Ἀφοῦ ξέρεις πὼς σὲ ἀγαπᾶ ὁ Θεὸς καὶ ὁ Πνευματικός σου, δὲν πρέπει νὰ φοβᾶσαι!

Έλεγε ο σοφός μακαριστός Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης: «Αφού ξέρεις πως σε αγαπά ο Θεός και ο Πνευματικός σου, δεν πρέπει να φοβάσαι!»

Να σκέφτεσαι ότι:

“Κι αν δεν μου απομείνει τίποτα στον κόσμο να στηριχθώ, να ακουμπήσω, να σταθώ, όμως υπάρχει ο πανταχού παρών Θεός!! Γι’ αυτό και δεν μπορώ ν’ απελπισθώ. Κοντά μου, ευρίσκεται και ο πνευματικός μου, και μπορώ να στηριχθώ”.

“Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;” (Ρωμ. Η’35’)

Τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, όταν έχωμε την πίστη και ελπίδα μας σ’ Αυτόν

Ὅταν μᾶς ἔρχεται νύστα στὸ Ναό!

Μοῦ ἔγραψες ὅτι νυστάζεις μέσα στὴν ἐκκλησία. Αν πηγαίνης στὴν ᾿Ακολουθία, καὶ δὲν στέκεσαι εὐθυτενής ἐπάνω στὸ στασίδι, ἀλλὰ γέρνης το κεφάλι σου πότε δεξιὰ καὶ πότε ἀριστερά, και στηρίζεσαι ἄλλοτε στὸ ἕνα πόδι καὶ ἄλλοτε στὸ ἄλλο, τότε πρόκειται πράγματι περὶ ἀκηδίας.

Τίς παρά φύσιν παρεκτροπές τῶν Σοδομιτῶν καί Γομορριτῶν ὁ Θεός τίς τιμώρησε μέ ἕνα «παρά φύσιν» τρόπο.

Τις παρά φύσιν παρεκτροπές των Σοδομιτών και Γομορριτών ο Θεός τις τιμώρησε με ένα «παρά φύσιν» τρόπο. Με βροχή δηλαδή όχι από νερό, αλλά από φωτιά και θειάφι! Η φιληδονία και η φιλοσαρκία ψυχραίνει και εξαφανίζει την αγάπη στο Θεό. Παλαιότερα οι άνθρωποι αισθάνονταν ντροπή όταν έπεφταν σε σαρκικά αμαρτήματα.

Ὁ Θεός δέν ἒδωσε δύο Εὐαγγέλια...

Ὁ Θεός δέν ἒδωσε δύο Εὐαγγέλια, ἕνα γιά τούς ἐγγάμους καί ἂλλο γιά τούς Μοναχούς. Τό Εὐαγγέλιο εἶναι τό ἴδιο γιά ὅ λ ο υ ς.

Ὁ Ἃγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης σέ μιά ἀπό τίς Κατηχήσεις του γράφει ὅτι οἱ μόνες διαφορές στόν τρόπο ζωῆς τοῦ ἐγγάμου πιστοῦ ἀπό ἐκεῖνον τοῦ μοναχοῦ εἶναι ἡ συζυγική σχέση καί ἡ κρεωφαγία.

Ἡ φιληδονία καί ἡ φιλοσαρκία ψυχραίνει καί ἐξαφανίζει τήν ἀγάπη στόν Θεό.

Στα έργα μας, στα λόγια μας, στους λογισμούς μας να φαίνεται η πίστη μας.

Για να καρποφορήσει η προσευχή πρέπει να στηρίζεται στην πίστη.

Με την ελπίδα στον Θεό φεύγουν οι λογισμοί της απογνώσεως. Οσο περισσότερο αγωνίζεσαι να αγαπάς τον Θεό, τόσο περισσότερο Αυτός σου αποκαλύπτεται!

Οταν φοβούμεθα τον Θεό, τότε ακριβώς είναι που δεν φοβούμεθα, ούτε ανθρώπους, ούτε δαίμονες!

