27 Οκτωβρίου-ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ.

Στις 27 Οκτωβρίου του 312 μ.Χ.και ενώ επίκειται συγκρουση μεταξυ των Καισαρων. Κωνσταντίνου και Μαξεντιου, για την κυριαρχία στο Δυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Κωνσταντίνος βλέπει σε όραμαστον ουρανό το Χριστογραμμα, και ακουει φωνή να του λέει:

" IN HOC SIGNO VINCE'S "

το οποίο μεταφράστηκε στα Ελληνικά

" Εν τουτο ( το σημείο) νίκας "

Κατα την παραδοση , ο Κωνσταντίνος διέταξε τους λεγεωνάριους του να χαράξουν στις ασπίδες τους το Χριστογραμμα,.

Κατήγοροι καὶ πλαστογράφοι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου

Κατήγοροι και πλαστογράφοι του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Κωνσταντίνου Καραστάθη

Αφότου ο Μέγας Κων/νος μετέφερε τον αυτοκρατορικό του θρόνο στη νέα πρωτεύουσα του κράτους του Κων/πολη (ή Νέα Ρώμη) έχασε σταδιακά τη συμπάθεια των πιστών της Ρώμης. Και παρότι κατά τον 6ο αιώνα αναγνώρισαν και αυτοί την αγιότητά του από την ενωμένη τότε εκκλησία, αργότερα αφαίρεσαν τ’ όνομά του από το αγιολόγιο της εκκλησίας και τον κατέστησαν στόχο της πολεμικής τους. γνώριζαν, ωστόσο, ότι τ’ όνομά του ασκούσε τεράστια γοητεία και επιβολή στο χριστιανικό κόσμο Ανατολής και Δύσης και κάποιος κληρικός της παπικής αυλής, με πρωτοβουλία του ή με την έμπνευση των στελεχών αυτής, συνέταξε (διάβαζε: πλαστογράφησε) έγγραφο ως δήθεν έδικτο του Μ. Κων/νου, με το οποίον γίνονταν μεγάλες παραχωρήσεις προς τον πάπα Σίλβεστρο και στους διαδόχους του. Το έγγραφο αυτό συντάχτηκε στη Ρώμη μεταξύ των ετών 752 και 778 μ. Χ., αλλά οι συντάκτες του αφήνουν να εννοηθεί ότι συντάχτηκε από τον Κων/νο λίγο μετά την κατάληψη της Ρώμης (313 – 315 μ. Χ.) και ονομάστηκε «Δωρεά του Κων/νου», λατινιστί «Donatio Constantini».

Για πρώτη φορά έκανε λόγο για το έγγραφο αυτό ο πάπας Ανδριανός (771 – 795 μ. Χ.) σε γράμμα του προς τον Καρλομάγνο, από το οποίο ζητούσε να του αναγνωρίσει και να του αποδώσει όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα που περιλαμβάνονταν στη Δωρεά το Μ. Κων/νου.

Κεραυνός εν αιθρία! Μέχρι τότε κανείς ποτέ δεν είχε κάνει λόγο για την ύπαρξη κάποιας Διαθήκης ή Δωρεάς του Κων/νου. Και κανείς δεν αμφισβήτησε την «αποκαλυφθείσα Δωρεά».

Αλλά ας δούμε που βασίστηκε η χάλκευση εκείνου του περιβόητου εγγράφου και ποιο είναι το περιεχόμενό του.

Οι εμπνευστές του, μελετώντας το γνωστότατο μύθο ίασης του Κων/νου από λέπρα, έκαναν τη σκέψη ότι ο αυτοκράτορας, αφού είχε θεραπευτεί από την ανίατη ασθένειά του χάρη στο Σίλβεστρο, οπωσδήποτε θα του χρωστούσε μεγάλη ευγνωμοσύνη, κατασκεύασαν την πλαστή Δωρεά του Κων/νου προς το Σίλβεστρο και τους διαδόχους του, στην οποία κατέγραψαν ό,τι επιθυμούσε η ψυχή του πάπα! Οι μεγαλοφυείς πλαστογράφοι χάλκευσαν αριστοτεχνικά ένα τέλειο έδικτο, γραμμένο, όπως διέδωσαν, από το ίδιο το χέρι του αυτοκράτορα Μεγάλου Κων/νου και που είχε και την υπογραφή και τη βούλλα του!

Ὁ θάνατος τοῦ Μεγάλου Ἁγίου Κωνσταντίνου

Ο θάνατος του Μεγάλου Αγίου Κωνσταντίνου

Κωνσταντίνου Καραστάθη

Η βάπτιση έδωσε πολύ μεγάλη χαρά στο νεοφώτιστο Κων/νο. Υψώνοντας τη φωνή του απηύθυνε ευχαριστήρια στο Θεό: «Τώρα, δηλαδή, σύμφωνα με το λόγο της αλήθειας, είπε, ξέρω ότι είμαι μακάριος. Τώρα έχω γίνει άξιος της αθανάτου ζωής. Τώρα έχω πιστέψει πως έλαβα το θείον φως. «Νυν αληθή λόγω μακάριον οίδ’ εμαυτόν, νυν της αθανάτου ζωής πεφάνθαι άξιον, νυν του θείου μετειληφέναι φωτός πεπίστευκα.»

Τα λόγια αυτά, λόγια ήρεμης συνείδησης, αλλά και βεβαιότητας για τα επερχόμενα μετά το θάνατο ενός αγωνιστή της πίστεως, θυμίζουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Εγώ γαρ ήδη σπένδομαι, και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε. Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστην τετήρηκα, λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Τιμόθ. β’. δ’. 6-8).

Ο Κων/νος ένιωθε ότι από το μυστήριο αναγεννήθηκε τελειωμένος και αξιωμένος με τη θεία σφραγίδα, και αισθανόταν ψυχική αγαλλίαση και φωτισμό με το θείο φως. Μετά τη βάπτισή του φόρεσε το λευκό χιτώνα του βαπτίσματος, αρνήθηκε να ξαναφορέσει την αυτοκρατορική πορφύρα του και υποσχέθηκε να ζήσει στο εξής αντάξια προς έναν απόστολο του Χριστού, βιώνοντας έτσι την ταπεινοφροσύνη μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του.

