Ἡ ἱερὰ ἐλευθερία εἶναι δῶρον Θεοῦ

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ ἱερὰ ἐλευθερία εἶναι δῶρον Θεοῦ

«Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος ἡμῶν οἰκία τοῦ σκήνους καταλυθῇ, οἰκοδομὴν ἐκ Θεοῦ ἔχομεν, οἰκίαν ἀχειροποίητον αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Β΄ Κορ. 5, 1). (:Δι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποκάμνομεν. Διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, ποὺ εἶναι κατοικία πρόσκαιρος καὶ διαλύεται εὔκολα σὰν σκηνή, ἤτοι τὸ σῶμα μας, γίνῃ ἐρείπιον ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχομεν ὡς ἄλλην οἰκοδομήν, ποὺ μᾶς ἑτοιμά­ζεται ἀπὸ τὸν Θεόν, τὸ νέον ἀθάνατον σῶμα. Αὐτὸ πλέον θὰ εἶναι σπίτι, τὸ ὁποῖον δὲν ἔκτισαν χεῖρες ἀνθρώπινοι, καὶ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς).

Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅτι ἡ πρώτη μας κατοικία εἶναι τὸ σῶμα μας, ὅπου στεγάζεται προσωρινὰ ἡ ψυχή μας. Ὑπάρχει καὶ ἄλλος ἱερὸς χῶρος, ὅπου κατοικοῦμε καὶ σ’ αὐτὸν προσωρινά, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πατρίδα μας. Ποιὰ θὰ εἶναι ἡ μόνιμη κατοικία μας; “οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν” (Ἑβρ. ιγ΄, 14). Εἶναι ἡ οὐράνια κατοικία.

Τρία εἶναι τὰ ἰδανικὰ τῶν Ἑλλήνων, Πίστη, Πατρίδα καὶ Οἰκογένεια. Αὐτὰ τὰ τρία ἰδανικὰ ὡς Ἕλληνες πάντα τὰ ὑπερασπιζόμαστε. Αὐτὰ τὰ ἰδανικὰ ἀνέδειξαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες τῆς Ἱστορίας τῆς Πατρίδας μας Μάρτυρες, Νεομάρτυρες καὶ Ἐθνομάρτυρες. Ἥρωες τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας.

Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ γιὰ τῆς Πατρίδας τὴν ἐλευθερία. Πότε ἕνας ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος; Πνευματικά, ὅταν ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Σωματικά, ὅταν μένη σὲ ἐλεύθερη πατρίδα. Ὅλα αὐτὰ εἶναι δῶρα τοῦ Θεου. Γι’ αὐτὰ ἀγωνίζονται οἱ ἄνθρωποι καὶ ἔχει χυθῆ πολύ αἷμα. Ἡ ἐλευθερία εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καὶ ὅποιος τὴν στερεῖ, ἐκτελεῖ ἔργο τοῦ διαβόλου.Τί λέγει ὁ ὅρκος τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας; «Ὁρκίζομαι σὲ σένα, ἱερὴ πατρίδα! Ὁρκίζομαι στὰ πολύχρονα βάσανά σου. Ὁρκίζομαι στὰ πικρὰ δάκρυα ποὺ χύνουν αἰῶνες τώρα τὰ παιδιά σου. Ὁρκίζομαι νὰ ἀφιερώσω σ’ ἐσένα τὴ ζωή μου».

Περί Ἐλευθερίας

❈ Ἄν κανείς δέν εἶναι ἐλεύθερος πνευματικά, ψυχικά, δηλαδή ἀπό τά πάθη του, δηλαδή ἀπό τήν ἁμαρτία, δέν μπορεῖ νά ζήσει ἀληθινά ἐλεύθερος, ἔστω καί ἄν ἔχει αὐτή τήν λεγόμενη ἐθνική ἐλευθερία. Γιατί λέγει ὁ Χριστός: «Ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν δοῦλος ἐστί τῆς ἁμαρτίας» (Ἰωά. 8,34)

Ἡ ἀληθινή ἐλευθερία θά ἔρθει καί γιά τήν πατρίδα καί γιά ὅλο τόν κόσμο, ἐάν ἐλευθερωθεῖ ὁ καθένας μας ἀπό τά πάθη καί ἐκεῖνος πού θά μᾶς ἐλευθερώσει εἶναι ἡ ἀλήθεια. Αὐτό λέει ὁ Χριστός: «Γνώσεσθε τήν ἀλήθεια καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάν. 8,32).

