Κάποτε ἔγραψα κάτι σὰν προσευχή, ἕνα εἶδος δοξολογίας στὸν Κύριο.

Κάποτε έγραψα κάτι σαν προσευχή, ένα είδος δοξολογίας στον Κύριο.

Μερικές φορές η μούσα έρχεται σε μένα, και μόνο μία φορά έγραψα κάτι με θρησκευτικό θέμα. Έγραψα αυτό το κομμάτι, το διάβασα και αποφάσισα ότι βγήκε καλό. Μου άρεσε. Τότε σκέφτηκα: για να αποφύγω τυχόν λάθη, τι θα γινόταν αν παραβίαζα κάποιους κανόνες ή έκανα κάποιο δογματικό λάθος, θα πάω στον πατέρα Γαβριήλ, θα του ζητήσω να το διαβάσει και θα μου πει τη γνώμη του. Νόμιζα ότι ήμουν έτοιμος για όλα: θα πει αυτό, θα πει αυτό, θα πει εκείνο, θα κάνει αυτό, ακόμα κι αν με χτυπήσει στο κεφάλι με μια τσαγιέρα - είμαι έτοιμος για όλα.

Ήρθα και είπα: «Έχω γράψει κάτι εδώ, πατέρα Γαβριήλ, σε παρακαλώ διάβασέ το για να μην υπάρχουν λάθη». Είπε:

Ἀγαπῶ περισσότερο

Αγαπώ περισσότερο.

Κι όμως, πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη που είχε ο Πατέρας Γαβριήλ - ίδια με τον Χριστό. Δεν αναζητούσε τα δικά του. Χαιρόταν για σένα, σε εμπιστευόταν και ήταν πεπεισμένος για σένα. Ήταν σίγουρος ότι δεν θα τον εγκατέλειπες, και επιπλέον, δεν είχε κανέναν άλλον εκτός από εσένα. Ήσουν η τελευταία του ελπίδα. Ζούσε για τον Θεό και για τους ανθρώπους, δίνοντας τον εαυτό του ολοκληρωτικά. Εμπιστευόταν μέχρι τέλους ότι δεν θα τον εγκατέλειπες, και τον Θεό μέσα του. Έβλεπε τον Θεό σε κάθε άνθρωπο. Όλοι ήταν αγαπητοί σε αυτόν. Ήταν φίλος μόνο με τον Θεό. Και αγαπούσε τους ανθρώπους, όπως έλεγε: «Μέσα από τα μάτια και τα αυτιά σου, ο Θεός με κοιτάζει και με ακούει». Όταν κάποιος έφευγε, άρχιζε να λαχταρά, επειδή έβλεπε τον Θεό μέσα του. Ο γέροντας φοβόταν να χάσει τον Θεό - φοβόταν να χάσει την εγγύτητά του και την αγάπη του γι' Αυτόν. Τέτοια ήταν η αγάπη του για τον Θεό μέσα από ένα άτομο. Ήταν ένας εντελώς νεκρός άνθρωπος, που δεν ανήκε πια σε αυτόν τον κόσμο. Πέθαινε κάθε μέρα. Μόνο ο ερχομός σου του έδινε τη δύναμη να ζήσει. Και όταν τον άφησαν, πέθανε ξανά. Μόνο ο Χριστός ζούσε στον Πατέρα Γαβριήλ. Πόσες φορές μας είπε: «Όταν έρθεις, θα ζωντανέψω. Όταν με αφήσεις, θα πεθαίνω».

Πόσες φορές είπε κλαίγοντας:

Ἀπό τά ἀπομνημονεύματα μητέρας Παρασκευῆς γιά τόν Μοναχο Γαβριήλ.

Μια μέρα ήρθε μια κοπέλα στον Γέροντα Γαβριήλ και είπε ότι είχαν συνεχείς καβγάδες και σκάνδαλα στο σπίτι τους και ο αδελφός του είχε φύγει από το σπίτι.

«Ο γέροντας πήγε αμέσως στο σπίτι μας. Μπήκαν μέσα και είδαν ότι ο αδερφός ήταν ήδη στο σπίτι.

«Κάποια δύναμη με έκανε να επιστρέψω», είπε ο αδελφός.

Ο π. Γαβριήλ ανέβηκε στις εικόνες και άρχισε να προσεύχεται. Είδα πώς η εικόνα της Μητέρας του Θεού φωτίστηκε με ένα λαμπερό φως, φωτίζοντας το πρόσωπο του γέροντα.