Ήταν τόση η χαρά, που πλημμύριζε εκείνες τις ώρες την ψυχή του, ώστε εξέφρασε τον οίκτο του για όσους ήταν ξένοι σε τέτοιες ευλογίες. Και σαν είδε τους στρατηγούς του συγκινημένους να κλαίνε εν όψει του πένθους τους, να προσεύχονται για την παράταση της ζωής του, τους διαβεβαίωσε ότι θα ανησυχούσε μάλλον από την αναβολή, παρά από την επίσπευση της αναχώρησής του στο Θεό.

Στο νεκροκρέββατό του προχώρησε στην τελική ρύθμιση κάποιων υποθέσεών του. Κληροδότησε μια ετήσια δωρεά στους κατοίκους της Ρώμης και διένειμε την αυτοκρατορία, μεταξύ των τριών αγοριών του, όπως θα ιδούμε παρακάτω. Επίσης εξέφρασε την επιθυμία ν’ αποκαταστήσει στο θρόνο του το Μέγα Αθανάσιο και την επιθυμία του αυτή πραγματοποίησε, όπως παραπάνω είδαμε, ο μεγάλος του γυιός Κωνσταντίνος Β’, καίσαρας των δυτικών επαρχιών.

Γιὰ ὅσους ἀμφισβητοῦν τὴν Ἁγιότητα τοῦ Μέγα Ἁγίου καὶ Ἰσαποστόλου Κωνσταντίνου, +21 Μαΐου 337 μ.Χ

Όταν ακούσουν την λέξη Άγιος, αρχίζουν να διαμαρτύρονται οι κράχτες της αθεΐας και της απιστίας. Είναι Άγιος; Στρατηγός, ναι είναι, Βασιλιάς και Αυτοκράτορας ναι. Μέγας ναι είναι, αλλά Άγιος; Όχι, δεν είναι Άγιος λένε. Γιατί δεν είναι Άγιος; Διότι, λένε, ότι ο Μ. Κωνσταντίνος έκανε εγκλήματα, ότι σκότωσε τον γιο του τον Κρίσπο, ότι σκότωσε την δεύτερη γυναίκα του την Φαύστα, και συνεπώς δεν πρέπει να ονομάζεται Άγιος.

Τί έχουμε ν’ απαντήσουμε σ’ αυτούς, που πολεμούν τον Μ. Κωνσταντίνο, μόνο και μόνο επειδή υπήρξε Χριστιανός; Αν δεν ήταν Χριστιανός, αλλ’ ήταν ειδωλολάτρης, όπως ο Ιουλιανός ο παραβάτης, που πρόδωσε την Εκκλησία, τότε θα τον δόξαζαν. Ενώ ο Κωνσταντίνος, που υποστήριξε την πίστη την Ορθόδοξη και έθεσε γερά θεμέλια, μισείται και συκοφαντείται από τους εχθρούς του Χριστού.

Απαντάμε: Λησμονούν ή αγνοούν αυτοί, ότι στην πίστη μας υπάρχει ένα μεγάλο πράγμα, που λέγεται: Μετάνοια. Ένα δάκρυ του αμαρτωλού ο,τιδήποτε κι αν έχει διαπράξει, ένα δάκρυ στο μυστήριο της Εξομολόγησης συγχωρεί όλα τα αμαρτήματα. Αν δεν υπήρχε η μετάνοια, άδειος θα ήταν ο Παράδεισος, δεν θα είχαμε εορτολόγιο, δεν θα είχαμε Αγίους, διότι δεν υπάρχει άγιος που δεν έκλαψε και δεν μετανόησε για τα αμαρτήματά του. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον Παράδεισο, αγαπητοί, παρά μόνο η θύρα της μετανοίας. Και ο αγ. Κωνσταντίνος δεν γεννήθηκε Άγιος, έγινε Άγιος. Διέπραξε σφάλματα, ναι, αλλά μετανόησε. Μην ξεχνάτε, ότι ανατράφηκε μέσα στο περιβάλλον των απανθρώπων Διοκλητιανού και Γαλέριου, κι όμως διαφωνούσε με όλους αυτούς.

Μέγας Κωνσταντῖνος: Ὁ Μεγάλος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἱστορίας (Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος)

Στὶς 21 Μαΐου ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει καὶ πανηγυρίζει λαμπρὰ τὴ μνήμη τῶν ἁγίων ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης. Τόσο ὁ Μέγας Κων/νός, ὅσο καὶ ἡ ἁγία μητέρα του Ἑλένη ἀνήκουν στὶς μεγάλες προσωπικότητες τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ἡ συμβολή τους γιὰ τὴν κατάπαυση τῶν τριακοσίων χρόνων διωγμῶν κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ τὴν ἑδραίωση τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε καθοριστική. Ἐπίσης ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος δὲν εἶναι μεγάλος μόνο γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν παγκόσμια ἱστορία, διότι ἀνήκει στοὺς μεγάλους ἡγέτες ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἔχοντας βάλλει τὴ δική του σφραγῖδα στὴ ροὴ τῶν ἱστορικῶν πραγμάτων, καὶ γιὰ τοῦτο δικαία του ἀπονεμήθηκε ὁ τίτλος τοῦ μεγάλου.

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἦταν γιὸς τοῦ ἑλληνοϊλλυρικὴς καταγωγῆς Ρωμαίου ἀξιωματούχου Κωνστάντιου Χλωροῦ, ὁ ὁποῖος κατόπιν ἀνακηρύχτηκε Καίσαρας καὶ Αὔγουστος καὶ ἀνέλαβε τὴ διοίκηση τῶν δυτικῶν ἐπαρχιῶν τῆς ἀπέραντης αὐτοκρατορίας. Ἡ μητέρα του Ἑλένη, ἑλληνικῆς καταγωγῆς, ἀπὸ τὸ Δρέπανο τῆς Βηθυνίας τῆς Μ. Ἀσίας, στολισμένη μὲ ἐξαιρετικὸ κάλλος σώματος καὶ ψυχῆς, ἀσπάστηκε νωρὶς τὸν Χριστιανισμό, ὁ ὁποῖος βρισκόταν ἀκόμη σὲ ἀπηνῆ διωγμὸ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες αὐτοκράτορες, τὰ σκοταδιστικὰ εἰδωλολατρικὰ ἱερατεῖα καὶ τοὺς δεισιδαίμονες ὄχλους. Τὸ 274 γέννησε τὸν Κωνσταντῖνο στὴν πόλη Ναϊσό, σημερινὴ Νίσσα της Σερβίας.