Τώρα τί εἶναι αὐτή ἡ ἀλήθεια; Αὐτή ἡ ἀλήθεια δέν εἶναι μιά ἰδέα, οὔτε ἕνα φιλοσοφικό σύστημα, οὔτε ἕνα σύστημα ἰδεῶν, ἀλλά ἡ ἀλήθεια εἶναι ὑπόσταση, εἶναι πρόσωπο. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε: «ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» (Ἰωάν. 14,6). Ὁπότε, ὅταν λέει ὁ Κύριος «γνωρίστε τήν ἀλήθεια», εἶναι σάν νά λέει

«γνωρίστε Ἐμένα» καί ὅταν λέει γνωρίστε, δέν ἐννοεῖ ἁπλῶς νά Τόν δοῦμε, ἔτσι ἁπλῶς νά μάθουμε κάποια πράγματα ἀπ’ αὐτά πού εἶπε, ἀλλά ἐννοεῖ νά ζήσουμε τήν ζωή Του.

Ἡ ἐλευθερία τῆς δουλείας καὶ ἡ βασιλεία τῆς Δεββώρας

Ἡ ἐλευθερία τῆς δουλείας καὶ ἡ βασιλεία τῆς Δεββώρας

Γράφει ὁ Δρ Χαράλαμπος Μ. Μπούσιας, Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ὅταν ἡ ζωή μας δὲν εἶναι χριστοκεντρική, ὅταν παραθεωροῦμε τὸν Χριστό μας ἢ καὶ τὸν ἀρνούμαστε παντελῶς, ζοῦμε στὸ σκοτάδι καὶ ἔχουμε μόνιμη ταραχή, τὴν ὁποία προσπαθοῦμε νὰ ἀποβάλλουμε μὲ τὴν συνέργεια τοῦ πονηροῦ, «τοῦ κοσμοκράτορος τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, τοῦ ἀπατεῶνος» (Ἐφεσ. στ΄ 12). Ὅταν λείπει ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν ζωή μας, τὰ πάντα ἐπιτρέπονται. Ὅταν ὁδηγοῦμε τὸ καράβι τῆς ζωῆς μας στὸ πολυκύμαντο τοῦ βίου πέλαγος χωρὶς κυβερνήτη μας τὸν Χριστό, σίγουρα θὰ τὸ ρίξουμε σὲ ὑφάλους ἢ θὰ τὸ τσακίσουμε στὰ βράχια. Ὅταν λείπει ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν ζωή μας νοιώθουμε ἕνα κενὸ δυσαναπλήρωτο, μιὰ θλίψη ἀνεξήγητη καὶ τοῦτο γιατί, «σ’ ὅποιον ἔχει λύπη ὁ Χριστὸς τοῦ λείπει».

Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κεντρομόλος δύναμη ποὺ μᾶς συγκρατεῖ στὴν τροχιὰ τοῦ εὐαγγελικοῦ νόμου, αὐτοῦ ποὺ σήμερα μερικοὶ ὀνομάζουν «νόμο δουλείας» καὶ τὸν ἐξορκίζουν ζώντας τὴν ἐφάμαρτη ἐλευθερία, τῆς ὁποίας καὶ ὑψώνουν τὸ λάβαρο. Ἐνῶ γνωρίζουν ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Ἀγάπης μᾶς προστατεύει ἀπὸ τὴν φυγόκεντρη δύναμη τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἐνοικεῖ μέσα μας, ἀφοῦ «ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος» (Γέν. 8, 21), δὲν θέλουν τὴν προστασία του νομίζοντας ὅτι αὐτὸ περιορίζει τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία τους. Δὲν σκέφτονται ὅτι ἡ «ἀπόλυτη ἐλευθερία» ἐκτροχιάζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ «στὰ Τέμπη» τῆς καταστροφῆς.

