Οἱ ἀσκητικοί κόποι ὡς ἔκφραση τῆς ἀγάπης πρός τόν Κύριο- Ἅγ. Ἀρσένιος, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ ἀσκητικοί κόποι ὡς ἔκφραση τῆς ἀγάπης πρός τόν Κύριο- Ἅγ. Ἀρσένιος, 10-11-2024, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τό κελλί τοῦ Χατζηεφεντῆ μάζευε ὅλο τόν πόνο τῶν πονεμένων ἀνθρώπων…

Το κελλί του Χατζηεφεντή μάζευε όλο τον πόνο των πονεμένων ανθρώπων… Απ’ όλα αυτά τα θαύματα που έβλεπαν οι άνθρωποι να κάνει ο πατήρ Αρσένιος με τη χάρη του Θεού, επόμενο ήταν και να τον ευλαβούνται σαν άγιο, όπως και ήταν…

Η μόνη λύση ήταν να κάνει κάπου κάπου και τον «δια Χριστόν σαλόν», και να παρουσιάζεται αντίθετος από ό,τι ήταν, με προσποιητές ιδιοτροπίες, όπως και έκανε. Για να μην τον λένε πράο, έκανε τον θυμώδη. Για να μη τον λένε νηστευτή, έκανε τον γαστρίμαργο, όπως και πολλά άλλα παρόμοια…

Ὁ κεντρικός Ναός τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης τῆς κωμοπόλεως Σινασός τῆς Καππαδοκίας ὅπου ἐξομολογοῦσε ὁ Ἅγ.Ἀρσένιος

Ο κεντρικός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της κωμοπόλεως Σινασός της Καππαδοκίας,γειτονική με την κωμόπολη των Φαράσων.

Σύμφωνα με μαρτυρία του ηγούμενου Αρχίμ.Αρσένιο Πεππέ της Ι.Μ.Βλαχερνών Κερκύρας,όπως την άκουσε από την γιαγιά του κ.Βασιλική Περσίδου /Πεππέ,η ίδια είχε πνευματικο σε ηλικία των δεκατεσσάρων ετών τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη.

Ἡ ταφή τοῦ Χατζῆ Ἐφέντη, ἱερέως Ἀρσενίου τό 1924

Δημοτικό Νεκροταφείο Κέρκυρας.Καταγραφή της ταφής του Χατζη Εφέντη,ιερέως Αρσενίου τo 1924

Δίπλα αναγράφεται η ανακομιδή των λειψάνων του από τον Άγιο Παΐσιο ,το 1958

Ὁ 21ος Ψαλμός διαβάζεται, σύμφωνα με τόν Ἅγιο Ἀρσένιο, για τίς πυρκαγιές !

ΨΑΛΜΟΣ 21ος: (Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι)

“Για να εμποδίσει ὁ Θεός τήν πυρκαϊά, για να μην γίνει κακό”.

2 Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι· ἵνα τί ἐγκατέλιπές με; μακρὰν ἀπὸ τῆς σωτηρίας μου οἱ λόγοι τῶν παραπτωμάτων μου.

3 ὁ Θεός μου, κεκράξομαι ἡμέρας, καὶ οὐκ εἰσακούσῃ, καὶ νυκτός, καὶ οὐκ εἰς ἄνοιαν ἐμοί.

4 σὺ δὲ ἐν ἁγίῳ κατοικεῖς, ὁ ἔπαινος τοῦ ᾿Ισραήλ.

5 ἐπὶ σοὶ ἤλπισαν οἱ πατέρες ἡμῶν, ἤλπισαν, καὶ ἐῤῥύσω αὐτούς·

6 πρὸς σὲ ἐκέκραξαν καὶ ἐσώθησαν, ἐπὶ σοὶ ἤλπισαν καὶ οὐ κατῃσχύνθησαν.

7 ἐγὼ δέ εἰμί σκώληξ καὶ οὐκ ἄνθρωπος, ὄνειδος...ἀνθρώπων καὶ ἐξουθένημα λαοῦ.

8 πάντες οἱ θεωροῦντές με ἐξεμυκτήρισάν με, ἐλάλησαν ἐν χείλεσιν, ἐκίνησαν κεφαλήν·

9 ἤλπισεν ἐπὶ Κύριον, ῥυσάσθω αὐτόν· σωσάτω αὐτόν, ὅτι θέλει αὐτόν.

10 ὅτι σὺ εἶ ὁ ἐκσπάσας με ἐκ γαστρός, ἡ ἐλπίς μου ἀπὸ μαστῶν τῆς μητρός μου·

11 ἐπὶ σὲ ἐπεῤῥίφην ἐκ μήτρας, ἐκ κοιλίας μητρός μου Θεός μου εἶ σύ·

12 μὴ ἀποστῇς ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι θλῖψις ἐγγύς, ὅτι οὐκ ἔστιν...