Ἡ φιληδονία καί ἡ φιλοσαρκία ψυχραίνει καί ἐξαφανίζει τήν ἀγάπη στό Θεό

''Τις παρά φύσιν παρεκτροπές των Σοδομιτών και Γομορριτών ο Θεός τις τιμώρησε με ένα «παρά φύσιν» τρόπο. Με βροχή δηλαδή όχι από νερό, αλλά από φωτιά και θειάφι! Η φιληδονία και η φιλοσαρκία ψυχραίνει και εξαφανίζει την αγάπη στο Θεό. Παλαιότερα οι άνθρωποι αισθάνονταν ντροπή όταν έπεφταν σε σαρκικά αμαρτήματα.

Μέ τόν τρόπο αὐτό δέν ἁμαρτάνεις...

Μόλις προσβάλη αισχρός λογισμός τον νού σου, αμέσως να ανοιγοκλείσης τα μάτια σου και να αρχίσης το «Κύριε ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν».

Με τον τρόπο αυτό δεν αμαρτάνεις. Η προσβολή της αμαρτίας, που τη διώχνεις αμέσως, δεν είναι αμαρτία. 

Ἔχεις τόν λογισμό πώς δέν σέ ἀγαποῦν;

Όταν σου έλθη λογισμός πως δεν σε αγαπούν και δεν σου συμπαραστέκονται, τότε να θυμάσαι πως, όταν όλοι σ’ εγκαταλείψουν, όμως έχεις τον Θεό για βοηθό. «Ο πατήρ μου», λέγει ο Δαβίδ, «και η μήτηρ μου εγκατέλιπόν με, ο δε Κύριος προσελάβετό με» (Ψαλμ. 26, 10). Κάποιος Μοναχός ήταν άρρωστος.

Πέρασε περίπου ένας μήνας, και κανείς δεν πήγε στο κελλί του να τον 'δη και να τον βοηθήση.

Νά ὁμιλεῖς μόνο ὅταν πρόκειται νά πεῖς κάτι ἀνώτερο τῆς σιωπῆς

 Να ομιλείς μόνο όταν πρόκειται να πεις κάτι ανώτερο της σιωπής

Σιώπα και ειρήνευε.

Ο πολύλογος, έστω κι αν είναι ρήτορας, πνευματικά δεν ευδοκιμεί.

Η αργολογία εκδιώκει από την καρδιά το χαροποιόν πένθος. Να ομιλείς μόνο όταν πρόκειται να πεις κάτι ανώτερο της σιωπής.

Αυτός, που θέλει να μιμηθεί τον πράο και ησύχιο Κύριο, πρέπει να αγαπήσει την ευλογημένη σιωπή.

Τότε μόνο θα μπορεί να προφέρει αδιαλείπτως το πανάγιο Του όνομα και να εργάζεται διαρκώς το θέλημα Του «εξ όλης της ψυχής» του και με πόθο άγιο.

Για να αποκτήσεις τη σιωπή και την ησυχία στην καρδιά σου, απόφευγε τις περιττές βιοτικές σκέψεις.

Έτσι θα σωθείς και θα συγχορεύεις με Αγγέλους.

Να γνωρίζεις για ποιο σκοπο σιωπάς.

Αν π.χ. με τη γλώσσα σιωπάς και με τον λογισμό σου κατακρίνεις, δεν σε ωφελεί μια τέτοια σιωπή.

Νά μή θέλης νά φαίνεσαι πώς κάτι εἶσαι (Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης)

 

«Ποτέ σου μη ζήτησης αξιώματα. Ποτέ σου μη ζήτησης τιμές από τον κόσμο. Ποτέ σου μη ζήτησης να ακουστή το όνομά σου. Να 'σαι πάντα αφανής, άγνωστος στους πολλούς τόσο, ώστε, ει δυνατόν, να μη σε ξέρη κανένας. Και τότε θα σε ξέρη ο Θεός. 