Ἀπό τά ἀπομνημονεύματα τῆς Μητέρας Ἀνώτερης Μαρίας (Mikeladze)

Λόγω της αμαρτωλότητάς μου, η στάση μου απέναντι στον πατέρα Γαβριήλ ήταν διφορούμενη: άλλοτε αδιαφορούσα, άλλοτε καταδίκαζα, ακούγοντας τις απόψεις των άλλων. Και παρόλο που δεν του έδειξα τον δέοντα σεβασμό, ένιωθα πάντα τη μεγάλη του αγάπη για μένα. Ως εκ τούτου, ήταν εύκολο να τον πλησιάσεις, να ζητήσεις συγχώρεση - πάντα συγχωρούσε τους πάντες, ακόμα κι αν δεν το ζητούσαν. Σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές, μόνο ένας πατέρας Γαβριήλ μπορούσε να καταλάβει και να παρηγορήσει: γεμάτος θυσιαστική αγάπη, δεν έμεινε ποτέ αδιάφορος. Το πιο σημαντικό πράγμα που έκανε ο γέροντας για μένα ήταν ότι κατέστρεψε ορισμένες ιδέες μου για βιβλία και «πλαίσια» για τη μοναστική ζωή. Και οι ιδέες μου για τον μοναχισμό βασίστηκαν σε στεγνές θεωρίες και μου δημιούργησαν μια κάποια πνευματική άνεση, που με κολάκευε πολύ. Και ο γέρος τα κατέστρεψε όλα σταδιακά. Μερικές φορές η αγανάκτησή μου δεν είχε όρια, ένιωσα μεγάλη οργή όταν ο πατέρας Γαβριήλ παρενέβη στα σχέδιά μου. Για παράδειγμα, τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να συνταξιοδοτηθώ, μπορούσε να ξεσπάσει και να απαιτήσει δυνατά: «Έλα μωρέ, ήρθε η διανόηση στο μοναστήρι, φτιάξε σούπα!».

Κάποτε, κατά τη διάρκεια μιας προσευχής, άρπαξε ένα βιβλίο προσευχής από τα χέρια μου. Τότε αντιστάθηκα και μάλιστα τον καταδίκασα για μια τέτοια πράξη. Μόνο αργότερα μάντεψα γιατί θρήνησε: «Γιατί να ενοχλείς τον Κύριο!» Άλλωστε εκείνη την ώρα η προσευχή και οι πράξεις μου ήταν στεγνές και τυπικές. Τους έλειπε η ειλικρίνεια που οδηγεί στη σωτηρία. Και ο π. Γαβριήλ αγωνίστηκε για τη σωτηρία κάθε ψυχής.

Ἀπό τά ἀπομνημονεύματα μητέρας Παρασκευῆς γιά τόν Μοναχο Γαβριήλ.

Μια μέρα ήρθε μια κοπέλα στον Γέροντα Γαβριήλ και είπε ότι είχαν συνεχείς καβγάδες και σκάνδαλα στο σπίτι τους και ο αδελφός της είχε φύγει από το σπίτι.

«Ο γέροντας πήγε αμέσως στο σπίτι μας. Μπήκαν μέσα και είδαν ότι ο αδερφός ήταν ήδη στο σπίτι.

«Κάποια δύναμη με έκανε να επιστρέψω», είπε ο αδελφός.

Ο π. Γαβριήλ ανέβηκε στις εικόνες και άρχισε να προσεύχεται.

Ἀπό τά ἀπομνημονεύματα τῆς Τατιάνα Τσομάι.

Δεν έχω δει ποτέ τον π. Γαβριήλ να τρώει, παρά μόνο που με το μικρό του δαχτυλάκι έπαιρνε λίγη ζάχαρη ή μέλι και το έτρωγε.

Όταν φτάσαμε κοντά του, φώναξε τη μοναχή Παρασκευή, στο κελί του: «Παρασκευή, στρώστε το τραπέζι!» Και η μοναχή Παρασκευή έκανε το τραπέζι με τηγανητές πατάτες, ζυμαρικά, σούπα, φρούτα. Μερικές φορές ο Γέροντας Γαβριήλ έβαζε φαγητό στο πιάτο του, αλλά δεν έτρωγε ποτέ. Θυμάμαι μια φορά που είπε: «Για έναν καλό μοναχό, μια προσφορα την ημέρα πρέπει να είναι αρκετή». "Πως;! – Ρώτησα τον εαυτό μου… – Τι λέει;!” Κάποτε μου είπε: «Τώρα τόσοι άνθρωποι λιμοκτονούν, τόσοι κρατούμενοι δεν έχουν ούτε ένα κομμάτι ψωμί στις φυλακές. Πώς μπορώ να φάω κάτι;"