ὁ βοηθῶν.

«Μεγάλη ὑποχρέωση αἰσθάνομαι στόν πατέρα Ἀρσένιο γιά τ’ ὄνομα πού μοῦ ’δωσε, μαζί μέ τίς ἅγιες εὐχές»,

Ο Άγιος Παΐσιος δεν έγραψε πολλά βιβλία. Φρόντισε όμως να γράψει με τον δικό του, απλό και γλαφυρό τρόπο, ένα βιβλίο για τον Άγιο Αρσένιο, τον άνθρωπο που τον βάφτισε και σημάδεψε τη ζωή του, και ας ήταν μωρό όταν εκείνος εκοιμήθη. «Μεγάλη υποχρέωση αισθάνομαι στον πατέρα Αρσένιο για τ’ όνομα που μου ’δωσε, μαζί με τις άγιες ευχές», γράφει ο Αγ.Παΐσιος στο βιβλίο του «Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης».

https://proskynitis.blogspot.com/2023/07/blog-post_20.html

Ὁ πλεονέκτης ἐπίτροπος (Ἀπό τόν βίο τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου)

Μία Τζερκέζα (Μουσουλμάνα) είχε παρακαλέσει τον Πρόδρομο της Κοπαλούς να της φέρει ένα φυλαχτό από τον Χατζεφεντή, επειδή ήταν στείρα και ο άνδρας της ήταν έτοιμος να την χωρίση γι’ αυτόν τον λόγο.

Ο Πρόδρομος την λυπήθηκε, διότι ήταν και ορφανή και ολομόναχη, χωρίς κανέναν συγγενή. Άφησε την δουλειά του και ήρθε στο χωριό. Επειδή ήταν λίγο αργά, όταν έφθασε, δίσταζε ο ίδιος να πάη στον Πατέρα Αρσένιο και είπε σε κάποιον επίτροπο να πάη εκείνος. Ο επίτροπος πήγε και πήρε ένα φυλαχτό, δηλαδή την ευχή που θα της διάβαζε γραμμένη.

Επειδή δε ήξερε ότι η Τζερκέζα ήταν πλούσια –ο άνδρας της ήταν μεγάλος κτηνοτρόφος–, νικήθηκε από την πλεονεξία και πήρε την ευχή του Πατρός Αρσενίου που ήταν διπλωμένη και την τύλιξε με ένα δικό του σημείωμα, όπου έγραφε να στείλη δέματα, τυρί, κρέατα κ.λπ., δήθεν ότι τα ζήτησε ο Χατζεφεντής. Το έδωσε μετά στον Πρόδρομο της Κοπαλούς ο πλεονέκτης επίτροπος και εκείνος, χωρίς να ξέρη, πήγε την άλλη μέρα και το έδωσε στην Τζερκέζα, με την οποία γειτόνευαν στα κτήματα.

Αυτή το ξετύλιξε και το μεν φυλαχτό το φόρεσε με ευλάβεια, το δε σημείωμα το πήρε και έστειλε στον επίτροπο ό,τι έγραφε, διότι θα τα πήγαινε δήθεν εκείνος στον Πατέρα Αρσένιο.

Στον χρόνο η Τζερκέζα απέκτησε [παιδί] και έστελνε και στην συνέχεια πολλά πράγματα στον επίτροπο, χωρίς να γνωρίζη ο Πατήρ.

Μαρτυρία τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου καὶ τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου γιὰ τὸ κρυφὸ σχολειὸ

Τί ξέρουν οἱ Κορεάτες πού ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἀγνοοῦμε; Ὁ Νίκος Γαβριὴλ Πεντζίκης θεωροῦσε ὡς τὸ καλύτερο θρησκευτικὸ βιβλίο ποὺ γράφτηκε μετὰ τὸ 1821 τὸ ἔργο τοῦ Ἁγιορείτη μοναχοῦ π. Παϊσίου (1924-1974) -πλέον Ἁγίου Παϊσίου- ποὺ πρωτοκυκλοφόρησε μὲ τὸν τίτλο «Ὁ πατὴρ Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης». (Μετὰ καὶ τὴ δική του ἁγιοκατάταξη (1986), ποὺ βεβαίως προηγήθηκε τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, κυκλοφορεῖ μὲ τὸν τίτλο «Ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης»). Τὸ βιβλίο, ποὺ κυκλοφόρησε στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, ἀποτελεῖ ἔκδοση τοῦ Ἡσυχαστήριου Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ποὺ βρίσκεται στὴ Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης. Ἔχει κάνει πάρα πολλὲς ἐπανεκδόσεις, ἐνῶ ἔχει μεταφραστεῖ σὲ 11 ξένες γλῶσσες – ἀνάμεσα σ’ αὐτὲς καὶ στὴν κορεατική!