Τὸ 293 ὁ αὐτοκράτορας Διοκλητιανὸς κράτησε τὸ νεαρὸ Κωνσταντῖνο κοντά του στὴν Ἀνατολή, μαζὶ μὲ τὴ διαζευγμένη, ἀπὸ τὸν Καίσαρα Κωνστάντιο, μητέρα τοῦ Ἑλένη, γιὰ ἀσφάλεια καὶ ὑποταγὴ τοῦ δευτέρου στὴν ἐξουσία του, ὡς τὸ 305. Ἐκεῖ δόθηκε ἡ εὐκαιρία στὴν ἁγία μητέρα του νὰ τὸν ἀποσπάσει ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία καὶ νὰ τὸν γαλουχήσει στὴ νέα πίστη.

Ὁ νεαρὸς Κωνσταντῖνος διακρινόταν γιὰ τὴν ὡραιότητα τοῦ σώματός του, τὴν εὐγένεια τῆς ψυχῆς του καὶ τὰ ἐξαιρετικά του πνευματικὰ καὶ φυσικὰ χαρίσματα. Τὸ 305 ἀνάλαβαν τὴ διοίκηση τῆς αὐτοκρατορίας, ὁ μὲν Γαλέριος στὴν Ἀνατολή, ὁ δὲ Κωνστάντιος στὴ Δύση. Τὸ ἴδιο χρόνο ὁ Κωνσταντῖνος μετέβη στὰ Τρέβηρα τῆς Γαλατίας, ὅπου συνάντησε τὸν ἄρρωστο πατέρα του, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀνέθεσε ἐκστρατεία στὴ Μ. Βρετανία. Στὶς 7 Ἰουλίου τοῦ 307 πέθανε ὁ Κωνστάντιος καὶ ὁ στρατὸς ἀνακήρυξε τὸν Κωνσταντῖνο αὐτοκράτορα τῆς Δύσης. Παντρεύτηκε τὴ Μινερβίνα καὶ ἀπέκτησε ἕνα γιό, τὸν Κρίσπο. Ἐγκαταστάθηκε στὴν πόλη Ἀρελάτη καὶ ἄσκησε μιὰ πρωτόγνωρη φιλολαϊκὴ ἐξουσία, καὶ γι’ αὐτὸ ἀγαπήθηκε ἀπὸ τὸ λαό.

Νά ἕνας ἅγιος κυβερνήτης καί πολιτικός πού δείχνει πῶς νά ξεπεράσουμε τήν κρίση

ΝΑ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.

Πού είναι ο άγιος Κωνσταντίνος σήμερα;

VatopaidiFriend: Σας παρουσιάζουμε μερικά μόνο δείγματα της αγιότητας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Μακάρι όλες οι χώρες του κόσμου (και η Ελλάδα) να είχαν έναν κυβερνήτη με έστω ένα μικρό ψήγμα της δικής του εκπληκτικής καλωσύνης και φωτισμού. Δυστυχώς όμως στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό δεν συμβαίνει.

Περί των ευεργεσιών του Κωνσταντίνου προς τους πένητας και τους ενδεείς.

Διένειμε πλουσίως χρήματα εις τους ενδεείς, εδεικνύετο μάλιστα φιλάνθρωπος και ευεργετικός ακόμη και εις τους εκτός Εκκλησίας παρουσιαζομένους εις αυτόν· εις τους θλιβερούς και ελεεινούς επαίτας της αγοράς εφρόντιζε να δοθούν όχι μόνον χρήματα και αναγκαία τροφή, αλλά και εύσχημος (= αξιοπρεπής και ωραία) ενδυμασία, εις εκείνους δε οι οποίοι είχον ευημερία αλλά λόγω μεταβολής συνθηκών βίου εδυστύχησαν παρείχε πλουσιωτέρας χορηγίας. Παρέχων με βασιλικόν φρόνημα μεγαλοδώρους ευεργεσίας προς τοιαύτα πρόσωπα, εις άλλους μεν εδώριζεν αγροτικά κτήματα, άλλους δε ετίμα με διάφορα αξιώματα.Και δι’ όσους μεν περιέπεσαν εις ορφανίαν εφρόντιζεν ως πατήρ, των δε χηρών ανεκούφιζε την εγκατάλειψιν με την ειδικήν μέριμναν· και μάλιστα υπάνδρευε κόρας αι οποίαι μετά τον θάνατον του πατρός των είχον μείνει ορφαναί με γνωρίμους του και πλουσίους άνδρας, έπραττε δε ταύτα αφού προηγουμένως προσέφερεν εις τας νύμφας όσα έπρεπε να εισφέρουν ως προίκα δια τον γάμον. Όπως δε ο ανατέλλων ήλιος μεταδίδει εις όλους αφθόνως τας μαρμαρυγάς του φωτός, κατά παρόμοιον τρόπον και ο Κωνσταντίνος, εμφανιζόμενος εμπρός εις τα ανάκτορα με την ανατολήν του ηλίου ωσάν να ανέτελλε μαζί με τον φωστήρα του ουρανού, εξέπεμπε φωταυγείας της καλοκαγαθίας του εις όλους όσοι προσήρχοντο εις αυτόν. Δεν ήτο δυνατόν απλώς να τον πλησιάση κανείς χωρίς ν’ απολαύση κάποιον αγαθόν ούτε ήτο δυνατόν να απογοητευθούν όσοι ήλπισαν να λάβουν την βοήθειάν του. (Ευσέβιου, Εις τον βίον του μακαρίου Κωνσταντίνου βασιλέως, Λόγος Α΄, 43)

Πώς ηνείχετο (ανεχόταν) και τους άφρονας.

