ τὸ “ΣΧΙΣΜΑ” τῶν ΙΩΑΝΝΙΤΩΝ [1]

Ὁ Ἃγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θεμελιώνει τὴν ἐκκλησιολογὶα του, δηλαδὴ τὴν περὶ τῆς Ἐκκλησίας διδασκαλία του, στὸν Ἀπ. Παῦλο, ὁ ὁποῖος προσδιορίζει τὴν Ἐκκλησία ὡς «τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ» ποὺ ἔχει μοναδικὴ Κεφαλὴ της τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.

Ἡ εἰκόνα αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας ὡς τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ τονίζει δύο ἀπὸ τὶς θεμελιώδεις ἰδιότητές της, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀδιάρρηκτα συνδεδεμένες ὡς «ἡ ἐν ἀληθείᾳ ἑνότητα». Ὁτιδήποτε καὶ ὁποιοσδήποτε ἀμφισβητεῖ ἢ προσβάλλει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα καὶ τὴν ἀλήθεια ποὺ αὐτὴ ἐκφράζει δὲν μπορεῖ νὰ παραμένει μέλος τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ, ἐκβάλλεται ἀπὸ τὸ Σῶμα.

Ἔτσι κατανοοῦμε τὴν ἔνταση μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἰω. Χρυσόστομος, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ Πατέρες μέσα στοὺς αἰῶνες, εἶναι κατηγορηματικὰ ἀντίθετοι καὶ ἀναφέρονται μὲ τὰ σκληρότερα λόγια γιὰ τὴν αἵρεση καὶ τὸ σχίσμα.

Ἡ μὲν αἵρεση ἀλλοιώνει καὶ τελικὰ καταστρέφει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια, ἐνῶ τὸ σχίσμα προσβάλλει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα. Ἀμφότερες βέβαια οἱ καταστάσεις ὁδηγοῦν τοὺς ἐμπνευστὲς καὶ τοὺς ὀπαδοὺς τους ἐκτὸς Ἐκκλησίας, στὴν ἀπώλεια. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ φράση τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου «τοῦ εἰς αἵρεσιν ἐμπεσεῖν τὸ τὴν Ἐκκλησίαν σχίσαι οὐκ ἔλαττον ἐστὶ κακὸν»[2], ποὺ ὑποδηλώνει ὅτι ἡ προσβολή τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι σοβαρότατο ἐκκλησιαστικὸ ἔγκλημα. Μάλιστα, γιὰ νὰ τονίσει τήν σοβαρότητα τοῦ σχίσματος φτάνει στὸ σημεῖο νὰ πεῖ ὅτι «οὐδὲν οὕτω παροξύνει τὸν Θεόν, ὡς τὸ Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι… οὐδὲ μαρτυρίου αἷμα ταύτην, ἒφησε, δύνασθαι τήν ἁμαρτίαν ἐξαλείφειν»[3] . oὒτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου δὲν ἐξαλείφει τήν ἁμαρτία τοῦ σχίσματος!

Α. Ἡ παρά τήν Δρῦ σύνοδος, ἡ ἐξορία καὶ ὁ μαρτυρικὸς θάνατος τοῦ Χρυσοστόμου.

Ὁ Ἰ. Χρυσόστομος ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως τὸ 398 μ.Χ. ἐπὶ αὐτοκράτορος Ἀρκαδίου καί τῆς συζύγου του Εὐδοξίας. Χαρακτῆρας εὐθὺς καὶ συνεπής στὴ χριστιανικὴ ζωή, αὐστηρός στὸν ἑαυτό του, ἐραστής τῆς ἁγιότητας, ἀνυπέρβλητος κήρυκας τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, ἀσυμβίβαστος ὑπέρμαχος των ἀδυνάτων, «ἀπέναντι στοὺς ἰσχυρούς τῆς ἐποχῆς του ἔπαιξε τὸ ρόλο ἑνὸς Νάθαν μπροστά στὸν Δαυίδ, ἑνὸς Ἠλία μπρὸς στὴν Ἰεζάβελ, ἑνὸς Ἠσαΐα ἀπέναντι στοὺς ἱερεῖς τοῦ Βάαλ»[4]. Το κήρυγμά του στὸ Ναό τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας συνήγειρε τὸν ἁπλὸ λαὸ ποὺ ἐκδήλωνε μὲ ἐνθουσιώδη χειροκροτήματα καὶ μὲ ἐκδηλώσεις μεγάλης ἀγάπης τήν χαρὰ καί τήν εὐγνωμοσύνη του στὸν καλό του Ποιμένα.

Εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Σκοπιανῶν συνέχεια τῆς βυζαντινῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος;

Με τίτλο: <<ΣΚΟΠΙΑΝΟ – Η ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΙΑΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ>>,(σ.σ.2015) κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο ο συγγραφέας καθηγητής DDr Αλέξιος Π.Παναγόπουλος, που διατίθεται από τις εκδόσεις Σταμούλη Α.Ε., Αβέρωφ 2, Αθήνα.

Εδώ παρουσιάζει το πάντα επίκαιρο ζήτημα που παρά τις έντονες αντιδράσεις του Ορθόδοξου Σερβικού Πατριαρχείου του Βελιγραδίου και παρά την καθολική άρνηση όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών μετά από την άτοπη παρέμβαση του αθεϊστικού κόμματος ιδρύθηκε το 1958, η φερόμενη ως «Η Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία» με έδρα τα Σκόπια[1].

Η ως άνω ψεύδο «Μακεδονική Εκκλησία» ιδρύθηκε ως διαφαίνεται και από την ιστορική της πορεία όλων των ετών αυτων με συγκεκριμένο σκοπό και στόχο, στο να στηρίξει πολιτικές και φυλετικές απαιτήσεις του νέου σλαβο/μακεδονικού κράτους και μάλλον όχι τις εκκλησιαστικές ανάγκες ή τα κοινωνικά προβλήματα που ζητούσαν τη λύση τους.

Οι σχισματικοί επίσκοποι αγνόησαν συστηματικά τις βασικές αρχές της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας, δηλ. ότι η δημιουργία μιας νέας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας δεν συνιστάται και δεν γίνεται με διατάγματα πολιτειακού χαρακτήρα, αλλά όταν αυτά προυπάρχουν, τότε και απαιτείται η προβολή των ιστορικών και κανονικών επιχειρημάτων και των εκκλησιολογικών προϋποθέσεων, που ρυθμίζονται από συγκεκριμένες νομοκανονικές εκκλησιαστικές διαδικασίες, τις οποίες επιβεβαιεί και ενεργοποιεί η πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως δηλ. το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μετά από τόσες άγονες προσπάθειες γιά να υπάρξει στο μέλλον κάποια θετική έκβαση, θεωρούμε ότι άμεσα θα πρέπει να τηρηθούν οι νομοκανονικές προϋποθέσεις:

Α. Η πολιτειακή ηγεσία του κρατιδίου των Σκοπίων οφείλει να αφήσει ελεύθερη την Σχισματική Εκκλησία ώστε να μπορέσει να επιτελέσει το κοσμοσωτήριο έργο της στην κοινωνία σε συνεργασία με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Β. Η Σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων να αποδεχθεί ως άστοχες και αντικανονικές τις ενέργειές της τόσο από το έτος 1944, όσο και από το 1967, και εξής έως σήμερα, και να ζητήσει την πνευματική βοήθεια από την εκκλησία του Πατριαρχείου της Σερβίας, για όσα άθεσμα μέχρι σήμερα διέπραξε εις βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.