Ὁ Πεντζίκης τόσο πολὺ ἀγαποῦσε τὸ βιβλίο, ποὺ πάρα πολὺ συχνὰ ἀναφερόταν σ’ αὐτό. Πολλὲς φορὲς μάλιστα τὸ χάριζε σὲ συνομιλητὲς του διανοούμενους, καλλιτέχνες, φοιτητές. Ἕνας πολὺ γνωστὸς σκηνοθέτης μάλιστα ἐνδιαφέρθηκε νὰ....τὸ μεταφέρει καὶ στὴν ὀθόνη.

Ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος, ὁ Χατζηεφεντὴς ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν στὸ χωριό του, τὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας, πολλὰ χρόνια πρὶν ξεριζωθοῦν ἀπὸ τὰ μέρη τους τοὺς εἶχε...

προειδοποιήσει γιὰ τὸ γεγονὸς αὐτό. Ὁ ἴδιος ἦταν ὁ ἱερέας, ὁ δάσκαλος ἀλλὰ καὶ ὁ γιατρὸς τῆς περιοχῆς. Γιατρὸς γιατί μὲ τὴν προσευχὴ του γινόταν ἀμέσως καλὰ ὁ ἀσθενής. Καὶ μάλιστα δὲν ρωτοῦσε νὰ μάθει ἂν ὁ ἄρρωστος ἦταν Τοῦρκος ἢ Ἕλληνας. Ἡ φήμη του ἔμεινε στοὺς πληθυσμοὺς τῆς Τουρκίας πολλὰ χρόνια καὶ μετὰ τὸν ξεριζωμὸ τῶν Ἑλλήνων.

Ἀλλὰ ἂς ἔλθουμε στὴν ἰδιότητά του ὡς δασκάλου. Ὁ ὀρφανὸς Θεόδωρος, αὐτὸ ἦταν τὸ βαφτιστικὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου, ἔμαθε τὰ πρῶτα γράμματα στὴ Νίγδη καὶ στὴ συνέχεια, ὅταν εἶδαν ὅτι ἦταν ἰδιαίτερα ἔξυπνος, τὸν ἔστειλαν στὴ Σμύρνη. Ὅταν μάλιστα ἐπέστρεφε τὰ καλοκαίρια στὰ Φάρασα γιὰ διακοπές, μάζευε τὰ παιδιὰ τοῦ χωριοῦ καὶ τοὺς μάθαινε γράμματα. Μετὰ τὶς σπουδές του στὴ Σμύρνη, σὲ ἡλικία 26 χρονῶν ἔγινε μοναχὸς στὴν ἱερὰ μονὴ Φλαβιανῶν. Πολὺ σύντομα ὅμως ὁ μητροπολίτης Παΐσιος ὁ Β’, ἕνας ἱερωμένος μὲ ἰδιαίτερη κοινωνικὴ δράση, τὸν ἔστειλε πίσω στὸ χωριό του γιὰ νὰ μάθει γράμματα στὰ Ἑλληνόπουλα.

Ἦρθε ἡ Παναγία χθές τό μεσημέρι καί μέ γύρισε καί στό ἅγιον Ὄρος καί εἶδα τά Μοναστήρια..(Ἅγ.Ἀρσένιος Καππαδόκης)

[....]Όταν ο Άγιος Αρσένιος ο Καππάδοκης βρισκόνταν στο νοσοκομείο στην Κέρκυρα και είχε μείνει μόνο με τον ψάλτη του τον Πρόδρομο, ο Πατήρ του είπε: «Έλα να αποχαιρετηθούμε, Πρόδρομε, γιατί μεθαύριο φεύγω για την άλλη ζωή.

Ήρθε η Παναγία χθες το μεσημέρι και μου το είπε και με γύρισε και στο Άγιον Όρος και είδα τα Μοναστήρια, που πολύ επιθυμούσα να ιδώ, αλλά δεν είχα αξιωθή. Τι να σου διηγηθώ, Πρόδρομε! Τι πολλά Μοναστήρια που έχει το Άγιον Όρος! Τι μεγάλους Ναούς! Τι μεγαλοπρέπεια!».

Και μετά από αυτά του λέγει: «Να μη στενοχωρεθής που θα πεθάνη η Κυριακή, η γυναίκα σου, μετά από οχτώ ημέρες· και του Στεφάνου Καραμουρατίδη η γυναίκα, η Αλμαλού, θα πεθάνη και αυτή μετά από δεκατρείς ημέρες».