Ὁ Χριστός μας εἶναι ἡ ἀπόλυτη ἐλευθερία καὶ μᾶς θέλει ὅλους ἐλεύθερους κοντά Του. Ἔτσι, ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος εἶναι πλούσιος σὲ θεϊκὲς δωρεές, ἐνῶ ἀντίθετα πτωχὸς εἶναι ὅποιος παραβιάζει τὶς θεῖες ἐντολές, ποὺ ὁδηγοῦν μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν δουλεία· στὴν δουλεία τῶν παθῶν, τῆς φιλαρχίας, τῆς φιλοδοξίας, τοῦ πλούτου, τῶν πρόσκαιρων ἀπολαύσεων.

Δημήτρης Δασκαλάκης: Ψηφιακή ταυτότητα βιομετρικῶν δεδομένων: Ἡ ἀρχή τοῦ τέλους τῆς Ἀνθρώπινης Ἐλευθερίας

Ο επαπειλούμενος οικονομικός και κοινωνικός αποκλεισμός ως κομβικό «Σημείο των Καιρών» στην Εσχατολογική πορεία του Ανθρώπου

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

____________________________

«Μηδέν φοβού α μέλλεις παθείν.

Ιδού δη μέλλει βαλείν ο διάβολος εξ υμών εις φυλακήν

ίνα πειρασθήτε, και έξετε θλίψιν ημέρας δέκα.

Γίνου πιστός άχρι θανάτου,

και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής».

(Αποκάλυψη, Κεφ. Β΄, στίχος 10)

______________________________________________

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Ι. Εισαγωγικές Παρατηρήσεις

ΙΙ. Σύντομη ιστορική αναδρομή της ηλεκτρονικής ταυτότητας

ΙΙΙ. Σημερινά δεδομένα

ΙV. Σοβαρά ζητήματα ασφαλείας των νέων ταυτοτήτων-Δυνατότητα Ελέγχου, Επιτήρησης και Γεωεντοπισμού

V. Ανάλυση των τεχνικών χαρακτηριστικών των νέων ταυτοτήτων

Α. Η σημασία του προσωπικού και μοναδικού δωδεκαψήφιου αριθμού (Card Access Number) - Οικονομικός και κοινωνικός αποκλεισμός για τους φυλάσσοντες «Πνευματικές» Θερμοπύλες»

Β. Λήψη Βιομετρικών Αναγνωριστικών Στοιχείων στα Αστυνομικά Τμήματα

Γ. Ενσωμάτωση μικροτσίπ τεχνολογίας RFID επί της νέας ταυτότητας-Προ-χάραξη του Χαράγματος

VI. Ψηφιακή Ταυτότητα + Ψηφιακό νόμισμα = Εκκίνηση της Δυστοπίας

VII. Η Στάση της Εκκλησίας

VIII. Συμπεράσματα

IX. Επίλογος

_________________________________________

I. Εισαγωγικές Παρατηρήσεις

Έχοντας στην σκέψη μας την προτροπή του βραβευμένου με νόμπελ λογοτεχνίας Γιώργου Σεφέρη που έχει αποθησαυριστεί στον στίχο «κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας κάνει αύριο πανιά» (από το ποίημά του «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά»), καλούμαστε από τον ποιητή σε περιόδους μεγάλης κοινωνικής σύγχυσης και παρακμής να διατυπώνουμε με ευθύνη και καθαρότητα, λόγο όχι απαραίτητα συνοπτικό, αλλά οπωσδήποτε σαφή, τεκμηριωμένο και προπάντων έντιμο.