Θυμάμαι μια φορά κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής επισκεφθήκαμε τον Γέροντα Γαβριήλ στο μοναστήρι. Ζήτησε ζυμαρικά. Και εμείς, οι νεόκοποι πιστοί, αρχίσαμε να διαβάζουμε την ετικέτα στο κουτί. «Μάλλον, στη σύνθεση του αυγού, και θα σπάσουμε τη νηστεία», σκεφτήκαμε. Ο παπάς μας κοίταξε, περίμενε μέχρι να διαβάσουμε τη σύνθεση γραμμένη με τα πιο μικρά γράμματα και μετά είπε αυστηρά:

Θ. Κολοκοτρώνης: «Ἡ ἐπανάστασις ἡ ἐδική μας δὲν ὁμοιάζει μὲ καμμιὰν ἀπ' ὅσες γίνονται εἰς τὴν Εὐρώπην»!

Ἀπομνημονεύματα Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ἂπαντα Τσερτσέτη, τόμ. Γ΄, 149-150

Ἡ ἐπανάστασις ἡ ἐδική μας δὲν ὁμοιάζει μὲ καμμιὰν ἀπ' ὅσες γίνονται τὴν σήμερον εἰς τὴν Εὐρώπην. Τῆς Εὐρώπης αἱ ἐπαναστάσεις ἐναντίον τῶν διοικήσεών των εἶναι ἐμφύλιος πόλεμος. Ὁ ἐδικός μας πόλεμος ἦτο ὁ πλέον δίκαιος, ἦτον ἔθνος μὲ ἄλλο ἔθνος, ἦτο μὲ ἕνα λαόν, ὅπου ποτὲ δὲν ἠθέλησε νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς τοιοῦτος, οὔτε νὰ ὁρκισθεῖ, παρὰ μόνο ὅ,τι ἔκαμνε ἡ βία. Οὔτε ὁ Σουλτάνος ἠθέλησε ποτὲ νὰ θεωρήσει τὸν ἑλληνικὸν λαὸν ὡς λαόν, ἀλλ' ὡς σκλάβους. Μία φοράν, ὅταν ἐπήραμε τὸ Ναύπλιο, ἦλθεν ὁ Ἂμιλτον νὰ μὲ ἰδεῖ. Μοῦ εἶπε ὅτι: «Πρέπει οἱ Ἕλληνες νὰ ζητήσουν συμβιβασμό, καὶ ἡ Ἀγγλία νὰ μεσιτεύσει». Ἐγὼ τοῦ ἀποκρίθηκα, ὅτι: «Αὐτὸ δὲν γίνεται ποτέ, ἐλευθερία ἢ θάνατος. Ἐμεῖς, καπιτᾶν Ἂμιλτον, ποτὲ συμβιβασμὸ δὲν ἐκάμαμε μὲ τοὺς Τούρκους. Ἄλλους ἔκοψε, ἄλλους σκλάβωσε...

μὲ τὸ σπαθὶ καὶ ἄλλοι, καθὼς ἠμεῖς, ἐζούσαμε ἐλεύθεροι ἀπὸ γενεὰ εἰς γενεά. Ὁ βασιλεὺς μας ἐσκοτώθη, καμμία συνθήκη δὲν ἔκαμε, ἡ φρουρὰ του εἶχε παντοτινὸ πόλεμο μὲ τοὺς Τούρκους καὶ δύο φρούρια ἦτον πάντοτε ἀνυπότακτα». Μὲ εἶπε: «Ποία εἶναι ἡ βασιλικὴ φρουρά του, ποία εἶναι τὰ φρούρια;» - «Ἡ φρουρὰ τοῦ βασιλέως μας εἶναι εἶναι οἱ λεγόμενοι Κλέφται, τὰ φρούρια ἡ Μάνη καὶ τὸ Σούλι καὶ τὰ βουνά». Ἔτσι δὲν μὲ ὁμίλησε πλέον.

284. Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς. Ἠμεῖς, ἂν δὲν εἴμεθα τρελλοί, δὲν ἐκάναμε τὴν ἐπανάσταση, διατὶ ἠθέλαμε συλλογισθεῖ πρῶτον διὰ πολεμοφόδια, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθῆκες μας, τὰ μαγαζιά μας, ἠθέλαμε λογαριάσει τὴ δύναμη τὴν ἐδική μας, τὴν τούρκικη δύναμη.