Ὁ Ἐπίσκοπος καὶ ἡ κοσμικὴ Δικαιοσύνη.

Πρεσβύτερος Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

 

Δικαιούται ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός να προσφύγει στην πολιτική Δικαιοσύνη;

Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός με την από 8.1.26 επιστολή του προς την Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου ενημέρωσε ότι πρόκειται να προσφύγει -και ήδη χθες προσέφυγε, όπως εγράφη στον τύπο- στα Πολιτικά Δικαστήρια για να μπορέσει να εξασφαλίσει δίκαιη δίκη στην υπόθεσή του.

Σε απάντηση στην επιστολή αυτή η Ι. Σύνοδος στο ανακοινωθέν της της 8.1.26 αναφέρει ότι «μελέτησε τις απαράδεκτες από απόψεως εκκλησιαστικού ήθους κινήσεις του για προσφυγή στα Πολιτικά Δικαστήρια, πράγμα το οποίο καταδικάζεται από τους ιερούς Κανόνες» και τον καλεί να «αποσύρει την προσφυγή του ή την πρόθεση προσφυγής του σε Πολιτικά Δικαστήρια».

α. Οι ιεροί κανόνες το απαγορεύουν; ΟΧΙ!

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Είναι απαράδεκτη «από απόψεως εκκλησιαστικού ήθους» και αντικανονική η προσφυγή του Μητροπολίτη Τυχικού στην κοσμική Δικαιοσύνη; Απαγορεύουν οι ιεροί Κανόνες την προσφυγή κληρικού στα πολιτικά Δικαστήρια; Απαγορεύει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου την προσφυγή στην κοσμική δικαιοσύνη;

Εν πρώτοις αξίζει να επισημάνουμε ότι το ανακοινωθέν (8.1.26) δεν τεκμηριώνει ούτε αιτιολογεί τον ισχυρισμό ότι τάχα είναι απαράδεκτη «από απόψεως εκκλησιαστικού ήθους» η προσφυγή στα κοσμικά Δικαστήρια. Επίσης δεν παραπέμπει ούτε καν αναφέρει -ως ώφειλε- κάποιον ιερό Κανόνα στον οποίο να θεμελιώνει τον ισχυρισμό ότι η προσφυγή στην κοσμική Δικαιοσύνη είναι αντικανονική.

Τὸ FILIOQUE στὴ ΝΙΚΑΙΑ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 2025.

Η παράλειψη του Filioque δεν σηματοδοτεί δογματική αλλαγή, αλλά είναι μέρος της οκουμενιστικής στρατηγικής του Βατικανού.

Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, Πρεσβύτερος

Ιδιαίτερη εντύπωση προκλήθηκε στην κοινή γνώμη από το γεγονός ότι ο πάπας Λέων XIV στη συνάντησή του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στη Νίκαια της Βιθυνίας κατά τον εορτασμό της επετείου των 1.700 χρόνων από την σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και στο Φανάρι κατά τη Θρονική εορτή του Πατριαρχείου (27-30.11.25) απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως («Πιστεύω») χωρίς την προσθήκη του Filioque (=και εκ του Υιού). Μάλιστα αυτή η “υποχώρηση” του πάπα έγινε αποδεκτή με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από δημοσιογράφους και ορισμένους Ορθοδόξους θεολογούντες και χαρακτηρίστηκε μεταξύ άλλων και ως «πολύ σημαντικό γεγονός που παρέχει νέες προοπτικές και ελπίδες στην πορεία για την ένωση των Εκκλησιών»!

Ας προσπαθήσουμε να δούμε στις πραγματικές της διαστάσεις την παπική αυτή κίνηση:

Να υπενθυμίσουμε ότι το Filioque εισήχθη αρχικά μόνο στη Ισπανία με τη Σύνοδο του Τολέδο ΙΙΙ (589 μ.Χ.)¹, ενώ από τις αρχές του 9ου αι. έγινε προσπάθεια από τους Φράγκους να επιβληθεί σε όλη τη Δύση στο Σύμβολο της Πίστεως, χωρίς όμως να γίνει αποδεκτό ούτε από τις Ανατολικές Εκκλησίες αλλά ούτε και από τη Ρώμη. Μάλιστα ο πάπας Λέων III ήλθε σε αντίθεση με τους Φράγκους στη Σύνοδο του Άαχεν (809-810 μ.Χ.)² και αντέδρασε έντονα στην αλλοίωση του Συμβόλου της Πίστεως. Σε αντιστάθμισμα στη φραγκική επιμονή για προσθήκη του Filioque ανέγραψε σε δύο ασημένιες πλάκες, στα ελληνικά και λατινικά, το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την προσθήκη του Filioque και το ανάρτησε στη Βασιλική του Αγ. Πέτρου στη Ρώμη³.

Αλλά και στη συνέχεια, ο πάπας Ιωάννης VIII σε επιστολή του προς τον Πατριάρχη Φώτιο αποδέχθηκε⁴ την καταδίκη του Filioque στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (8η Οικουμενική, 879-880 μ.X.)⁵ ως αιρετικής διδασκαλίας και ως αντικανονική την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως διότι αντίκειται στις αποφάσεις των Γ΄ και Δ΄ Οικουμενικών Συνόδων. Αυτό και μόνο αποδεικνύει ανακριβή τον ισχυρισμό παπικών και παπόφιλων Ορθοδόξων ότι, τάχα, η Ανατολή ανεχόταν επί αιώνες το Filioque χωρίς να το θεωρεί έκπτωση από την εκκλησιαστική παράδοση. Είναι απολύτως σαφές ότι αμέσως μόλις έγινε απόπειρα αλλοίωσης του Συμβόλου της Πίστεως στη Δύση από τους Φράγκους, τόσο η Ρώμη όσο και η Ανατολή αντέδρασαν έντονα στο υψηλότερο επίπεδο (πάπες Ρώμης –Λέων III, Ιωάννης VIII– πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως –Μ. Φώτιος– και 8η Οικουμενική Σύνοδος).

Δυστυχώς όμως η επικράτηση των Φράγκων στη Ρώμη ανέτρεψε την πατερική παράδοση και το 1014 ο πάπας Βενέδικτος VIII εισήγαγε το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, όπως ρητά το ομολογεί και ο νυν πάπας Λέων XIV στην εγκύκλιό του με τίτλο «In Unitate Fidei» (23.11.25): «Η δήλωση “εκ του Πατρός και του Υιού εκπορεύεται (Filioque)” δεν βρίσκεται στο κείμενο της Κωνσταντινούπολης· εισήχθη στο Λατινικό Σύμβολο της Πίστεως μόνο από τον Βενέδικτο VIII το 1014».

Η άμεση αντίδραση των Πατριαρχών της Ανατολής στην αυθαίρετη προσθήκη του πάπα Βενεδίκτου VIII ήταν η διαγραφή του ονόματός του από τα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τη Ρώμη προ του Σχίσματος του 1054.

Στη συνέχεια η Ρώμη, αποκομμένη από την Εκκλησία του Χριστού, κατά τη Σύνοδο του Λατερανού ΙV (1215) όρισε το Filioque ως δόγμα πίστεως και αποδέχθηκε συνοδικά και επίσημα την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως. Επίσης, το Filioque αναφέρεται και στις “ενωτικές” Συνόδους της Λυών (1271) και Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), στις οποίες καταδικάζονται και αποδοκιμάζονται όσοι τολμούν να αρνηθούν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται αιώνια από τον Πατέρα και τον Υιό!

Τό «Ἒκκλητον» ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου: Ἐγγύηση Δικαιοσύνης ἢ Ἐπιβράβευση Ἀδικίας;

Ἡ «ὑπόθεση Τυχικοῦ» καταδεικνύει ὅτι τὸ ἔκκλητο αὐτοακυρώνεται ὅταν ἐργαλειοποιεῖται ἀντὶ νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη.