Η έκδοση και η κυκλοφορία των νέων ψηφιακών βιομετρικών ταυτοτήτων αναμένεται να διχάσει εκ νέου την ελληνική κοινωνία (όπως το ίδιο συνέβη κατά την πρόσφατη διαχείριση της «πανδημίας» του κορωνοϊού, όταν το κράτος επέβαλε μονομερώς υποχρεωτικά υγειονομικά μέτρα που συνάντησαν την σφοδρή αντίθεση μερίδας των Ελλήνων πολιτών) και να τροφοδοτήσει ένα νέο κύκλο έντονων πολιτικών και κοινωνικών αντιπαραθέσεων.

«Ἡ ἀληθινή ἐλευθερία», Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 17ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Ἡ ἀληθινή ἐλευθερία», Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 17ο Μέρος

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη στίς 17-05-2015

Σήμερα μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, θά ποῦμε τό κεφάλαιο ἀπό τόν Ἅγιο Σιλουανό πού ἔχει τίτλο «Σκέψεις γιά τήν ἐλευθερία.

Διηγηθήκαμε πιό πάνω τήν συνομιλία τοῦ Γέροντα μέ κάποιο νεαρό φοιτητή, πού κάνει φανερές σ’ ἕνα σημεῖο καί τίς ἀπόψεις του γιά τήν ἐλευθερίa»[1]. Καί μέ λίγα λόγια πρέπει νά ποῦμε ὅτι ὁ Γέροντας πίστευε, ὅτι ἡ ἐλευθερία ὑπάρχει ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅπου ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, στόν ἄνθρωπο πού ἐνεργεῖ, αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀληθινά ἐλεύθερος. Ἀλλά γιά νά ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα στόν ἄνθρωπο προϋποτίθεται, εἶναι ἀναγκαία προϋπόθεση, ἡ κάθαρση καί ὁ φωτισμός.

Ἐδῶ «συμπληρωματικά», λέει ὁ π. Σωφρόνιος, «θέλουμε νά ἀναφέρουμε καί μερικές ἄλλες σκέψεις πού ἀκούσαμε ἀπό τόν ἴδιο καί ἄλλες πού βρήκαμε στά γραπτά του, σέ μία ὅμως γλώσσα, πού γιά τούς περισσοτέρους εἶναι ἀκατανόητη»[2]. Γιατί ἡ γλώσσα τοῦ Γέροντα, τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ, εἶναι γλώσσα ἐμπειρική. Εἶναι κείμενα ἤ λόγοι πού πηγάζουν ἀπό τήν ἐμπειρία καί κανείς δέν καταλαβαίνει -ἄν δέν ἔχει κι αὐτός λίγο γευτεῖ- αὐτά πού ἔχει ζήσει ὁ Ἅγιος.

«Ἡ ζωή τοῦ Γέροντα πέρασε κυρίως μέσα στήν προσευχή· καί ὁ νοῦς πού προσεύχεται δέν σκέφτεται, ἀλλά ζεῖ. Ἡ ἐνέργεια τοῦ προσευχομένου νοῦ δέν εἶναι χειρισμός ἀφηρημένων ἐννοιῶν, ἀλλά συμμετοχή στήν ὕπαρξη»[3], στήν ὄντως Ὕπαρξη, στόν ὄντως Ὄντα, πού εἶναι ὁ Θεός. Καί μετέχοντας στόν Θεό ὑπάρχει καί ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Γέροντας δέν σκεφτόταν, δέν στοχαζόταν φιλοσοφικά. Οἱ φιλόσοφοι σκέφτονται, καί μέ βάση τή λογική διατυπώνουν διάφορες θεωρίες καί καταλήγουν σέ κάποια συμπεράσματα. Ὁ Γέροντας ζοῦσε τό Ἅγιο Πνεῦμα, ζοῦσε τόν Θεό καί μέ τήν λογική του, μέ τήν σκέψη του, φανέρωνε αὐτά πού ζοῦσε. Καί αὐτή εἶναι ἡ σωστή, θά λέγαμε, θέση καί λειτουργία τοῦ ἐγκεφάλου, τῆς διανοίας, τῆς σκέψης, νά ὑπηρετεῖ τόν νοῦ, νά ὑπηρετεῖ τήν καρδιά, νά ὑπηρετεῖ δηλαδή τήν ἀνώτερη δύναμη πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος καί λέγεται νοῦς, μέ τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά βλέπει τόν Θεό, νά ζεῖ τόν Θεό, νά ἑνώνεται μέ τόν Θεό. Καί τίς ἐμπειρίες πού ἔχει ὁ νοῦς, μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά τίς περιγράφει μέ τόν λόγο, μέ τήν σκέψη, μέ τόν ἔναρθρο λόγο καί μέ τόν γραπτό λόγο, τά ὁποῖα βεβαίως τά κάνει διά τῆς διανοίας, διά τοῦ ἐγκεφάλου.