Οἱ Ἅγιοι Ἰωνάς καί Βαραχήσιος, ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Χατζεφεντής ὁ Καππαδόκης καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος (29 Μαρτίου †)

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

Μού παρουσιάσθηκε καί δεύτερη φορά ὁ καλός Πατέρας, μέ τήν διαφορά πώς ἦταν νύκτα, σέ ἀγρυπνία. Ἦταν 29η Μαρτίου 1971, μνήμη τῶν Ὁσιομαρτύρων Βαραχησίου καί Ἰωνά, παραμονή Βαΐων. Ἐνῶ ἔλεγα τήν εὐχή καθιστός, τά μεσάνυχτα, δέν κατάλαβα ἐάν μέ εἶχε πάρει ὁ ὕπνος ἤ ἤμουν ξυπνητός! Εἶδα ἕναν ἀπέραντο κάμπο μέ σιτάρι ἕτοιμο γιά θέρο καί πολλοί ἐργάτες νά θερίζουν προαιρετικά, χωρίς νά ἐπιστατῆ κανείς. Ἀπέναντι δέ ἦταν ἕνας κοινός τάφος ἀπό τήν μιά ἄκρη μέχρι τήν ἄλλη ἄκρη τοῦ μεγάλου κάμπου. Στήν ἄλλη ἐπίσης πλευρά τοῦ κάμπου ἦταν ἕνα... κτίριο, πού ἔμεναν ἀσυρματιστές, καί ἕνας Ἀξιωματικός ἦταν ἐκεῖ καί ἐπέβλεπε. Ὁ Ἀξιωματικός αὐτός ἔβγαινε καί ἔξω κάπου-κάπου καί ἔκανε παρατηρήσεις σ' αὐτούς πού δέν θέριζαν μέ τά ἑξῆς λόγια: «Ἀφοῦ θά σᾶς πληρώση ὁ Χριστός, γιατί δέν θερίζετε;». Στό μεγάλο ἐκεῖνο χωράφι εἶχα καί ἐγώ ἕνα μικρό κομμάτι, γιά νά θερίζω, ὅπως ἐπίσης καί στό κτίριο τῶν Διαβιβάσεων ἕνα μικρό γραφεῖο μέ ὑπεύθυνη ἐργασία. Γι' αὐτό, πότε θέριζα λίγο καί πότε ἔτρεχα στό γραφεῖο, γιά νά διαβιβάσω τά σήματα πού συγκεντρώνονταν. Ὅποτε ὅμως πήγαινα στό γραφεῖο, εὕρισκα τόν Ἀξιωματικό ἐκεῖνον νά κάθεται καί νά διαβιβάζη αὐτός τά σήματα μοῦ. Αὐτό μ' ἔφερε σέ δύσκολη θέση, γιατί οὔτε τολμοῦσα νά τοῦ πῶ νά σηκωθῆ, γιά νά συνεχίσω ἐγώ, οὔτε πάλι ἔβλεπα σωστό νά φύγω καί νά ἀφήσω αὐτόν νά κουράζεται γιά τίς δικές μου δουλειές. Θεωροῦσα πιό σωστό νά στέκωμαι ὄρθιος μέ σεβασμό, μέχρι νά τελειώση, καί μετά νά φύγω πάλι γιά θέρο. Αὐτό γινόταν πολλές φορές. Μία φορά πάλι πού ἔτρεχα γιά τίς Διαβιβάσεις, εἶδα τόν Ἀξιωματικό αὐτόν ἔξω νά κάνη πάλι παρατηρήσεις σ' αὐτούς πού δέν θέριζαν μέ τά ἴδια λόγια: «Ἀφοῦ θά σᾶς πληρώση ὁ Χριστός, γιατί δέν θερίζετε;».

Ἐπειδή εἶχα φοβηθῆ, μή μέ μαλώση καί ἐμένα, τοῦ εἶπα φοβισμένος:

- Μέ συγχωρεῖτε, μισό πνεύμονα ἔχω καί δέν μπορῶ νά ἐργασθῶ περισσότερο.

Αὐτός μοῦ ἀπάντησε:

- Τό ξέρω πού ἔχεις μισό πνεύμονα, καί αὐτό πού μέ κάνει νά σέ ἀγαπῶ περισσότερο εἶναι πού δέν δέχεσαι ἐπιταγές (ταχυδρομικές). Ἐγώ σέ παρακολουθῶ καί στό Ταχυδρομεῖο.

Ἐν συνεχείᾳ μέ παίρνει ὁ Ἀξιωματικός ἐκεῖνος μέσα σ' ἕνα παράξενο ὄχημα, τό ὁποῖο ἔτρεχε ἀστραπιαῖα πάνω ἀπό τήν γῆ, χωρίς νά ἔχη οὔτε ρόδες οὔτε φτερά. Ἐνῶ στεκόμαστε κοντά ὄρθιοι μέσα στό ὄχημα, μέ ρώτησε ἀπό ποῦ εἶμαι καί πῶς λέγομαι. Ἐπειδή ἦταν Ἀξιωματικός, θεώρησα καλό νά τοῦ πῶ τά κοσμικά μου στοιχεῖα ταυτότητος καί τοῦ ἀπάντησα:

- Λέγομαι Ἀρσένιος καί γεννήθηκα στά Φάρασα τῆς Καππαδοκίας.

