Στὴν Γραμμὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων ἢ τῶν Φιλοενωτικῶν;

Στην Γραμμή των Αγίων Πατέρων ή των Φιλοενωτικών;

Η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού απέναντι στον Παπισμό και η ιστορική συνέχεια της Ορθόδοξης αντιπαπικής παράδοσης

Δρ.Θεολογίας Σέργιος Ντόριτς

Εισαγωγή

Η ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι γεμάτη από αγώνες για τη διατήρηση της αλήθειας της πίστεως. Σε κάθε εποχή, Άγιοι και Πατέρες αντιστάθηκαν σε διδασκαλίες που θεώρησαν ως αποκλίσεις από την Ορθόδοξη Παράδοση. Ιδιαίτερα μετά το Σχίσμα του 1054, πολλοί Άγιοι στάθηκαν απέναντι στον Παπισμό, θεωρώντας ότι οι δογματικές του θέσεις αποτελούν απόκλιση από την Ορθόδοξη πίστη.

Στο πλαίσιο αυτό, η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού — όπως παρουσιάζεται από όσους τον υποστηρίζουν — θεωρείται ότι κινείται στο ίδιο πνεύμα με τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αρνήθηκαν την ένωση χωρίς δογματική αποκατάσταση και απέφυγαν τις συμπροσευχές με ετεροδόξους.

…………………………………………….

Οι Άγιοι που Αντιστάθηκαν στον Παπισμό και την Ένωση

Από τον 13ο αιώνα έως σήμερα, πολλοί Άγιοι αντιστάθηκαν στις προσπάθειες ένωσης χωρίς δογματική συμφωνία:

Κατά την περίοδο των ενώσεων

• Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

• Άγιος Γεννάδιος Σχολάριος

• Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης

• Άγιος Ιωσήφ Βρυέννιος

• Άγιος Μαξίμος ο Γραικός

Μεταγενέστεροι Πατέρες

• Άγιος Μελέτιος Πηγάς

Ἡ ἀπὸ μακροῦ ὁλομέτωπος ἐπίθεσις τοῦ Σκοτεινοῦ Κόσμου.

«Νὰ κάμωμεν ὥστε νὰ περιπέσουν εἰς ἀνυποληψίαν αἱ θρησκεῖαι»[1]

(- Ἡ σκυταλορομία τοῦ Σατανᾶ…)

Ἡ δόλια αὐτὴ μεθόδευση ἐναντίον ὅλων τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου ΚΑΙ τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ὁμοῦ, χρονολογεῖται ἀπὸ μακροῦ, ἀπὸ τὸ ἔτος 1776 καὶ δῶθε, ἔτος ποὺ ἱδρύθηκε ἡ Μυστικὴ Ὀργάνωση τῶν ILLUMINATI, τῶν «πεφωτισμένων» στὴ Γερμανία[2]. Ἱδρύθηκε ἀπὸ δύο μασόνους καὶ θεωρεῖται παρὰ τῶν «πατέρων» πάσης Μασονίας ὡς ἕνας ἐκ τῶν 38 τύπων αὐτῆς [3] παγκοσμίως.

Αἱ δόλιαι μεθοδεύσεις

Μὲ ποιοὺς ὅμως τρόπους καὶ μεθοδεύσεις θὰ περιπέσουν σὲ ἀνυποληψία οἱ θρησκεῖες ὅλου τοῦ κόσμου;

1. Μὲ τὴ σήψη καὶ διαφθορὰ, στὴν ὁποία καταπίπτουν μερικοὶ ἐκ τῶν κατὰ καιροὺς ἡγετῶν τῶν θρησκειῶν, μηδὲ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ἐξαιρουμένου, δίδοντες ἀφορμὲς γενικῶν κακολογιῶν ἐναντίον δικαίων καὶ ἀδίκων… Βοοῦν δὲ σχετικῶς οἱ ἐφημερίδες, ὅπως καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος στὴ δεύτερη σελίδα του, ἐπαρκῶς τεκμηριωμένα ἐκεῖ, διὰ παραπομπῶν εἰς τὰ κατὰ καιροὺς ἔντυπα, ξένα καὶ ἑλληνικά.

2. Ἡ μὲ μύριους τρόπους, ἔξωθεν καὶ ἔσωθεν, ἀποδυνάμωση τοῦ ἄλλοτε κραταιοῦ παπισμοῦ.