Ζοῦσα σέ μία μικρή κοινωνία "λέει"...Πατήρ Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος.

Ζούσα σε μια μικρή κοινωνία "λέει"...

'Ολοι εκεί ήταν σεβάσμιοι ...

Προσευχόμενοι αδιαλείπτως...

Σεμνοί...

Αγαπητικοί...

Ελεύθεροι από τα πάθη τους , δια της ένωσης  του "είναι τους" με Εκείνον που είναι ο Μόνος που μπορεί να δώσει την ελευθερία στον άνθρωπο .

Η φαινομενική σιωπή τους απλά αποκάλυπτε το μεγαλείο της εσωτερικής εργασίας τους ...

Ιλαροί δότες ...

Άνθρωποι με πρόσωπο...

Ἡ «θρησκευτικὴ ἐλευθερία» τῶν αἱρέσεων καί ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικὴ ἐλευθερία. Πρωτοπρ. Ιωάννης Φωτόπουλος

Ἂς εἶναι αἰωνία καὶ μακαρία ἡ μνήμη τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου,

ὁ ὁποῖος ἀγωνίστηκε ἐνάντια στὴ δράση τῶν ὁμάδων αὐτῶν...

Ἡ «θρησκευτικὴ ἐλευθερία» τῶν αἱρέσεων.

Ιστορική αναδρομή.

Ἡ «θρησκευτικὴ ἐλευθερία» τῶν αἱρέσεων τῶν σεκτῶν δὲν κομίζει τὴν οἰκουμενικότητα, ἀλλὰ τὴν ἀποσύνθεση τῶν κοινωνιῶν. Ἐκτός της βιαίας ἐκριζώσεως τῆς εἰδωλολατρίας δὲν εἶναι σαφὲς, ἂν ὁ συγγραφεὺς μιλώντας γιὰ τὴ στέρηση τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας μέσα στὰ ὅρια τῆς ὀρθοδόξου αὐτοκρατορίας τῶν Ρωμαίων ἐννοεῖ καὶ τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία τῶν αἱρετικῶν.

Ὅλες τὶς αἱρέσεις, τῶν Μανιχαίων καὶ Ἀρειανῶν, Νεστοριανῶν καὶ Μονοφυσιτῶν, Εἰκονομάχων Παπικῶν καὶ Βαρλαμιτῶν ὡς ἀποκομμένες ἀπὸ τὴν καθολική, τὴν Ὀρθόδοξη, Ἐκκλησία οἱ Ὀρθόδοξοι αὐτοκράτορες τὶς ἀντιμετώπισαν ἐχθρικά. Γιατί αὐτές, ἔχοντας τὸ σπέρμα τῆς ὑπερηφανίας καὶ τῆς πλάνης, στερημένες τῆς Χάριτος λειτουργοῦσαν διασπαστικὰ καὶ καταλυτικὰ γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς αὐτοκρατορίας.

