Αποκάλυψις Ἰωάννου 3,20-22. Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω, Ἱερ. Εὐσέβιου Βίττη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Αποκάλυψις Ἰωάννου 3,20-22. Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω, 9-5-2026, Ἱερ. Εὐσέβιου Βίττη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Εἶναι εὐλογία νὰ γερνάει ὁ ἄνθρωπος.... Γέροντας Εὐσέβιος Βίττης

"Κύριε Ιησού Χριστέ μου , το ξέρεις πως μπήκα ήδη στα γηρατειά.

Βοήθησέ με να συνειδητοποιώ όλο και βαθύτερα αυτήν την πραγματικότητα,

ώστε να μη γίνωμαι τυραννικός ή βαρετός ή επαχθής ή ασυμπαθής και σιχαμερός στους γύρω μου και ιδιαίτερα στους τυχόν συνεργάτες μου.

Απάλλαξέ με από το να επιμένω στις παλαιωμένες ιδέες μου με πείσμα γεροντικό. Δεν σου ζητώ να βελτίωσης την κρίση ή τη μνήμη μου.

Μου έδωσες τα ανεκτίμητα αυτά δώρα σ' ένα βαθμό στη γόνιμη ηλικία μου.

Σε ευχαριστώ για το πολύτιμο αυτό δώρο της αγαθωσύνης Σου.

Τώρα πια καθώς υποβαθμίζεται η όλη μου βιολογική, ψυχολογική και πνευματική ύπαρξη, συνακολουθεί νομοτελώς και της κρίσης και της μνήμης μου η υποβάθμιση.

Συχνά αυτή η κατάσταση με μειώνει,με λυπεί,με ταπεινώνει αφάνταστα και όχι σπάνια με εξευτελίζει στα ίδια μου τα μάτια αναγκάζοντάς με να ζητώ ολοένα συγγνώμη για τις μικρές ή τις μεγάλες γκάφες μου.

Ὁ σημερινός ἂνθρωπος ἀρνεῖται μέ πεῖσμα τό διάβολο...

π.Ευσέβιος Βίττης.....Ηδονή-Οδύνη

Ὁ σατανάς διερεθίζει κατ' ἀρχήν τήν ἐπιθυμία, ὣστε ὁ ἂνθρωπος νά ἐπιθυμεῖ τά αἰσθητά ἀντί τῶν νοητῶν καί τά παρά φύσιν ἀντί τῶν κατά φύσιν. Ἡ ἐπιθυμία ἒτσι ἀποχαλινώνεται καί αὐτονομεῖται ὡς πρός τήν ἀρχική της κατεύθυνση. Κάτω ἀπό τήν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ πέφτει στά αἰσθητά σάν ἀπόλυτα ἀγαθά.

Τό θυμικό, τό συναίσθημα δηλαδή, ἐρεθίζεται ἀντίστοιχα νά γίνη φύλακας ἂγρυπνος αὐτῆς τῆς καταστάσεως.

Ἡ καρδιά κολλάει σ' αὐτήν καί εἶναι ἀδύνατο νά ξεκολλήση ἀπό αὐτήν μέ μόνες τίς δικές της δυνάμεις.

Ὑποδούλωση ὃμως τῆς καρδιᾶς σημαίνει ὑποχείριο λογικό τόσο σ' αὐτήν ὃσο καί στήν ἐπιθυμία, δηλαδή ὑποταγή του σέ μή λογικές δυνάμεις τῆς ψυχῆς.

Ζοῦσε τήν πτωχεία, ἐλεοῦσε μέ ἱλαρότητα

Ἀφιέρωμα στὴν μνήμη του, 4 Νοεμβρίου 2009

Ὁ ὁσιώτατος Γέροντας Εὐσέβιος Βίττης, ὁ ἱεραπόστολος, πνευματικὸς καθοδηγητής, ἐλεήμων, βιαστὴς τῆς βασιλείας των οὐρανῶν, ἀσκητής, ἦταν ὁ ἄνθρωπος τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως στὴν ὑπηρεσία τοῦ πλησίον, αὐτὴν ποὺ ἔδειχνε τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν λατρεμένο μας Ἰησοῦ.