3. Διά τοῦ συνεχοῦς κατακερματισμοῦ τῶν προτεσταντικῶν Ὁμάδων καὶ τῶν ἔξω ἀπὸ κάθε χριστιανικὴ Παράδοση καὶ λογικὴ ἐκκλησιαστικῶν κατὰ καιροὺς καινοτομιῶν καὶ ἀνοχῶν παρ’ αὐτῶν.

4. Ἡ μύηση ἡγετικῶν στελεχῶν στὴ Μασονία, ἰδίως στὸν προτεσταντικὸ κόσμο Εὐρώπης καὶ ΗΠΑ.

5. Ἡ προσέλκυση μερικῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν – κατὰ καιροὺς – στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐξυπηρετήσεως γεωπολιτικῶν ἐπιδιώξεων τῶν μεγάλων Δυνάμεων.

6. Οἱ «ἀπροσεξίες» καὶ οἱ σκοπιμότητες κατὰ τὴν ἐκλογὴ θρησκευτικῶν τινων ἡγετῶν, καθὼς καὶ ἐκκλησιαστικῶν ὁμοίων, μηδὲ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐξαιρουμένης.

Ὅταν τὸ 1267 στὴν Μονὴ Ξηροποτάμου εἶχε γίνει συλλείτουργο Ὀρθοδόξων Παπικῶν...

Το 1267 στην μονή Ξη­ρο­πο­τά­μου του Αγί­ου Όρους, έγι­νε συλ­λεί­τουρ­γο Ορ­θο­δό­ξων και πα­πι­κών…

για την ένω­ση των 2 εκ­κλη­σιών, και κατά τη διάρ­κεια της Θεί­ας λει­τουρ­γί­ας έγι­νε σει­σμός και κα­τα­πλα­κώ­θη­καν όλοι μέσα στην Εκ­κλη­σία και σκο­τώ­θη­καν!

Ἡ ἀπροκάλυπτη διακήρυξη τῆς ψευδοενότητας διὰ στόματος τοῦ ἀντίχριστου Ποντίφικα

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη 

«Πώς είναι δυνατό να δεχτούμε ένωση με εκείνους, που μιλούν και φρονούν και ενεργούν εναντίον του Θεού, εναντίον των Πατερικών Παραδόσεων;» (Όσιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)

Στις 25 Ιανουαρίου, με την ευκαιρία της λήξης της μιαρής «Εβδομάδας Προσευχής για την ενότητα των Χριστιανών», τελέστηκε Εσπερινός στη Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών, με προεξάρχοντα τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’. Στην ακολουθία των αιρετικών Λατίνων συμμετείχε κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων και ο Μητροπολίτης Ιταλίας και Έξαρχος Νοτίου Ευρώπης Πολύκαρπος.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Πάπας «απηύθυνε θερμό χαιρετισμό» στον Μητροπολίτη Πολύκαρπο, εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στους λοιπούς εκπροσώπους των Ορθοδόξων και των αιρέσεων των Μονοφυσιτών και των Αγγλικανών στους θεολογικούς διαλόγους, καθώς και στους φοιτητές των οικουμενικών θεσμών και στους παρισταμένους προσκυνητές.

Η αντικανονική συμμετοχή ορθοδόξων κληρικών και Ιεραρχών σε παπικές ακολουθίες έχει σχολιαστεί πολλάκις στην ιστοσελίδα Κατάνυξη γενικότερα αλλά και στο πλαίσιο της «εβδομάδας προσευχών» ειδικότερα [1]. Είναι αρκετό να θυμίσουμε τον λόγο του μακαριστού Οσίου γέροντος Αγάθωνος Κωνσταμονίτη «πάπας (=) ίσον διάβολος».

Τί εἶδε ὁ Πάπας στὴ Νίκαια;

Γράφει ο Μέτοικος

«ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων καὶ μετὰ ἀσεβῶν οὐ μὴ καθίσω»

Έχασε ο π. Βαρθολομαίος. Τα Παλαίφατα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Αντιοχείας δεν «τσίμπησαν» το Φαναριώτικο δόλωμα της Πενταρχίας.

Οι προκαθήμενοι Αντιοχείας Ιωάννης και Ιεροσολύμων Θεόφιλος δεν παρέστησαν στο πανήγυρη της Νίκαιας και, δεν συμμετείχαν στη θρονική γιορτή του Αγίου Ανδρέα στο Φανάρι τη μεγαλοπρέπεια της οποίας ζήλεψαν οι ουνίτες, αφού, οι ιεροψάλτες έψαλαν μελωδικότατα το πολυχρόνιο του αιρεσιάρχη Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ πριν από το πολυχρόνιο του π.Βαρθολομαίου τον οποίο ο ρωμαίος ποντίφικας αν και «αγαπημένος αδελφός του» ποτέ δεν αποκάλεσε Οικουμενικό.