Επιπροσθέτως ηνείχετο με ανεξικακίαν και μερικούς οι οποίοι ήσαν ερεθισμένοι εναντίον του, παραγγέλων και εις αυτούς με ήρεμον και πράον φωνήν να είναι σώφρονες και όχι στασιασταί. Μερικοί από αυτούς, σεβόμενοι τας παραινέσεις, απηλλάγησαν από τας επιδιώξεις των, τους δε αθεραπεύτους προς σώφρονα λογισμόν παρέδιδεν εις την διάθεσιν του Θεού, μη επιθυμών ποτέ να λάβη ο ίδιος μέτρα εναντίον οποιουδήποτε. Τούτο συνέβη ευλόγως και εις την Αφρικήν.

Τά ὑποτιθέμενα ἐγκλήματα καί ἡ ἀναμφίβολη ἁγιότητα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Τα υποτιθέμενα εγκλήματα και η αναμφίβολη αγιότητα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μέγας Κωνσταντῖνος. Ἐδῶ καί αἰῶνες τόν μισοῦν θανάσιμα καί τόν συκοφαντοῦν...

Μέγας Κωνσταντίνος. Εδώ και αιώνες τον μισούν θανάσιμα και τον συκοφαντούν συντονισμένα και συστηματικά ειδωλολάτρες (παλιοί και νέοι), εβραίοι, μασόνοι, αιρετικοί, καπιταλιστές, αθεϊστές...

Είναι η πολιτική φυσιογνωμία που βρίσκεται, περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη, στο στόχαστρο σύσσωμης της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της Παγκοσμιοποίησης... διότι ενσαρκώνει το απόλυτο αντίθετο όλων των βδελυγμάτων της...

π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας στην Μουλβία Γέφυρα. Λεπτομέρεια(Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη)

Όσοι έχουν αμφιβολίες λησμονούν ή αγνοούν ότι στην πίστη μας υπάρ­χει ένα μεγάλο πράγμα, που λέγεται: Μετάνοια.

Ένα δάκρυ του αμαρτωλού ο,τιδήποτε κι αν έχει διαπράξει, ένα δάκρυ στο μυστήριο της Εξομολόγησης συγχωρεί όλα τα αμαρτήματα.

Αν δεν υπήρχε η μετάνοια, άδειος θα ήταν ο Παράδεισος, δεν θα είχαμε εορτολόγιο, δεν θα είχαμε Αγίους, διότι δεν υπάρχει άγιος που δεν έκλαψε και δεν μετανόησε για τα αμαρτήματά του.

Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος τῷ Φωτί τοῦ Χριστοῦ ἐπορεύθη

Ο Άγιος Κωνσταντίνος τω Φωτί του Χριστού επορεύθη

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

«Tην οικουμένην ως προίκα προικοδοτήσας τω Κτίστη σου», με αυτόν τον λόγο, το Δοξαστικό των Στιχηρών, της ακολουθίας του Εσπερινού, από την εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο υμνογράφος αποδίδει το «ισαπόστολον κάλλος» και το μέγεθος του έργου του Αγίου Κωνσταντίνου.

Όσοι εκφράζουν αυθαίρετες «απόψεις» για την αγιοκατάταξη του Αγίου Κωνσταντίνου, δεν έχουν εκκλησιαστικά κριτήρια. Τον καθοριστικό ρόλο του Αγίου Κωνσταντίνου στην εξάπλωση του Χριστιανισμού ποιος τον αμφισβητεί; Τα άλλα κίνητρα που καταλογίζουν οι πολέμιοι της αγιοκατάταξής του δεν ευσταθούν. Η μετέπειτα πορεία των δύο αυτοκρατόρων, του Αγίου Κωνσταντίνου και του Λικινίου αποδεικνύει την πρόθεση, καθώς και τα κίνητρα ενός εκάστου.

Το κίνητρο της πολιτικής σκοπιμότητος, θα μπορούσε κάποιος να το αποδώσει κάλλιστα στον Λικίνιο, ο οποίος παραβίασε το Διάταγμα των Μεδιολάνων περί ανεξιθρησκείας, μετά την ήττα του από τον Άγιο Κωνσταντίνο στην Κάτω Παννονία και τη απόσυρση του στο Σύρμιο, διώκοντας και πάλι τους Χριστιανούς.

Αντιθέτως η μετέπειτα στάση του Αγίου Κωνσταντίνου του Πρώτου Χριστιανού Αυτοκράτορα, του «μεγαλύτερου ηγέτη της Ρωμιοσύνης», όπως τον καλεί ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, αποδεικνύει ότι η υποστήριξή του προς τους χριστιανούς δεν ήταν αποτέλεσμα σκοπιμότητος.

Όταν εγκαινίαζε ο Μέγας Κωνσταντίνος την Νέα Ρώμη, η αφιέρωση στην αναθηματική ιδρυτική στήλη ανέγραφε «Σοι Χριστέ Κόσμου Βασιλεύς και δεσπότης, σοι προστίθημι την δε την δούλην πόλιν και σκήπτρα της δε και το παν Ρώμης Κράτος, φύλαττε ταύτην, σώζε δ’ εκ πάσης βλάβης».

ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ-Εἶναι ἀδύνατον νά τόν δεῖ καί νά τόν καταλάβει κάποιος, ἔξω ἀπό τήν Πίστη του,

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ

Δέν µπορεῖ νά σκεφτεῖ κανείς τόν µῆνα Μάϊο, χωρίς νά τοῦ ἔρθει στό νοῦ ἐκεῖνος ὁ βασιλιάς, πού πῆρε τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τό βαθύ σκοτάδι τοῦ χειµῶνα τῆς εἰδωλολατρικῆς κακίας καί τήν ὁδήγησε στήν ἄνοιξη τῆς ζωῆς “ὡς ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς”.