Ἦταν ὁ ἄνθρωπος ποὺ «εἶχε γεννηθεῖ, γιὰ ν’ ἁγίασει», σύμφωνα μὲ τὸν ἐφάμιλλό του στὴν ἀρετὴ Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο Σελέντη.

Προσπαθοῦσε ὁ Γέροντας μέρα καὶ νύχτα κάθε ἄνθρωπο ποὺ βρίσκεται σὲ ἄγνοια νὰ τὸν φέρει στὴν γνώση, τὴν γνώση ποὺ ὁδηγεῖ στὴν σωτηρία. Κάθε ἕναν ποὺ πνίγεται στὸν βόρβορο τῆς ἁμαρτίας, νὰ τὸν σώσει ρίχνοντάς του τὸ σωσίβιο τῆς πίστεως, τὸ σωσίβιο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, τὸ σωσίβιο τῆς μετανοίας καὶ τῆς ἀλλαγῆς τρόπου ζωῆς.

Κάθε ἕναν ποὺ ὑποφέρει, νὰ τοῦ δώσει τὸ χάδι τῆς συμπόνοιας ἔμπρακτα. Κάθε ἕναν ποὺ οἱ στερήσεις τῶν ἀγαθῶν τὸν ἔθλιβαν, νὰ τοῦ δώσει πλησμονὴ ἀγαθῶν καὶ ἂς ζοῦσε ὁ ἴδιος τὴν πτωχεία.

Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος δὲν εἶχε τίποτα δικό του, δὲν ἐπιθυμοῦσε νὰ ἔχει, ἀλλὰ νὰ δίνει, νὰ σκορπάει στοὺς ἄλλους καὶ ἔτσι νὰ νοιώθει μιὰ μοναδικὴ πληρότητα.

Σκορποῦσε ἀφειδῶς, ἐλεοῦσε τοὺς πάντες, μεριμνοῦσε γιὰ τοὺς ἐμπεριστάτους, φώτιζε τὰ σκότη τῶν ἁμαρτανόντων μὲ τὸ φῶς τῆς γνώσεως τοῦ Φωτοδότη Χριστοῦ μας, γιάτρευε τὶς πληγὲς τῶν τραυματισμένων ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους μὲ τὸ βάλσαμο τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης καὶ σκληραγωγοῦσε τὴν σάρκα μὲ διαρκεῖς στερήσεις, μέσα στὶς ὁποῖες δοξολογοῦσε ἀσίγητα τὸ ἐφετὸ τῆς καρδίας του.

Ψυχικά, ὅμως, δέν θά βρίσκετε ἡρεμία...

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε τα εξής για τις ημέρες μας:

"Θα’ ρθει καιρός, που σωματικά δεν θα κουράζεσθε, όταν θα δουλεύεται. Άλλοι θα σας πηγαίνουν. Ψυχικά, όμως, δεν θα βρίσκετε ηρεμία".

Τις σημερινές πονηρές ημέρες μας, όπου, όντως, ο σημερινός άνθρωπος βασανίζεται και υποφέρει από ποικίλα πάθη, αδυναμίες, ψυχικά και σωματικά νοσήματα.

π. Εὐσέβιος Βίττης: Ἀγάπη καί συναίσθημα

Η αγάπη πρέπει να είναι αγάπη πρώτιστα στον Ιησού και δια Ιησού η έκφρασή της στους αδελφούς μας. Θα πρέπει να αγνοηθή ο ρόλος του συναισθήματος; Θα ήταν λάθος η παραγνώρισή του. Ο άνθρωπος δεν είναι άγγελος, για να αγαπάη σαν άγγελος. Και ως άνθρωπος έχει την ιδιοτυπία του στην έκφραση της αγάπης του. Μιλώντας για αγάπη δεν μπορούμε να αποφύγουμε να μιλήσουμε για τρυφερότητα καρδιάς, για ευαισθησία κλπ. Η αγάπη λειτουργεί μέσα μας όχι ως κάτι ξένο προς τον μηχανισμό του ψυχικού μας κόσμου. Όμως η χριστιανική αγάπη δεν είναι μόνο συναισθηματισμός. Είναι χάρισμα του Θεού, στο οποίο καλείται να συμμετάσχη και ο συναισθηματισμός μας εξαγιαζόμενος.