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, Πρεσβύτερος

Τὸ «ἔκκλητον» ἢ ἔκκλητος προσφυγὴ εἶναι τὸ δικαίωμα προσφυγῆς (ἐφέσεως) σὲ ἀνώτερο ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριο (βλ. Ν. 590/1977 ἄρθρ. 160). Ἔχει ὅμως ἐπικρατήσει ὡς «ἔκκλητο» νὰ ὀνομάζεται τὸ κανονικὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου νὰ ἐκδικάζει ὑποθέσεις κληρικῶν ποὺ ὑπάγονται στὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ αἰσθάνονται ὅτι ἔχουν ἀδικηθεῖ ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῶν ἐκκλησιαστικῶν δικαστηρίων.

Προσεγγίζοντας ἱστορικὰ τὸ θεσμὸ τοῦ ἐκκλήτου τὸν πρωτοσυναντοῦμε στὸν 3ο καὶ 5ο Κανόνα τῆς ἐν Σαρδικῇ (Σόφια, 343) Συνόδου, ὅπου ἡ Ἐκκλησία γιὰ νὰ προστατεύσει τὸν Μ. Ἀθανάσιο καὶ τοὺς ὁμόφρονές του ἐπισκόπους ποὺ εἶχαν καθαιρεθεῖ ἀπὸ πολλὲς Συνόδους (ναί! πολυμελεῖς σύνοδοι ἐπισκόπων ἔχουν καθαιρέσει ἀκόμα καὶ Μεγάλους Ἁγίους!) παρέπεμψε τὴν ὑπόθεσή του πρὸς κρίση στὸν πάπα τῆς Ῥώμης Ἰούλιο (ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἦταν Ὀρθόδοξος). Ἡ Σύνοδος ἐπέτρεψε στὸν πάπα νὰ συγκροτεῖ αὐτὸς τὸ ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριο (ἐπέλεγε τὰ μέλη) ποὺ θὰ ἐκδίκαζε τὴν ὑπόθεση. Οὐσιαστικὰ μὲ τὸν Κανόνα αὐτὸ ὁ πάπας ἀπέκτησε ἀπλὸ δικονομικὸ δικαίωμα καὶ ὄχι τὸ δικαίωμα νὰ δικάζει αὐτὸς ὁ ἲδιος τὶς ἐκκλήτους προσφυγές.

Ὅμως ἡ διάταξη αὐτὴ εἶχε περιορισμένη χρονικὰ ἰσχύ, ὅπως ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν ἄρνηση ἐφαρμογῆς της στὴ Λατινικὴ Ἐκκλησία τῆς Β. Ἀφρικῆς, ἡ ὁποία σὲ ἐπανειλημμένες Συνόδους στὴν Καρθαγένη (419) ἀρνήθηκε στὸν πάπα τὸ δικαίωμα κρίσεως τῶν ἀποφάσεών της καὶ ἀπαγόρευσε στους κληρικοὺς της νὰ προσφεύγουν «ἐν τοῖς περατικοῖς μέρεσι»¹ (στὴ Ῥώμη).

Ἀργότερα ἡ Δ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος μὲ τοὺς 9ο καὶ 17ο Κανόνες ἔδωσε τὸ δικαίωμα κρίσεως τοῦ ἐκκλήτου στὸν Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Οἱ ἐρμηνευταὶ διαφωνοῦν ὡς πρὸς τὴν ἔκταση ἐφαρμογῆς τῶν ἀνωτέρω ἱερῶν Κανόνων: ἐφαρμόζονται σὲ ὅλους τοὺς κληρικοὺς τῆς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας συνολικὰ ἢ μόνο στοὺς κληρικοὺς ποὺ ὑπάγονται στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως;

Ἡ ἔκπτωση ἑνὸς Μητροπολίτου καὶ ἡ πτώση μίας Ἐκκλησίας 1

Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

Πρεσβύτερος

Η έκπτωση του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Τυχικού από τον Θρόνο της Αποστολικής Μητροπόλεως Πάφου πλημμύρισε με θλίψη, οργή και αγανάκτηση τις ψυχές όχι μόνο του ποιμνίου του αλλά και πολλών πιστών σε όλες σχεδόν τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες :

Α. Ευτελισμός επισκοπικής Αξίας – έκπτωση Εκκλησίας.

Δυστυχώς, με συνοχή καρδίας, γινόμαστε κοινωνοί των όσων συμβαίνουν σε μια Αποστολική Εκκλησία. Ασφαλώς, όταν σε μία Εκκλησία υπάρχει περιφρόνηση και απαξίωση του επισκοπικού λειτουργήματος υπάρχει σοβαρότατη κρίση στην Εκκλησία αυτή. Όταν, μάλιστα, ο υποβιβασμός και η απαξίωση συντελείται συνοδική αποφάσει τότε αναμφισβήτητα και με πόνο ψυχής διαπιστώνουμε πλέον έκπτωση.

Ως κληρικός-εφημέριος διαπιστώνω με φρίκη ότι ένας απλός εφημέριος μιας επαρχιακής πόλης στην Εκκλησία της Ελλάδος έχει περισσότερες εγγυήσεις να παραμένει στην εφημεριακή μου θέση από όσες έχει ένας Μητροπολίτης της δεύτερης τη τάξει Μητροπόλεως της Αποστολικής Εκκλησίας της Κύπρου να παραμείνει ως Ποιμενάρχης της! Είναι φοβερό να είναι πολύ πιο εύκολο να εκπέσει ένας Μητροπολίτης του Θρόνου του, παρά ένας απλός εφημέριος από την εφημεριακή του θέση! Αλήθεια, πώς μπορούμε να μην πονάμε και ταυτόχρονα να μην θυμώνουμε για τον ευτελισμό της επισκοπικής Αξίας, για το πώς υποβίβασαν κάποιοι το επισκοπικό Αξίωμα…

Ας σκεφτούμε τους πιστούς της Εκκλησίας της Κύπρου και ιδιαιτέρως τους Παφίτες. Τι ιδέα θα έχουν πλέον για την Ιεραρχία τους; Πώς θα αντιμετωπίζει η συνείδησή τους πλέον τους 10 Αρχιερείς που ψήφισαν με συνοπτικότατες διαδικασίες να εκπέσει ο Μητροπολίτης τους; Η κρίση που προκαλείται στις συνειδήσεις των απλών πιστών πώς μπορεί να θεραπευτεί; Η εξουσία και ο δεσποτο-συνοδική αυθαιρεσία μπορεί να φαίνεται ότι νίκησε αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι εύκολα θα επιστρέψει ως μπούμερανγκ και τότε αυτός που θα πληγεί δεν θα είναι κάποια πρόσωπα αλλά το ίδιο το κύρος, η αξιοπρέπεια και η αξιοπιστία της ίδιας της Συνόδου και κατ΄επέκταση και της Εκκλησίας.

Και τότε, ποιος θα φταίει;

Πάντως, όχι ο Τυχικός και το ποίμνιό του!

Β. Τώρα, και επίσκοποι υπό διωγμό…

Επί πλέον δε, η προχθεσινή μέρα (22.5.25) ήταν ζοφερή για την ανά την Οικουμένη Ορθόδοξη Εκκλησία και για ένα ακόμη λόγο: Στους καιρούς μας μέχρι τώρα, μόνο πρεσβύτεροι και διάκονοι ήταν επικηρυγμένοι και διώχθηκαν από τους οικουμενιστές και τους συνοδοιπόρους τους λόγω του Ορθοδόξου φρονήματός τους και της προσπάθειάς τους να μείνουν πιστοί στην εκκλησιαστική παράδοση και τάξη.

