«Σύγχρονη εἰδωλολατρία»,Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Σύγχρονη εἰδωλολατρία»

Ὁμιλία στίς 4-3-2017

Καλησπέρα σας. Νά εὐχαριστήσω τόν Πανάγιο Τριαδικό Θεό πού μέ ἀξιώνει γιά ἄλλη μία φορά νά εἶμαι μαζί σας, καθώς καί τόν ἐπίσκοπό σας τόν κ.κ. Γεώργιο γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια πού μᾶς δίνει μέ πολύ χαρά καί ὅλους ἐσᾶς πού ἀνταποκρίνεστε στήν πρόσκληση. Παρακαλῶ ὅλοι νά εὐχηθεῖτε, ὥστε καί αὐτή ἡ ὁμιλία νά εἶναι πρός δόξαν Θεοῦ καί πρός πνευματική οἰκοδομή ὅλων μας.

Βρισκόμαστε στήν ἀρχή τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς πού εἶναι ἡ πιό ἀγωνιστική -πνευματικά- περίοδος μέσα στό ἐκκλησιαστικό ἔτος καί ὁπωσδήποτε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι τονωτικός καί γιά τόν ὁμιλοῦντα καί γιά τοῦς ἀκροατές. Εἶναι, ὅπως εἶπε ὁ Κύριός μας, ἡ τροφή: «οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπί παντί ῥήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ» (Ματθ.4,4), δέν ζεῖ ὁ ἄνθρωπος μόνο μέ ψωμί ἀλλά μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ.

Σήμερα τό θέμα μας, ὅπως ἔχει ἀνακοινωθεῖ, εἶναι ἡ «Σύγχρονη εἰδωλολατρία». Βεβαίως, ἡ εἰδωλολατρία εἶναι ἀρχαῖο φαινόμενο. Θά ποῦμε λίγα γιά αὐτό καί θά ἐπικεντρωθοῦμε στίς σύγχρονες μορφές, πού εἶναι πάρα πολλές καί δέν μποροῦν νά καλυφθοῦν μέ λεπτομέρεια σέ μιά ὁμιλία. Ἄς ἀρχίσουμε λοιπόν, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Λέει ἡ Ἁγία Γραφή τήν πρώτη ἐντολή τοῦ Θεοῦ: «Μήν ἔχεις ἄλλους θεούς ἐκτός ἀπό Ἐμένα», ὁμιλεῖ ὁ Θεός, «οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον», δέν θά φτιάξεις γιά τόν ἑαυτό σου εἴδωλο. Ἐντέλλεται ὁ Θεός: «Μήτε ὁμοίωμα κάποιου ἀπό ὅσα εἶναι στόν οὐρανό πάνω ἤ ὅσα εἶναι στήν γῆ κάτω ἤ ὅσα εἶναι στά νερά, κάτω ἀπό τήν γῆ». Τίποτα δηλαδή ἀπό τά κτιστά δέν πρέπει νά τό κάνεις εἴδωλο, νά τό βάλεις στή θέση τοῦ Θεοῦ. «Μήν τά προσκυνήσεις, μήτε νά τά λατρεύσεις, ἐπειδή ἐγώ Κύριος ὁ Θεός σου εἶμαι Θεός ζηλότυπος, πού ἀνταποδίδω τίς ἁμαρτίες τῶν πατέρων ἐπάνω στά παιδιά μέχρι τρίτης καί τετάρτης γενεᾶς ἐκείνων πού μέ μισοῦν καί κάνω ἔλεος σέ χιλιάδες γενεές ἐκείνων πού μέ ἀγαποῦν καί τηροῦν τά προστάγματά μου» (Ἔξοδ. 20,3-6). Εἶναι ἀπό τήν Ἔξοδο ἀπό τό 20^ο Κεφάλαιο, 3-6 στίχος.

Πρέπει νά ποῦμε ὅτι ἡ εἰδωλολατρία, σύμφωνα μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας, εἶναι ἡ χειρότερη συνέπεια τῆς πτώσης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Σύγχρονη εἰδωλολατρία. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Σύγχρονη εἰδωλολατρία. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
Ὁμιλία  τοῦ π. Σάββα  στίς 4-3-2017 στήν Κατερίνη
(Σύναξη τοῦ Ἱεραποστολικοῦ Συλλόγου "Κυριακή")

http://www.hristospanagia.gr/

Ζωολατρεία: Μία σύγχρονη μορφή χυδαίας εἰδωλολατρείας

ΖΩΟΛΑΤΡΙΑ: ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΡΦΗ ΧΥΔΑΙΑΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - καθηγητού

       Δε χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να διαπιστώσει την τραγικότητα του σημερινού ανθρώπου, η οποία οφείλεται κατά κύριο στην πρωτοφανή πνευματική του κατάπτωση. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι μια τραγική ύπαρξη, έχοντας χάσει τον προσανατολισμό του και το αληθινό νόημα της ζωής του, διότι αποστασιοποιήθηκε από το Θεό, την πηγή της ζωής και του αγιασμού. Έγινε αποδέκτης των αντίθεων αρχών του άθεου ευρωπαϊκού «διαφωτισμού» και εμβολιάστηκε με το πνευματικό δηλητήριο του διδάγματός του περί του «θανάτου του Θεού». Στη θέση του «πεθαμένου Θεού» αναγκάστηκε να τοποθετήσει είδωλα, προκειμένου να γεμίσει το χαώδες υπαρξιακό του κενό. Έτσι κατάντησε να είναι ειδωλολάτρης και μάλιστα λάτρης της πιο χυδαίας μορφής ειδωλολατρίας. Είναι βεβαιωμένο πως η απουσία του Θεού υποκαθίσταται νομοτελειακά με την παρουσία ειδώλων!