Πάντως, οι Φαναριώτες επαίρονται και πανηγυρίζουν, γιατί ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θυμίζοντας την εποχή της λατινοκρατίας και, ως βεβαίωση της παπικής πρωτοκαθεδρίας, ανέγνωσαν στην Ιταλική! γλώσσα το «Πάτερ ημών» στην τάχα μου «καρδιά της ρωμιοσύνης».

Η 1700η επέτειος της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας μπορεί να ενίσχυσε την εκκλησιαστική ενότητα του Κωνσταντινουπόλεως με τον Πάπα Ρώμης Λέοντα ΙΔ΄ και «αγαπημένο αδελφό» του π.Βαρθολομαίου, όμως, διεύρυνε το χάσμα που χωρίζει τους Ορθοδόξους Χριστιανούς από τους ψευδοπροφήτες του Φαναρίου «οἵτινες ἔρχονται πρὸς [ἡμᾶς] ἐν ἐνδύμασιν προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες».

Σημεῖο Διαμάχης: Ἡ Ἑνότητα. Στόχος τὸ κοινὸ Ποτήριο.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ: Στις μέρες μας δεσπόζει, δίπλα στα θέματα της παγκόσμιας οικονομίας και των πολεμικών συγκρούσεων, το κεφάλαιο “Ενότητα των Εκκλησιών Ανατολής και Δύσης”.

Εδώ, όμως, είναι που ξεκινούν τα προβλήματα.

Γιατί για να επιτευχθεί η ενότητα που διατυμπανίζουν οι εκκλησιαστικοί ηγέτες Ανατολής και Δύσης πρώτα πρέπει να επιτύχει τον σκοπό του ο λεγόμενος διαχριστιανικός διάλογος.

Πως θα γίνει αυτό, όμως, όταν εκπρόσωποι της Δυτικής Εκκλησίας αναζητούν απ’ τη μιά την ενότητα στην πίστη κι απ’ την άλλη περιορίζουν τα υπό διαπραγμάτευση θέματα στην προσθήκη του filioque στο Σύμβολο της Πίστεως που συνιστά αίρεση, και το παπικό πρωτείο και αλάθητο;

Σωρεία άλλων δογματικών και μη διαφορών μας χωρίζουν όπως η Μαριολατρεία, η κτιστότητα της θείας Χάριτος, κλπ.

Επίσης, πώς θα επέλθει συμφωνία σε θέματα πίστεως, μυστηρίων, αξιωμάτων που θα οδηγήσει στο “κοινό Ποτήριο”, όταν ενώ στους διαλόγους η Ορθόδοξη Εκκλησία χαρακτηρίζεται από τη Δύση ως “Αδελφή Εκκλησία” και σε άλλες δηλώσεις του νυν Πάπα Λέοντα ΙΔ’ προκλητικά υποβαθμίζεται σε “Κοινότητα των Μαθητών του Χριστού”;

Ας το ξεκαθαρίσουμε. Δεν στεκόμαστε απέναντι στην ευλογημένη κατάσταση της ενότητας των Χριστιανών.

Όμως, προβληματιζόμαστε και κρατάμε αποστάσεις μέχρι να δούμε την Παπική “Εκκλησία” να αποδέχεται χωρίς όρους και διπλωματικούς ελιγμούς την Αλήθεια που ευαγγελίζεται η Ορθοδοξία 20 αιώνες τώρα.

Τὸ FILIOQUE στὴ ΝΙΚΑΙΑ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 2025.

Η παράλειψη του Filioque δεν σηματοδοτεί δογματική αλλαγή, αλλά είναι μέρος της οκουμενιστικής στρατηγικής του Βατικανού.

Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, Πρεσβύτερος

Ιδιαίτερη εντύπωση προκλήθηκε στην κοινή γνώμη από το γεγονός ότι ο πάπας Λέων XIV στη συνάντησή του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στη Νίκαια της Βιθυνίας κατά τον εορτασμό της επετείου των 1.700 χρόνων από την σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και στο Φανάρι κατά τη Θρονική εορτή του Πατριαρχείου (27-30.11.25) απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως («Πιστεύω») χωρίς την προσθήκη του Filioque (=και εκ του Υιού). Μάλιστα αυτή η “υποχώρηση” του πάπα έγινε αποδεκτή με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από δημοσιογράφους και ορισμένους Ορθοδόξους θεολογούντες και χαρακτηρίστηκε μεταξύ άλλων και ως «πολύ σημαντικό γεγονός που παρέχει νέες προοπτικές και ελπίδες στην πορεία για την ένωση των Εκκλησιών»!