Από προχθές ο αγώνας αυτός παίρνει άλλη διάσταση, διότι έχουμε για πρώτη φορά στα χρόνια μας δίωξη και επιβολή ιδιαίτερα αυστηρής ποινής σε Ορθόδοξο Επίσκοπο, ο οποίος αγωνίζεται να τηρήσει την εκκλησιαστική τάξη και παράδοση. Ναι, γι’ αυτό διώχθηκε και εξέπεσε ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, ο οποίος με μία αυθαίρετη απόφαση της Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου εκθρονίστηκε από την Αποστολική Μητρόπολη της Πάφου

«Ὁ ρόλος τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης στήν κοινωνία τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς α΄ χιλιετίας»

«Ὁ ρόλος τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης στήν κοινωνία τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς α΄ χιλιετίας»

Με αφορμή τον θάνατο του πάπα Φραγκίσκου

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος,Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

Με αφορμή τον θάνατο του πάπα Φραγκίσκου δημοσιεύουμε το παρόν άρθρο, το οποίο είναι τα επιλεγόμενα της διπλωματικής εργασίας (master) του Πρεσβυτέρου Αναστασίου Γκοτσόπουλου, με τίτλο: «Η Εκκλησία της Ρώμης και ο επίσκοπός της στα πρακτικά και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων«.

«Ἀπὸ τὴ μελέτη τῶν πρακτικῶν καὶ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μποροῦμε μὲ βεβαιότητα νὰ καθορίσουμε τὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης καὶ τοῦ ἐπισκόπου της στὴν κοινωνία τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Α. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης.

1. Εἶναι σαφὲς τὸ αὐξημένο κῦρος καὶ ἡ ἐξαιρετικὴ τιμὴ ποὺ ἀπονεμόταν στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης. Συνακόλουθα, στὸν ἐπίσκοπό της ἡ Ἐκκλησία εἶχε ἀναγνωρίσει πρωτεῖο τιμῆς καὶ προκαθεδρίας στὴν τάξη τῶν τιμηθέντων μὲ πρεσβεῖα Πατριαρχικῶν Θρόνων. Οἱ λόγοι εἶναι σαφεῖς: α) ἦταν ἡ Ἐκκλησία τῆς «μεγαλωνύμου Ρώμης», τῆς πρωτεύουσας τῆς αὐτοκρατορίας, β) ἦταν δραστήρια στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ στὴν συναντίληψη ἄλλων ἐμπεριστάτων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ γ) ἦταν ἡ μοναδικὴ πόλη στὸ δυτικὸ-λατινικὸ κόσμο ποὺ δέχθηκε τὴν παρουσία καὶ τὸ κήρυγμα τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐκεῖ μαρτύρησαν καὶ ἡ ὁποία διατηροῦσε τοὺς Τάφους τους.

2. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἐκαυχάτο ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἀποστολικὴ καταγωγή της ἀπὸ τοὺς Πρωτοκορυφαίους, τὴν ὁποία, προϊόντος τοῦ χρόνου, περιόρισε καὶ διαμόρφωσε σὲ «πέτρειο». Θὰ πρέπει ὅμως νὰ σημειωθεῖ ὅτι σὲ κανένα κανόνα Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἡ ἀπόδοση πρεσβείων τιμῆς στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης δὲν συνδέεται μὲ τὴν ἀποστολικὴ προέλευσή της, ἡ ὁποία κατὰ τὰ ἄλλα θεωρεῖται δεδομένη.

3. Στὴν Ἀνατολὴ ἡ ἔννοια τῆς ἀποστολικότητος νοηματοδοτήθηκε διαφορετικὰ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπέκτησε ἄλλη βαρύτητα. Ταυτόχρονα ὅμως σύνολη ἡ Ἐκκλησία ἀποδεχόταν ὅτι ἡ ἀποστολικότητα δὲν ἦταν ἀποκλειστικὸ προνόμιο τῆς Ρώμης, ἀλλὰ ἀφοροῦσε καὶ στοὺς τιμηθέντες μὲ ἐξαιρετικὰ προνόμια θρόνους τῆς Ἀνατολῆς.

Ἡ θέση καὶ οἱ ἁρμοδιότητες τοῦ πάπα στὴ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία

 

Πρεσβύτερος Αναστάσιος  Γκοτσόπουλος

Εφημέριος  Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

6945-377621, agotsopo@gmail.com

    Πάτρα   2. 5 . 25

 Εν όψει της συνεδριάσεως στις 7.5.25 κεκλεισμένων των θυρών  (Κονκλάβιο-cum clave-με ένα κλειδί) του Κολλεγίου των Καρδιναλίων που θα εκλέξουν τον νέο πάπα της Ρώμης δημοσιεύουμε επιλογή των βασικών δογματικών και κανονικών κειμένων των Ρωμαιοκαθολικών που αναφέρονται στη θέση και τις αρμοδιότητες του πάπα στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

Τα πιο κάτω κείμενα είναι επιλογή από α) τις δογματικές αποφάσεις της Α΄ Βατικανής Συνόδου, 1870 («Pastor aeternus») και της Β΄ Βατικανής Συνόδου, 1962-1965 («Lumen Gentium»), β) τους σχετικούς κανόνες του Codex Iuris Canonici, 1983 (Κώδικας Κανονικού Δικαίου) και γ) την επίσημη «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» (1992).

Τα κείμενα είναι ιδιαιτέρως σαφή ως προς τη θέση και τις αρμοδιότητες του πάπα Ρώμης σε όλη την Εκκλησία του Χριστού (σύμφωνα με τη Ρωμαιοκαθολική θεολογία), γι’ αυτό επέλεξα να μην προβώ σε σχολιασμό των σημαντικών αυτών δογματικών και κανονικών θέσεων που έχουν καταγραφεί σε αυτά. Περιορίστηκα μόνο στην επισήμανση ορισμένων σημείων με έντονα γράμματα.

 Προ ημερών αναδημοσιεύθηκαν στην ιστοσελίδα eeod.gr[1] τα συμπεράσματα εργασίας μου αναφορικά με τη θέση του επισκόπου Ρώμης στα πρακτικά και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων[2]. Εκτιμώ ότι είναι ενδιαφέρον να μελετήσει όποιος ενδιαφέρεται το κατά πόσο η διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής θεολογίας αναφορικά με τη θέση του πάπα Ρώμης στην Εκκλησία του, όπως καταγράφεται στα πιο κάτω επίσημα κείμενα, έχει σχέση με την κοινή θεολογική και κανονική διδασκαλία της α΄ χιλιετίας, όταν η Ρώμη βρισκόταν σε κοινωνία με την Εκκλησία του Χριστού.

Τίτλοι του πάπα Ρώμης

Σταχυολογώντας τα πιο κάτω αποσπάσματα από τα δογματικά, κανονικά και ποιμαντικά κείμενα της Ρωμαιοκαθολικής θεολογίας μερικοί από τους τίτλους που αποδίδονται στον πάπα της Ρώμης είναι:

Επίσκοπος Ρώμης, Ρωμαίος Ποντίφικας, Άκρος Αρχιερέας, Διάδοχος του Πέτρου, Διάδοχος τοῦ μακαρίου Πέτρου στο πρωτείο πάνω σε όλη την Εκκλησία, Τοποτηρητής, Αντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ, Ποιμένας ὅλης της Ἐκκλησίας, Ανώτατος Ποιμένας της Εκκλησίας, Ποιμένας ολόκληρης της επί γης Εκκλησίας, Σημείο και Υπηρέτης της ενότητας της Παγκόσμιας Εκκλησίας, Κορυφὴ τῆς Ἐκκλησίας, Θεμέλιο ενότητας, Θεμέλιο τῆς ἑνότητας τόσο τῶν Ἐπισκόπων, ὅσο καὶ τοῦ πλήθους πιστῶν, Αιώνια, διαρκὴς και ορατή Αρχή, Πρῶτος Ποιμένας καὶ Διδάσκαλος ὅλων τῶν πιστῶν, Υπέρτατος Δικαστής τῶν πιστῶν, Υπέρτατη διδακτικὴ Αὐθεντία, Υπέρτατη καὶ παγκόσμια Εξουσία τῆς Ἐκκλησίας, Κεφαλὴ και Αρχηγός τοῦ Συλλόγου των Επισκόπων.  Έχει πλήρη, ὑπέρτατη καὶ παγκόσμια ἐξουσία μέσα στὴν Ἐκκλησία, τὴν ὁποία μπορεῖ πάντοτε νὰ ἐξασκεῖ.