Ἐκεῖνος μοῦ εἶπε:

- Καί ἐγώ ἀπό τά Φάρασα εἶμαι, ἀπό τό γένος Τσάπαρη (παρατσούκλι τοῦ ἐπιθέτου Φράγκου ἤ Φραγκοπούλου).

Μέ ρώτησε ξανά:

- Τόν Χατζεφεντή τόν γνωρίζεις;

Ὁ Ἱερός Ναός τῶν Ὁσιομαρτύρων Βαραχησίου καί Ἰωνᾶ ὅπου λειτουργοῦσε ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης

Ο Ιερός Ναός των Οσιομαρτύρων Βαραχησίου και Ιωνά όπου λειτουργούσε ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης .

https://proskynitis.blogspot.com/2022/03/blog-post_143.html

Ὁ ἀδελφός τοῦ Ἁγίου Παϊσίου (Ραφαήλ Ἐζνεπίδης) μιλᾶ γιά τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου στά Φάρασα

(Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του μακαριστού κ,Ραφαήλ, στην Κόνιτσα, όταν ήταν σε ηλικία 94 χρονών.)

ΜΕΧΡΙ τὰ ἑπτὰ τοῦ χρόνια, ο αδελφός του Αγίου Παϊσίου Ραφαήλ, πρόλαβε καὶ ἔζησε ἀπὸ κοντὰ τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο (Χατζεφεντή) παρατηρώντας, μὲ τὴν παιδικὴ ὡς σφουγγάρι ψυχῆ τοῦ ,τὴν ὁσία του ἀγγελικὴ βιοτὴ καθὼς καὶ τὰ θαύματά του στὴν πατρίδα ,στὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας.

Ήτανε τόσο φιλεύσπλαχνος ὁ Ὅσιος Αρσένιος ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὰ τὰ περιφρονημένα ζῶα.

Γιαυτό και ποτέ δὲν καταδέχτηκε στὴν ζωή του νὰ καθήσει πάνω σὲ ζῶο, ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὰ τα ταλαίπωρα γαϊδούρια, λέγοντας μὲ συντριβὴ :

«Ἐγὼ τὸ μεγάλο Γαϊδούρι νὰ καθήσω σὲ τοῦτο τὸ γαϊδουράκι;»

Μόνο φεύγοντας για την προσφυγιά,γεροντάκι τότε,τον ανάγκασαν να καθίσει απάνω στο κάρο πηγαίνοντας στην Μερσίνα.

Επίσης μία φορά ἔστειλε τὸν μακαριστό Ραφαὴλ ἡ γιαγιά του ἡ Χατζή-Χριστίνα, ἕξι χρονῶν ἦταν τότε, νὰ πάει στὸν Ἅγιο Ἀρσένιο ἕνα πήλινο δοχεῖο μὲ φέσκο γιαούρτι ποὺ εἶχε φτιάξει.

Ἅγιος Ἀρσένιος "Χατζεφεντής"

Κάποτε πήγαν τρεις Τούρκοι να ληστέψουν τον Χατζηεφέντη. Επειδή άκουγαν ότι τρέχει πολύς κόσμος στον Πατέρα Αρσένιο, νόμιζαν ότι θα έχει πολλά χρήματα, ενώ ο Πατήρ χρήματα ούτε έπιανε στα χέρια του. Οι ληστές λοιπόν πήγαν ημέρα Τετάρτη, για να τον βρουν σίγουρα στο κελί του, επειδή είχαν υπόψη τους ότι την Τετάρτη και την Παρασκευή έμενε έγκλειστος στο κελί του. Οι μεν δυο κλέφτες κάθισαν απ’ έξω, ο δε τρίτος, αφού μπήκε από το παράθυρο, άνοιξε τη πόρτα του κελιού του και πέρασε το ένα πόδι μέσα. Ο Πατήρ Αρσένιος, εκείνη την ώρα διάβαζε την νυχτερινή του ακολουθία και όταν άκουσε θόρυβο, έριξε μια ματιά προς τη πόρτα, την στιγμή ακριβώς που περνούσε το ένα του πόδι ο ληστής μέσα στο κελί του. Εκείνη η ματιά όμως του Πατρός Αρσενίου, λες και ήταν δυνατόν ηλεκτρικό ρεύμα, τον κοκάλωσε, όπως βρισκόταν, με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο απ΄ έξω και οπλισμένο με τα μαχαίρια και τα φυσεκλίκια του. Ο Πατήρ, μετά την ματιά εκείνη, συνέχισε την ακολουθία του ατάραχος.