π. Στυλιανός Καρπαθίου: "Ἡ ἀναγνώριση τῆς σχισματικῆς ἐκκλησίας τῶν Σκοπίων ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, εἶναι ἐκκλησιαστική καί ἐθνική προδοσία"

Ἄστραψε καί βρόντηξε ὁ Πατέρας Στυλιανός Καρπαθίου μιλῶντας στόν Focus FM καί στόν δημοσιογράφο Στέφανο Δαμιανίδη, ἀναφορικὰ μέ τήν ἀναγνώριση ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο τῆς σχισματικῆς ἐκκλησίας τῶν Σκοπίων μέ τήν ὀνομασια Ἐκκλησία Ἀχρίδος.

"Τό 1872 ἀποφασίστηκε ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. ὅτι ὁ ἐθνοφυλετισμός ἀποτελεῖ αἵρεση. Αὐτόν τόν ἐθνοφυλετισμό, τώρα μέ τή δημιουργία ὅλων αὐτῶν τῶν εἰσπηδήσεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου σέ ἄλλες ἐκκλησίες, τόν ἐφαρμόζει. Ἐφαρμόζει τήν αἵρεση πού καταδικάστηκε ἀπό... τό ἴδιο τό Πατριαρχεῖο. Κράζουν καί οἱ λίθοι. Ὅπως τό ΝΑΤΟ βιαίως ἄλλαξε ὅρια ἐθνῶν στά χρόνια μας, ἔτσι καί τώρα προχωρᾶ σέ ἀλλαγή ὁρίων δικαιοδοσιῶν ἐκκλησιαστικῶν, δια τοῦ Πατριάρχη" σημείωσε.

Διακοπή μνημοσύνου δέν σημαίνει σχίσμα , Ἀρχιμ.Σάββα Ἁγιορείτου ἀπόσπασμα

 Διακοπή μνημοσύνου δεν σημαίνει σχίσμα , 12-02-2017, Ἀρχιμ.Σάββα Ἁγιορείτου ἀπόσπασμα

Καλύτερα νά μήν πᾶτε πουθενά, παρά σ΄ αὐτούς.

'Νά πηγαίνετε στούς ναούς ὅπου λειτουργοῦν ἄξιοι ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι δέν ὑποτάχθηκαν στίς ἐντολές τῆς σχισματικῆς αὐτῆς ὀργάνωσης. Ἀκόμη καί ἐάν ὅλοι οἱ ναοί πέσουν στά χέρια τους καί δέν ἔχετε ποῦ νά πᾶτε, καλύτερα νά μήν πᾶτε πουθενά, παρά σ΄ αὐτούς. Νά μήν ἔχετε καμιάν ἐπικοινωνία μέ τούς σχισματικούς, οὐτε νά ἐπιχειρήσετε διαλόγους μαζί τους.''

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας

Βιβλίο: Αρχ. Νεκτάριου Αντωνόπουλου - Ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς Βόϊνο-Γιασενέτσκι Ἕνας ἅγιος Ποιμένας καί γιατρός χειρουργός 1877-1961) απόσπασμα απο την Διαθήκη του σελ, 116.

Κίνδυνος σχίσματος ἐν Ἑλλάδι, ἐάν δέν συγκληθῆ ἡ Ἱεραρχία

Ἐκπληρώνεται ἡ ἀπὸ ἑβδομάδων «προφητεία» τοῦ «O.Τ.»

περί ματαιώσεως τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας;

Διεξάγεται πόλεμος κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως!

Ὅσοι ἐπιλέξουν νὰ φυγομαχήσουν προδίδουν τὴν ἀποστολήν των

καὶ οἱ χριστιανοὶ δὲν θὰ τὸ «συγχωρήσουν», ἔχουν φθάσει εἰς τὰ ὅριά των!