Εάν ο Θεός θέλη να σε φανερώση, δεν ευθύνεσαι εσύ. Μόνο εσύ να μη φροντίζης να φανής ότι είσαι έτσι και έτσι, ότι τάχα δηλαδή έχεις αρετή, είσαι άξιος κ.λπ.

Παραπονιέσαι ὅτι δέν σοῦ συμπεριφέρονται καλά αὐτοί μέ τούς ὁποίους συναναστρέφεσαι.

 Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι.

 Άκου τη συμβουλή μου: Εάν κάποιος δεν σου συμπεριφέρεται καλά, εσύ να του συμπεριφέρεσαι με καλωσύνη. Όλη η υπόθεση θέλει ταπείνωση. 

Ας πούμε ένα παράδειγμα: Σου λέγει κάποιος πως η δουλειά σου δεν είναι καλή. Να του πης: “Ευχαριστώ, που με συμβουλεύεις. Βοήθησε με να γίνω καλύτερος. Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορθώσω”.

 Να δέχεσαι απ’ όλους συμβουλές, από ταπείνωση όμως και όχι από δειλία. Έτσι θα διατηρής στην ψυχή σου την ουράνια χαρά και την ειρήνη.

 Σου είπε ο αδελφός σου ότι είσαι ύπουλος! Πάρε το για αστείο, και μη σου κακοφανεί! Αλλά, κι άν ακόμη το εννοούσε, σε ερωτώ: Μήπως στην πραγματικότητα δεν είμαστε όλοι ύπουλοι; Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι παντού και πάντοτε ευθύς και ειλικρινής; Πες ότι σου το είπε αυτό ο αδελφός σου κατά παραχώρηση Θεού, για να ταπεινωθείς και να διορθωθείς. Και εσύ να νοιώθεις όχι αντιπάθεια, αλλά αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον αδελφό σου, που, έστω και μ’ αυτό τον τρόπο, σε βοηθά να διορθωθείς και να σωθείς! 

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης: « ... θά ἔλθη καιρός, πού τά σαρκικά ἁμαρτήματα θά ἐπαινοῦνται !

 «Παλαιότερα οι άνθρωποι αισθάνονταν ντροπή, όταν έπεφταν σε σαρκικά αμαρτήματα. Σήμερα - αυτά τα έλεγε ο γέροντας το 1980 - δυστυχώς τα αμαρτήματα αυτά διαπράττονται αδιάντροπα.

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης: Νά λές μέ πίστη: «ζεῖ Κύριος, γι’ αὐτό καί δέν μπορῶ νά ἀπελπιστῶ»

 Η φυγή δεν λύνει πάντα το πρόβλημα των θλίψεων, διότι, όπου και να πας, θα βρεις τα ίδια ή παρόμοια. Προσπάθησε να λύσεις το πρόβλημα μέσα σου, και μην αναζητείς λύσεις απ’ έξω. 

Κι όταν ακόμη όλοι στον κόσμο σε εγκαταλείψουν, και δεν έχεις πού να σταθείς και πού να ακουμπήσεις, και πάλιν μην απελπιστείς! Να λες με πίστη: "ζει Κύριος, γι’ αυτό και δεν μπορώ να απελπιστώ"!

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/06/blog-post_221.html

Πῶς μπορῶ νὰ δῶ ἄν ἔχω ταπείνωση; Γέρων Γερμανὸς Σταυροβουνιώτης

Περὶ ταπεινώσεως

Ὅποιος ἔχει τήν ταπείνωση μιμεῖται τόν ἴδιο τόν Χριστό. Οὐδέποτε παρεκτρέπεται, οὔτε κατακρίνει, οὔτε ὑπερηφανεύεται. Τίς ἐξουσίες ποτέ δέν τίς ἐπιθυμεῖ. Ἀποφεύγει τίς τιμές τῶν ἀνθρώπων. Δέν φιλονικεῖ γιά κανένα πράγμα τοῦ κόσμου τούτου!

Δέν ἔχει παρρησία, ὅταν ὁμιλῆ, καί δέχεται πάντοτε τίς συμβουλές τῶν ἄλλων. Ἀποφεύγει τά ὡραῖα ἐνδύματα, καί ἡ ἐξωτερική του ἐμφάνιση εἶναι ἁπλή καί ταπεινή.

Ὁ ἄνθρωπος, πού ὑπομένει ἀγόγγυστα ταπεινώσεις καί ἐξουδενώσεις, πάρα πολύ ὠφελεῖται. Γιά τοῦτο, ὄχι νά λυπῆσαι, ἀλλά ἀπεναντίας νά χαίρεσαι γι’ αὐτά, πού ὑποφέρεις. Κερδίζεις ἔτσι τήν πολύτιμη ταπείνωση, μέ τήν ὁποία σώζεσαι.

«Ἐταπεινώθην καί ἔσωσέ με (ὁ Κύριος)» (Ψαλμ. Ριδ΄ 6). Αὐτή τή ρήση πρέπει νά τήν ἔχωμεν πάντοτε κατά νοῦν.

«Ἀπό τίς διδαχές τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Περί Προσευχῆς»

Ὡραιότερη ὥρα γιά νά φύγη κάποιος ἀπό τούτη τήν πρόσκαιρη ζωή, εἶναι τό νά τοῦ συμβῆ αὐτό, ἐνῷ προσεύχεται! Μεταβαίνει αὐτός πάραυτα, ἐκ τῶν προσκαίρων, καί διά “τοῦ θανάτου”, εἰς τήν αἰώνιον Ζωή!

Σημειωτέον ὅτι ἡ ῥῆσι αὐτή τοῦ μακαριστοῦ Γέροντός μας Γερμανοῦ, λειτούργησε καί ὡσάν προφητεία γιά τήν ἰδικήν του πρόσωπική πορεία τῆς ζωῆς του.

“Ἔφυγε”, ὡς γνωστόν, ὁ ἅγιος μας Γέροντας, ἄγνωστος μεταξύ ἀγνώστων, τό ἀπόγευμα τῆς 31ης Αὐγούστου, 1982, τήν τελευταία δηλαδή ἡμέρα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους καί ἡμέρα ἀφιερωμένη κατ᾿ ἐξοχήν στήν Ὑπερευλογημένη Θεοτόκον, τήν ὁποίαν ὑπερευλαβεῖτο ὁ μακαριστός Γέροντάς μας Γερμανός. Καί τοῦτο συνέβη ἐνῷ ἐπέστρεφε μετά ἀπό ὁλοήμερη σκληρή ἐργασία, στούς ἐλαιῶνες τῆς Μονῆς μας.

«Ἀπό τίς διδαχές τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Περί Προσευχῆς»

Γιά νά μάθης τήν Ἀδιάλειπτη Εὐχή, πρέπει νά ἀγωνίζεσαι γιά νά ἀποκτήσης  τ α π ε ί ν ω σ ι ,  σ ι ω π ή , καί  π ρ ο θ υ μ ί α.

Συμβαίνει μάλιστα νά εὐκολύνεσαι στό νά μαθητεύσης στήν "Ἀδιάλειπτη Εὐχή", ὅταν σοῦ συμβῆ κάποια θλίψις ἤ ἔχης κάποια βασανιστική καί πιεστική ἀνάγκη. Σέ τέτοιες περιπτώσεις, ὅ,τι κι ἄν κάνης, ἡ ψυχή σου δέν βρίσκει ἀνάπαυσι καί παρηγοριά, παρά μόνο ἄν παρακαλῆς  τ α π ε ι ν ά  καί χ ω ρ ί ς  ἄ γ χ ο ς , τόν Θεό.