Ας προσπαθήσουμε να δούμε στις πραγματικές της διαστάσεις την παπική αυτή κίνηση:

Να υπενθυμίσουμε ότι το Filioque εισήχθη αρχικά μόνο στη Ισπανία με τη Σύνοδο του Τολέδο ΙΙΙ (589 μ.Χ.)¹, ενώ από τις αρχές του 9ου αι. έγινε προσπάθεια από τους Φράγκους να επιβληθεί σε όλη τη Δύση στο Σύμβολο της Πίστεως, χωρίς όμως να γίνει αποδεκτό ούτε από τις Ανατολικές Εκκλησίες αλλά ούτε και από τη Ρώμη. Μάλιστα ο πάπας Λέων III ήλθε σε αντίθεση με τους Φράγκους στη Σύνοδο του Άαχεν (809-810 μ.Χ.)² και αντέδρασε έντονα στην αλλοίωση του Συμβόλου της Πίστεως. Σε αντιστάθμισμα στη φραγκική επιμονή για προσθήκη του Filioque ανέγραψε σε δύο ασημένιες πλάκες, στα ελληνικά και λατινικά, το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την προσθήκη του Filioque και το ανάρτησε στη Βασιλική του Αγ. Πέτρου στη Ρώμη³.

Αλλά και στη συνέχεια, ο πάπας Ιωάννης VIII σε επιστολή του προς τον Πατριάρχη Φώτιο αποδέχθηκε⁴ την καταδίκη του Filioque στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (8η Οικουμενική, 879-880 μ.X.)⁵ ως αιρετικής διδασκαλίας και ως αντικανονική την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως διότι αντίκειται στις αποφάσεις των Γ΄ και Δ΄ Οικουμενικών Συνόδων. Αυτό και μόνο αποδεικνύει ανακριβή τον ισχυρισμό παπικών και παπόφιλων Ορθοδόξων ότι, τάχα, η Ανατολή ανεχόταν επί αιώνες το Filioque χωρίς να το θεωρεί έκπτωση από την εκκλησιαστική παράδοση. Είναι απολύτως σαφές ότι αμέσως μόλις έγινε απόπειρα αλλοίωσης του Συμβόλου της Πίστεως στη Δύση από τους Φράγκους, τόσο η Ρώμη όσο και η Ανατολή αντέδρασαν έντονα στο υψηλότερο επίπεδο (πάπες Ρώμης –Λέων III, Ιωάννης VIII– πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως –Μ. Φώτιος– και 8η Οικουμενική Σύνοδος).

Δυστυχώς όμως η επικράτηση των Φράγκων στη Ρώμη ανέτρεψε την πατερική παράδοση και το 1014 ο πάπας Βενέδικτος VIII εισήγαγε το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, όπως ρητά το ομολογεί και ο νυν πάπας Λέων XIV στην εγκύκλιό του με τίτλο «In Unitate Fidei» (23.11.25): «Η δήλωση “εκ του Πατρός και του Υιού εκπορεύεται (Filioque)” δεν βρίσκεται στο κείμενο της Κωνσταντινούπολης· εισήχθη στο Λατινικό Σύμβολο της Πίστεως μόνο από τον Βενέδικτο VIII το 1014».

Η άμεση αντίδραση των Πατριαρχών της Ανατολής στην αυθαίρετη προσθήκη του πάπα Βενεδίκτου VIII ήταν η διαγραφή του ονόματός του από τα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τη Ρώμη προ του Σχίσματος του 1054.

Στη συνέχεια η Ρώμη, αποκομμένη από την Εκκλησία του Χριστού, κατά τη Σύνοδο του Λατερανού ΙV (1215) όρισε το Filioque ως δόγμα πίστεως και αποδέχθηκε συνοδικά και επίσημα την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως. Επίσης, το Filioque αναφέρεται και στις “ενωτικές” Συνόδους της Λυών (1271) και Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), στις οποίες καταδικάζονται και αποδοκιμάζονται όσοι τολμούν να αρνηθούν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται αιώνια από τον Πατέρα και τον Υιό!