«Τὰ γεγονότα προμηνύουν ὅτι ὁδεύομεν εἰς πιθανὴν ἀνάκλησιν τῆς συνελεύσεως τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν», ἔγραφεν ὁ «Ο.Τ.» ἤδη τὴν 4ην Σεπτεμβρίου 2020, διὰ νὰ ἐνημερώση τοὺς Ἱεράρχας καὶ νὰ προλάβη τὰ γεγονότα! Καὶ ἰδού! Κατέφθασεν εἰς χεῖρας μας ἐπίσημον ἔγγραφον τῆς 21ης Σεπτεμβρίου, εἰς τὸ ὁποῖον προτείνεται πρὸς τοὺς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας ἡ ΕΠ’ ΑΟΡΙΣΤΟΝ ἀναβολὴ τῆς συν­εδριάσεως τῆς Ἱεραρχίας.

Πρόκειται διὰ δαιμονικὸν πειρασμόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχομεν καμίαν ἀμφιβολίαν ὅτι προῆλθεν -εὐθέως, πλαγίως, καθέτως, ὁριζοντίως- ἀπὸ τὸν ἀφωρισμένον ἐκκλησιομάχον Πρωθυπουργὸν κ. Κ. Μητσοτάκην. Ὑπουργοί του εἶναι οἱ «τεχνουργοὶ» τῆς ἀποτροπῆς τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν Θ. Κοινωνίαν. ΜΜΕ, ποὺ «ἐχορήγησε» μὲ 20.000.000 εὐρώ, εἶναι αὐτὰ ποὺ προωθοῦν τὸν κ. Δερμιτζάκην καὶ τοὺς ὁμοϊδεάτας του. Προσκείμενοι εἰς αὐτὸν εἶναι ἄνθρωποι ποὺ προεξοφλοῦν ὅτι θὰ ἀπαγορευθῆ ἡ Θ. Κοινωνία. Ἔχουν ἐξαπολύσει μὲ μένος καθημερινὴν ΑΝΗΛΕΗ ἐπίθεσιν κατὰ τοῦ μυστηρίου τῶν μυστηρίων!

Τό σχίσμα στήν Ὀρθοδοξία, Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου Απόσπασμα

 Το σχίσμα στην Ορθοδοξία, Αρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου 16-08-2020 Απόσπασμα

Ἐπιστροφή στόν τόπο τοῦ ἐγκλήματος.

Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος «κλαίει» και «οδύρεται» για την πυρκαγιά που κατέστρεψε την Ιερά Μονή Βαρνάκοβας και την ιστορική θαυματουργή Εικόνα.

Όπως αποτυπώνει και η άνω φωτογραφία, στα αριστερά του Μητροπολίτη διακρίνεται ο Πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης και Αρχιμανδρίτης της Ι.Μονής Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ στο Τρίκορφο Φωκίδος. Στα δεξιά του Μητροπολίτη διακρίνεται ένας ιερωμένος της Μητροπόλεως το όνομα του οποίου δεν γνωρίζω αλλά τον έχω δει σε αρκετές κοινές εμφανίσεις με τον Μητροπολίτη Φωκίδος. Οι τρεις αυτοί κληρικοί έχουν κάποια ιστορία…

Αν θυμόμαστε τον Μητροπολίτη Φωκίδος Θεόκτιστο για κάτι, αυτό είναι για την ολόθερμη στήριξή του στην απόφαση του πατριάρχη Βαρθολομαίου να φυτέψει το φίδι των ουνιτίζοντων, αχειροτόνητων και καθηρημένων σχισματικών στην Ουκρανία, οι οποίοι έως τώρα σκαρφίζονται τρόπους να καταφάγουν το Σώμα της Κανονικής Εκκλησίας του Μητροπολίτη Ονουφρίου.

Πριν 7 μήνες ακριβώς ο Μητροπολίτης Θεόκτιστος δέχτηκε στην Μητρόπολή του τους δύο Ουκρανούς σχισματικούς με την συνοδεία τους που είχαν επισκεφθεί την Ελλάδα. Στις 14 Νοεμβρίου τελέστηκε μιαρό συλλείτουργο στην Ιερά Μονή του Τρικόρφου. Στην διάρκεια της ομιλίας του τότε ο Φωκίδος Θεόκτιστος είπε το αμίμητο!: «Δεν θα γίνονται πλέον δεκτοί στα όρια της Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος Ρώσοι κληρικοί και λαϊκοί που δεν αναγνωρίζουν την υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου μας Βαρθολομαίου χορηγηθείσα αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας υπό τον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιον. Η οποία αυτοκεφαλία ανεγνωρίσθη και από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμον»!!

Ἡ Ἐκκλησία δέν διαιρεῖται! Οἱ σχισματικοί καί οἱ αἱρετικοί ἀποσπῶνται ἀπό τήν μοναδική ἀδιαίρετη Ἐκκλησία!

Aγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Τόμος 4ος, σελ. 181

Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πολλά σώματα κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες.

Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο Χριστός, είναι ένας και μοναδικός.

Δι’ αυτόν τον λόγον διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον.

Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας κατά τον τρόπον, που πίπτουν τα ξερά και άγονα κλήματα από την θεανθρωπίνην και αιωνίως ζώσαν άμπελον, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός (Ιω. 13,16).

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁ Μέγας Ἀντώνιος γιά τίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Γιὰ νὰ μὴ ξεχνᾶμε

1. Μίξη τῶν ἀμίκτων

Μὲ πολλὴ σοφία ἡ Ἐκκλησία, διὰ τῶν φωτισμένων Ἁγίων Πατέρων, ὅρισε νὰ ἐπαναλαμβάνουμε κάθε ἔτος τὶς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων, ὥστε, ἀσχολούμενοι μὲ τὸν βίο καὶ τὴν διδασκαλία τους καὶ ἐγκωμιάζοντες τὴν θεοσέβεια καὶ τὴν ἀρετή τους, νὰ δυναμώνουμε καὶ ἐμεῖς στὰ Ὀρθόδοξα δόγματα καὶ νὰ μιμούμαστε τὴν ἁγία βιοτή τους.

Μὲ ἀφορμὴ λοιπὸν τὴν πρόσφατη ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, στὸν ναὸ τοῦ ὁποίου στὴν Θεσσαλονίκη διακονήσαμε ἐπὶ ἕνα τέταρτο αἰῶνος (1993-2017) καὶ διωχθήκαμε, γιατὶ θελήσαμε στὴν πράξη νὰ ἐφαρμόσουμε ὅσα λέγει γιὰ τοὺς αἱρετικούς, τοὺς τότε καὶ τοὺς τώρα, σκεφθήκαμε ὅτι χρήσιμο καὶ ὠφέλιμο εἶναι νὰ ξεναθυμίσουμε τὴν σχετικὴ διδασκαλία του, ἀλλὰ καὶ τὴν στάση ποὺ κράτησε ὄχι μόνο ἀπέναντι στὴν πανίσχυρη αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ ἀλλὰ καὶ στοὺς σχισματικοὺς Μελιτιανούς. Τώρα μάλιστα αὐτὸ εἶναι περισσότερο ἀναγκαῖο, διότι ἡ Ἐκκλησία ταλαιπωρεῖται καὶ σχίζεται ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χειρότερη ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ Οὐκρανικὸ σχίσμα, τὸ ὁποῖο μὲ μαγικὴ ράβδο ἀποκατέστησε καὶ νομιμοποίησε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὄχι μόνο χωρὶς μετάνοια καὶ ταπείνωση τῶν σχισματικῶν, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν ἔχουν Ἱερωσύνη, ὡς ἀχειροτόνητοι καὶ αὐτοχειρόνητοι, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀντικανονικὴ εἰσπήδηση στὰ ὅρια δικαιοδοσίας ἄλλης ἐκκλησίας, τῆς Ρωσίας, ἐνεργώντας μοναρχικὰ καὶ τυραννικὰ ὡς πάπας τῆς Ἀνατολῆς.

Στὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης (2016) δὲν τόλμησαν νὰ ὁμιλήσουν γιὰ τὸν κίνδυνο τῶν αἱρέσεων, ὅπως ἔπρατταν πάντοτε οἱ Πατέρες στὶς ὄντως ἅγιες συνόδους, ἰδιαίτερα γιὰ τὴν μεγάλη καὶ ἐπικίνδυνη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία διαβρώνει τὸ φρόνημα κληρικῶν καὶ θεολόγων καὶ μέσῳ αὐτῶν ἐξαπλώνεται ὡς λοιμικὴ νόσος καὶ στὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν.

π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος : Ἡ στάση τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ, Ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας καί Συμφερουπόλεως, ἔναντι τῆς σχισματικῆς ''Ζωντανῆς Ἐκκλησίας'' πρότυπο γιά τήν δική μας στάση ἔναντι τῆς Οὐκρανικῆς σχισματοαίρεσης

28-11-2019

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΣ «ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» ΠΡΟΤΥΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΚΗΣ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΗΣ

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος 

1. Ἡ σχισματική «Ζωντανή Ἐκκλησία»

Τό 1922 μιά ὀμάδα ἐφημερίων τῆς Πετρούπολης προέβη σέ ἐκκλησιαστικό πραξικόπημα. Παραμέρισε τό Πατριαρχεῖο Μόσχας καί τόν Πατριάρχη ἅγιο Τύχωνα καί ἐγκαθίδρυσε μία προσωρινή ἐκκλησιαστική Διοίκηση. Ὁ Πατριάρχης Τύχων βρισκόταν ὑπό περιορισμό. Οἱ πραξικοπηματίες προσπάθησαν μέ ὕπουλους τρόπους νά προσεταιριστοῦν ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καί τόν πιστό λαό, ὑποστηρίζοντας ψευδῶς ὅτι ἔχουν τήν ἔγκριση τοῦ Πατριάρχου. Χρησιμοποίησαν ἀκόμη καί τήν βία, γιά νά ἐξουδετερώσουν τούς ἀντιθέτους. Ἄλλοι κληρικοί τουφεκίστηκαν, ἄλλοι ἐξορίστηκαν κλπ. Τό πραξικοπηματικό κίνημα ὀνομάστηκε «Ζωντανή Ἐκκλησία» καί εἶχε τήν ἄμεση ὑποστήριξη τῶν Μπολσεβίκων. Ἡ σοβιετική κυβέρνηση, ἐφαρμόζοντας τήν τακτική τοῦ «διαίρει καί βασίλευε», ὄχι μόνο εἶχε ἐπιτρέψει τήν γένεση τοῦ σχίσματος, ἀλλά καί προσέφερε τήν πλήρη κάλυψή της καί ὑποστήριξή της, ἠθική καί ὑλική, ἰδιαίτερα δέ τήν συνδρομή τῆς ἀστυνομίας. Ἔτσι κατάφερε νά ἐξασφαλίσει τόν ἔλεγχο τῶν ἐνοριῶν καί ἐπισκοπῶν, προκαλώντας βαθύ σχίσμα στήν δοκιμαζόμενη Ρωσική Ἐκκλησία. Ἐπηρρεασμένη ἀπό τό πνεῦμα τοῦ κόσμου τούτου, πῆρε πολλές ἀποφάσεις, πού ἦταν ἀντίθετες μέ τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης.

Ἔτσι ἡ Ρωσική Ἐκκλησία δέν εἶχε νά ἀντιπαλαίσει μόνο πρός τούς ἐξωτερικούς ἐχθρούς της, ἀλλά καί πρός τούς ἐσωτερικούς. Ἡ «Ζωντανή Ἐκκλησία» ἀποτελοῦσε τόν δούρειο ἵππο τοῦ καθεστῶτος. Ἡ ἀθεϊστική κυβέρνηση προσπάθησε νά διαιρέσει καί νά διαλύσει τήν Ἐκκλησία ἐκ τῶν ἔνδον. Ἡ «Ζωντανή Ἐκκλησία» ἐπεκτάθηκε σύντομα καί «κατέλαβε» τήν πλειονότητα τῶν ἐνοριῶν. Ὁ θρίαμβός της ἦταν προσωρινός. Ἀρκετοί ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς στάθηκαν στό ὕψος τους, ἐνῶ τό λαϊκό στοιχεῖο ἀντιστάθηκε μέ τρόπο συγκινητικό καί ἔμεινε πιστό στούς ἀληθινούς ποιμένες του[1].

2. Ἡ διαθήκη τοῦ ἁγίου Λουκᾶ

Τά μεσάνυκτα τῆς 9ης Ἰουνίου 1923 ὁ ἐν ἁγίοις πατήρ ἡμῶν Λουκᾶς, Ἀρχιεπίσκοπος Κριμαίας καί Συμφερουπόλεως, ὁ Ρῶσος καί θαυματουργός ἰατρός, συνελήφθη γιά δεύτερη φορά ἀπό τούς κομισαρίους τῶν Μπολσεβίκων. Γνώριζε πώς ἀργά ἤ γρήγορα θά ἔπαιρνε τόν δρόμο τῆς φυλακῆς καί ἐξορίας, ὅπως τόσοι ἄλλοι ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς. Πονοῦσε, ὅμως, γιά τό ποίμνιό του.

Ὅσιος Θεόδωρος Στουδίτης ὁ Ὁμολογητής - Επιστολή στον Πατριάρχη Νικηφόρο

Χρησιμοποιώντας το ασήμαντο γραμματάκι μας σαν προπέτασμα, από ντροπή του αγγέλου της μακαριότητος σου, παρουσιάζουμε τούς εαυτούς μας εμείς οι ταπεινοί στην ιερότατη κορυφή της από ανάγκη. Ήδη προς το παρόν μας ανέφερε ο σύνδουλος και μαθητής μας Ιωάννης ότι όταν αξιώθηκε να προσκυνήσει τη σε-βασμιότητα σου, άκουσε από αυτήν κάποια παράξενα απευκταία πράγματα. Είπε δηλαδή ότι διασπάτε την Εκκλησία. Πόση λύπη φυσικό ήταν, μακαριότατε, να αισθανθεί η ψυχή μας γι’ αυτά; Πώς λοιπόν να μη απαντήσουμε απολογητικά στην αγιοσύνη σου και να μη επικυρώσουμε την κατηγορία με τη σιωπή μας; Εγώ όμως πριν από την απολογία θα αναφέρω επιπλέον με σεβασμό και τούτο, ότι δεν πρέπει να ανοίγουμε τα αυτιά στον καθένα πού θέλει να πει κάτι εναντίον κάποιου, ούτε και να εκφράζουμε τη γνώμη μας απερίσκεπτα για το συκοφαντούμενο πρόσωπο. Μήπως δηλαδή «ο νόμος σας», λέγει, «καταδικάζει τον άνθρωπο χωρίς προηγουμένως να ακούσει και να μάθει από αυτόν τι έκανε», ώστε να ακούσει η μακαριότητα σου αυτό το βαρύ και ελεεινό για την ευτέλεια μας; Γιατί τι μεγαλύτερο κακό υπάρχει από την απόσχιση της Εκκλησίας και από το να χάσει το πρόβατο τον αρχιποίμενα ή συμποίμενα; Υπάρχει δηλαδή, έστω και χωρίς να το αξίζουμε, δοσμένο και σε μας τούς αμαρτωλούς από τον ποιμένα Θεό χρίσμα και όνομα, τολμώ να πω, να προσάγουμε, να ανακρίνουμε και να νουθετούμε, άλλοτε ιδιαιτέρως, άλλοτε πάλι δημοσίως σύμφωνα με τη διδασκαλία πού υπαγορεύεται από τον Κύριο, ανάμεσα σε σένα και σ’ αυτόν μόνο, ή μαζί με άλλους δύο, κι έπειτα, εάν επιμένει, όπως λέγει ο ίδιος, τότε να τον θεωρείς ως εθνικό και τελώνη.