Μέσα σέ αὐτόν τόν τρίτο µῆνα τῆς ἄνοιξης, συνοψίζεται ἡ περίληψη τῆς ἱστορίας τῆς ἀπόπειρας τῆς ἀνθρωπότητας νά φέρει γιά πρώτη -καί µᾶλλον καί γιά τελευταία- φορά, τό πρότυπο τῆς ζωῆς τοῦ Οὐρανοῦ στή γῆ. Καί συνοψίζεται µέ τρεῖς ἐπετείους:

α) Μέ τήν ἑορτή τῆς ἐπετείου τοῦ θανάτου αὐτοῦ τοῦ βασιλιά, ὁ ὁποῖος θεµελίωσε τοῦτο τό καινό, τό µηδέποτε, µέχρι τότε, δοκιµασµένο πολίτευµα,

β) Μέ τήν ἐπέτειο τῆς γέννησης τῆς Πόλης του, δηλαδή τά ἐγκαίνιά της καί,

γ) Μέ τήν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τῆς Πόλης του, δηλαδή, τῆς Ἅλωσής της ἀπό βαρβάρους καί τῆς ὁριστικῆς της ἀλλοτρίωσης ἀπό τόν τρόπο ζωῆς, πού ὁ ἱδρυτής της εἶχε ὁραµατιστεῖ.

Ὁ Μάϊος ἀνήκει στόν Κωνσταντῖνο, στόν πρῶτο καί Μέγα βασιλέα καί αὐτοκράτορα καί στήν Πόλη τοῦ Κωνσταντίνου, στήν Βασιλεύουσα Πόλη, στό “καύχηµα τῶν ὑπό τήν ἡλίου Ἀνατολήν”, στήν Κωνσταντινούπολη.

Μέγας Κωνσταντῖνος καί οἱ κατά βουλήν Θεοῦ πόλεμοι

Μέγας Κωνσταντῖνος καί οἱ κατά βουλήν Θεοῦ πόλεμοι

Ἰωάννης Λίτινας

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ «περισσότερον ἀπό κάθε ἄλλον ἡμερώτατος, πραότατος καί φιλανθρωπότατος»1 βασιλέας διεξήγαγε πλείστες πολεμικές ἐπιχειρήσεις κατά τή διάρκεια τῆς βασιλείας του.

Ἰδιαιτέρως, ὅταν ἀνέλαβε τόν πόλεμο κατά τοῦ Μαξεντίου (312), ὅπου καί εἶδε καταμεσήμερο στόν οὐρανό τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, «σταυροῦ τρόπαιον», ἐκ φωτός μετά τῆς ἐπιγραφῆς «τούτῳ νίκα», δηλαδή «μέ τήν δύναμη τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ θά νικήσεις», ἀνέλαβε τήν ὑπεράσπιση τῆς χριστιανικῆς πίστης καί ὁ ἴδιος διήγαγε βίο πνευματικό.

Σταθμός στήν πνευματική του ζωή ὑπῆρξε ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ ἐν ὁράματι, ὅπου τοῦ παρήγγειλε νά κατασκευάσει Σταυρό, τόν ὁποῖο θά χρησιμοποιοῦσε ὡς φυλακτήριον κατά τίς πολεμικές συγκρούσεις. Ὁ Μ.Κωνσταντίνος ὄχι μόνο κατασκεύασε τό ἱερό σύμβολο ἀπό χρυσό καί πολύτιμους λίθους, ἀλλά και πολλούς άλλους (σώζεται σταυρός του στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου). Ἐπίσης, ἔβαλε στήν περικεφαλαία του τό μονόγραμμα του Χριστού «ΧΡ» καί ἔδωσε ὁδηγίες γιά τήν κατασκευή σταυροειδοῦς σημαίας - λάβαρου τήν ὁποία ἔφεραν ὑποχρεωτικά ὅλες οἱ στρατιωτικές μονάδες2.

Νά κοιτάξουν οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ τά “χάλια” τους καί νά ἀφήσουν τόν Μέγα Κωνσταντῖνο στήν ἡσυχία του!

ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΝ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΤΑ “ΧΑΛΙΑ ΤΟΥΣ” ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ!

Του Γεωργίου Διαμαντίδη

Αγαπητοί αναγνώστες, στο παρόν άρθρο, θα ασχοληθούμε λίγο με τον Ισαπόστολο Άγιο Μέγα Κωνσταντίνο.

Οι "Μάρτυρες του Ιεχωβά", πολλές φορές παρουσιάζουν στα έντυπά τους διάφορες ιστορικές προσωπικότητες και γεγονότα, σε πλαίσια καθαρά προπαγανδιστικά. Αυτό ισχύει και για την προσωπικότητα του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Και τι δεν λένε οι ΜτΙ στα έντυπα τους για το Μ. Κωνσταντίνο!

Τον κατηγορούν ως "διεφθαρμένο"! (Ξύπνα 8-10-1972, σελ.12).

"Αιμοδιψή"! (Αποκάλυψη Το μεγαλειώδες Αποκορύφωμά της Πλησιάζει! σελ. 276).

"Ειδωλολάτρη"! (Η Σκοπιά 15 - 1 - 1984, σελ. 7).

"Λύκο"! (Η Σκοπιά 1 - 12 - 1985, σελ. 5). Και πολλές άλλες διάφορες κάκιστες εκφράσεις!

Γιατί έχουν τόσο λύσσα αυτοί οι άνθρωποι για το Μ. Κωνσταντίνο;

Ξέρετε γιατί; Επειδή συγκρότησε την Α' Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ. που στερέωσε την ορθόδοξο πίστη, για το θέμα της αιρέσεως του χριστιανομάχου Αρείου!

Αυτός είναι ο λόγος που τον κατηγορούν σφόδρα!

Το ερώτημα είναι: πριν το 325 δεν πίστευαν οι Θεοφόροι Πατέρες μας στην Θεότητα του Κυρίου μας; Πίστευαν!

Απλώς το έτος εκείνο, συνεκλήθη από τον Μ. Κωνσταντίνο η Σύνοδος της Νικαίας, η Πρώτη Οικουμενική, που αποτελείτο από 318 θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας μας, για να καταδικάσουν τον αιρεσιάρχη Άρειο, ο οποίος έλεγε: "ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού δεν είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, άρα δεν είναι Θεός αληθινός, αλλά κτίσμα και ποίημα κλπ."