Οἱ ὀρθόδοξοι βασιλεῖς ἀπὸ τὴ μία βίωναν τὴν Ὀρθόδοξη καθολικότητα, τὴν ὀντολογικὴ ἑνότητα ποὺ προσέφερε ἡ Ὀρθοδοξία κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔβλεπαν μὲ τί καταστροφικὸ καὶ ὕπουλο τρόπο δροῦσαν οἱ αἱρέσεις. Γιὰ παράδειγμα τμήματα τῆς αὐτοκρατορίας ποὺ κυριαρχοῦσε ὁ Μονοφυσιτισμὸς εὔκολα ὑπέκυψαν στὸ Ἰσλὰμ ἐκδικούμενα τὴν καταδίκη της πλάνης τους ἀπὸ τὴν Δ' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἐνῶ τὸν 14ο αἰώνα ὁ Βαρλαὰμ καὶ τὸν 15ο αἰώνα ὁ Βησσαρίων Νικαίας γίνονται ἀπὸ «ὀρθόδοξοι», παπικοὶ καρδινάλιοι.

Μιά κατάσταση ρεμπελιό

Μιά κατάσταση ρεμπελιό

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Κατά γενική ὁμολογία, στίς ἡμέρες μας, τό οἰκοδόμημα τῆς τρισχιλιετοῦς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς ἔχει καταρρεύσει σχεδόν ὁλοσχερῶς. Ἀπανωτές ‘’σεισμικές δονήσεις’’, μέ ἔμφαση τά τελευταῖα χρόνια, κατάφεραν νά μήν ἀφήσουν τίποτε ὄρθιο. Παιδεία, πολιτική, ἦθος, ἠθική, καλλιτεχνική δημιουργία, ἐκκλησιαστική διοίκηση, βιώνουν μιά παρακμή ἄνευ προηγουμένου.

Τά πάντα ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ. Οἱ πάντες ἔχουν ναρκωθεῖ. Καί οἱ ἀρμόδιοι γιά τήν λήψη ‘’μέτρων ἀντισεισμικῶν’’ ὄχι μονάχα ἀδρανοῦν προδοτικῶς, ἀλλά ἀπό πάνω,‘’τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιπραμμένων’, κατά τήν κρίση τῶν προγόνων μας, ‘’ἄδουν’’ χύδην καί ὑβριστικῶς.

Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά στήν μακραίωνη ἱστορική μας διαδρομή, πού ὡς λαός ἔχουμε ξεπέσει καί ἔχουμε περιέλθει σέ κατάσταση κρίσεως καθολικῆς. Ἡ διαφορά, ὅμως, εἶναι, ὅτι στήν παροῦσα κρίση παραχώθηκε στανικῶς κάθε ἴχνος συνειδητοποίησης τῶν συνεπειῶν της καί τεχνηέντως καταργήθηκε κάθε περιθώριο ἀποφασιστικῆς ἀντιμετώπισής της.

Ἄρχοντες καί λαός ἔχουμε κυριολεκτικά παραλύσει. Ἔχουμε φτάσει στά ἔσχατα τῆς πνευματικῆς καί ψυχικῆς μας καταβαράθρωσης. Ἀπόδειξη, τό πῶς συνεχίζουμε καί στεκόμαστε ἀπέναντι στούς δυνάστες τῆς Ψυχῆς μας καί τῆς Πατρίδος μας. Τοὐτέστιν, ἀπέναντι στίς μεθοδίες τοῦ μισόκαλου καίστίς δηλωμένες ὀρέξεις τῶν ἐπιβούλων τοῦ Γένους μας:

Ἐνῷ ζοῦμε ὑπό καθεστός ἀδιαμφισβήτητης σκλαβιᾶς στά πάθη μας καί στούς ‘’ἑταίρους’’,ἐντούτοις ἐπιμένουμε ἐμπράκτως νά ὑποστηρίζουμε, ὅτι αὐτό πού βιώνουμε εἶναι ἡ πᾶσα ἐλευθερία! Τέτοια ἑκουσία σκλαβιά δέν ματάγινε στήν Πατρίδα μας.

Πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια, ὁ φιλόσοφος καί λόγιος πολιτικός Παναγιώτης Κανελλόπουλος ἔγραφε σχετικῶς: ‘’Ἡ τάσις πρός τήν ὑποδούλωση εἶναι ἀπό τά σημαντικώτερα συμπτώματα τοῦ αἰῶνα μας. Πλῆθος ἄνθρωποι ἐλεύθεροι, μορφωμένοι (τοὐλάχιστον συμβατικά καί τυπικά), ἄνθρωποι ‘’προοδευμένοι’’ ἤ ‘’προοδευτικοί’’ ζητοῦν, τείνουν νά ὑποδουλωθοῦν. Καί θέλουν νά ‘’διακριθοῦν’’, νά ξεχωρίσουν ‘’δυναμικά’’ στήν πορεία πρός τήν ὁλοκληρωτική ὑποδούλωση’’.

Τόν παραπάνω στοχασμό τοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου ἔρχεται στήν ἴδια περίπου χρονική στιγμή νά συμπληρώσει καί ὁ καθηγητής Ἀλέξανδρος Τσιριντάνης, γράφοντας: ‘’Ὑποψήφιοι τύραννοι ὑπῆρχαν πάντοτε. Τό ἐρώτημα εἶναι, γιατί στήν ἐποχή μας ἐπρόβαλαν τόσοι ὑποψήφιοι δοῦλοι, μέσα στήν ἄνθιση τῶν ἰδανικῶν τῆς ἐλευθερίας. Τί συνέβη, ὥστε οἱ τύραννοι αὐτοί νά βροῦν ἕτοιμο τό ἔδαφος γιάτήν τυραννία;’’

Ἐλεύθερη κοινωνία - π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος

 

Ζούσα σε μια μικρή κοινωνία "λέει"...

'Ολοι εκεί ήταν σεβάσμιοι ...

Προσευχόμενοι αδιαλείπτως...

Σεμνοί...

Αγαπητικοί...

Ελεύθεροι από τα πάθη τους , δια της ένωσης του "είναι τους" με Εκείνον που είναι ο Μόνος που μπορεί να δώσει την ελευθερία στον άνθρωπο .

Η φαινομενική σιωπή τους απλά αποκάλυπτε το μεγαλείο της εσωτερικής εργασίας τους ...

Ιλαροί δότες ...

Άνθρωποι με πρόσωπο...

Ὁ χαρακτήρας τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου κατά τον Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμά

 Τοῦ καθηγητοῦ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ι. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ 

Η ἐλευθερία εἶναι ἕνα ἀπό τά σπουδαιότερα θέματα πού ἀφοροῦν τήν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου. Κάθε ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου, πού τόν χαρακτηρίζει ὡς πρόσωπο, συνδέεται ἄρρηκτα μέ τήν ἐλευθερία του. Ἔτσι μπορεῖ νά γίνεται λόγος γιά μία μεγάλη ποικιλία, μέ τήν ὁποία φανερώνεται αὐτή ἡ ἐλευθερία, ὅπως εἶναι λόγου χάρη ἡ ἐλευθερία τῆς σκέψεως, ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἡ ἐλευθερία τῆς συνειδήσεως, ἡ ἠθική ἐλευθερία, ἡ θρησκευτική ἐλευθερία, κλπ. 

Ἐμεῖς δέν θά ἀσχοληθοῦμε μέ τίς παραπάνω πλευρές τῆς ἐλευθερίας, ἀλλά θά ἐπιχειρήσουμε νά παρουσιάσουμε μέ κάθε δυνατή συντομία, πῶς ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς βλέπει τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καθεαυτήν. Στή συνέχεια, ἀφοῦ ἀναφερθοῦμε στήν ὀντολογική ὑποδούλωση καί ἀπελευθέρωση τοῦ ἄνθρωπου, θά παρουσιάσουμε πώς ὁ ἄνθρωπος ἀναπτύσσει καί φανερώνει τήν ἐλευθερία του ὡς μέτοχός της πνευματικῆς ἐμπειρίας τῆς Ἐκκλησίας καί ποιός εἶναι ὁ ἰδιάζων χαρακτήρας αὐτῆς τῆς...