Νεοπαγανιστικές Ἀντιφάσεις (Πρωτοπρ. π. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Λέκτωρ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.)

 

Στις ημέρες μας παρατηρείται μία συστηματική προσπάθεια κάποιων ομάδων, που ως σκοπό έχουν τη νεκρανάσταση και την επαναφορά του αρχαίου ελληνικού ειδωλολατρικού Δωδεκάθεου και την επίσημη αναγνώρισή του ως θρησκείας.

Κοινό χαρακτηριστικό, όμως, των νεοπαγανιστικών ομάδων είναι η απαξιωτική, υβριστική και βίαιη τοποθέτησή τους απέναντι σε κάθε τι το χριστιανικό και [ταυτοχρόνως] η επιμελής αποφυγή τους να αναφέρονται σε μελανές πτυχές της αρχαίας ελληνικής θρησκείας.

Οι σύγχρονοι νεοπαγανιστές σιωπούν για τα επαίσχυντα χαρακτηριστικὰ των λεγομένων μεν θεών, κατ ουσίαν δε δαιμόνων, όπως για τις αισχρότητες, τους φθόνους, τα μίση, τις απάτες, καθώς επίσης για την ανθρωπολατρία, τις ανθρωποθυσίες που δέχονταν κ.ά.

Τὰ καρναβάλια - Ἡ κατάντια "πιστῶν" καὶ ἀπίστων..

4 Φεβ 2010

Καρναβαλισμός, Νεο-Ειδωλολατρία σήμερα

Η λέξη “καρναβάλι” και “καρνάβαλος”, προέρχεται από την ιταλική λέξη carne = κρέας + vale = χαίρε, έχε γειά. Τελευταία ημέρα κρεοφαγίας. Δηλαδή έχει ταυτόσημη έννοια με την ελληνική λέξη “απόκρεω”, που σημαίνει απομακρύνομαι από το κρέας και που αφορά στην περίοδο πριν την έναρξη της νηστείας της Μ. Σαρακοστής, της προετοιμασίας δηλαδή για το Πάσχα, που είναι καθαρά χριστιανική παράδοση.

Σε αυτή λοιπόν την πνευματική περίοδο που καθορίστηκε από την Εκκλησία και που ονομάζεται “Τριώδιο” αναμίχθηκαν δυστυχώς εκδηλώσεις, έθιμα, θρησκευτικές ειδωλολατρικές τελετές, και δημιούργησαν ένα ενιαίο σύνολο, γνωστό σήμερα σαν καρναβάλι. Δεν έχουμε σκοπό στη στήλη αυτή να παρουσιάσουμε αναλυτικά το κάθε τί που συμβαίνει στο κάθε καρναβάλι. Θυμίζουμε μόνο τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν την σημερινή του εικόνα, και που είναι.

α) Λιτάνευση ομοιώματος αγάλματος πάνω σε άρμα, που είναι και ο κυρίως ονομαζόμενος καρνάβαλος, τον οποίο συνήθως ακολουθούν και άλλα άρματα.

Στο σημείο αυτό παρατηρείται καθαρά η αποκρυφιστική και μάλιστα σατανιστική επιρροή στις αναπαραστάσεις αγαλμάτων και στις διαφημιστικές αφίσσες που δείχνουν π.χ. το κεφάλι άνδρα με κέρατα που συμβολίζουν τον Σατανά.

β) Μεταμφιέσεις κάθε είδους, στις οποίες περιλαμβάνονται αντιστροφή φύλου (άνδρες μεταμφιέζονται σε γυναίκες και αντίστροφα), προσποίηση ζώων, διακωμώδηση ιερών προσώπων, ιερών στολών και συμβόλων.

γ) Ο έξαλλος χορός με χτυπήματα των ποδιών στη γη και με ακανόνιστες κινήσεις μαγικών επιδράσεων και σαμανιστικών ειδωλολατρικών τελετών.

δ) Πράξεις ακολασίας, βρισιές, πειράγματα, μεθύσι κ.ά.

Η συστηματική προβολή, κυρίως μέσα από την τηλεόραση, των διαφόρων καρναβαλιστικών εκδηλώσεων που γίνονται ανά τον κόσμο, αλλά κυρίως τα διάφορα προσωπικά οικονομικά συμφέροντα ορισμένων, ανοίγουν δυστυχώς την όρεξη και σε επίδοξους νέους δημιουργούς καρναβαλιστικών έκδηλώσεων να ηγηθούν τέτοιων προσπαθειών ακόμη και σε τόπους όπου ουδέποτε υπήρξαν.