Τὸ πρωτεῖον τοῦ πάπα καὶ ἡ ἕνωσις τῶν ἐκκλησιῶν. Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Μακαριστού αρχιμανδρίτου Αθανασίου Μυτιληναίου

Απόσπασμα από απομαγνητοφωνημένη ομιλία (83η) στις «Πράξεις των Αποστόλων»

με θέμα:

ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΙ Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

[εκφωνήθηκε στον Ι.Ν. Αγίου Χαραλάμπους Λαρίσης στις 7-02-1988]

Όπως θα ενθυμείσθε, ευρισκόμεθα πάντα βεβαίως στο βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων», στο 8ο κεφάλαιο εις τους στίχους 14 και 15, όπου εκεί αναφέρεται ένα στοιχείον ιεραποστολής, δηλαδή ότι τα Ιεροσόλυμα ήδη θεωρούνται κέντρον ιεραποστολής.

«Ἀκούσαντες δὲ οἱ ἐν Ἱεροσολύμοις ἀπόστολοι ὅτι δέδεκται ἡ Σαμάρεια τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺς τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην· οἵτινες καταβάντες προσηύξαντο περὶ αὐτῶν ὅπως λάβωσι Πνεῦμα Ἅγιον». Βλέπομε ότι απέστειλαν προς αυτούς, δηλαδή τους Σαμαρείτας, εκεί που ο Φίλιππος ο διάκονος είχε ευαγγελιστεί το Ευαγγέλιον, απέστειλαν τώρα, αφού άκουσαν στα Ιεροσόλυμα περί της αποδοχής του Ευαγγελίου, τον Πέτρον και τον Ιωάννην.

Ποιοι απέστειλαν; Το σώμα των Αποστόλων. Θα παρακαλέσω ιδιαιτέρως να προσέξετε, αγαπητοί μου, αυτό το σημείο είναι επίκαιρον όσον ποτέ άλλοτε, όπως θα δείτε στη συνέχεια. Είναι δε πολύτιμο χωρίο αυτό, διότι δείχνει ότι δεν αποστέλλει κανείς ως πρόσωπον, παρά μόνον σαν σώμα. Έτσι, εάν ο Απόστολος Πέτρος ήτο ανώτερος από τους λοιπούς Αποστόλους, δεν θα είχε την ανάγκη βεβαίως να τον αποστείλει κάποιος. Αλλά μόνος του θα επρογραμμάτιζε και θα εκινείτο για μια αποστολή. Όμως λέει σαφώς εδώ το βιβλίο των «Πράξεων» ότι απέστειλαν προς αυτούς τον Πέτρον και τον Ιωάννην. Ποιοι απέστειλαν; Θα λέγαμε, ποιο είναι το υποκείμενον του «ἀπέστειλαν»; Το σώμα των Αποστόλων. Άρα δεν είναι ο Απόστολος Πέτρος ανώτερος από τους άλλους Αποστόλους, αλλά ανωτάτη αρχή είναι το σώμα των Αποστόλων. Δηλαδή ο σύλλογος των Αποστόλων.

Γιατί είναι σπουδαίο το θέμα; Διότι σήμερα έχομε το λεγόμενον «πρωτείον» του επισκόπου Ρώμης, δηλαδή του Πάπα. Αυτός προτείνει το «πρωτείον» του. Βέβαια, το «πρωτείον» αυτό από αιώνες πίσω το επρότεινε, αλλά πια, με συνοδική πράξη καθιερώθηκε το «πρωτείον» και το «αλάθητον» του επισκόπου Ρώμης. Ότι δηλαδή αυτό που θα πει, δεν περιέχει λάθος. Είναι γνωστό ότι όλοι μπορούμε να κάνομε λάθος, αλλά η αλήθεια δεν είναι στα πρόσωπα, αλλά πάλι στο σώμα της Εκκλησίας. Ό,τι εν Συνόδοις η Εκκλησία καθόρισε και διεκήρυξε. Αυτό δεχόμεθα. Δεν έχει, λοιπόν, ένα πρόσωπο α ή β την αλήθεια, αλλά η Εκκλησία έχει την αλήθεια.