Όποιος διαβάζει τους ανωτέρω τίτλους που απονέμονται στον πάπα της Ρώμης και γνωρίζει πού οδήγησαν την Εκκλησία του Θεού, δεν μπορεί παρά να ανησυχεί διότι τα τελευταία χρόνια παρόμοια ορολογία κάνει την εμφάνισή της και στην καθ’ ημάς Ανατολή με διαφαινόμενες ήδη τις τραγικές συνέπειες…

«Εκκλησιαστική πληρότητα»: από τον ίδιο τον Χριστό   ή   από τον Vicarium Christi;

Ὁ Ζελένσκυ κακοποιεῖ καὶ τὴ Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία!

Πρεσβύτερος

π. Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος

Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

τηλ. 6945-377621, agotsopo@gmail.com

Πάτρα 28 . 3 . 24

Ο Ζελένσκυ κακοποιεί και τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία!

Με αισθήματα ιερής οργής και αγανάκτησης οι Ορθόδοξοι σε όλο τον κόσμο παρακολουθούμε τη βεβήλωση των ιερών Λειψάνων, των δεκάδων άφθαρτων Ιερών Λειψάνων, της Λαύρας του Κιέβου από το καθεστώς Ζελένσκυ.

Όπως καταγγέλλει το ελληνικό Παράρτημα της Ένωσης Ορθοδόξων Δημοσιογράφων (ΕΟΔ) (https://eeod.gr/omologia-pistews/83500-oi-frikaletites-ton-neokommounistn-sti-lara) το Υπουργείο Πολιτισμού της Κυβέρνησης Ζελένσκυ όρισε Επιτροπή μελέτης για «να αξιολογήσει την ιστορική και επιστημονική τους αξία, καθώς και να καταρτίσει καταλόγους αντικειμένων που εμπίπτουν στον ορισμό των πολιτιστικών αξιών»!

Έτσι, σήμερα το πρωί, την παραμονή της δεύτερης επετείου (29.3.2023) εκδίωξης της κανονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (υπό υπό τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Ονούφριο) από το ιστορικό Μοναστήρι της Λαύρας του Κιέβου, η Επιτροπή πήγε στη Λαύρα συνοδευόμενη από την αστυνομία και την SBU (Ουκρανικές Μυστικές Υπηρεσίες) και με αλυσοπρίονο έκοψε τις κλειδαριές.

Ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση

ΦΩΤΟ: enromiosini

Ο Παπισμός είναι αίρεση

Άρθρο του π. Αναστασίου Γκοτσοπούλου

Ομόφωνη η γνώμη των Αγίων

Με αφορμή τη διαμάχη που ξεκίνησε μέσω των εφημερίδων ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου εναντίον του συνεπισκόπου του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού δημοσιεύθηκε η άποψη ότι οι Καθολικοί δεν είναι αιρετικοί, άρα κακώς ο Μητροπολίτης Πάφου δεν θέλει να έχει λειτουργική και προσευχητική κοινωνία μαζί τους, δημοσιεύουμε παλαιότερο άρθρο του π. Αναστασίου Γκοτσοπούλου, εφημερίου στον Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών, που καταδεικνύει οτι οι Πατέρες, οι Άγιοι και οι θεολόγοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, δηλαδή ολόκληρη η εκκλησιαστική μας παράδοση θεωρεί τον παπισμό ως αίρεση.

Ακολουθεί το άρθρο του π. Αναστασίου Γκοτσοπούλου:

Δημοσιεύθηκε στον τοπικό τύπο επιστολή του θεολόγου κ. Παν. Ανδριόπουλου με τίτλο «Η Πάτρα, οι Καθολικοί και ο π. Κύριλλος». Αν και πιστεύω ότι λεπτά θεολογικά θέματα είναι πολύ επικίνδυνο να εξετάζονται στον Τύπο, ας μου επιτρέψει ο κ. Ανδριόπουλος, αναλαμβάνοντας το ρίσκο, στον περιορισμένο χώρο ενός άρθρου, να σχολιάσω ορισμένα σημεία της επιστολής του, τα οποία δημιουργούν επικίνδυνη σύγχυση στο λαό του Θεού:

Γράφει ο κ. Ανδριόπουλος:

«ο ιερέας δεν έχει κανένα δικαίωμα να εκφράζει ως επίσημη καμία δογματική γνώμη»

Τι σημαίνει «επίσημη δογματική γνώμη»;

1. Αν σημαίνει προσωπική άποψη, αντίθετη με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, ασφαλώς – ως ιερέας – δεν έχει τέτοιο δικαίωμα. Αλλά μήπως τέτοιο δικαίωμα έχει ένας Επίσκοπος ή Πατριάρχης; Ασφαλώς και ο Πατριάρχης δεν έχει, όπως και ο ιερέας!

2. Αν σημαίνει την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, όχι μόνο έχει δικαίωμα ο ιερέας να την εκφράζει, αλλά έχει πρώτιστο καθήκον, έχει ύψιστη υποχρέωση να εκφράζει και να κηρύττει τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, όπως υποχρέωση έχει και ο Πατριάρχης!

Άλλωστε, πραγματικός Θεολόγος στην Παράδοση της Εκκλησίας μας είναι ο Άγιος, αυτός ο οποίος ζει και μεταδίδει ανόθευτη την εμπειρία της Εκκλησίας, την εμπειρία της Θ. Αποκαλύψεως. Και βέβαια η εμπειρία αυτή, η Θεολογία, εκφράζεται αυθεντικά στις Οικουμενικές Συνόδους των Επισκόπων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι στην ζωή της Εκκλησίας μας μόνο οι Επίσκοποι θεολογούσαν, όπως ισχυρίζεται ο κ. Ανδριόπουλος και οι λοιποί κληρικοί σιωπούσαν. Ασφαλώς όχι! Στη θεολογία του διακόνου, τότε, Μ. Αθανασίου δογμάτισε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Στη θεολογία του ιερέως (δεν έγινε ποτέ Επίσκοπος) Ιω. Δαμασκηνού στηρίχθηκε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος. Στη θεολογία του ιερέως Μαξίμου του Ομολογητού θεμελιώθηκε η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος. Αλλά και αργότερα στον 14ο αι. δεν θεολόγησε ο Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς, όντας ιερέας; Μήπως ο Θεόδ. Στουδίτης, ή ο Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης ήταν Επίσκοποι; ασφαλώς όχι! Ο Ιωσήφ Βρυέννιος μοναχός ήταν, αλλά διδάσκαλος Επισκόπων και Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως!

Ἡ Ἐκκλησία ποὺ νικᾶ

Η φρικτή απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να κλείσει τους ιερούς ναούς και να απαγορεύσει την τέλεση θείων λειτουργιών και ιερών μυστηρίων καταδικάστηκε και στη συνείδηση των χριστιανών αλλά και από τη Δικαιοσύνη.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών αποφάσισε ομόφωνα την αθώωση του π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου για τη θεία λειτουργία που τέλεσε στις 25 Μαρτίου 2020, ανήμερα της εορτής του Ευαγγελισμού στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πατρών. Ο γενναίος ιερέας πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε οκτώ μήνες φυλάκιση με αναστολή, επειδή τίμησε τα ράσα του και τέλεσε θεία λειτουργία, ενώ ο πρωθυπουργός και οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας είχαν αποφασίσει να κλείσουν τα πάντα. Επί κορονοϊού οι καραντίνες και τα λοκ ντάουν έπεφταν σαν βροχή, ενώ επιτρεπόταν μόνο στον Κυριάκο Μητσοτάκη να κάνει ποδηλατάδες με παρέα στην Πάρνηθα και κορονοτσιμπούσια στους Φούρνους Ικαρίας.

Ἡ ἀνδρεία τοῦ ἑνός ἐλεγχει τἠν ἀποστασίαν!

Ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος εἰς τὰ Δικαστήρια, περιτειχιζόμενος ἀπὸ πλῆθος πιστῶν, Κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, προκειμένου νὰ ἐκφράσουν τὴν συμπαράστασίν των.

Τὸ Φανάρι ἀπεμπολεῖ τὴν ἀμώμητον Ὀρθόδοξον Πίστιν καὶ τὸν Ἑλληνισμόν

Η ΑΝΔΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΝ!

Οἱ σιωπῶντες Ἐπίσκοποι θὰ ὑψώσουν φωνὴν ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου, ἐπειδὴ τορπιλίζει τὴν Ἐκκλησίαν ἤ θὰ ἐπικυρώσουν ἕνα νέον φοβερὸν σχίσμα;

Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, Θεολόγος

Στήν ὁμιλία πού ἐξεφώνησε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στήν Παγκόσμια Διάσκεψη Πολιτικῆς 2024 στό Ἄμπου Ντάμπι τόν περασμένο Δεκέμβριο καί σύμφωνα μέ τήν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, μεταξύ τῶν ἄλλων τόνισε ὅτι «…Ὅταν οἱ Ὀρθόδοξες, Καθολικές, Ἀγγλικανικές καί ἄλλες Προτεσταντικές Χριστιανικές κοινότητες θά ἑορτάσουν τό Πάσχα τήν ἴδια ἡμερομηνία τό 2025, θά δοῦμε μία ἐκπληκτική σύγκλιση… Ὁ ἑορτασμός τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ μαζί μᾶς βοηθᾶ νά ἀναγνωρίσουμε τό κοινό μας παρελθόν καί νά προχωρήσουμε πρός τήν μελλοντική ἑνότητα. Αὐτή ἡ κοινή ἑορτή θά μᾶς βοηθήση νά ξεπεράσουμε ἄλλες διαφορές, δείχνοντας ὅτι ἡ κοινή μας πίστη μᾶς ἐπιτρέπει νά ὑπερβοῦμε τίς προηγούμενες διαιρέσεις καί νά συνεργασθοῦμε γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ…Ὁ ἐπικείμενος κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα τό 2025 δέν χρησιμεύει μόνον ὡς ἡμερολογιακή εὐθυγράμμιση, ἀλλά καί ὡς σημαντικό σύμβολο τῆς πιθανῆς ἑνοποίησης μεταξύ τῶν χριστιανικῶν παραδόσεων. Αὐτή ἡ μοναδική σύγκλιση παρουσιάζει μία εὐκαιρία νά μετατραπῆ ἡ συμβολική ἑνότητα σέ ἁπτή ἑταιρική σχέση».

ΑΘΩΟΣ: Ἀνακοίνωση καὶ εὐχαριστίες του π. Ἀναστάσιου Γκοτσόπουλου

Ανακοίνωση του π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου για την αθώωσή του

Σήμερα η Ελληνική Δικαιοσύνη μού στέρησε την ύψιστη τιμή που μπορεί να αποδοθεί σε ένα ιερέα: να καταδικαστεί επειδή επιτέλεσε το ιερατικό και εφημεριακό του καθήκον για να είναι στοιχειωδώς συνεπής απέναντι στη συνείδησή του, στους ενορίτες του και στο Θεό.

Ταυτόχρονα όμως η Ελληνική Δικαιοσύνη διαφύλαξε το κύρος της και προστάτεψε την Ελληνική Δημοκρατία και Πολιτεία από το όνειδος και την ντροπή να καταδικαστεί Έλληνας παπάς επειδή “τόλμησε” να λειτουργήσει ανήμερα του Ευαγγελισμού.

Η Ελληνική Δικαιοσύνη με την αθωωτική για το πρόσωπό μου απόφαση αρνήθηκε να εφαρμόσει την όλως περιττή, παράλογη, ατελέσφορη, αντισυνταγματική και, κυρίως, ασεβή και αντίχριστη ΚΥΑ (2867/Υ1/16.3.20) που απαγόρευε όχι τη συνάθροιση λαού στους Ναούς όλης της επικράτειας, αλλά και αυτή αύτη την τέλεση της Θ. Λειτουργίας (ακόμα και στις Μονές και στο Άγ. Όρος!), κατά την όλως κρίσιμη από λειτουργικής απόψεως περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής 2020! Αρνήθηκε να εφαρμόσει τη διάταξη νόμου ολοσχερούς απαγόρευσης της Θ. Λατρείας, δηλαδή ποινικοποίησης της τέλεσης της Θ. Λειτουργίας, που ίσχυε στην Εὐρώπη μέχρι το 311 μ.Χ. (θάνατος Διοκλητιανού) και στην Αλβανία του Ενβὲρ Χότζα (1967-1990)! Ούτε ο Μωάμεθ ο Πορθητής ούτε ο Λένιν ούτε ο Στάλιν δεν τόλμησαν τέτοια ασέβεια εναντίον του ίδιου του εσώτατου πυρήνα της Εκκλησίας, του Μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας, που τόλμησε η Ελληνική Κυβέρνηση εν έτει 2020!

Οφείλω να καταστήσω απολύτως σαφές, ότι:

«Oυ δεῖ αἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι» (Β΄)

Μέρος 2ο

«Oυ δει αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι»

Προσεγγίζοντας την κατ’ οικονομία πράξη της Εκκλησίας

Τι σημαίνει «συνεύχεσθαι»; Γιατί «ου δει συνεύχεσθαι»;

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών.

Το παρόν άρθρο αποτελεί το 2ο μέρος της έρευνας για τη συμπροσευχή.

(ΔΕΙΤΕ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ )

Στις προηγούμενες παραγράφους1 είδαμε ότι σύμφωνα με την κατ’ ακρίβεια πράξη της Εκκλησίας μας η συμπροσευχή με αιρετικούς ή σχισματικούς είναι εντελώς ανεπίτρεπτη, τα δε επιτίμια που ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες για τους παραβάτες είναι πολύ βαριά: καθαίρεση για τους κληρικούς, αφορισμός για τους λαϊκούς.

Όμως «τα εκκλησιαστικά πράγματα θεωρούνται κατά δύο τρόπους, κατ’ ακρίβεια και κατ’ οικονομία, και όταν δεν μπορούν να γένουν τα κατά ακρίβειαν, γίνονται τα κατά οικονομίαν» τονίζει χαρακτηριστικά ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεοςi συγκεφαλαιώνοντας την μακραίωνη ποιμαντική παράδοση της Εκκλησίας μας.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: μήπως κάποιες φορές «κατ’ οικονομία»ii επιτρέπεται η συμπροσευχή, χωρίς να έχουμε παράβαση των Ι. Κανόνων και χωρίς να επικρέμανται οι κανονικές συνέπειες;

1. Η Εκκλησιαστική Οικονομία και οι προϋποθέσεις εφαρμογής της

Κατά τον καθηγητή του Κανονικού Δικαίου και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο (Κοτσώνη) «οικονομία είναι ή έστιν ότε εξ ανάγκης ή χάριν μείζονος ωφελείας τινων ή της καθ’ όλου Εκκλησίας αρμοδίως και υπό ορισμένας προϋποθέσεις επιτρεπομένη προσωρινή ή μόνιμος εκ της «ακριβείας» απόκλισις, εφ’ όσον ταυτοχρόνως παραμένει αλώβητος η ευσέβεια και η του δόγματος ακεραιότης» iii

«Oὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι» (Α΄)

Μέρος 1ο

«Oυ δει αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι»

Προσεγγίζοντας την κατ’ ακρίβεια πράξη της Εκκλησίας

Τι σημαίνει «συνεύχεσθαι»; Γιατί «ου δει συνεύχεσθαι»;

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών.

Είναι άραγε σωστές οι δικαιολογίες συγχρόνων Οικουμενιστών, για την έννοια της "συμπροσευχής"; Το παρόν άρθρο αποτελεί το 1ο μέρος της έρευνας αυτής.

(ΔΕΙΤΕ ΤΟ Β΄ ΜΕΡΟΣ)

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, από τους Αποστολικούς ακόμα χρόνους, η αίρεση έχει καταστρεπτικές συνέπειες για τον άνθρωπο. Τον απομακρύνει από τον Θεό και τον οδηγεί στην απώλεια. Γι’ αυτό και ο ίδιος ο Κύριος και οι Απόστολοι είναι ιδιαίτερα αυστηροί με τις «αιρέσεις απωλείας»[1].

Οι Πατέρες της Εκκλησίας επισημαίνουν το μεγάλο κίνδυνο και ακολουθώντας τις Αποστολικές συστάσεις[2] καλούν τους χριστιανούς και μάλιστα τους ακατάρτιστους στην πίστη να μην έχουν καμία σχέση με αιρετικούς, διότι ο κίνδυνος για τη σωτηρία τους είναι βέβαιος.[3]

Δυστυχώς όμως πολλοί, μη έχοντας ουσιαστική σχέση με το πνεύμα των Πατέρων και με τη ζωή της Εκκλησίας μας, βλέπουν πίσω από τις απαγορεύσεις αυτές μίσος και εχθρότητα της Εκκλησίας προς τους αιρετικούς. Ο Αγ. Νεκτάριος όμως πολύ περιεκτικά συγκεφαλαιώνοντας την Ορθόδοξη διδασκαλία μας προτρέπει: «Αποτρέπου την απιστίαν και την αίρεσιν και το σχίσμα, όχι τον άπιστον και τον αιρετικόν και τον σχίστην, όχι τον άνθρωπον. Αποστρέφου την γνώμην, όχι την φύσιν. Δι’ εκείνην είναι αλλότριος και διάφορος, είναι αποστροφής και μίσους υπόδικος. Δια τοιαύτην είναι οικείος και πλησίον, είναι ελέους και συμπαθείας, πολλάκις δε και κηδεμονίας και περιθάλψεως άξιος»[4]. «Οι απαγορεύσεις περί πολυποίκιλης επικοινωνίας με αιρετικούς πήγαζαν ουσιαστικά από την αγάπη της Εκκλησίας. Η Εκκλησία δηλαδή προσπαθούσε αφ’ ενός να διαφυλάξει τα υγιά μέλη της από την ψυχοκτόνο ασθένεια των κακοδόξων, αφ’ ετέρου δε να προβληματίσει τους τελευταίους με τη στάση της και να τους κάνει να καταλάβουν ότι βρίσκονται σε εσφαλμένο δρόμο. Η αποχή δηλαδή από την κοινωνία μαζί τους είχε ταυτόχρονα και παιδαγωγικό χαρακτήρα»[5].

Ἡ πραγματογνωμοσύνη τοῦ Ζελένσκυ ὡς πρόταση αὐτοκτονίας τῆς Ἐκκλησίας στήν Οὐκρανία

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ του ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ της DESS ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας.

Πρεσβύτερος

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος

Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

Πάτρα 9.01.25

Ἡ «Κρατική Ὑπηρεσία τῆς Οὐκρανίας γιά τήν Ἐθνοπολιτική καί τήν Ἐλευθερία τῆς Συνείδησης» (DESS) δημοσίευσε Διάταγμα μέ ἀριθμ. Η-8/11/27.1.2023 καί τίτλο: «ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ θρησκευτικῆς ἐξέτασης τοῦ Καταστατικοῦ Λειτουργίας τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γιά τήν παρουσία ἐκκλησιαστικῆς καί κανονικῆς σύνδεσης μέ τό Πατριαρχεῖο Μόσχας» [1].

Τό Διάταγμα ἀποδέχεται τά πορίσματα τῆς Ὁμάδας Ἐμπειρογνωμόνων πού συστάθηκε μέ σκοπό νά ἐρευνήσει τή σχέση τῆς κανονικῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (UOC) ὑπό τόν Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κιέβου Ὀνούφριο μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ἡ κρατική Ὑπηρεσία τῆς Οὐκρανίας μέ τό Διάταγμα αὐτό θέλησε νά ἀποδείξει ὅτι ἡ κανονική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἐξαρτᾶται ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας, παρά τή διακηρυχθεῖσα ἀνεξαρτητοποίησή της.

A. Γενικές παρατηρήσεις:

1. Τονίζουμε μέ ἰδιαίτερη ἔμφαση ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ὑπό τόν κανονικό Μητροπολίτη Κιέβου Ὀνούφριο χαρακτηρίζεται ὡς κανονική, διότι εἶναι ἀποδεκτή καί ἀπό τίς 14 Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ἀκόμα καί ἀπό τίς τέσσερες (Πατριαρχεῖα Οἰκουμενικό καί Ἀλεξανδρείας, Ἐκκλησίες Ἑλλάδος καί Κύπρου) πού ἔχουν ἀποδεχθεῖ τήν “αὐτοκεφαλία”. Ἐπίσης, ἐπισημαίνουμε ὅτι δέν ἔχει ὑπάρξει καμία κανονική διαδικασία ἤ ποινή εἰς βάρος τοῦ Μητροπολίτου Κιέβου Ὀνουφρίου ὥστε νά ἐκπέσει ἀπό τό ἀξίωμά του, τό ὁποῖο κατέχει ἀπό τίς 17.8.2014, καί ἔχει ἀναγνωριστεῖ ἀπό ὅλες, καί τίς δεκατέσσερες τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Συνεπῶς, ὁ Μητροπολίτης Ὀνούφριος ἐλλείψει κανονικῆς εἰς βάρος του ποινῆς ἦταν καί συνεχίζει νά παραμένει ὁ κανονικός Μητροπολίτης Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας.

Ἀθωώθηκε πανηγυρικὰ ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος!

Τι συνέβη στην εκδίκαση της έφεσης που κατέθεσε ο ίδιος

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών αποφάσισε ομόφωνα την αθώωση του π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου για τη Θεία Λειτουργία που τέλεσε στις 25 Μαρτίου 2020, ανήμερα της εορτής του Ευαγγελισμού στον Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Εισαγγελέας συμφώνησε με τους ισχυρισμούς των δικηγόρων Γ. Ιατρού και Ι. Χατζηαντωνίου περί αντισυνταγματικότητας της ΚΥΑ, που απαγόρευε την τέλεση κάθε ιεροπραξίας για 20 μέρες κατά την περίοδο του κορονοϊού. Οι δικαστές συμφώνησαν πλήρως με την πρόταση του Εισαγγελέα, ωστόσο βασίστηκαν και στη σύγκρουση καθηκόντων. Με την ανακοίνωση της απόφασης, το ακροατήριο ξέσπασε σε παρατεταμένο χειροκρότημα.

Θυμίζουμε ότι το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Πατρών είχε καταδικάσει στις 10 Οκτωβρίου 2022 τον π. Αναστάσιο σε οκτώ μήνες φυλάκιση με αναστολή, με την κατηγορία για παραβίαση της ΚΥΑ, σύμφωνα με την οποία είχε απαγορευτεί η τέλεση κάθε ιεροπραξίας. Ο ίδιος είχε ασκήσει έφεση.

Στα Δικαστήρια της Πάτρας παρευρέθηκε πλήθος πιστών, κληρικών, μοναχών και λαϊκών, προκειμένου να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους προς τον κληρικό της Μητροπόλεως Πατρών.

Ἡ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας στόν βωμό τῶν πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Πρόσφατα στην Εκκλησία έλαβε χώρα ένα θλιβερό γεγονός, το οποίο αν μη τι άλλο καταδεικνύει για άλλη μία φορά τον θρίαμβο του ψεύδους εις βάρος της αληθείας στον δημόσιο χώρο της εκκλησιαστικής ζωής. Κύριοι υπαίτιοι αυτής της κατάντιας δεν είναι άλλοι παρά οι Μητροπολίτες μας, οι οποίοι αντί να υπερασπίσουν την αλήθεια της Εκκλησίας γίνανε υποχείρια άθεων πολιτικών, και τρεμάμενες σκιές υπερφίαλων τύπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους και τους θεολόγους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία, ενδεικτική της σήψης της κοινωνίας μας, από το να βλέπουμε εν μέσω μίας νεκρής σιωπής να κακοποιείται, να λοιδορείται και να ατιμάζεται από γλώσσες ασεβών η αλήθεια της Εκκλησίας.

Ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος δημοσίευσε άρθρο με αποσπάσματα των πρακτικών της Σύναξης των Προκαθημένων των Αυτοκεφάλων Ορθόδοξων Εκκλησιών για την προετοιμασία της Ψευδοσυνόδου της Κρήτης (Ιανουάριος 2016). Το ενδιαφέρον με αυτά τα πρακτικά είναι ότι καταγράφουν την τελευταία επίσημη επικοινωνία των δύο προκαθημένων των Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας πριν την ρήξη με το λεγόμενο «Ουκρανικό», δηλαδή πριν την εισπήδηση του Πατρ. Βαρθολομαίου στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Ονουφρίου και την «απονομή» ψευδοαυτοκεφαλίας σε κακοποιά στοιχεία αμετανόητων, αχειροτόνητων σχισματικών, ήδη ευρισκόμενων σε κοινωνία με παπικούς, ουνίτες και άλλους σχισματικούς στην Ουκρανία.

Στα πρακτικά ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναγνωρίζει την υπαγόμενη στην Ρωσσία Εκκλησία της Ουκρανίας του Ονουφρίου και επαναλαμβάνει ότι δεν θα προβεί σε κάποια κίνηση αναγνώρισης των σχισματικών. Είναι αξιοσημείωτο πάντως ότι σε αυτήν την Σύναξη το 2016 ο Πατριάρχης Κύριλλος εξέφρασε ενώπιον των συναδέλφων του Ιεραρχών τις ανησυχίες του για κάποιες περίεργες κινήσεις του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως προς την πλευρά των σχισματικών. Παρόμοιες ανησυχίες είχε εκφράσει δέκα χρόνια πριν, το 2006, και ο προκάτοχός του μακαριστός Μητροπολίτης Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας Βλαδίμηρος σε Σύναξη κληρικών στο Κίεβο.

Παρακαλοῦμε τόν Μητροπολίτη Πατρῶν νά ἀνακαλέσει τήν ἀργία στόν π Ἀναστάσιο Γκοτσόπουλο.

Σε αργία τρεις μήνες τιμώρησε ο Μητροπολίτης Πατρών τον εφημέριο του ναού Αγ.Νικολάου στην Πάτρα π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο.

Ποιο ήταν το έγκλημα του ιερέα;

Δημοσίευσε στις 12-07-2023 στη Ρομφαία αυτολεξεί τον επίσημο διάλογο που είχαν το 2016 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίο με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο μπροστά σε όλους τους αρχηγούς των εκκλησιών για την εκκλησία της Ουκρανίας. Δεν ήταν μυστικός ο διάλογος γιατί τα πρακτικά της επίσημης πανορθόδοξης συνάντησης τα είχε δημοσιεύσει η Αποστολική Διακονία της Ελλάδος.

Ο Μητροπολίτης Πατρών θεώρησε ότι είναι ασέβεια προς το πρόσωπο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου που ο ιερέας Αναστάσιος Γκοτσόπουλος δημοσίευσε τα κείμενα για να μάθει ο λαός την αλήθεια.

Τον κάλεσε σε γραπτή απολογία. Είναι λανθασμένη η πληροφορία που δημοσιεύθηκε ότι ο π Αναστάσιος αρνήθηκε να απολογηθεί. Αντίθετα παρέδωσε στο Μητροπολίτη πολυσέλιδη εγγραφή απολογία. Σύμφωνα με πρόσωπο που έλαβε γνώση της γραπτής απολογίας ο π Αναστάσιος με παρρησία σαφήνεια και μεθοδικότητα κονιορτοποίησε τον κατηγορητήριο.

Η απόφαση όμως ήταν ειλημμένη: Τρίμηνη αργία από κάθε ιεροπραξία και αφαίρεση του οφίκιου του πρωτοπρεσβύτερου. Το ίδιο πρόσωπο που έλαβε γνώση και της καταδικαστικής απόφασης μιλάει για απόφαση που δεν αντέχει σε κριτική γιαυτό δεν έχει δημοσιευθεί.

Διαμαρτυρόμαστε που ο Μητροπολίτης Πάτρας τιμώρησε τον ιερέα επειδή είπε την αλήθεια και ενημέρωσε τους πιστούς για το Ουκρανικό ζήτημα.

ΙΗΣΟΥΣ ἤ ΔΙΑΣ (καί Βούδας); «ΩΣ ΕΔΩ», κ. Βελόπουλε! Ἑκάς οἱ βέβηλοι…

Πρωτοπρεσβύτερος π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

Εφημέριος  Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

e-mail : agotsopo@gmail.gr

Πάτρα   7 . 6 . 2023

ΙΗΣΟΥΣ  ή  ΔΙΑΣ  (και Βούδας);

«ΩΣ ΕΔΩ»,  κ. Βελόπουλε!   Εκάς οι βέβηλοι…

Οι Πατέρες της Εκκλησίας προσδιορίζοντας τη σοβαρότητα και το πολυεύθυνο της ποιμαντικής διακονίας των χριστιανών κληρικών, επισκόπων και ιερέων, παραπέμπουν στα λόγια του Θεού προς  τον Προφήτη Ιεζεκιήλ: «Υἱὲ ἀνθρώπου, σκοπὸν δέδωκά σε τῷ οἴκῳ ᾿Ισραήλ» και στις συνεπαγόμενες ευθύνες και συνέπειες αν εξ αιτίας της ραθυμίας και της αμέλειας του κληρικού κάποιος πιστός πλανηθεί από την αλήθεια: «τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐκ τῆς χειρός σου ἐκζητήσω» (Ιεζ. 3, 17-18)!

Αυτό σημαίνει ότι ως Ορθόδοξοι ιερείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να ενημερώνουμε το λαό του Θεού για τους κάθε είδους «λύκους που έρχονται με ένδυμα προβάτου» είτε είναι αιρετικοί είτε πλανεμένοι είτε χριστέμποροι!  Ως Ορθόδοξοι κληρικοί οφείλουμε να διακηρύττουμε την Αλήθεια του Ευαγγελίου προς όλους τους ανθρώπους. Είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε στο λαό του Θεού με ευαγγελική ειλικρίνεια και όχι με βάση τις σκοπιμότητες (οικονομικές, κοινωνικές, κομματικές κοκ). Νόμος, κανόνας και εντολέας μας δεν είναι το Κράτος, τα όργανά του και οι αποφάσεις τους αλλά αποκλειστικά και μόνο η εκκλησιαστική μας παράδοση, όπως αυτή εκφράζεται μέσω του Ευαγγελίου, των θεουμένων Αγίων και των ορθοτομούντων τον λόγο της αληθείας  επισκόπων μας.

Ασφαλώς η Αλήθεια δεν μπορεί να γινεί αποδεκτή από όλους. Ήταν, είναι και θα είναι «σημείον αντιλεγόμενον», γιατί είναι ο ίδιος ο Χριστός!». Εμείς όμως οι κληρικοί, ως εντολοδόχοι της ΧριστοΑλήθειας δεν μπορούμε παρά να επαναλαμβάνουμε το σαφή λόγο του Θεού στον προφήτη Ιεζεκιήλ απαντώντας στις άμεσες ή έμμεσες πιέσεις και απειλές που δεχόμαστε από τους εχθρούς Της: «καὶ σύ, υἱὲ ἀνθρώπου, μὴ φοβηθῇς αὐτοὺς μηδὲ ἐκστῇς ἀπὸ προσώπου αὐτῶν· διότι παροιστρήσουσι καὶ ἐπισυστήσονται ἐπὶ σὲ κύκλῳ, καὶ ἐν μέσῳ σκορπίων σὺ κατοικεῖς· τοὺς λόγους αὐτῶν μὴ φοβηθῇς καὶ ἀπὸ προσώπου αὐτῶν μὴ ἐκστῇς, διότι οἶκος παραπικραίνων ἐστί» (Ιεζεκ. 2, 6)!  Ο νοών νοείτω!

Τελικά, πρέπει όλοι να αντιληφθούν ότι είμαστε υποχρεωμένοι ως Ορθόδοξοι παπάδες και Έλληνες πολίτες να υπηρετούμε την Αλήθεια, δηλαδή τον Χριστό, υπακούοντας στο λόγο Του και κηρύττοντάς Την στο λαό Του: «γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς».

Στο ανωτέρω λοιπόν πλαίσιο της ποιμαντικής μου διακονίας και ευθύνης για ενημέρωση των πιστών, μελέτησα επισταμένως το ογκώδες έργο του Κυρ. Βελόπουλου με τίτλο «Ιησούς και Δίας, Ορθοδοξία και Δωδεκάθεο, Εκάς οι Βέβηλοι», νέα εμπλουτισμένη έκδοση, εκδόσεις Κάδμος,  Θεσσαλονίκη (αχρονολόγητο) σσ. 112+473. Άλλωστε ο Βελόπουλος παλαιότερα ως ιδιώτης, εκδότης και τηλεπωλητής, εμπορευόταν  ακόμα και  τις  -ανύπαρκτες, βέβαια, για την Εκκλησία και την επιστήμη- «ιδιόχειρες επιστολές του Ιησού» ενώ πολύ πρόσφατα ως αρχηγός πολιτικού κόμματος  εμφανίστηκε υπερασπιστής της παράδοσης και της Ορθόδοξης πίστης μας.

Βέβαια, τα όσα αναγράφει στην ανωτέρω έκδοση, όπως θα καταδειχθεί στη συνεχεία, είναι όχι απλώς ξένα προς την ευαγγελική και εκκλησιαστική αλήθεια αλλά αποτελούν ανιστόρητες, κακόδοξες, ασεβείς και βλάσφημες επινοήσεις κατά του προσώπου του Κυρίου, της Θεοτόκου και των Αγίων μας. Αν ο Βελόπουλος πιστεύει πραγματικά αυτά τα όποια γράφει και δεν ενεργεί απλώς ως εκδότης και έμπορος βιβλίων  -αυτό μόνο ο ίδιος το γνωρίζει- τότε επιβεβαιώνει αυτό που πριν από 40 χρόνια διακήρυττε προφητικά ο αείμνηστος π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: «οι παλαιές αιρέσεις προσπαθούσαν να βγάλουν τον πιστό από την Εκκλησία. Οι σύγχρονες αιρέσεις και γενικότερα η Νέα Εποχή θέλουν ο πιστός να παραμένει στην Εκκλησία αλλά με αλλοιωμένο το φρόνημα. Έτσι θα νομίζει πως βρίσκεται εντός της Εκκλησίας αλλά ουσιαστικά θα είναι πολύ μακριά της». Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον Βελόπουλο: Γραφεί, δημοσιεύει και αναδημοσιεύει απίθανες ανοησίες, αστήρικτους ισχυρισμούς, αντιεπιστημονικές εικασίες και προπαντός ύβρεις και βλασφημίες κατά του προσώπου του Κυρίου και της Θεοτόκου και της Ορθόδοξης Εκκλησίας που έχουν καταδικαστεί από την εκκλησιαστική μας παράδοση και ταυτόχρονα ισχυρίζεται ότι πιστεύει και ευλαβείται το Χριστό και αποδέχεται την αλήθεια της Ορθοδοξίας! Ο απόλυτος πνευματικός παραλογισμός!

Πρωτοπρ. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος: Πρός τούς εὐσεβεῖς ὑποψηφίους βουλευτές Ἀχαΐας ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Πρωτοπρεσβύτερος

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

Πάτρα 11 . 5 . 2023

Προς

τους ευσεβείς υποψηφίους βουλευτές Αχαΐας

ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Ενταύθα

Αγαπητοί, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ως Ορθόδοξος Χριστιανός και, μάλιστα, Ορθόδοξος ιερέας και εφημέριος στην κεντρική και ιστορική ενορία του Αγ. Νικολάου Πατρών, απευθύνομαι σε εσάς που με διαφόρους τρόπους εκφράζετε όχι μόνο το σεβασμό σας στον Κύριό μας Ιησού Χριστό και την Εκκλησία Του, αλλά και δεν παραλείπετε να αυτοπροσδιορίζεσθε έργοις και λόγοις ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Μας χαροποιείτε με τη στάση σας αυτή!

Μάλιστα, μας συγκινεί η προθυμία με την οποία σπεύδετε εσείς και συνάδελφοί σας όχι μόνο να προσκυνάτε ακόμα και γονυπετείς την σεβάσμια εικόνα του «Άξιον Εστίν» στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών, αλλά και να μας ενημερώνουν τα πολιτικά σας γραφεία με επίσημα δελτία τύπου ή non-paper για την ευλαβή αυτή στάση σας! Θέλω να πιστεύω ότι προέρχεται από την ειλικρινή σας Ορθόδοξη πίστη και δεν έχει κίνητρα και σκοπιμότητες ανάξιες και προσβλητικές για σοβαρά πολιτικά πρόσωπα (π.χ. ψηφοθηρία, εξαπάτηση των απλών πιστών κοκ), όπως πολύ συχνά κάποιοι σας κατηγορούν. άδικα, θέλω να πιστεύω.

Ἡ εὐχαριστιακὴ νηστεία καὶ ἡ Θ. Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων (ἱστορικοκανονικὴ προσέγγιση)

Γκοτσόπουλος Ἀναστάσιος

Πρωτοπρεσβύτερος

Ἀναμφισβήτητα ἡ Θ. Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων διασώζει ἀρχαία λειτουργικὴ πρακτικὴ[1], ἀλλὰ κυρίως τὸ ἀσκητικὸ ἦθος καὶ τὴν πνευματικότητα τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως μέχρι τὶς ἡμέρες μας. Ἡ περίοδος τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν πένθιμη περίοδος τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ πένθος δηλοῦται μὲ τὴν ἀπαγόρευση τελέσεως ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων καὶ ἀκολουθιῶν[2], ἀλλὰ καὶ μὲ δύο πρακτικὲς ποὺ σχετίζονται ἄμεσα μὲ τὸ ὑπὸ ἐξέταση θέμα: μὲ τὴν καθιέρωση αὐστηρότατης νηστείας καὶ μὲ τὴν ἀπαγόρευση τελέσεως Θ. Λειτουργίας τὶς καθημερινὲς ἡμέρες τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς.

1. Ἡ νηστεία τῶν καθημερινών καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, προβλέπει πλήρη ἀσιτία μέχρι τὴν... ἐνάτη ὥρα (3:00 μμ) κατὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος παρέδωσε ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τὸ Πνεῦμα Του[3]. Οἱ κανονικὲς διατάξεις ποὺ προβλέπουν τὴν νηστεία τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς εἶναι οἱ κανόνες Αποστ-69 και Λαοδ-50[4], οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐπικυρωθεῖ ἀπὸ τον Στ-2.

2. Δὲν ἐπιτρέπεται ἡ προσφορὰ τῆς Ἀναιμάκτου Θυσίας με τὴν τέλεση πλήρους Θ. Λειτουργίας κατὰ τὶς καθημερινές τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς[5], διότι ὁ πανηγυρικὸς-ἀναστάσιμος χαρακτήρας τῆς Θ. Λειτουργίας δὲν συνάδει μὲ τὸ πένθος τῆς περιόδου αὐτῆς[6]. Ὡστόσο, ἡ ἀπαγόρευση τελέσεως Θ. Λειτουργίας κατὰ τὶς καθημερινές τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς προσέκρουε στὴν ἀρχαία συνήθεια σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία οἱ πιστοὶ κοινωνοῦσαν πολὺ τακτικά, τουλάχιστον τέσσερις φορὲς τὴν ἑβδομάδα[7].