Ο Κύριός μας δεν καταργεί το συναίσθημα, αλλά το εξαγιάζει. Προσέχοντας στο παράδειγμά Του βλέπουμε πόση ανθρωπιά δείχνει, πόσο γλυκός είναι. Τον συγκινούν τα παιδιά, τα οποία παίρνει στην αγκαλιά Του και τα παρουσιάζει ως εικόνες για μια ώριμη και συνετή αθωότητα και παιδικότητα. Στενάζει μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, τον οποίο απαλείφει από πολλές καρδιές. Κλαίει μπροστά στο θέαμα του θανάτου, που θέτει τέρμα στην ομορφιά της ζωής. Και μιλάει λίγο πριν από το θείο πάθος Του με μια απέραντη τρυφερότητα στους μαθητάς Του, που δεν διστάζει να τους ονομάση «τεκνία» Του (Ιω. 13:33).

Θυμηθήτε την ωραία και τόσο παραστατική εικόνα, που χρησιμοποιεί απευθυνόμενος με θλίψη στην Ιερουσαλήμ για την άρνησή της να δεχθή την αγάπη Του: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ,… ποσάκις ηθέλησα επισυνάξαι τα τέκνα σου ον τρόπον όρνις την εαυτής νοσσιάν υπό τας πτέρυγας, και ουκ ηθελήσατε!» (Λουκ. 13:34). Πόση θλιμμένη τρυφερότητα δεν κρύβει αυτό το παράπονο!

Νά βροῦμε «ζῶνες» σιωπῆς (π.Εὐσεβίου Βίττη)

Ο σημερινός άνθρωπος φοβάται τη μοναξιά, δεν μπορεί να μείνει μόνος. Φοβάται και στις πολυάνθρωπες πόλεις, και στα χωριά και στην εξοχή… ένα περίεργο γεγονός: αφού πας, αδελφέ μου, στο δάσος, γιατί δεν παρατάς το κινητό, το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση; Πήγαινε να αφουγκραστείς τη μοναξιά! Ν’ ακούσεις το θρόισμα των φύλλων, το τραγούδι των πουλιών, το ρυάκι το κελαρυστό, ν’ ακούσεις πώς περνά ο αέρας απ’ τα δένδρα και τα καθαρίζει και τα ανανεώνει και τα κάνει να τραγουδούν στο πέρασμά του, όταν δεν είναι άγριος και τυφωνικός, αλλά είναι αύρα απαλή που εικονίζει τον Θεό.

Φοβάται ο άνθρωπος να μείνει μόνος, διότι δεν υπάρχει ο Χριστός. Ο πιο μεγάλος ερημίτης δεν είναι μόνος. Ρωτούν πολλοί, πώς περνάς χωρίς τηλεόραση; Κι εσείς πώς περνάτε χωρίς μοναξιά; Χωρίς ησυχία; Να δούμε λίγο τη μόνωση, την ησυχία, την ηρεμία, τη σιωπή που είναι ένα μεγάλο μάθημα για να το μάθουμε…

Στον κόσμο δεν μπορούμε να ησυχάσουμε, χωρίς να αρχίσει ένας ποταμός λόγων. Ακόμη και σε χώρους σιωπής, όπως είναι οι Εκκλησίες, δεν ησυχάζουμε… ακούει κανείς ένα μουρμουρητό σαν να πρόκειται περί πληθούσης αγοράς, που έλεγαν οι παλιοί (πριν ν’ αρχίσει η λειτουργία, δεν λέω όταν αρχίσει!).