Πολύ καλά έπραξαν οι Άγιοι Πατέρες μας που καταδίκασαν τον Άρειο ως αιρετικό και βλάσφημο!

Ο πρώτος πρόεδρος και δημιουργός της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας της Σκοπιάς, ο Κάρολος Τέηζ Ρώσσελ των ΜτΙ, μίλησε πιο ήπια για το πρόσωπο του Μ. Κωνσταντίνου σε ένα σπάνιο βιβλίο του, – (παρόλο που κι αυτός ήταν εναντίον της Συνόδου της Νικαίας).

Είπε ο Ρώσσελ:

"... Εις το έτος 325 μ.Χ. όμως μία θετική στάσις προωρίσθη ως πρός τήν πίστιν. Η εν Νικαία Σύνοδος εκλήθη υπό του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου. Ούτος προφανώς ήτο κοσμικός σοφός άνθρωπος, και ενόμιζεν ότι θά έκαμνε καλήν πράξιν, πολιτικώς συνδεόμενος μετά τών Χριστιανών, οίτινες καθημερινώς ηύξανον καθ' όλην τήν Αυτοκρατορίαν.

Ο Αυτοκράτωρ δέν είχεν βαπτισθή μέχρι της ημέρας του θανάτου του· ούτος απλώς ωμολόγησεν Χριστιανοσύνην χάριν πολιτικών λόγων.

Καί ενώ ημείς δέν δυνάμεθα νά κρίνωμεν τήν καρδίαν αυτού, εντούτοις η ιδέα της πολιτικής είναι η βεβαία αυτού αιτία, καθώς αι αποδείξεις φανερώνουν εις τήν υπόθεσιν ταύτην". (ΒΙΒΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΠΑΣΤΟΡΟΣ ΡΩΣΣΕΛ, ΕΚΔΟΣΙΣ "ΛΟΓΟΥ" ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, σελ. 686. Η υπογράμμιση δική μας).

Να δούμε το ντοκουμέντο:

«Μή θαυμάζετε πού μοῦ γράφει ὁ αὐτοκράτορας, ἄνθρωπος εἶναι κι αὐτός. Πιό πολύ νά θαυμάζετε, πού ὁ Θεός ἔγραψε τό Νόμο του στούς ἀνθρώπους, καί μᾶς μίλησε μέσω τοῦ Ὑιοῦ του!»

«Μη θαυμάζετε που μου γράφει ο αυτοκράτορας, άνθρωπος είναι κι αυτός. Πιο πολύ να θαυμάζετε, που ο Θεός έγραψε το Νόμο του στους ανθρώπους, και μας μίλησε μέσω του Υιού του!»

Αυτοκρατορικός σύμβουλος.

Η φήμη του Αντωνίου έφτασε ως τα βασιλικά Ανάκτορα. Κι ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος, και οι δυο γιοι του, Αύγουστοι Κωνστάντιος και Κώνστας, του έστελναν επιστολές και ζητούσαν τις πατρικές συμβουλές του. Αυτός όμως δεν το έπαιρνε επάνω του από την αυτοκρατορική αλληλογραφία, ούτε έδειχνε ότι ιδιαίτερα τον χαροποιούσε. Ήταν και έμενε πάντα, όπως ήταν πριν του γράψει ο Βασιλιάς. Και όταν του έφερναν τα αυτοκρατορικά γράμματα, καλούσε τους μοναχούς και έλεγε: «Μη θαυμάζετε που μου γράφει ο αυτοκράτορας, άνθρωπος είναι κι αυτός. Πιο πολύ να θαυμάζετε, που ο Θεός έγραψε το Νόμο του στους ανθρώπους, και μας μίλησε μέσω του Υιού του!»

Και είναι, βέβαια, γνωστό, πως δεν ήθελε να δεχτεί αυτές τις επιστολές, γιατί δεν ήξερε γράμματα, και δεν μπορούσε να τις διαβάσει, και ν’ απαντήσει σχετικά.

῾Ο Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ οἱ ῾ Εορτὲς τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου

῾Ο Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ οἱ ῾ Εορτὲς τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου

π. ᾿Ιωάννου ῾Ράφαν

Πολλές ἀπὸ τὶς κυριώτερες ῾Εορτὲς τοῦ Σεπτεμβρίου (1η ἡ ᾿Αρχὴ τοῦ᾿Εκκλησιαστικοῦ ῎Ετους, 13η ᾿Εγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς ᾿Αναστάσεως, 14η ῞Υψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, 23η Σύλληψις τοῦ Προδρόμου) συνδέονται ἄμεσα ἢ ἔμμεσα μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, τοῦ ἀρχιτέκτονος τῆς εἰρήνης τῆς ᾿Εκκλησίας.

Στὸ σημείωμα ποὺ ἀκολουθεῖ θὰ προσπαθήσουμε νὰ προσεγγίσουμε τὴν συμβολὴ τοῦ Αγίου στὴν διαμόρφωση τοῦ ῾Εορτολογίου τοῦ μηνός.

1η καὶ 23η Σεπτεμβρίου

Με τὸ γνωστὸ Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων τὸ ἔτος 313, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἐξασφάλισε γιὰ τὴν ᾿Εκκλησία τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἐλευθερία Της. Τὴν ἴδια χρονιὰ ὅμως, ὁ Αὐτοκράτορας αὐτός, σκεπτόμενος ὄχι μόνον ὡς Χριστιανός, ἀλλὰ καὶ ὡς ῾Ρωμαῖος, ἐκδίδει ἄλλο ἕνα Διάταγμα ποὺ ὁρίζει τὴν 23η Σεπτεμβρίου ὡς ἀρχὴ τῆς ᾿Ινδίκτου, δηλαδὴ τοῦ φορολογικοῦ ἔτους στὴ ῾Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία.

῾Η 23η Σεπτεμβρίου ἦταν γιὰ τοὺς ῾Ρωμαίους ἡ ἑορτὴ τῶν γενεθλίων τοῦ Καίσαρος Αὐγούστου, βασιλέως κατὰ τὴν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ καὶ δημιουργοῦ τῆς μεγάλης Pax Romana. Σὲ ἀρκετὲς ἐπαρχίες τῆς ᾿Ανατολῆς ἡ ἡμέρα ἐκείνη εἶχε ἐπικρατήσει ὡς ἑορτὴ τοῦ Νέου ῎Ετους.