Ἀντιοικουμενιστικὲς ὑποθῆκες γ. Φιλοθέου Ζερβάκου

“Πόθεν ο πατριάρχης εκπέπτωκεν εις τοιούτον όλισθον, ώστε εκουσίως να αγωνίζεται να παραδώση το ποίμιόν του εις τους λύκους να το κατασπαράξουν;”

……………………………………………………

Ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού πα­ραγγέλλει: Μη συγκοινωνήτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε. Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται και υβρίζεται η Αγία Ορθόδοξος Πίστις ημών επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος δικαιώτατος, απαγορεύεται δε η σιωπή. Αλλά και ο έλεγχος να γίνεται με διάκρισιν και σύνεσιν όχι με ταραχήν και θυμόν υπερβολικόν, να γίνεται με θυμόν θεϊκόν, διότι και ο Θεός μας λέγει, μάθετε απ’ εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία.

Ο Θεός δεν εγκαταλείπει την Εκκλησίαν Του, και εκείνους που την πολεμούν θα τους ταπεινώση και θα τους συντρίψη ως σκεύη κεραμέως, και μακάριοι εκείνοι οι οποίοι μέχρι θανάτου θα μείνουν πιστοί εις την Ορθόδοξον πίστιν, εις την ορθόδοξον ομολογίαν.

Καμία ἕνωση μέ τούς παπικούς ὅσο παραμένουν ἀμετανόητοι , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Καμία ἕνωση μέ τούς παπικούς ὅσο παραμένουν ἀμετανόητοι , 30-11-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἕνας Μητροπολίτης μὲ ὁμολογιακὸν θάρρος ἀνέκραξε: – «ΟΧΙ» μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Δυτικοὺς – «Ναί» μὲ τοὺς Ὁμοδόξους τοῦ Βορρᾶ, τῆς Ρωσίας!

Ἕνας Μητροπολίτης μὲ ὁμολογιακὸν θάρρος ἀνέκραξε: – «ΟΧΙ» μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Δυτικοὺς – «Ναί» μὲ τοὺς Ὁμοδόξους τοῦ Βορρᾶ, τῆς Ρωσίας!

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Γιὰ νὰ μὴ «τρομάξει» κανένας ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἐπισκόπους μας σπεύδουμε νὰ εἰποῦμε, ὅτι τὸ «ΟΧΙ» στοὺς αἱρετικοὺς δυτικοὺς καὶ τὸ «ΝΑΙ» μὲ τούς, ὁμόδοξους τοῦ Βορρᾶ, Ρωσίας κ.λπ. Ἐτόλμησε νὰ τὸ εἰπεῖ πρὸς τὸν μασόνο1 Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὁ τότε Μητροπολίτης Κερκύρας Μεθόδιος Κοντοστάνος. (Τὸ εἶπαν βεβαίως τότε καὶ ἄλλοι Μητροπολίτες μας τὸ «Ὄχι» στὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τοῦ Ἀθηναγόρα).

Πότε ἔγινε αὐτό;

Ἔγινε ὅταν ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἐζήτησε δι’ ἐπιστολῆς του ἀπὸ τὸν Μητροπολίτην ἐκεῖνον τὴν συνεργασίαν αὐτοῦ γιὰ τὰ διαβόητα οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τοῦ Πατριαρχείου2 πρὸς «Ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν»!

Ἔγραψε λοιπὸν εὐθαρσῶς ὁ Μεθόδιος Κοντοστάνος πρὸς τὸν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν:

«…Ὅσον δὲ ἀφορᾶ εἰς τὴν συνεργασίαν τῆς ἐμῆς ταπεινότητος, ὡς ὀρθόδοξος χριστιανὸς καὶ ὡς Ἕλλην ταπεινὸς τῆς Κερκύρας Ἱεράρχης, ὁμολογῶ ὅτι δὲν συμφωνῶ εἰς ἕνωσιν [τῶν “Ἐκκλησιῶν”] ἐν ἀναγνωρίσει τῶν παπικῶν ἀξιώσεων καὶ πάσης ἄλλης κακοδοξίας.

π.Θ.Ζήσης, Ἡ ψευδοένωση στὴν Φερράρα-Φλωρεντία στὰ «Ἀπομνημονεύματα» τοῦ Σιλβέστρου Συροπούλου» (Γ΄)

Τίτλος Γ΄ μαθήματος: «Οἱ συνεννοήσεις μέ τούς ἀντιπαπικούς τῆς Συνόδου τῆς Βασιλείας (1431-1449) προχωροῦν. Ἀνόητη καί ἀδικαιολόγητη στροφή τοῦ αὐτοκράτορα πρός τόν Πάπα«.

Τήν Κυριακή, 30 Μαρτίου (Δ΄ Νηστειῶν) 2025, ὁ πρωτοπρεσβύτερος καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης στήν αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (Σούτσου 3) καί στό καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα (ὧρες 11:30 – 13:00) παρέδωσε τό Γ΄ μάθημα τῆς σειρᾶς » Ἡ ψευδοένωση τῶν Ἐκκλησιῶν στήν ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) στά «Ἀπομνημονεύματα» τοῦ Σιλβέστρου Συροπούλου».

Κατά τίς πρῶτες δι΄ ἀντιπροσώπων συνεννοήσεις μέ τόν Πάπα Μαρτῖνο (1414-1431) ὁμόφωνα οἱ Ὀρθόδοξοι, ὁ αὐτοκράτωρ, ὁ πατριάρχης, οἱ πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί ἀξιωματοῦχοι συμφωνοῦν, ὅτι ἡ σχεδιαζόμενη ἑνωτική σύνοδος ἔπρεπε νά γίνει στήν Κωνσταντινούπολη.

«Τιμὴ καὶ σέβας εἰς ἐκείνους ποὺ ἀντιστέκονται!»

«Τιμὴ καὶ σέβας εἰς ἐκείνους ποὺ ἀντιστέκονται!»

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Πατρ. Ἀθηναγόρας: Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «ὀφείλει νὰ κατέλθη»… – ΟΧΙ! τοῦ ἀπαντᾶ μὲ σθένος ὁ μακαριστὸς Κερκύρας Μεθόδιος Κοντοστάνος

Ἡ ἔκπτωση ἐπί θεμάτων ἀκριβείας τῆς Πίστεως- βιβλικῶς καὶ πατερικῶς- ἐκ μέρους μερικῶν κατὰ καιροὺς μονομερῶς δυτικόφιλων μασόνων κληρικῶν, εἶναι τραγική.

Δόξα τῷ Θεῷ, ὅμως, ὑπάρχουν ἐπίσης πανάξιοι κληρικοὶ- ὄχι τόσο πολλοὶ ἐκ μέρους τῶν Ἐπισκόπων μας – οἱ ὁποῖοι σθεναρῶς ἀντιστέκονται. Ἀντιστέκονται δηλαδὴ στὴν δόλια[1] προσπάθεια γιὰ τὴν «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» καὶ τῶν θρησκειῶν, μὲ προετοιμαζομένη παρομοίως τὴν ἔλευση ὡς παγκόσμιου «ποιμένα» καὶ κυβερνήτη, ἑνὸς ἀντίχριστου ἢ καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ προφητευμένου Ἀντίχριστου[2]!

Ὅλα ἐτοῦτα τὰ ἔχουμε κατὰ καιροὺς γράψει- ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα – εἰς τὸν Ὀρθόδοξο Τύπο καὶ στὸ σχετικά, μεγάλο βιβλίο μας[3], τὸ διατιθέμενο εἰς τὰ Γραφεῖα τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, Κάνιγγος 10, στὴν ὁμώνυμη πλατεῖα τῶν Ἀθηνῶν.

Τὸ σημερινὸ θέμα μας εἶναι ἡ σθεναρὴ ἀντίσταση ποὺ προέταξε στὸ ζήτημα τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» ὁ ἄλλοτε Μητροπολίτης Κερκύρας, μακαριστὸς Μεθόδιος Κοντοστάνος (1942- 1967).

Ὅσιος Σωφρόνιος: «Προτιμῶ νὰ μὲ σκοτώσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, παρὰ νὰ πάω µἀζί τους καὶ νὰ ἀποκτήσω κοσμικὸ φρόνημα»

Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ

Ἕνας Ἅγιος δὲν μπορεῖ σήμερα νὰ εἶναι ἐπίσκοπος, διότι οἱ ἄνθρωποι δὲν µποροῦν νὰ ἀντέξουν τὸν λόγο του. Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται ἐπίσκοπος μὲ μετριότερη πείρα καὶ νὰ ἔχει διοικητικὲς ἱκανότητες, διότι σήμερα οἱ πολιτικοὶ προσπαθοῦν νὰ πλησιάσουν τὴν Ἐκκλησία διὰ τῆς Ἱεραρχίας. Καὶ γι’ αὐτὸ χρειάζεται νὰ ἔχει κανεὶς διοικητικὲς ἱκανότητες καὶ πείρα, γιὰ νὰ κρατᾶ τὴν Ἐκκλησία ἔξω ἀπὸ τὴν πολιτική. Τὸ καλύτερο σήμερα εἶναι νὰ εἶναι κανεὶς ἱερεύς…

Ἐγὼ προτιμῶ νὰ μὲ σκοτώσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, παρὰ νὰ πάω µἀζί τους καὶ νὰ ἀποκτήσω κοσμικὸ φρόνημα.