Η σιωπή είναι το αντίθετο του λόγου. Ο άνθρωπος είναι λογικό ον. Ο εσωτερικός λόγος γίνεται και έναρθρος λόγος, ομιλία. Κάποτε όμως η ομιλία καταντά λόγος ασταμάτητος, φλυαρία που κουράζει. Είναι λόγος κενός, όχι εποικοδομητικός, χωρίς περιεχόμενο, όχι λόγος πλούσιος, ποτισμένος από θείο Πνεύμα.

Η ΒΑΣΙΛΕΊΑ ΤΟΎ ΧΡΙΣΤΟΎ. Πατήρ Εὐσέβιος Βίττης.

Ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἐκ διαδοχῆς ἢ ἐκλογῆς ἢ κατακτήσεως βιαίας, ἀλλ ἐξ ἀμέσου καί εἰδικῆς ἀναδείξεως τῆς θείας θελήσεως καί βουλῆς. Ἀλλά καί ἡ φύσις της δέν εἶναι κοσμική. Εἶναι βασιλεία ἐντός τῶν καρδιῶν καί τῶν συνειδήσεων τῶν ἀνθρώπων καί τά πλούτη της εἶναι πνευματικά, αἱ δυνάμεις της πνευματικαί καί πᾶσα ἡ δόξα αὐτῶν ὡσαύτως. Ἀλλά καί τά ὃπλα της εἶναι πνευματικά καί οὐδέποτε χρησιμοποιεῖ κοσμικήν δύναμιν πρός ὑπεράσπισιν καί πρός στερέωσιν ἑαυτῆς, οὒτε διεξάγεται κατά τρόπον ἐπιβλαβῆ εἰς τούς ἡγεμόνας καί τάς βασιλείας τοῦ κόσμου.

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: "Ἡ τελωνική προσευχή τοῦ π. Εὐσεβίου Βίττη"

 

Ἐκπομπή μέ τόν π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη [Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2022]

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2022/02/blog-post_892.html#more

Πατήρ Εὐσέβιος Βίττης, Περί τῆς κένωσης

ΠΑΤΉΡ ΕΥΣΈΒΙΟΣ ΒΙΤΤΗΣ ΠΕΡΊ ΤΉΣ ΚΈΝΩΣΗΣ

...Ἐάν τό ἂδειασμα καί ἡ κένωση τῆς ψυχῆς ἀπό κάθε δικό της "ἲδιον θέλημα" εἶναι ἡ μιά, ἂς τήν ὀνομάσω ἒτσι, ἀρνητική φάση τῆς προσπάθειάς μας, τό γέμισμα, ἡ πλήρωση εἶναι ἡ ἂλλη, ἡ θετική. Ἐνῶ μέ τό ἀριστερό μου χέρι ἀδειάζω τό ἐσωτερικό μου ἀπό ὃ,τι δικό μου ἁμαρτωλό καί ἀτελές, μέ τό δεξί μου γεμίζω παίρνοντας ἀπό τό "πλήρωμα αὐτοῦ (τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ) (Ἰωάν.α΄16) ὃ,τι ἀπαιτεῖται γιά τήν ἀναπλήρωση αὐτοῦ πού πετιέται. Καί αὐτό εἶναι ἡ αγάπη πρός τόν Κύριο. Μοῦ εἶναι τόσο δύσκολη ἡ ἀπόκτησή της, ὣστε νά μοῦ εἶναι τελικά ἀδύνατη, τέτοιος πού εἶμαι τώρα.Ὑπάρχει ὃμως εὐτυχῶς ἓνας τρόπος γιά νά προχωρήσω κι'ἐγώ ἀπό πιό προσιτούς δρόμους. Μοῦ τό ἐξηγεῖ ὁ ἲδιος ὁ Κύριος "Ἐάν ἀγαπᾶτε με, τάς ἐντολάς τάς ἐμᾶς τηρήσατε"(Ἰω.ιδ΄15). Καί ἀντίστροφα: "Ἐάν τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσατε, μενεῖτε ἐν τῆ ἀγάπη μου" (Ἰω.ιε΄10). Ὃ,τι λοιπόν δικό μου ἀδειάζω πετώντας το ἀπό μέσα μου, πρέπει νά τό ἀντικαθιστῶ μέ τό θέλημα τοῦ Κυρίου μου, μέ τίς "ἐντολές"του πού ἐκφράζουν αὐτό πού ἐκεῖνος θέλει.

Ὅσο πιό πολύ ἐφαρμόζει κάποιος τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ,τόσο πιό ἀνθεκτικός γίνεται στίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς

Οἱ πιστοί πρέπει νά τονώνονται κάθε λίγο. Εἶναι τόσο ἀνθρώπινο νά δεχώμαστε συχνά ἐπαναλαμβανόμενα κάποια λόγια ἐνισχυτικά γιά τήν πίστη μας καί τήν ἐμμονή μας στόν Κύριο.

Γι'αὐτό καί πάλι τονίζει ὁ ἃγιος συγγραφεύς μας τήν ἀξία τῆς ὑπομονῆς τῶν ἁγίων, δηλαδή τῶν χριστιανῶν. Καί ὑπομονή ἐδῶ σημαίνει ἐγκαρτέρηση, ἀντοχή, ἀκλόνητη προσμονή τοῦ Χριστοῦ μέ τό βλέμμα στραμμένο στήν οὐράνια πατρίδα. Αὐτό ἒκαναν διά μέσου τῶν αἰώνων ὃλοι οἱ ἃγιοι, μάρτυρες καί μή. Αὐτό καλοῦνται νά κάνουν καί οἱ πιστοί κατά τίς ἡμέρες τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ἡ ὑπομονή ὃμως αὐτή δέν εἶναι ἀνεξάρτητη ἀπό τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί ἀπό τήν πίστη στό Χριστό.Ὃσο πιό πολύ πιστεύει κανένας στό Χριστό, τόσο πιό πολύ ἐνισχύεται στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.Καί ὃσο κανείς ἐφαρμόζει πιό πολύ καί πιστά τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, τόσο πιό πολύ αὐξάνει σέ ἀντοχή καί ἀνθεκτικότητα ἒναντι τῶν ἐξωτερικῶν θλίψεων καί πειρασμῶν, ἒναντι τῶν συκοφαντιῶν, τῶν ἀδικιῶν, τῶν διωγμῶν καί τῶν ποικίλων ἂλλων λυπηρῶν εἲτε ἀπό ἀνθρώπους προέρχονται εἲτε ἀπό τόν πονηρό καί τά ὂργανά του.

Θά δοκιμαστῆς καί ἐσύ καί ἡ Ἐκκλησία σου΄ὃμως μή φοβηθῆς.

Θά δοκιμαστῆς καί ἐσύ καί ἡ Ἐκκλησία σου΄ὃμως μή φοβηθῆς. Θά σέ φυλάξω ἐγώ καί θά σέ προστατεύσω τήν ὣρα τῶν δοκιμασιῶν καί ἐσένα καί ὃλους τούς γύρω ἀπό σένα (γ΄10)". Μᾶς ἐνδιαφέρουν, ἀδελφοί μου, αὐτά πού λέει ὁ Κύριος πάρα πολύ, γιατί οἱ καιροί μας πολλά μᾶς λένε μέ τήν ἰδιαιτερότητα τῶν δοκιμασιῶν πού μαστίζουν τήν οἰκουμένη.Καί ὂπως φαίνεται, τά πράγματα πηγαίνουν ἀπό τό κακό στό χειρότερο. Καί εἶναι φυσικό τό ἀγωνιῶδες ἐρώτημα πού βγαίνει ἀπό τά χείλη ὂλων:Τί θά γίνουμε; Τί μᾶς περιμένει; Πῶς θά ἀντιμετωπίσουμε αὐτά τά γεγονότα πού διαφαίνονται στόν ὁρίζοντα ὃλο καί πιό ζοφερά;...Ἡ μόνη ἀσφάλεια γιά τούς πιστούς εἶναι οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου. Οἱ πιστοί στόν Χριστό ἂνθρωποι ἒχουν τήν συναντίληψη καί βοήθεια τοῦ Κυρίου, τήν ὁποία θά ἒχουν ἐπάνω στή δοκιμασία τους."Ἐγώ τηρήσω ἐκ τῆς ὣρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἒρχεσθαι... "λέει ὁ Κύριος.

Καί κομματιάσαμε τήν ψυχή μας πηγαίνοντας ἀπό τὀν ἕναν στόν ἄλλο

Κάποτε είχαμε τον ευλαβή ιερέα μας, στον οποίο πηγαίναμε, λέγαμε τις αμαρτίες μας. Παίρναμε τη συγχώρηση του Θεού, φεύγαμε με ειρήνη και νέες δυνάμεις για τον αγώνα της ζωής.

Σήμερα διώξαμε τον ιερέα του Θεού και φέραμε δέκα άλλους στη θέση του.

Φέραμε τον ψυχολόγο, τον ψυχίατρο, το νευρολόγο, τον κοινωνιολόγο, τον ειδικό μάγο και άλλους παρατρεχάμενους.

Και κομματιάσαμε την ψυχή μας πηγαίνοντας από τον ένα στον άλλο.

Γεμίζουμε έντυπα, κάνουμε “τεστ” και παίρνουμε με τις χούφτες τα φάρμακα και τελικά γινόμαστε χειρότερα από πριν.

Ἀγάπη γιά ὅλους θ’ ἀποκτήσετε, ἄν....

Του μακαριστού πατρός

Ευσεβίου Βίττη.

Ἀγάπη γιά ὅλους θ’ ἀποκτήσετε:

α. ἄν τό σκέπτεστε αὐτό τακτικά.

β. ἄν ποτίζετε τήν ψυχή σας μέ τό λόγο τοῦ Θεοῦ.

γ. ἄν προσεύχεσθε γιά ὅσους σᾶς ἀγαποῦν καί γιά ὅσους σᾶς λύπησαν καί γιά ὄσους σᾶς ἐχθρεύονται.

δ. ἄν προσπαθεῖτε νά συγχωρεῖτε ὅλους ὅσους σἀς βλάπτουν ἤ κακολογοῦν.

ε. ἄν κάνετε τό καλό καί σέ ὅσους δέν νιώθετε συμπάθεια.

ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΩΝΕΙΣ; `Ἱερομ. Εὐσεβίου Βίττη

ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΩΝΕΙΣ;

*Γιατὶ θέλεις τὸ δικό σου*

ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΩΝΕΙΣ;

*Γιατὶ δὲν κατανοεῖς*

ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΩΝΕΙΣ;

*Γιατὶ δὲν σέβεσαι τὸν ἄλλον.*

ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΩΝΕΙΣ;

*Γιατὶ σοῦ λείπει ἡ αὐτογνωσία*

ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΩΝΕΙΣ;

*Γιατὶ σοῦ λείπει ἡ ὑπομονὴ*

ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΩΝΕΙΣ;

*Γιατὶ ξέχασες τό: ἡτοιμάσθην καὶ οὐκ ἐταράχθην*

Ἡ μετάνοια δέν εἶναι μιά ἁπλῆ ἀπόφαση ἠθικῆς τάξης:

Ἡ μετάνοια δέν εἶναι μιά ἁπλῆ ἀπόφαση ἠθικῆς τάξης: "δέν θά τό ξανακάνω πιά"! Στήν περίπτωση αὐτή πάλι παραμένει ἡ ἐνοχή γιά τό ἁμαρτωλό παρελθόν. Ἡ μετάνοια εἶναι κάτι τό βαθύτερο καί μεγαλειωδέστερο. Ἡ μετάνοια εἶναι "ἀπέκδυσις τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου". Εἶναι ὃ,τι δυό θαυμασιώτατες εἰκόνες μᾶς τό αἰσθητοποιοῦν πάρα πολύ ὡραῖα: "Ἐξενέγκατε τήν στολήν τήν πρώτην καί ἐνδύσατε αὐτόν", λέει ὁ Πατέρας τῆς παραβολῆς τοῦ ἀσώτου.(Λουκ.ιε΄22).Ἒχουμε δηλαδή πλήρη ἀποκατάσταση τοῦ ἀρχαίου κάλλους καί τῆς λαμπρότητας τῆς ψυχῆς. Καί ἡ ἂλλη εἰκόνα: "Οὗτοί εἰσίν (ἐκεῖνοι πού)...ἒπλυναν τάς στολάς αὐτῶν καί ἐλεύκαναν αὐτάς ἐν τῶ αἳματι τοῦ Ἀρνίου (Άποκ.ζ΄14).

Αὐτό εἶναι ΑΣΚΗΣΗ!π. Εὐσέβιος Βίττης

Σύμφωνα μέ τήν διδαχή τοῦ ἐπισκόπου καί ὁσιομάρτυρος Πέτρου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ἡ ἂσκηση ακολουθεῖ τήν ἀκόλουθη πορεία:

 - ἂρνηση τοῦ ἰδίου θελήματος (ἀφετηρία)

- ἀποδοχή τοῦ θείου θελήματος στή θέση τοῦ προηγουμένου

Οἱ πόλεμοι μαζί μέ ἂλλα τοῦ ἲδιου μεγέθους κακά ἀποτελοῦν προπομπούς τοῦ τέλους. Ἀλλά δέν σημαίνουν τό τέλος. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ. ΠΑΤΉΡ ΕΥΣΈΒΙΟΣ ΒΙΤΤΗΣ.

Οἱ πόλεμοι μαζί μέ ἂλλα τοῦ ἲδιου μεγέθους κακά ἀποτελοῦν προπομπούς τοῦ τέλους. Ἀλλά δέν σημαίνουν τό τέλος. Ὁ Κύριος ὑπῆρξε σαφής καί στό θέμα αὐτό. "μελλήσετε ἀκούειν πολέμους καί ἀκοάς (=φῆμες) πολέμων...Δεῖ γάρ πάντα γενέσθαι, ἀλλ'οὓπω ἐστί τό τέλος" (Ματθ.κδ΄6). Μήν περιμένουμε λοιπόν νά ἒρθη ἡ βασιλεία τοῦ ἀνθρώπου στή γῆ ἢ νά ἐγκατασταθῆ κάποιος ἐπίγειος παράδεισος, ἐφόσον ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία.

Ἀληθινή προσευχή εἶναι αὐτή....ἔνα S.O.S. τῆς ψυχῆς πρός τόν "δυνάμενον σώζειν". ΠΑΤΉΡ ΕΥΣΈΒΙΟΣ ΒΙΤΤΗΣ. .

Ὁ φαρισαῖος εἶναι ὁ "καθώς πρέπει" ἂνθρωπος. Καί οἱ καθὠς πρέπει ἂνθρωποι κάθε ἐποχῆς ἒχουν ἀνάμεσα στίς ἂλλες ὐποχρεώσεις τους κι' αὐτή΄νά τηροῦν τούς τύπους - πρό πάντων αὐτούς! - πού ἐπιβάλλει ἡ κοινωνική συμβίωση. Κι' ἂν ἡ κοινωνική ἐτικέττα ἀπαιτεῖ τόν ἐκκλησιασμό, θά πᾶνε, θά "προσευχηθοῦν" μαζί μέ τούς ἂλλους. Θά φύγουν ἱκανοποιημένοι. Εἶναι ἐν τάξει!...Ὁ φορμαλισμός ὃμως "οἶδε τί προσεύξεται". Γι'αὐτό καί ἡ προσευχή εἶναι τόσο φτωχή χωρίς ὑπαρξιακή συμμετοχή. Ξένη πρός τή Γεσθημανῆ. Γι' αὐτό δέν εἶναι προσευχή.Ἀληθινή προσευχή εἶναι αὐτή, πού ἀπευθύνει στό Θεό ὁ τελώνης. Ἓνα S.O.S. τῆς ψυχῆς πρός τόν "δυνάμενον σώζειν".

Ὁ μακαριστός γέροντας Ευσέβιος Βιττης μέ τόν μακαριστό Σεβ Σιδηροκάστρου, στήν Φαιά Πέτρα, στό Μοναστήρι τοῦ Ἁγιόυ Ἰωἀννου..

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/01/blog-post_757.html