Ἡ κολυμβήθρα ὅπου βαπτίστηκε ὁ Ἅγιος Παΐσιος

Ο Όσιος Αρσένιος βάπτισε τον γέροντα Παΐσιο, μικρό στα Φάρασα και απαίτησε από τους γονείς του να δοθεί το δικό του όνομα Αρσένιος και όχι το όνομα Χρήστος που ήταν του παππού του.

Τότε είπε χαρακτηριστικά με προφητικό νόημα: «Εσείς καλά θέλετε να αφήσετε άνθρωπο στο πόδι του παππού, εγώ δεν θέλω να αφήσω καλόγηρο στο πόδι μου;»

Ἡ εὐλάβεια τῶν Φαρασιωτῶν καὶ ἡ προσευχητική τους διάθεση

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας»,

μνῆμες Φαρασιωτῶν γερόντων, τοῦ Λάζαρου Κελεκίδη

Οἱ Βαρασιῶτες πρὶν ἀρχίσουν ὁποιαδήποτε ἐργασία συνήθιζαν νὰ λένε τὸ «Κύριε ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστέ». Ἀκόμη καὶ ὅταν πήγαιναν στὴν βρύση γιὰ νὰ πάρουν νερό, ἔλεγαν τὸ «Κύριε ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστὲ» καὶ μετὰ τὴν ἄνοιγαν. Κάθε πρωὶ καὶ βράδυ ὁλόκληρη ἡ οἰκογένεια προσευχόταν μπροστὰ στὸ εἰκονοστάσι καὶ στὸ τέλος ἔβαζαν μετάνοια στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Τὸ μεσημέρι, πρὶν ἀρχίσουν νὰ τρῶνε, ἔκαναν προσευχὴ στὸ οἰκογενειακὸ τραπέζι.

Οἱ γονεῖς ἔλεγαν στὰ παιδιά τους: «Ὅταν περνᾶτε τὸ κατώφλι, κάντε τὴν προσευχή σας καὶ μὲ τὸν Χριστὸ συντροφιὰ σας τίποτε μὴ φοβάστε, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς πειράξει. Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία ἀγαποῦν τὰ παιδιὰ ποὺ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία, νηστεύουν καὶ κοινωνοῦν, κάνουν τὴν προσευχή τους καὶ ἀκοῦνε τοὺς γονεῖς τους, τὰ παίρνουν στὴν ἀγκαλιά τους καὶ δὲν ἀφήνουν κανέναν νὰ τὰ πειράξη».

Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ

Α΄. Το Πνευματικό Παλληκάρι στη μεγάλη θλιβερή φυγή

Ο ευλογημένος άνθρωπος του Θεού «Χατζεφεντής»*, ο άγιος Αρσένιος από τα Φάρασα της Καππαδοκίας (1840–10/11/1924), εκτός από τα άλλα του χαρίσματα είχε και το προορατικό χάρισμα. Είχε πληροφορηθεί από τον Θεό, από χρόνια μπροστά, πως θα έφευγαν για την Ελλάδα και έλεγε στους Φαρασιώτες να μη ξανοίγονται, αλλά να κάνουν οικονομίες για τον δρόμο. Ένα χρόνο πριν την ανταλλαγή, πήγε μια γυναίκα και του είπε: «Νά ’χω την ευχή σου, Χατζεφεντή, άκουσα ότι φέτος θα μας σηκώσουν...». Ο Πατήρ Αρσένιος τής είπε: «Ησύχασε και κάνε ακόμη τις δουλειές σου, διότι θέλουμε άλλον έναν χρόνο».

Όταν πέρασε κι εκείνος ο χρόνος, έφθασε και το θλιβερό μήνυμα, να ετοιμασθούν γρήγορα για δρόμο. Ήταν, φυσικά, πολύ πικρό το ξεσπίτωμα· αλλά ο καλός Πατέρας κι αυτό το είχε γλυκάνει με το ότι θα επέστρεφαν πάλι στη Μητέρα Ελλάδα. Όλοι οι Φαρασιώτες άρχισαν αμέσως τις ετοιμασίες τους, όπως και ο Πατήρ έκανε τις δικές του: βάπτισε πρώτα όλα τα αβάπτιστα παιδιά, καθώς και ένα παιδί του Προέδρου των Φαράσων (του Πρόδρομου Εζνεπίδη, του πατέρα του αγίου Παϊσίου), οπότε συνέβη και το εξής:

Οι γονείς του παιδιού (ο Πρόδρομος και η Ευλαμπία Εζνεπίδη) ήθελαν να δώσουν το όνομα του παππού: Χρήστος. Ο Πατήρ Αρσένιος όμως δεν δέχθηκε, διότι ήθελε κι αυτός να δώσει το δικό του όνομα και είπε στους γονείς: «Εσείς καλά θέλετε να αφήσετε άνθρωπο στο πόδι του παππού· εγώ, δεν θέλω να αφήσω καλόγηρο στο πόδι μου;». Οπότε, γυρίζει στη νουνά και λέγει: «Αρσένιο, να το πεις!». Το παιδί αυτό (ο άγιος Παΐσιος) πράγματι από μικρός ήθελε να γίνει καλόγηρος, όπως και έγινε· ή η ευχή του ενήργησε ή το είδε με το προορατικό του χάρισμα· και τα δύο αυτά, φανερώνουν άγιο άνθρωπο.

Μετά λοιπόν από το βάπτισμα των παιδιών, έσκαβε επί μια βδομάδα κι έκρυβε τα ιερά Σκεύη, για να μη μολυνθούν από τους Τούρκους. Άλλα εντός της εκκλησίας των οσιομαρτύρων Βαραχησίου και Ιωνά και άλλα στο κοιμητήρι. Ήταν φυσικά αδύνατον να μεταφερθούν, διότι στα ζώα είχαν φορτωμένα παιδάκια ή τους πολύ γέρους και τρόφιμα με πράγματα πρώτης ανάγκης για τη μακρινή πορεία.

Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ ἐκ Φαρασῶν Καππαδοκίας

ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΕΚ ΦΑΡΑΣΩΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ (1840 – 10/11/1924)

ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ

Ο ΕΚ ΦΑΡΑΣΩΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

(1840 – 10/11/1924)

«Ήταν υψηλός· 1,80 ύψος. Γεροδεμένος και σκελετωμένος από την πολλή του άσκηση. Ήταν πολύ δασύς και έκλινε προς το ξανθός, όταν ήταν πολύ νέος. Είχε γενειάδα μεγάλη και μακριά, φρύδια δασιά και εξογκωμένα και μέτωπο γυαλιστερό. Τα μάτια του ήταν γαλάζια και μεγάλα, και το πρόσωπό του ήταν μακρύ. Τα μάγουλά του ήταν βαθουλωμένα και τα κάλυπταν τα πυκνά του γένια. Δύο κόκκαλα γυαλιστερά έβλεπε κανείς να φαίνονται κάτω από τα μάτια του· “χρώμα κυδωνιού φτιασμένου”, όπως μου έλεγαν. Από μικρός που ήταν, μεγαλόφερνε πάντα και στη συνέχεια όλοι “γέρο” τον θεωρούσαν.«

»Πίστευε πολύ και θεράπευε πολλούς, πιστούς και απίστους. Λίγα λόγια, πολλά θαύματα. Ζούσε πολλά και έκρυβε πολλά. Μέσα στον σκληρό του φλοιό, έκρυβε τον πνευματικό του γλυκό καρπό. Πολύ αυστηρός Πατέρας με τον εαυτό του, αλλά και πολύ στοργικός Πατέρας στα παιδιά του. Δεν τα χτυπούσε με τον νόμο, αλλά με το φιλότιμο, με το νόημα του νόμου.«

«Πᾶμε νὰ φύγουμε γρήγορα, γιατί ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ περάσουμε».

Ὁ Ἄγ.Παΐσιος διηγεῖται γιὰ τὰ θαύματα ποὺ εἶχε κάνει ὁ Ἄγ.Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸν Ὅσιο Ἀρσένιο τὸν Καππαδόκη

Ἕνας Τοῦρκος ἀπὸ τὸ χωριὸ Τελέληδες εἶχε μολύνει τὸ Ἁγίασμα τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου, καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, γιὰ νὰ τὸν παιδαγωγήσει, τὸν τιμώρησε καὶ γύρισε τὸ πρόσωπο τοῦ πίσω στὶς πλάτες του. Τὸν ἔφεραν καὶ αὐτὸν στὸν Χατζεφεντή, γιὰ νὰ τὸν διαβάσει νὰ γίνει καλά. Ὁ Πατὴρ ὅμως τὸν κράτησε μία ἑβδομάδα, χωρὶς νὰ τὸν διαβάσει. 

Ὁ Ψάλτης του, ποὺ ἔβλεπε νὰ κρατεῖ τὸν Τοῦρκο μία ἑβδομάδα, παραξενεύθηκε καὶ εἶπε στὸν Πατέρα Ἀρσένιο:

– Νὰ ΄χῶ τὴν εὐχή σου, τί τὸν κρατᾶς μία ἑβδομάδα αὐτὸν τὸν Τοῦρκο, ἐνῶ ἄλλους ἀρρώστους πιὸ βαριὰ τοὺς διαβάζεις καὶ γίνονται ἀμέσως καλά;

– Τὸν κρατῶ γιὰ νὰ κάνη κανόνα, γιατί αὐτὸς ἔχει χοντρὸ κεφάλι καὶ δὲν τὸ'χεῖ σὲ τίποτε, μόλις τὸν κάνω καλά, νὰ πάη ἀμέσως νὰ ξαναβουτήξη τὸ κασσιδιάρικο τοῦ κεφάλι στὸν Ἁγιασμό.

Ὅταν τελείωσε ἡ ἑβδομάδα, τότε τὸν διάβασε καὶ ἐπανῆλθε τὸ πρόσωπό του στὴν θέση του καὶ τοῦ ἔκανε παρατήρηση τοῦ Τούρκου:

– Ἄλλη φορᾶ, ὅταν βλέπης τὰ βακούφια τῶν Χριστιανῶν, νὰ τὰ προσκυνᾶς ἀπὸ μακριὰ καὶ νὰ παίρνης δρόμο.

Ἄλλη φορᾶ, διηγήθηκαν οἱ ἴδιοι, στὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου, εἶχαν καθίσει οἱ πανηγυριῶτες μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία ἔξω ἀπὸ τὸν Ναὸ καὶ ἔτρωγαν. Ἐκεῖ στὸν Ἅγιο Χρυσόστομο ἦταν ἕνα Ἁγίασμα τὸ ὁποῖο ἔβγαινε ἄφθονο ἀπὸ μία τρύπα ἑνὸς βράχου καὶ ἔπεφτε σὰν καταρράκτης ἀπὸ ψηλὰ κάτω στὸν Ζεμαντὴ ποταμό. Ἄλλοτε πάλι τραβιόταν πίσω τελείως καὶ χανόταν.

«Ἡ πίστη μας δέν πουλιέται»

Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης ,

Χρήματα φυσικά δεν δεχόταν ποτέ, ούτε και έπιανε στα χέρια του. 

Συνήθιζε να λέγη:

«Η πίστη μας δεν πουλιέται»

-Παρ’ τα όλα, να είναι δικά σου, γιατί έσωσες το παιδί μου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ τον σήκωσε επάνω και του είπε:

‐ Κράτησε τα λεφτά σου· η πίστη μας δεν πουλιέται. 

Ούτε δώρα δεχόταν. 

«Ευχαριστῶ τόν Ἅγιο Ἀρσένιο πού μοῦ χάρισε τήν ὑγεία μου»

Παρεκκλησιά, Κύπρου 15/07/07

Έχουν κλείσει τέσσερα χρόνια από τότε που δέχθηκα την ευεργεσία του Αγίου Αρσενίου Καπαδόκου σ’ένα προσωπικό πρόβλημα υγείας που είχα στα πόδια μου. Όταν με έπιανε κρίση δεν ένιωθα τα πόδια μου και αν δεν προλάβαινα να καθήσω έπεφτα κάτω, παρόλες τις θεραπείες και εξετάσεις που έκανα, δεν είδα καμία ωφέλεια.

Το Σεπτέμβρη του 2001 πήγα με τρία άτομα στο Άγιο Όρος με διανυκτέρευση στην Ουρανούπολη. Το βράδυ πήγαμε για περίπατο στον παραλιακό δρόμο. Στην επιστροφή ένιωσα τα πόδια μου να χάνουν την ισορροπία τους και να ξηραίνονται. Τη συγκεκριμένη στιγμή που έπεσα είχε βρεθεί ένα τραπέζι και μια καρέκλα στην άκρια τον πεζοδρομίου που σαν να είχαν τοποθετηθεί για μένα τη συγκεκριμένη στιγμή και με περίμεναν. Αρπάχτηκα από το τραπέζι και βρέθηκα στην καρέκλα, και έτσι γλίτωσα την πτώση στο πεζοδρόμιο.

Την επόμενη ξεκινήσαμε για το Άγιο ‘Ορος όπου μείναμε για 5 μέρες. Στην επιστροφή διανυκτερεύσαμε στη Θεσσαλονίκη και το πρωί πήραμε ταξί. Επειδή είχαμε χρόνο είπαμε στον ταξιτζή να μας πάρει στο μοναστήρι όπου ήταν θαμμένος ο γέροντας Παΐσιος, να προσκυνήσουμε τον τάφο του.

Όταν φθάσαμε εκεί γινόταν τρισάγιο στον τάφο του γέροντα. Όταν τέλειωσε, προσκυνήσαμε τον Σταυρό που ήταν στον τάφο και κατεβήκαμε να προσκυνήσουμε στην εκκλησία, όμως μια μορφή κάποιας εικόνας έμεινε τυπωμένη στο μυαλό μου χωρίς να ξέρω ποιος Άγιος ήταν.