Μὲ τὸν τρόπο ποὺ προσεύχονται οἱ Δυτικοὶ δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τὶς πολύωρες προσευχὲς τῶν Ὀρθοδόξων Μοναχῶν. Αὐτοὶ μὲ μισῆ ὥρα προσευχὴ κουράζονται, γιατί προσεύχονται μὲ τὸ μυαλό, διανοητικά. Οἱ Ὀρθόδοξοι προσευχόμαστε μὲ τὸν νοῦ (καρδιακά).

Οἱ Ἰουδαῖοι προσεύχονταν μὲ τὴν λογική τους. Τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς δόθηκε στοὺς Ἀποστόλους τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὡς πύρινες γλῶσσες καὶ κατάλαβαν ἕνα ἄλλο εἶδος προσευχῆς, τὴν καρδιακὴ προσευχή. Πρώτη φορὰ προσεύχονταν μὲ τὴν καρδιά τους.

Ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως.

Δρομολογεῖται ἡ «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» μέ τήν μέθοδο τῆς «μπάμπουσκας»!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 12η Νοεμβρίου 2021

ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ Η «ΕΝΩΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ» ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΤΗΣ «ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑΣ»!

Το καρκίνωμα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, αυτής της φοβερής πολυαιρέσεως, της μεγαλύτερης όλων εποχών, προχωρεί δυστυχώς καλπάζοντας και διαβρώνει επικίνδυνα ολόκληρο το Εκκλησιαστικό Σώμα, χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποια ελπίδα αναχαιτίσεώς του.

Ιδιαίτερα μετά την «Σύνοδο» της Κρήτης, στην οποία ως γνωστόν, αντί καταδίκης, εθριάμβευσε η παναίρεση, η μεγάλη πλειοψηφία της Ιεραρχίας, του λοιπού κλήρου, του Μοναχισμού και του θεολογικού κόσμου της χώρας έχει συστρατευθεί στο άρμα του Διαχριστιανικού και Διαθρησκειακού Οικουμενισμού και αγωνίζεται ακάθεκτη, με όλες της τις δυνάμεις, με περισσότερη ορμή τώρα και ζήλο, («ου κατ’ επίγνωσιν» βέβαια), στην προώθηση των στόχων της, στην επανένωση σε πρώτη φάση, του κατακερματισμένου χριστιανικού κόσμου με την Ορθόδοξη Εκκλησία, χωρίς όμως την μετάνοια των αιρετικών ετεροδόξων και παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές. Και σε δεύτερη φάση στο συγκερασμό του Χριστιανισμού με όλες τις άλλες θρησκείες. Φυσικά δεν πρόκειται για επιδίωξη πραγματικής ενώσεως, ενώσεως εν τη αληθεία, σύμφωνα με την πατερική μας Παράδοση, αλλά περί ενώσεως αληθείας και ψεύδους. Περί συγκολλήσεως ετεροκλήτων στοιχείων, η οποία θα προέλθει ύστερα από συμβιβασμούς και «επανερμηνείες» των πλανών των ετεροδόξων, αλλά και με καινοφανείς ερμηνείες βιβλικών χωρίων, που οδηγούν σε αστήρικτα συμπεράσματα, μη μαρτυρούμενα από τους αγίους Πατέρες μας.

Το μεγάλο ζητούμενο, αλλά και δυσεπίλυτο πρόβλημα για τους θιασώτες του Οικουμενισμού είναι να βρεθεί μια φόρμουλα της «ενώσεως των Εκκλησιών», αποδεκτή όχι μόνο από τους ιθύνοντες και σχεδιαστές της, αλλά και από τον πιστό λαό του Θεού. Η «άρση των αναθεμάτων» το 1965, ο επακολουθήσας Θεολογικός Διάλογος μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών, η εν συνεχεία πλήρης αμοιβαία εκκλησιαστική αναγνώριση Ορθοδοξίας και Παπισμού, ως «Αδελφών Εκκλησιών» το 1993 στην Ζ΄ Γενική Συνέλευση στο Balamand και η επισφράγιση των αποφάσεων που ελήφθησαν σ’ αυτήν στη «Σύνοδο» της Κρήτης το 2016, υπήρξαν ορισμένα βήματα καθοριστικής σημασίας προς την κατεύθυνση αυτή.