῾Η ᾿Εκκλησία μὲ τὴ σειρά Της ὥρισε τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἡμέρα ὡς τὴν ᾿Αρχὴ τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ ῎Ετους. Μόνο ποὺ γιὰ τὴν ᾿Εκκλησία ἡ σημασία τῆς ἡμέρας δὲν εἶναι ὁ Natalis Augusti (τὰ γενέθλια τοῦ Καίσαρος), ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ τοῦ Μυστηρίου τῆς Σωτηρίας. Γι᾿ αὐτὸ ὡς πρῶτο εὐαγγελικὸ ᾿Ανάγνωσμα τοῦ ἔτους καθιερώθηκε ἡ διήγησις τῆς Συλλήψεως τοῦ Προδρόμου ἀπὸ τὸ πρῶτο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγελίου. ῾Η Σύλληψις τοῦ Προδρόμου εἶναι χρονολογικὰ τὸ πρῶτο Μυστήριο τοῦ Εὐαγγελίου.

῞Ομως ἡ κατάργησις τῆς λατρείας τοῦ Αὐγούστου καὶ τῶν ἄλλων εἰδωλολατρικῶν ἑορτῶν ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα Θεοδόσιο τὸν Μεγάλο τὸ ἔτος 393, στέρησε τὴν 23η Σεπτεμβρίου τῆς πολιτικῆς της σημασίας. Παράλληλα, μειώθηκε καὶ ἡ ἐκκλησιαστική της σημασία, ὡς «ἡ ἀρχὴ τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας», μὲ τὸ θέσπισμα τῆς χρονολογικὰ προγενέστερης ῾Εορτῆς τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου τὴν 8η Σεπτεμβρίου.

Μετά τό Βάπτισμα, ἡ λέπρα σου θά φύγει!

Κάποτε ο Μέγας Κωνσταντίνος προσβλήθηκε από λέπρα. Όλοι οι ιατροί μάταια προσπαθούσαν να τον θεραπεύσουν. Μια μέρα εμφανίστηκαν κάποιοι πονηροί Εβραίοι, που του είπαν, ότι για να γίνει καλά, το μόνο που χρειάζεται είναι να σφάξει παιδιά Χριστιανών και να λουστεί σε λουτρό με το αίμα τους!

Του φάνηκε παράτολμο αυτό το πράγμα, αλλά τελικά ζήτησε να του φέρουν Χριστιανικά παιδιά, για να θέσει σε εφαρμογή την πρόταση των Εβραίων.Τα κλάματα όμως των γονέων και ειδικά των μανάδων, τον λύγισαν την καρδιά και ζήτησε αμέσως να επιστραφούν τα παιδιά στις μανάδες τους και ας έμενε αυτός λεπρός για πάντα.

Τά ὑποτιθέμενα ἐγκλήματα καί ἡ ἀναμφίβολη ἁγιότητα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΜΑΣ "ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ" ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ. ΑΡΧΙΜ. ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ κλικ εδώ https://www.youtube.com/channel/UC1VN... https://www.facebook.com/patir.savvas (γιά ἐπικοινωνία)

Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος & ὁ σύγχρονος διωγμός τῆς ἐκκλησίας μέ ἀφορμή τόν κορονοϊό-Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος & ὁ σύγχρονος διωγμός τῆς ἐκκλησίας μέ ἀφορμή τόν κορονοϊό-Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

https://www.youtube.com/watch?v=Vu2wqmufHUcΔΙ

Μέγας Κωνσταντίνος, ὁ παρεξηγημένος Ἅγιος, 21-5-2008, Ἁρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

Μέγας Κωνσταντίνος, ὁ παρεξηγημένος Ἅγιος, 21-5-2008, Ἁρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Μέγας Κωνσταντῖνος: Ὁ πατὴρ τῆς Ρωμηοσύνης

 

Τῆς Γερόντισσας Ὁλυμπιάδος Ντίτορα

 Ὁ Κων­σταν­τῖ­νος δὲν γκρέ­μι­σε τὴ Ρώ­μη, ἀλ­λά, ὅ­πως ἔ­χει εἰ­πω­θεῖ, τὴ με­τέ­φε­ρε στὴν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη. Γι᾿ αὐ­τὸ συν­τη­ροῦ­σε στὴ νέ­α πό­λη τὸ ρω­μα­ϊ­κὸ ὄ­νο­μα, τὸ κρά­τος τῶν Ρω­μαί­ων, τὴ ρω­μα­ϊ­κὴ πο­λι­τεί­α. Τὸ ὄ­νο­μα Ρώ­μη σή­μαι­νε τὸ ἔ­δα­φος τοῦ Βυ­ζαν­τι­νοῦ κρά­τους, ποὺ συ­χνὰ οἱ Βυ­ζαν­τι­νοὶ τὸ ἔ­λε­γαν ‹‹Ρω­μα­νί­α››. Ὁ ὅ­ρος ‹‹Ρω­μα­νί­α›› δή­λω­νε στὸ σύ­νο­λό της τὴν Αὐ­το­κρα­το­ρί­α. Οἱ Δυ­τι­κοὶ συγ­γρα­φεῖς ὀ­νό­μα­ζαν ‹‹Ρω­μα­νί­α›› τὸ Ἀ­να­το­λι­κὸ μέ­ρος τοῦ Ρω­μα­ϊ­κοῦ κρά­τους.