Ἀφοῦ λοιπόν δοκίμασες σέ καιρούς θλίψεως τήν "Εὐχή", καί αἰσθάνθηκες, ἔστω καί γιά λίγο, τήν ἀνείπωτη γλυκύτητά της, ὁπωσδήποτε ὠφελήθηκες!

«Ἀπό τίς διδαχές τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Περί Προσευχῆς»

Καί μόνη ἡ ἐπίκλησις στήν προσευχή μας εἴτε τοῦ Παναγίου Ὀνόματος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, εἴτε τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἴτε τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, εἴτε τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἀλλ᾿ ἐπίσης καί ἡ ἐκζήτητις τῆς βοηθείας τῆς Πανυπερευλογημένης Θεοτόκου, καθώς καί τῆς μεσιτείας τῶν Μαρτύρων, τῶν Ὁσίων καί ὁποιουδήποτε ἐκ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, προξενεῖ μέσα μας μεγάλη χαρά, ἀπερίγραπτη ἀγαλλίασι καί ἀνέκφραστη παρηγοριά!

**

Τό νά ἐκφωνοῦμε καθημερινά τούς «Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας» μας, αὐτό μᾶς θεραπεύει ἀπό τήν θλίψι, μᾶς ἀπαλάσσει ἀπό τήν ἀπόγνωσι, διώχνει ἀπό μέσα μας κάθε ἀπελπισία καί μᾶς γεμίζει ἀνείπωτη χαρά!!!

«Ἀπό τίς διδαχές τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Περί Προσευχῆς»

 Ὁ Θεός ἀπαντᾶ στίς προσευχές μας μέ ποικίλους τρόπους:

Κάποτε ἀπαντᾶ μέ γεγονότα, πού ἐνῷ τά νομίζουμε συμπτώσεις, ὅμως στήν πραγματικότητα καθόλου δέν εἶναι συμπτώσεις, ἀλλά εἶναι ἔργο τῆς θείας Του Πρόνοιας!

«Ἀπό τίς διδαχές τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Περί Προσευχῆς»

Ὅσο μᾶς εἶναι ἀναγκαία ἡ τροφή, τό νερό, τό ὀξυγόνο, γιά νά ζοῦμε σωματικῶς, πολύ περισσότερο μᾶς εἶναι ἀναγκαία ἡ προσευχή, γιά νά ζοῦμε πνευματικῶς.

**

Ὅπως συνεχῶς ἀναπνέουμε, γιά νά μήν πεθάνουμε βιολογικά, παρομοίως πρέπει συνεχῶς νά προσευχώμαστε, γιά νά μήν πεθάνουμε πνευματικά!

Ὅπως τό ὀξυγόνο ὑπάρχει παντοῦ, ὅπου κινούμαστε, ὅπου βρισκόμαστε, ὅπου καθόμαστε, ἀπείρως περισσότερον ὑπάρχει πανταχοῦ ὁ ἄπειρος Θεός! Μήπως δέν λέμε γιά τόν Θεό στήν προσευχή μας:

«Ἀπό τίς διδαχές τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Περί Προσευχῆς»

 

Λέγει ὁ Προφήτης Ἠσαΐας:

«Ἐγγίζει μοι ὁ λαός οὖτος ἐν ῷ στόματι αὐτοῦ καί ἐν τοἶς χείλεσιν αὐτῶν τιμῶσί με, ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόῤῥω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ» (Ἡσ. Κθ΄: 13).

Ἀλίμονο ἄν προσευχώμαστε ψεύτικα, δηλαδή μόνο μέ τά χείλη μας, ἐνῶ ἡ καρδιά μας εἶναι γεμάτη πάθη, κατακρίσεις, ἀκαθαρσίες καί κακίες!

**

Νά προσευχώμαστε πρώτιστα, γιά νά λάμψη μέσα μας ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὄχι νά στεκώμαστε στήν προσευχή μέ τόν νοῦ μας προσκολλημένο στίς ματαιότητες τοῦ κόσμου τούτου τοῦ προσωρινοῦ.

**