ἐλευθερίας. 

Εὐθύς ἐξαρχῆς πρέπει νά ποῦμε ὅτι ἀπόλυτα ἐλεύθερος καί κυριολεκτικά αὐτεξούσιος εἶναι μόνο ὁ Θεός, ἀφοῦ ὡς ὁ ὄντως Ὧν δέν ὑπόκειται σέ καμιά φυσική ἤ μεταφυσική ἀναγκαιότητα1. Ἑπομένως εἶναι αὐτονόητο ὅτι λόγος γιά ἀπόλυτη καί αὐθεντική ἐλευθερία μπορεῖ νά γίνεται μόνο ἐκεῖ, ὅπου βρίσκεται καί ἡ πηγή τῆς ἐλευθερίας, ὁ ἴδιος δηλαδή ὁ Θεός. Ἄμεση φανέρωση τῆς αὐθεντικῆς αὐτῆς ἐλευθερίας στήν κτίση καί τήν ἱστορία γίνεται μόνο μέ τίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. 

Ἄν ὅμως ἡ ἀπόλυτη καί αὐθεντική ἐλευθερία βρίσκεται μόνο στόν ἴδιο τόν Θεό καί στίς ἄκτιστες ἐνέργειές του, τί εἴδους ἐλευθερία ἔχει ὁ ἄνθρωπος ὡς κτίσμα καί ποῦ θεμελιώνεται αὐτή ἡ ἐλευθερία του; 

Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἄνθρωπου, σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτή ἐκπροσωπεῖται ἀπό τον άγιο Γρηγόριο τόν Παλαμά, συνδέεται στενότατα μέ τόν τρόπο ὑπάρξεώς του. Ὁ ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου ἡ ὀντολογική ἀφετηρία βρίσκεται στό μή ὄν, ἦρθε στό εἶναι, ὡς γνωστόν, μέ τήν ἄκτιστη δημιουργική ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Γι' αὐτό καί εἶναι ἐξαρτημένος ἀπό τήν αἰτία τῆς προελεύσεώς του, εἶναι δηλαδή ἐξαρτημένος ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό. Πέρα ὅμως ἀπό τήν ἐξάρτηση αὐτή τοῦ εἶναι τοῦ ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε κατ' εἰκόνα τοῦ δημιουργοῦ του2 ως λογικό καί αὐτεξούσιο ὀν3. Ἡ λογικότητα τῶν ὄντων κατά τόν Παλαμά συνδέεται ὀντολογικῶς μέ τήν αὐτεξουσιότητα τους4. Κατά συνέπεια ἡ αὐτεξουσιότητα καί ἐλευθερία τοῦ ἄνθρωπου ἀποτελοῦν ὀντολογικό γνώρισμα τοῦ κατ' εἰκόνα. 

Δημιουργώντας ὁ Θεός κατ' εἰκόνα τοῦ τόν ἄνθρωπο θεμελίωσε τό αὐτεξούσιό του ἀνθρώπου πάνω σέ μία πραγματικότητα, ἡ ὁποία παρέχει στήν ἐλευθερία προϋποθέσεις ἀποφασιστικῆς σημασίας γιά τήν παραπέρα τελειωτική πορεία τοῦ ἀνθρώπου. 

Πνευματική - ἐθνική ἐλευθερία, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Πνευματική - ἐθνική ἐλευθερία, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 4-11-2018, (ὁμιλία στόν Ἱ.Ν. Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου Γιαννιτσῶν Πέλλας), http://hristospanagia3.blogspot.com, http://www.hristospanagia.gr/ καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com, Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.com/2...