Ἀ­νά­μνη­ση αὐ­τῶν τῶν ἱ­στο­ρι­κῶν ἀρ­χῶν εἶ­ναι σή­με­ρα οἱ ὅροι ‹‹Ρω­μηός›› καὶ ‹‹Ρω­μη­ο­σύ­νη››. Ση­μαί­νουν τὸ σύγ­χρο­νο Ἕλ­λη­να, τὸ σύγ­χρο­νο Ἑλ­λη­νι­σμό, τὴ συ­νέ­χεια τοῦ ρω­μα­ϊ­κοῦ καὶ ἑλ­λη­νι­κοῦ κό­σμου. Ἡ λα­ϊ­κὴ ποί­η­ση χρη­σι­μο­ποι­εῖ τὸν ὅ­ρο ‹‹Ρω­μηός››, γιὰ νὰ δη­λώ­σει τὸ λα­ό, ποὺ ἐ­πέ­ζη­σε με­τὰ τὴν πτώ­ση τῆς πό­λε­ως.

Ἡ Βυ­ζαν­τι­νὴ αὐ­το­κρα­το­ρί­α, ἡ Ρω­μηο­σύ­νη, γεν­νή­θη­κε ἀ­πὸ τὴ με­τα­μόρ­φω­ση τῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς αὐ­το­κρα­το­ρί­ας ὑ­πὸ τὴν ἐ­πί­δρα­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­σμοῦ καὶ τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ. Ὁ Κων­σταν­τῖ­νος, χω­ρὶς νὰ εἶ­ναι ὁ τε­λευ­ταῖ­ος Ρω­μαῖ­ος αὐ­το­κρά­το­ρας, για­τί δὲν τε­λεί­ω­σε ἡ Ρώ­μη, εἶ­ναι ὁ ἱ­δρυ­τὴς καὶ....

ὁ πρῶ­τος αὐ­το­κρά­το­ρας τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου καὶ τῆς Ρω­μηο­σύ­νης. Δὲν ἔ­κτι­σε τὴ Βυ­ζαν­τι­νὴ αὐ­το­κρα­το­ρί­α στὰ ἐ­ρεί­πια τῆς ρω­μα­ϊ­κῆς κλη­ρο­νο­μιᾶς, ἀλ­λὰ τὴ συν­τή­ρη­σε μὲ δύ­ο νέ­ες δυ­νά­μεις. Ἔ­τσι ἡ ρω­μα­ϊ­κὴ κλη­ρο­νο­μιὰ -δί­και­ο, ὀρ­γά­νω­ση, πει­θαρ­χί­α- τρο­φο­δο­τή­θη­κε ἀ­πὸ τὴ δύ­να­μη τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς παι­δεί­ας -ἰ­δέ­ες, ἀ­ξί­ες, ἦ­θος- καὶ ἀ­να­και­νί­στη­κε ἀ­πὸ τὶς δυ­νά­μεις τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ -πί­στη, ἀ­γά­πη, ἐγ­κρά­τεια- ὥ­στε νὰ ἀ­πο­τε­λέ­σουν καὶ τὰ τρί­α μα­ζὶ τὴ βυ­ζαν­τι­νὴ πο­λι­τι­κὴ ἰ­δε­ο­λο­γί­α, τὴ Ρω­μηο­σύ­νη.

Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος ἐπισκέπτεται τὸν Μέγα Παΐσιο

 

Διηγεῖται ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Κολοβὸς γιὰ τὸν ὅσιο Παΐσιο τὸν Μέγα

Ποθώντας νὰ δῶ καὶ νὰ ἀπολαύσω τὴ θεία χάρη, τὸν ἐπισκέφτηκα στὸ κελλί του. Ἀλλὰ προτοῦ ἀκόμη κτυπήσω τὴν πόρτα του, τὸν ἄκουσα νὰ συνομιλεῖ μὲ κάποιον. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν ἔμεινα ἀπ’ ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί, ἀλλὰ δυστυχῶς ἔκανα λίγη φασαρία καὶ ὁ ὅσιος βγῆκε ἔξω γιὰ νὰ δεῖ τί συμβαίνει. Ὅταν μὲ εἶδε χάρηκε πολύ, καὶ γὶ αὐτὸ μὲ ἀγκαλίασε καὶ μὲ φιλοῦσε. Ἔτσι ἔκανα καὶ ἐγώ. Ὅταν ὅμως μπῆκα μέσα στὸ κελλί, ἄρχισα νὰ κοιτῶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, γιὰ νὰ δῶ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν ὁποῖο συνομιλοῦσε προηγουμένως, ἀλλὰ δὲν εἶδα κάποιον. Ὁ ἴδιος κατάλαβε ὅτι κάτι ἀναζητοῦσα καὶ μὲ ρώτησε: “Βλέπεις κάτι παραδοξο”; “Ναι”, τοῦ ἀπάντησα. “Πριν ἀπὸ λίγο σὲ ἄκουσα νὰ μιλᾶς μὲ κάποιον ἀλλὰ δὲν βλέπω κάποιον στὸ κελλί σου. 

Τί συμβαίνει; Σὲ παρακαλῶ νὰ μοῦ φανερώσεις τὸ 

παράδοξο αὐτὸ μυστήριο”. 

 

– Πράγματι, ἀγαπητὲ Ἰωάννη, παράδοξο μυστήριο θὰ σοὺ ἀποκαλύψει σήμερα ὁ Θεός, μοῦ εἶπε ὁ θεῖος Παΐσιος. Καὶ ἐγώ, θὰ φανερώσω σὲ σένα τὴν ἀγάπη ποὺ ἔχει σὲ μᾶς ἡ ἀγαθότητά του. Αὐτός, ἐξαιρετικέ μου φίλε, ποὺ ἄκουσες νὰ συνομιλεῖ μαζί μου ἦταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ πρῶτος βασιλιὰς τῶν Χριστιανῶν. Κατέβηκε ἐδῶ κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ μοῦ εἶπε: 

 

– Μακάριοι ἤσαστε ἐσεῖς οἱ ὁποῖοι ἀξιωθήκατε νὰ γίνεται μοναχοί. Καὶ πραγματικὰ ὁ μακαρισμὸς αὐτὸς προέρχεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Σωτήρα. 

 

Καὶ ρωτώντας τὸν ἐγώ, καὶ ποιὸς εἶσαι ἐσὺ Κύριε, ὁ ὁποῖος λέγεις αὐτὰ τὰ λόγια καὶ μακαρίζεις ἐμᾶς τοὺς μοναχούς, μοῦ ἀπάντησε: