Τό γράμμα τοῦ ἐφήβου τῆς Γ΄ Λυκείου Α.Κ. ἔχει ὥριμη σκέψη καί θέτει σπουδαῖα ἐρωτήματα. Ἀρχίζω ἀπό τό πρῶτο, πού λέει: «Ἀφοῦ
ὁ Θεός φροντίζει καί γιά τά πετεινά τ᾿οὐρανοῦ, γιατί ἀφήνει νά
πεθαίνουν ἀπό τήν πείνα τόσα παιδιά στήν Ἀφρική, στήν Ἀσία, νά ὑπάρχουν
τόσοι ἄστεγοι κ.τ.λ.;». Καί γιά τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, πού δέν σπέρνουν οὔτε θερίζουν οὔτε μαζεύουν σέ ἀποθῆκες. Φροντίζει καί γιά ἐκεῖνα ἀκόμη τῶν ὁποίων ἡ τροφή εἶναι σπάνια καί δυσεύρετη – ὅπως π.χ. τά κοράκια πού τρέφονται μέ ψοφίμια. Ὁ Θεός τρέφει καί αὐτά. Πολύ περισσότερο φροντίζει γιά τούς ἀνθρώπους (Ματθ. στ´ 26-27 καί Λουκ. ιβ´ [12] 24-25). Ἡ ἀγαπητική μέριμνα τοῦ Θεοῦ ἐκτείνεται σ᾿ ὅλα αὐτά, καί διότι τά δημιουργήματα αὐτά δέν μποροῦν νά βοηθήσουν τό ἕνα τό ἄλλο· μόνο νά εἰδοποιηθοῦν μεταξύ τους μποροῦν, ὅταν ἐπισημάνουν κάποιο μέρος, ὅπου ὑπάρχει τροφή· π.χ. οἱ μέλισσες εἰδοποιοῦνται μεταξύ τους μ᾿ ἕναν πολύ ἔξυπνο τρόπο κ.λ.π. Πράγματι· ὁ Θεός δέν δημιούργησε ἁπλῶς τόν κόσμο· ἡ ἀγαθή του πρόνοια φροντίζει μόνιμα γιά ὅλα τά ὄντα· ἄψυχα καί ἔμψυχα· ἄλογα καί λογικά.
